QUEEN OF TEARS
EPISODE 13
Ito ang bahay natin. Pasok na tayo.
Ayan. Ito ang sekretong kuwarto ko.
Pag binuksan itong hawakan at pinindot ito…
Ayan. Ano'ng masasabi n'yo?
Walang laman.
Tingnan n'yo po.
Mukhang may ginalaw mula rito.
Mukhang bago lang.
Naku, Papa.
Baka itinago niya rito, pero naunahan ulit tayo ng impaktang 'yon.
Ni hindi niya sinabi sa mga anak niya itong sekretong kuwarto.
Naihatid n'yo ba siyang mabuti?
Kagagawan mo, 'no? Pinatay mo si Papa.
-Bakit? -Di mo na kailangan
dahil nakuha mo na ang pera niya.
Nasaan na?
Hindi ko alam ang sinasabi mo.
Patay na nga ang papa n'yo, puro pera pa rin.
-Kawawa naman siya. -Tama na 'yang kalokohan mo.
Lumayas ka na.
Wala kang karapatang tumira dito.
Legal na residente ako rito.
Kung gusto n'yo akong mapaalis, dapat iutos muna ng korte.
Di mo alam, Attorney Baek?
Totoo? Di siya puwedeng palayasin?
May proseso, pero dapat na kayong umalis.
Tingnan na lang natin.
Dito na ulit kami titira.
-Di ka pa aalis? -Bakit hindi?
Nagsama-sama tayo nang 20 taon.
Sabi mo, pamilya tayo.
-Pero… -Bahala ka.
Malapit na kaming bumalik.
Tingnan natin kung kaya mo.
Hae-in.
Lolo?
Gusto sana kitang makausap
sa personal.
Pero,
masaya pa rin akong makausap ka gamit ito.
Salamat.
Bumabalik ang alaala ko maya't maya
parang basement na naaarawan lang nang panaka-naka.
Pero wala akong magawa.
Kaunti rin ang naaalala ko.
Puno lang ako ng labis na pagsisisi.
Buong buhay ko, hinabol ko ang pera.
Ginawa ko ang lahat
para maitago ko ang naipon kong pera.
Sinayang ko halos buong buhay ko para doon.
At ano ang natira sa 'kin?
Gusto kong malaman n'yong pinagsisisihan ko
ang naging buhay ko.
DATING CHAIRMAN HONG MAN-DAE
Wag n'yo sana akong tularan.
Sana,
pag binalikan n'yo ang buhay n'yo, wala kayong pagsisihan
sa huli.
Papa…
Mahal ko kayong lahat.
At…
patawad.
Kailangan n'yong kumain kahit di kayo gutom.
Gusto mo ba sa kotse kung giniginaw ka?
Ayos lang.
Kakaiba ito
para sa 'kin.
Para akong nasa rehearsal.
Rehearsal?
Ng pagkamatay.
Komplikado pala
ang libing.
Maghuhukay sa lupa, ibababa na ang kabaong,
kakain ng lugaw sa tent, at magluluksa malapit sa libingan.
At pag oras na,
uuwi na silang lahat.
At maiiwan na ako.
Alam mo namang lumipas na 'yong tatlong buwan
na taning ko.
Puwede nga akong mamatay mamayang gabi.
Pero magluluksa na naman sila pag namatay ako.
Masama 'yon
para sa pamilya natin, di ba?
'Yon ba
ang inaalala mo?
Na magluluksa ulit sila?
Hindi.
Iniisip kong gusto ko pang mabuhay.
Maaraw ngayon.
Ang ganda ng ulap, humuhuni 'yong mga ibon.
Nakakainis na ang ganda ng mundong ito.
Kaya, gusto kong mabuhay.
TINITINGNAN ANG ID MAGHINTAY
Paano mo ito nahanap?
DREAMLAND THEME PARK
Ayan. Ito ang sekretong kuwarto ko.
Pag binuksan itong hawakan at pinindot ito…
Salamat.
Sabi na sa 'yo.
Minahal kita sa sarili kong paraan.
Ililigtas ka ng perang ito.
May sakit ang anak niya,
tapos, namatayan ng tatay.
Sobrang sakit siguro nito para kay Mr. Hong.
Tama kayo.
Pero masasabi nating bumubuti na ang sitwasyon nila
mula no'ng namatay si Chairman.
-Gano'n ba? -Naku.
Ganito po kasi.
Tingnan n'yo.
Ipinagkatiwala ang 21% ng shares
do'n sa babae, kay Moh Seul-hee.
Pero ngayong patay na siya,
-napunta na ito sa pamilya nila. -Gano'n pala.
Nasa 59.1% ang lahat ng shares ni Yoon Eun-sung noon.
Pero ngayon, bumagsak na sa 38.1%.
Pag nakuha na nila ang naka-freeze na shares nila,
-may 34.7% sila sa kabuuan. -Gano'n pala.
3.4% na lang ang pagitan.
-Magkalapit na. -Tama.
Bakit alam na alam mo ito?
-Member ako ng club. -Alin?
Queens Minor Stockholders.
Hinihintay namin ang resulta ng paglalaban ng mga namamahala.
Para saan?
Alam kong masyado akong nagpapasiguro rito.
Pero ano po kaya
-ang mangyayari kay Hyun-woo? -Bakit?
Aminin na natin. Siya talaga
ang may pinakamalaking naitulong sa kanila.
Baka suklian naman nila 'yon.
Baka bigyan siya ng shares o kaya gawin siyang CEO balang-araw.
Bihira ako makiusap
pero puwede bang pagbigyan mo ako rito?
Sige po.
Ano 'yon?
Pag may nagtanong kung sino ang tatay mo,
wag mong sasabihing ako 'yon.
Grabe.
Bakit naman po?
Bakit? Uy, teka lang po.
Salamat sa lahat.
Naku, wala 'yon.
Maaayos na ang lahat pag nakabalik na kayo sa Seoul.
Sa tingin mo?
Alam mo…
Itong mga persimmon,
mapait ito noon.
Pero may paraan para mapatamis itong prutas
-na napakapait. -Paano?
Ibababad mo.
Bubuhusan mo ng soju,
babalutin, at hahayaan mo lang na nakababad.
Tatamis ito sa katagalan.
Ito. Tikman mo.
Ang tamis nga.
Minsan mapait ang buhay, parang itong mga persimmon.
Mahirap na ang buhay,
tapos lalagyan pa ng mapait na soju.
Sobra na 'yon.
Pero kung titiisin mo,
tatamis din ulit ang buhay.
At gaganahan kang magpakatatag.
Tama ba?
Tama.
Uy, halika, samahan mo kaming uminom.
Sige po.
INTERNATIONAL CALL
May tumatawag mula sa Germany. Sandali lang po.
Hello?
Nakagawa ng surgical technique ang lab namin
gamit ang C2R ultrasound kasabay ng microbubbles,
na bagay sa mga pasyenteng tulad ni Mrs. Hong
na di puwedeng magpa-craniectomy
dahil sa malalang pagkalat sa utak nila.
Di namin matitiyak na tuluyang gagaling,
pero may nagkamagandang prognosis gamit ito sa isang kaparehong kaso.
Pero…
Ibig bang sabihin, puwede nang operahan si Hae-in?
Opo.
Salamat naman.
Mahirap po ang kaso ni Hae-in dahil hindi puwedeng buksan ang utak niya.
Pero masisira nila ang tumor cells sa pamamagitan
ng high-intensity ultrasound.
Nagawa na nila ito kailan lang.
Buti naman. Umaayos na ang lahat.
Salamat, Hyun-woo. Alam na ba ni Hae-in?
-Sasabihin ko na. -Pero…
may problema po.
Diyos ko, Hae-in. Para naman akong nananaginip.
Grabe, regalo siguro ito
ni Papa.
Totoo ba 'yon?
-Puwede na siyang operahan? -Opo.
Nakakatuwa naman.
Diyos ko.
Salamat naman.
Congratulations.
Congratulations, anak.
Paano sinabi? Sa email? Tumawag?
Nag-video call ba?
Tumawag sila.
Tumawag?
Hindi naman siguro scammer 'yon, 'no?
Hindi.
Gan'on pala.
Sige. Good night.
Sigurado kang gagana ang operasyon sa bihirang mga kaso tulad sa 'kin?
Oo.
Sigurado ako.
Gano'n pala.
Kailan pala?
Sabihin mo, handa na ako.
Sinabi ko na.
Mabuti naman.
Sinasabi mo bang
maililigtas ako
no'ng operasyon?
Alam na ba ni Hae-in?
Sasabihin ko na.
Pero…
may problema po.
May masisirang parte ng hippocampus
-sa operasyon. -Tapos?
Malaki ang tsansang…
mawalan siya ng long-term memory.
Teka lang.
Ano'ng sinasabi mo?
Puwedeng mawala lahat ng alaala niya
bago ang operasyon.
Ito lang po ang paraan
kung gusto nating
mabuhay siya.
Mabagal ang pagtaas ng WBC niya,
kaya di siya pasok doon sa isang clinical test.
Wala na po tayong oras.
Baka hindi siya pumayag magpaopera
kung malalaman niya ang side effects.
Pero paano kung
maubusan na siya ng oras?
Hyun-woo.
Itago mo lang ito.
Pumunta muna kaya kayo sa Germany, at saka mo siya kumbinsihin?
Nakikiusap ako.
Kailangan niyang maoperahan para mabuhay siya.
Mabubuhay na ba ako?
Bakit?
Oo, mabubuhay ka.
Wag kang mag-alala.
Sige.
Good night.
Hae-in.
Ayos lang.
Ayos lang talaga ako.
Ang tagal ko nang hindi naging okay.
Umiiyak lang ako sa sobrang saya.
Oo, alam ko.
Para akong nagising
mula sa mahabang bangungot.
Ayos ka na.
Matulog na tayo.
HAE-IN HYUN-WOO
Good morning.
Wala kang trabaho ngayon, 'no?
Wala.
Mamasyal tayo.
Sige, halika.
GURANG-RI STATION
BILIHAN NG TICKET
Dalawa.
Ayos.
-Ayos na. -Ano?
Bukod sa honeymoon, ngayon lang tayo namasyal, 'no?
Tama.
Lagi akong subsob sa trabaho.
Mamasyal tayo lagi pag naoperahan na ako.
Ipangako mo.
Sige.
Makinig ka.
Gusto kong pulido ang lahat bago ako operahan.
Kaya nga mga pinong juice lang din ang iniinom ko, di ba?
Oo. Ano ba ang naiisip mo?
Di ko naman ginustong itago,
pero may tatlong sekreto ako.
Tatlo?
Aaminin ko na bago tayo umalis.
Sasabihin ko ang isa ngayon.
Sige. Ano 'yon?
Sabi mo,
napulot mo itong MP3 player.
Oo.
Akin ito.
-Ano? -Nakikita mo itong "H"?
Ibig sabihin, "Hae-in".
Nawala ko sa field sa school natin bago ako nag-aral sa ibang bansa.
Tingnan mo kung nasaan na.
Hindi nga?
Totoo nga.
Di ako makapaniwala.
Di-kapani-paniwala ang nangyari sa atin.
Siguro wala lang sa 'yo
kasi wala lang naman ako sa buhay mo noon.
Hindi, mali ka.
Ganito 'yon. Ang totoo…
Wag kang matakot.
Di kita pinapagalitan. Bakit?
Kasi hindi na ako tulad ng dati.
Para akong isisilang ulit.
Magiging positibo na ako
at titingin lang sa magaganda.
Gano'n ba?
Oo.
Itong MP3 player ang saksi sa pinagmulan natin.
Kaya iisipin ko lang ang positibong puntong 'yon.
Ayos 'yan.
Nakuwento ni Eun-sung
na iniligtas niya ako noon
at pinagmumukha niyang tinadhana kami.
Ano? Tinadhana?
Sus.
Baliw ba siya? Ang kapal naman ng mukha niya.
Ano naman? May malapelikula rin tayong kuwento.
Ang naisip ko no'ng nakita kita,
"Nag-aaral dito itong guwapong ito?
Kung kailan paalis na ako.
Sayang naman."
'Yon ang naisip ko.
Nakaitim kang slip-ons.
Nakasuot ka
ng itim na slip-ons.
Puti ang medyas mo
at maputi ka rin.
At naka-ponytail ka nang ganito kataas.
Madalas nga akong mag-ponytail noon.
No'ng nakita kita, naisip ko,
"Nakita ko na siya."
"Ang pinapangarap ko."
Kinabukasan, hinanap kita kung saan-saan.
Hindi ko natingnan ang name tag mo.
-Talaga? -Oo.
Para kang si Cinderella.
Pero MP3 player ang naiwan mo.
Nabaliw ako.
Tingnan mo ngayon.
Nagkita tayo ulit, kinasal…
Nag-divorce din, pero kahit na.
Ito ang totoong tinadhana.
Tama.
Ako ang pangarap mong babae,
at tadhana ito…
Mula ngayon…
Hindi ko akalaing
ang ganda ng kasabihang iyon.
Naiiyak naman ako.
Akala ko, di na ako magiging parte ng hinaharap mo.
Magkasama na ang bukas natin.
Oo nga pala…
babawiin ko na ang divorce.
Ba't ganyan itsura mo?
Wala nang bawian.
May department store ako.
Ayoko sa customers na nagbabalik ng binili at nagpapa-refund.
Hindi mo na puwedeng bawiin
kahit paggising mo isang araw,
ayaw mo na sa 'kin.
Di tinatanggap na rason ang pagbabago ng isip. Alam ng lahat 'yon.
Kahit pa
mag-away tayo nang matindi
at pagsawaan mo ako…
Kahit pa sabihin mong di mo naaalalang ipinangako mo ito,
wala nang bawian.
Hindi pa rin kita iiwan.
Oo. Sige na. Gawin mo 'yan.
Kaya tama na.
Gustong-gusto ko
pag tibok ng puso mo lang ang naririnig ko.
Nag-compute na ako.
Apatnapu't limang bilyon ang limang porsiyento.
Pero 40 bilyon na lang.
May kotse na ring nakaabang sakaling cash 'yan.
-Malaki. -Kubrador ka ba?
Ang bastos siguro ng dating nito,
pero kaya ako naging ganito dahil sa nangyari sa atin.
Ilang beses akong tinraydor matapos kong gawin ang parte ko.
Tingnan mo.
KO JEONG-JA
Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo, siyam, sampu…
Nirerespeto kita, ma'am.
Maganda na, magaling magsalita, at puno ng karisma.
Bihira 'yong nasa iisang tao na lahat.
Gusto ko ring maging mautak sa buhay gaya mo.
-Suspendido muna ang bayad. -Ha?
Magagamit mo lang 'yan pag pumayag na ako.
Ma'am naman.
Naging ganyan ka dahil sa nangyari sa atin?
Pareho lang tayo. Ilang beses na akong tinraydor.
-Teka. -Babawiin ko ang suspension
pag kuntento na ako sa nagawa mo. Saka mo makukuha.
Diyos ko.
Mautak ka talaga.
Mama!
Ano ito? Di pa po panahon ng paggawa ng kimchi!
Paalis na sila pero wala pa akong pabaon.
Pear extract at kimchi na lang.
Sobrang dami naman po.
Naisip kong mamigay na rin sa mga kapitbahay
at sa matatanda.
Di n'yo kaya nang mag-isa.
Magguwantes ka at tumulong dito.
Kamay ko ang ginagamit ko para kumita.
Tutulungan ko po kayo.
-Hihiwain po ba itong labanos? -Oo, salamat.
Grabe, ang bilis niya.
Marunong siyang maghiwa.
Sobrang galing niyang maghiwa.
-Aba. -Aba.
-At matapang siya. -Bakit?
Hoy.
Tingin mo, tatanggapin kita ulit dahil diyan?
Hindi ko po inaasahan 'yon.
Aalis na po ako pagkatapos dito.
Hayaan n'yo po, Mama.
Tinatawag mo pa rin akong "Mama".
Inaasar mo ba ako? Wag mo nang ulitin.
Gusto ko po.
Ano?
Kayo ang unang tinawag ko na "Mama".
Kaya sana pumayag kayo.
-Ito na. -Uy.
-Tapos na? -Meron pa?
Wala na.
Green onions naman.
Grabe.
-Parang gusto ko na siya. -Bakit?
Nagustuhan kong hindi siya natatakot at prangka siya
sa biyenan niya.
Hae-in.
Halika. Nabalitaan nila
ang tungkol sa operasyon mo, at masaya sila.
Natutuwa ako.
-Salamat naman. -Naayos na rin.
Salamat.
Ano nga pala
'yang ginagawa n'yo?
Nasubukan mo na ba ito? Kukulayan ang kuko mo ng balsam?
-Di pa. -Sabi nila, kung may kulay pa
ang kuko mo sa unang snow, magkakatuluyan kayo ng first love mo.
Kaya nagkukulay lagi si Bang-sil sa taglagas, di sa tag-init.
Ang romantic.
May motibo lang siya.
Di ko naman masasabing motibo.
Diborsiyado na siya.
-Hoy. -Di ko pa ito nararamdaman noon,
pero madalas kaming magkasalubong nito lang.
Kaya nagkagusto…
Tumahimik ka nga.
-Tama na. -Tigil.
-Tumahimik ka. -Sorry.
Masyado yata akong prangka. Pero wag ka sanang magalit, Ms. Hong.
-Bakit naman? -Alam mo kasi…
Nilalandi ako ni Hyun-woo noon
sa simbahan no'ng high school pa siya.
Kailan niya ginawa 'yon?
Hindi mo ba alam?
Namimigay sila ng meryenda sa simbahan noon,
at laging sobra ang ibinibigay niya sa 'kin
sa harap ng lahat.
Kasi inaagawan mo ng pagkain 'yong ibang bata.
Hae-in, wag mong mamasamain.
Wag kang magsabi ng kung ano-ano, Bang-sil.
Hanggang sa unang snow ba?
-Tingnan mo. -Balsam?
Hindi ito basta-basta.
-Ano pala? -Tanda ito ng pag-asa
at pag-aabang ko sa unang snow na akala ko di ko makikita.
Di ko akalaing aabot ako sa winter,
lalo pa sa unang snow.
Pero posible na ngayon.
Tama.
At magkakatuluyan kami pag may kulay pa rin ito pagdating no'n.
-Nino? -Kami ng first love ko.
Ang "first love" na tinutukoy mo,
'yong lalaki sa bus o taxi na nabanggit mo rati?
Masaya ka nang pagmasdan lang. Di nawawala sa isip mo.
Magde-detour ka pa para makita ulit.
Masaya ka nang pagmasdan lang siya.
Hindi siya mawala sa isip mo.
At nag-detour ka pa para makita siya ulit.
'Yong tarantadong 'yon?
Bakit mo siya minumura?
Sige.
-'Yong lalaking 'yon? -Oo.
Sana mas maagang mag-snow
ngayong taon.
Hae-in, tinanggap mo na nga 'yong singsing.
Hindi kayo puwedeng magkatuluyan,
magiging komplikado ang lahat.
Narinig mo ba?
Hae-in.
-Nakipagkita kay Beom-seok si Michael? -Opo, bilang CEO ng Ever H.
Mukhang babalik na 'yong panganay ngayong patay na ang papa niya.
Kasali ang Ever H
sa mga stockholder bilang non-institutional investor.
Nag-iipon siguro siya ng stocks mula nang bumagsak 'yon.
Hinihingi sa mga anchor LP ang puwesto ko.
Subukan niya, ligtas ka naman sa binigay ko.
Gumawa kami
ng paper companies sa Hong Kong at Switzerland
at nagbukas kami ng IEBC business account.
Ikaw lang ang puwedeng humawak no'n.
-Ano'ng unang transaksiyon mo? -Gawin mong 2.1% sa CD.
CD (CAREFUL DISCRETION): REGULAR NA PAGBILI NG PAUNTI-UNTING STOCK
-Opo. -Kumagat siya.
Ginagamit na niya ang pondo.
Baka nag-alala siyang aagawin ni Tito ang puwesto niya.
Nasa New York pa ba si Mr. Hong?
Opo, nakikipagkita pa siya sa mga LP.
Balitaan mo lang si Eun-sung
para mag-alala siya at ipambili ng stocks ang pondo.
-Opo. -Pag may ebidensiya na,
kasuhan natin ng pagdispalko, malpractice, at paglabag
ng batas sa foreign exchange.
Siyanga pala,
si Pyeon Seong-uk…
Di ba siya 'yong broker na dumukot sa 'yo?
Oo, pumayag siyang ibigay
ang double contract at impormasyon kay Director Jo.
Pero di siya sumipot, at di matawagan.
Mahigit isang linggo nang di gumagastos at gumagamit ng phone.
Baka pumuslit na siya.
Diyos ko po!
Isang lalaking nasa edad 40, natagpuang patay kagabi
sa Sambang Reservoir sa Yeongjin-gun, Gyeonggi Province.
Siya ay sinaksak ng patalim
at hindi pa nakikilala dahil sa pagkaagnas…
Bakit hawak kita pero di kita magamit?
Ms. Kim!
Nandito na si amazing Grace!
Naku, bakit siya bumalik?
Ano 'yan?
Di mo nakikita? Dried persimmons.
Hala.
Gumaspang na ang kamay n'yo.
Ang lalim na ng mata.
Bumalik 'yong pekas na inalis ko.
Malapit na kayong bumalik.
Madugo ang labanan doon.
Pipili sila kung kakampi kay Ms. Moh,
tusong 'yon, at sa inyo.
Ano ang pinakamabisang panakot sa kalaban?
Siyempre, ang mukha. Humiga muna kayo.
Kailangang magmukhang fresh at masigla.
Ngayon ko lang ito nasubukan. Nakakakiliti pala.
Wag kayong ngumiti, magkakakulubot kayo. Tandaan n'yo ito.
Pampaputi, tibay ng loob, pagbangon, at pagbabalik.
Para makabalik, dapat bumangon at tibayan ang loob.
Hayaan mo. Babalik din sa tamang ayos ang lahat.
Babalik kami sa Queens,
maooperahan na si Hae-in at lulusog ulit.
Maooperahan na siya?
Akala ko, hindi puwede 'yon.
May nahanap na ospital na kaya 'yon.
Pupunta na siya sa Germany.
Gano'n ba?
Nakakatuwa naman.
-Oo, di ba? -Oo, di ba?
Hello, gusto kitang makausap.
-Ako? -Oo.
-May ibibigay sana ako. -Ano?
Di ko alam na makakasalubong kita, kaya iniwan ko.
Mamayang gabi na lang?
-Gabi? -Oo.
Sige.
Bakit gabi siya nakikipagkita?
Masikap talaga siya.
Delikado siya.
Nandito ka na pala.
Oo.
-Bale… -Ako muna.
Sige na.
Aalis na ako
bukas.
At di ko alam kung kailan ako makakabalik.
Narinig ko ngang aalis ka na kaya…
Alam ko ang sasabihin mo.
Naramdaman ko na
no'ng binigyan mo ako ng mulberries.
-Pero di puwede. -Ha?
Ano'ng…
Marami na
akong inaasikaso.
Bukod sa may movable assets, real estate, stocks, at bonds,
nakatatlong asawa na ako.
Hindi ko alam 'yan.
Oo nga.
Basta…
Komplikado ako
at marami akong dinadala.
Kaya, hindi ko
matatanggap.
Sana tanggapin mo pa rin.
Ano ito?
Sinulatan mo ako?
Di ka na sana nag-abala…
NAKIKIRAMAY YEONG-SONG
Abuloy 'yan.
Narinig ko ang nangyari sa papa mo.
Hindi ko kailangan nito.
-Sige na. -Teka.
Ano ka ba? Hindi puwede.
Hindi ito para sa 'yo.
Para sa papa mo ito.
Kahit 'yong pinakamayayaman, nagsisimulang walang pera sa kabilang buhay.
Kaunti lang ito, pero sigurado,
makakakain siya ng lugaw at makakainom ng alak
kasama ng mga kaibigan.
Makakakain siya ng masarap
at mag-e-enjoy kasama ang mga kaibigan niya.
Wag kang masyadong malungkot.
Salamat.
Paalam na.
Paalam.
Ano'ng sinasabi mo?
Gusto mong magpaiwan dito?
Naguguluhan ako.
Hanggang makahanap lang po ng titirahan sa Seoul.
Di niya maintindihan kung bakit bubukod kayo.
Buong buhay ko, meron akong dalawang training wheel.
Una, si Mama.
At kayo po ang pangalawa.
Ano'ng sinasabi mo?
Pero ngayon,
aalisin ko na para makatayo ako sa sariling paa.
Puro kalokohan ang sinasabi mo.
Kinumbinsi mo ba siya?
-Inudyukan mo na naman? -Mahal, wag na.
Tumahimik ka lang.
Wag ka sumagot.
Bawal mo po siyang kausapin nang direkta.
-Sa abogado na lang. -Ano?
-Ikaw iyon, Hyun-woo. -Sorry, di ako papayag.
Ikaw na ang bahala sa pamilya n'yo.
Dahil napag-uusapan na rin, may sasabihin ako.
Di na rin ako uuwi.
Ikaw rin?
Lilipat po kami sa apartment niya sa Seoul.
Pupunta kami sa Germany, mas malapit 'yon sa airport.
Hindi, mas malayo nga 'yon.
Bagong gawa at kumpleto sa gamit.
Kumpleto na sa maliit na lugar.
Pero sa bahay,
mag-e-elevator pa papunta sa kusina.
Sobrang haba ng lalakarin.
Mas mahaba ang mga palusot mo.
Gusto mo lang na makapagsolo kayo.
Opo.
Gusto ko na pong magsolo kami.
Payagan n'yo sana.
Sige, kung mas komportable kayo ro'n.
Sige, pumapayag na ako.
Sabihin mo lang kung may kailangan ka.
Grabe.
Ganito pala ang diskriminasyon?
Ngayon ko lang naranasan.
Bago sa akin ito.
Nag-eempake na sila at babalik bukas.
Maghanda na kayo.
Nakausap ko rin si Da-hye.
Ano ito?
Bakit ka bumalik?
Wag mong ipaalam kay Ms. Moh.
Tanga.
Siya nga ang nagsabi sa 'king nandito ka.
Talaga?
Alam niyang dumating kang naka-taxi
na may gintong Buddha nang dis-oras ng gabi.
Nakabantay ang mga tauhan niya.
Ano? Bakit ka nga nandito?
Nakonsiyensiya o may galit ka?
Bakit naman ako magagalit?
Nakonsiyensiya ako.
Meron ka pala no'n?
Nagulat din ako.
Siya ang unang nagmahal sa 'kin sa kung sino ako, at nakonsiyensiya ako.
Grabe.
Di ako makapaniwala.
Napamahal na rin siya.
Alam n'yong hindi mapipigilan ang gano'ng nararamdaman.
Talagang tinraydor niya ako matapos ang lahat?
Kaya hindi ka dapat nagtitiwala sa mga tao.
At si Hae-in naman…
Baka mailigtas na niya ang sarili niya.
Maooperahan na siya.
Naghanap si Hyun-woo,
at nakakita na sila ng ospital.
Aalis na sila sa susunod na linggo.
Nagulat naman ako sa 'yo.
Alamin mo 'yong ospital at anong klaseng operasyon.
Ano'ng ginagawa mo?
Wala po.
Ang daming bituin.
May nakita pa akong shooting star.
Talaga?
Nanaginip ako niyan no'ng pinagbubuntis kita.
Gustong-gusto ko ng magandang anak.
Sobrang saya ko…
no'ng nanaginip no'n.
Hindi ko alam kung paano kita tatratuhin.
Para tayong aso't pusa nang mahigit 20 taon,
kaya naiilang ako na biglang magiging malambing sa 'yo.
Pero sa loob ko,
nakokonsiyensiya ako
at nagsisisi.
Magpapakabuti na ako.
Ayos na po ito.
Talaga?
Maiilang din ako kung bigla kayong magbabago.
Marami na tayong oras,
kaya unti-untiin lang natin.
Ayos na po ang ganito sa ngayon.
Sige.
Pagbalik mo galing Germany, unti-untiin nating mapalapit sa isa't isa.
Nakakasakal palang
mamagitan.
Tama. Kasingbigat daw ng pagsali sa military.
Dapat bumukod kami para maprotektahan ko si Da-hye
mula kay Mama.
Naku. Bakit ba ang tagal nila?
Mama, Papa.
Sinakay ko na po.
Talaga? Sige.
Baka ma-traffic na kayo, kaya bilisan n'yo na po.
Pasensiya na sa lahat ng abala,
pero nahihiya talaga akong iiwanan namin siya rito.
Parang nag-iiwan ng basura
pagkatapos ng paglalakbay.
-Papa naman… -Naku, wala 'yon.
Bakit pala kayo nagmamadali?
Mananghalian muna tayo.
Gano'n ba?
Wag! Mahigit isang buwan na pong walang tao sa bahay.
Maraming aasikasuhin.
-Gagawa ako ng kimchi pancake. -Wag na po.
Kimchi pancake?
Gusto mo ng kimchi pancake at makgeolli?
Hindi po puwede. Magda-drive pa siya.
Puwede namang ako na.
O kaya, bukas na kayo umalis.
-Tama. -Puwede naman nga.
Alam n'yo po bang magandang malaman
kung kailan kayo dapat umalis?
Dapat ko bang malaman?
Mauuna na po kami.
Para hindi ma-traffic.
Sige, unahan n'yo na nga.
Salamat po sa lahat. Paalam.
Magtagumpay sana ang operasyon mo.
Hae-in.
Magkita tayo uli.
Hyun-woo.
Ikaw na ang bahala.
Ako po'ng bahala.
Heto.
Gumawa ang mama mo ng kimchi at pear extract.
Ikaw na ang magdala.
Gano'n ba? Akin na.
Paalam.
Mama, ang bag mo…
Ikaw 'yong binata sa 11th floor.
-Hello. -Hi.
Hindi na siya binata.
Asawa niya ako.
Akala ko ba,
mag-isa ka lang nakatira dito?
Kakakasal n'yo lang ba?
-Opo. -Susmaryosep!
Bagong kasal pala kayo!
Ang saya-saya n'yo siguro.
Opo, masaya kami.
Opisyal nang bagong kasal tayo.
Bakit opisyal na?
Dahil do'n sa babae.
Naipagkalat na niya 'yan sa lahat ng tagarito bukas.
"'Yong binata sa 11th floor, nakapangasawa ng sobrang gandang babae."
Tama. Tapos?
Dapat umasta tayong parang bagong kasal.
Paano?
Kadalasan, ang mga bagong kasal
na nagmamahalan, laging magkadikit.
Magkahawak ang kamay, magkadikit ang paa,
o balikat.
Kahit ano.
Hindi sila naghihiwalay
at magkasamang ginagawa ang lahat.
Dadaan din tayo sa paghihirap.
Nakakakaba. Ngumiti ka ba?
Kaya puwede nating hugutin
ang masasayang alaala na parang candy sa candy jar
at malalampasan na natin 'yon.
Kaya, kailangan nating mag-ipon
ng magagandang alaala hangga't maaari.
Parang masarap.
Tututukan ko ang pagkolekta ng masasayang alaala
kaysa sa stocks o pera mula ngayon.
Ang pinakamahalaga sa 'kin ngayon,
mapuno ang candy jar ko.
Bakit pala madalas ka rito?
Gano'n ba kasaya ang baseball?
Hindi naman.
Kasi ang kailangan ko lang isipin, matamaan ang bola.
'Yon ang nagustuhan ko.
Gumagaan ba
ang loob mo ro'n?
Bale… Nakakatulong na tumutok sa isang bagay pag komplikado ang lahat.
Kailangan ko lang mag-concentrate
sa pinakaimportante.
At ano naman 'yon
ngayon?
Siyempre, ang mailigtas ka.
'Yon lang ang mahalaga.
'Yon ang tututukan ko.
Titira muna si Soo-cheol sa Yongdu-ri.
Nagpasya rin si Hae-in na makasama si Hyun-woo.
Si Vice-chairman lang at ang asawa niya ang babalik.
Vice-chairman?
Pasensiya na.
Pero ngayong nabawi na nila ang shares,
hindi ba niya babawiin ang posisyon niya?
Sabi nino?
Magsisisi silang bumalik pa sila rito.
Gusto nga kitang makita.
Mag-usap tayo?
Ooperahan daw si Hae-in sa Germany.
Wag kang mag-alala.
Masaya lang ako.
Gano'n ba?
Siyempre.
Gusto ko siya, kaya natural lang na maging masaya ako
na mabubuhay siya.
Sasamahan mo raw. Pakialagaan na lang siya.
Sige.
Puwede nang umalis?
Nalaman kong
may side effect pala 'yong operasyon.
Alam ba niya?
Siyempre hindi.
Sa ugali niya, hindi na siya tutuloy pag nalaman niya.
Kaya, di siguro niya alam.
Ano'ng pinupunto mo?
Siguraduhin mong itatago mo 'yon sa kanya
para magpaopera siya.
Sinabi ko na.
Gusto ko siyang mabuhay.
Alisin ang mga gamit nila.
At ibalik kay Mr. Baek ang kanya.
Gusto mong bumalik dito bilang customer imbes na CEO,
kaya nag-leave ako.
Oo, customer ako ngayon.
-Ano'ng bibilhin mo? -Wala naman.
Ayaw mo sa mga tumitingin-tingin lang, di ba?
Tambayan ba ito?
Bakit nagkukuwentuhan lang sila at hindi bumibili?
-Alisin ang upuan. -Mama!
-Mama!
Bakit sila nagtatakbuhan?
Dapat sa amusement park nila gawin 'yan.
Kaya inalis namin lahat ng pahingahan.
Sige.
Bibili ako.
May gusto ka ba?
-Ano'ng kailangan mo? -Lip balm.
Nanunuyo ang labi ko.
Bakit pagod na ako?
Pagod ka na?
Hindi puwede ito.
Magpahinga muna tayo.
Hindi.
Maganda nga ito.
Ang galing ng layout. Walang oras para magpahinga.
Bukod sa lip balm, napabili tayo ng cream.
Knitwear lang dapat pero napabili rin ng coat.
Hindi natin balak bumili ng muffler o gloves, pero bumili tayo.
Ngayon, naaakit tayo sa amoy ng pabango.
Strategy mo 'yon.
Gusto mong hindi mabakante ang mga customer.
Kaya nagpatayo ka ng mga pop-up store.
Pagbalik ko, ipapatanggal ko lahat 'yan.
-Bakit? -Nakakapagod.
Naiinis akong napagastos ako.
Parang nabudol.
Ba't mo gugustuhing bumalik?
Ipapatanggal ko na ang mga 'yan at ibabalik ang mga upuan.
'Yong mahal at komportable.
Ipapa-renovate ko ang plaza sa first floor para sa mga concert.
Magkakaroon na rin ng matatakbuhan ang mga bata.
Ano?
At pasyalan ng mga nagde-date.
Puwedeng isama ang mga anak
kahit malamig o mainit sa labas.
Maganda 'yon.
Papasayahin ko sila.
Seryoso ka?
Oo, seryoso.
Bawal bawiin pag naoperahan ka na.
Ba't babawiin?
Napanood ko sa pelikula.
Puwedeng mag-iba ang ugali mo o mawalan ng alaala
pag naoperahan sa utak.
Mali ka. Gusto ko lang maging mas mabuting tao
para makabawi
dahil mabubuhay pa ako nang matagal.
Mama.
Asawa mo ba 'yon?
Hello, Mama.
Anak, bakit parang hiyang-hiya ka?
Pinapakaba mo ako.
-Mama… -Di ko siya mapapatino.
Di mo puwedeng ibalik.
Patawad po.
Sinubukan kong tumupad sa pangako ko,
pero panahon na po.
Sige.
Sabihin mo ang dahilan.
-Ikaw na. -Ako?
Iyon.
Nagsinungaling akong pupunta sa lamay pero nakipaglaro ako.
Hindi? Hindi pala 'yon.
Iyon.
Nakita mo 'yong game console? Mura lang 'yon.
Bumili ka ng game console?
Puwede bang sabihin mo na?
Mama, inubos ni Hyeon-tae sa stocks ang ipon namin.
Nalugi nang kalahati.
Hoy!
Nag-invest din sa cryptocurrency.
Minus 90% na po 'yon ngayon.
Sira-ulo ka.
Patawarin n'yo po ako.
Hyeon-suk.
Wala akong masabi.
Ibalik mo na siya at palalayasin ko siya.
Umalis ka na
-habang may oras pa. -Mama…
Pero,
ite-text kita pag gumawa ako ng kimchi.
Kaya pumunta ka.
Hindi nga siya bagay sa matalino at magandang tulad mo.
Pasensiya ka na, Hyeon-suk.
Mama…
Kailangan mong magising!
Mahal, teka…
Bitawan mo ako!
Magandang balita!
Mahal, mukhang makakakuha ako ng pera!
Bumili si Hae-in ng building pero hindi na niya natingnan.
Ito siguro 'yon.
Opo. Nililinisan ko nang dalawang beses kada araw,
hinuhugasan ang mga karatula,
at dini-disinfect ang imbornal.
Pipinturahan ko rin po ito.
Gano'n pala.
Maraming dumadaan dito at kitang-kita ito dahil two-lane road ito.
Madali lang makahanap ng uupa.
Tama ka.
Maganda ito.
Ba't mo natanong?
Balak mo bang ibenta?
Nakausap ko si Hae-in.
Gusto naming iregalo sa 'yo itong building.
Ano 'ka mo?
Tatawagan ka ng tax accountant pagkauwi namin
at sasabihin ang mga dokumentong ihahanda mo.
Kahit na,
buong building ito.
Pasasalamat namin ito.
Ang laki naman pong regalo nito.
May building na si Mama at Papa!
Ibabalik mo pa rin ako?
Mahal.
-Di ka dapat nandito. -Ha?
Pumunta ka sa mga may-ari.
Bilis.
Balak kong ipa-renovate ang first floor
at magtayo ng fitness center.
Hoy, tutukan mo lang 'yong gym mo ngayon.
Mama, matagal ko na pong gustong ilipat ang hair salon ko.
Sakto 'yong first floor.
Wag kang sumingit.
Ako ang naglilinis at nagwawalis…
Nagtanggal ako ng mga sticker. At sa 'yo ang third floor.
-Hyeon-tae. -Po?
Isara mo na ang gym mo.
Ang sama naman ng biro mo, Mama.
Di 'yon biro.
Hindi ka nagbabayad ng upa.
Mama naman.
-Papa. -Anak.
Po?
Dito nakakatulong ang kontrata.
"Kung hindi makapagbayad ng upa nang dalawang beses o higit pa,
puwedeng putulin ang kontrata."
-Gusto mong makita? -Tapos?
-Papalayasin n'yo ako? -Hindi.
Sinasabi ko lang na magbayad ka.
Tuwing a-diyes kada buwan.
Papa.
Paano naman po ako?
Paano ako?
Isang milyon ang bayad sa first floor. Lumipat ka kung kaya mo.
Mas mahal pa 'yon sa renta ko ngayon.
Mas maganda ang puwesto namin.
Inaasahan na namin
itong pag-aaway natin
dahil sa building.
Nasasabik kami.
Papa naman.
Di kailangang mag-away ng pamilya natin.
Kailangan ko!
May mga panahong pakiramdam ko, wala kayong galang.
Papatunayan ng building na ito
ang katapatan n'yo sa amin.
-Mali ka. -Ano?
Gusto ko lang makuha 'yong pambayad sa upa.
Gano'n ba?
Dapat sinabi mo.
Basta…
Ang Dubong Building…
-Ano? -Building ni Du-gwan at Bong-ae.
-Diyos ko. -Ang sagwa.
Inaasahan naming tuloy-tuloy kayong magbabayad ng upa
kahit anak namin kayo.
Tandaan n'yo 'yan.
October pa lang, pero naghahanda na para sa Pasko.
Utos mo 'yon.
Ako?
Magpapahinga dahil tapos na ang Thanksgiving?
Parating ang Pasko. Ang winter.
Dapat pasiglahin natin ang mood
para bumili sila ng mga jacket.
Wag na nating hintayin ang iba.
Maghanda tayo nang maaga at simulan ang Christmas sale
pagkatapos na pagkatapos ng Halloween.
Oo nga.
-Sinusubukan na nila ang mga ilaw? -Oo.
Busy ang Installation at Marketing Teams ngayon.
Guniguni ko lang ba
ang snow?
Nakikita ko rin.
Pero rehearsal lang ito, di ba?
Sandali.
Umuulan ng snow kahit taglagas ngayon.
Gusto mo na kasing makita.
Natupad na ang hiling mo.
Tama ka.
Umaayon na lahat. Natutupad na lahat ng hiling ko.
Magkakatuluyan na rin kami ng first love ko.
Ay…
Hindi naman para do'n itong snow.
Bakit?
Mangyayari 'yon.
Sino ba kasi siya
at ayaw mong tigilan?
Hindi ko sana sasabihin sa 'yo
para hindi lumaki ang ulo mo.
Pero ito ang pangalawang sekreto.
-Ano? -Bus 372 'yon, di ba?
-Alin? -'Yong sinasakyan mong bus
pauwi galing sa trabaho.
Oo nga.
Tama ka.
At sa likod ka umuupo katabi ng bintana.
Oo. Paano mo nalaman?
Paano sa tingin mo?
Sinundan ko ang bus mo pauwi
at ilang beses akong tumawid sa Han River
kahit traffic. Inabot ako nang isa't kalahating oras.
Bakit?
'Yong bus na sinabi ko sa 'yo, bus number 372 'yon.
At ikaw 'yong lalaki.
Okay.
Paano ka pumasa sa SNU?
Ano?
Ako pala 'yon?
Ako? Ako 'yong lalaki sa bus?
Oo, ikaw.
Ang sweet naman.
Bakit pala nagpaulan ng snow ang Installation Team?
Utos 'yon ni Director Baek.
Sir, pakisubukan ang snowmaker sa rehearsal.
Parang hindi naman kailangan.
Kailangang maghanda ang Legal Team.
Problema 'yon pag may nadulas na customer.
Kailangan kong makita kung gaano kadulas 'yon.
Sige, kung kailangan mo.
'Yong malaking snowflakes sana.
Sige.
-Salamat. -Walang anuman.
Parang may pag-ibig sa simoy ng hangin.
Di ba?
Nag-divorce tapos ikakasal ulit.
Puwede ba 'yon?
Ako ba talaga?
Ako ang first love mo?
Baka nakaalis na.
Anong oras kaya sila nandoon?
Matagal-tagal 'yon.
Nasagot na ang mga dasal ko.
Gagaling na si Hae-in pagkatapos ng operasyon
at magiging masaya na sila.
Kaya lang…
May problema.
Ano 'yon?
Pagkatapos maoperahan…
Diyos ko po.
Puwedeng mawala ang mga alaala niya.
Ano'ng sinasabi mo?
Puwedeng maging side effect 'yon.
Pero ano'ng magagawa natin?
Dapat mabuhay siya.
Wala tayong magagawa.
Nakiusap ako kay Hyun-woo na itago niya lang.
Tama lang…
ang ginawa mo.
Matigas ang ulo niya dahil nagmana siya sa 'kin.
Kaya baka tumanggi siyang magpaopera.
Pero…
Kahit na…
Ano'ng gagawin natin sa kanya?
Kawawa naman ang anak ko…
Ayos ka lang?
Siyempre naman.
Wag ka mag-alala.
Papunta po kayo sa Frankfurt?
Oo.
BANGKAY SA SAMBANG RESERVOIR KINILALANG SI MR. PYEON, ISANG LAND BROKER
Ano 'yong pangatlo?
Alin?
May sasabihin kang tatlong sekreto bago operahan.
Dalawa pa lang 'yon.
'Yon ba?
'Yong pangatlo…
-Si Yeong-suk. -Yeong-suk?
-'Yong raccoon sa rooftop? -Oo.
Di ko siya nakita kahit kailan.
Seryoso.
Kahit isang beses.
-Ano'ng meron? -Inimbento ko lang.
Paano may titirang raccoon do'n? Naniwala ka talaga?
Grabe.
Apat na taon mo akong naloko.
Lagi kong tinatawag pag nando'n ako.
Timang.
Ito na ba 'yon?
Hae-in.
Bakit?
Ako rin
may hindi nasabi sa 'yo.
Ano?
Sabihin mo na.
May problema ba?
Hindi ba nila ako
maooperahan?
Hindi 'yon.
Kasi malaki…
ang tsansa…
na mawawala ang mga alaala mo pagkatapos operahan.
Ano'ng sinasabi mo?
Anong alaala?
Malamang na…
lahat ng alaala.
Makakalimutan mo
lahat ng tao, ang mga napuntahan mo,
at mga naranasan mo.
Kahit pa, ito lang
ang pag-asa mo
para mabuhay.
Kaya…
sinasabi mong
magdesisyon ako?
Mawawala ang alaala ko pag tinuloy ko at mamamatay pag hindi.
Gusto mong piliin ko ang di mas masahol?
Hindi.
Ano pala?
Wag na lang.
Kunwari magandang panaginip lang ito.
Bitawan mo ako. Bitaw nga.
Wag ka nang pumili.
Wag ka nang mag-isip.
Makinig ka lang.
Basta… mabuhay ka lang.
'Yon na lang.
Pakiusap…
mabuhay ka.
Okay?
Hi, Hae-in.
Ako si Baek Hyun-woo.
Ako ang asawa mo.
Naguguluhan ka siguro at natatakot.
Ako rin.
Wala kang naaalala at heto
may nagsasabing asawa mo siya.
Gulong-gulo ka siguro.
Pero ito ay…
magandang balita.
Kailan lang…
May malubhang sakit ka,
pero magaling ka na.
Gusto mo sigurong malaman kung sino ka noon.
Nakakainis siguro
na hindi mo maalala.
Wag kang mag-alala.
Kasi…
naaalala ko lahat.
Sasabihin ko sa 'yo…
lahat ng alam ko.
Hindi dapat ako umiiyak.
Ito ang unang beses
na makikita mo ako.
At binabalaan na kita.
Kahit hindi ako ang ideal type mo,
pasensiya na, pero hindi ako makikipaghiwalay sa 'yo.
Kasi nangako tayo
na hindi tayo maghihiwalay dahil lang
nagbago ang isip.
Kahit hindi mo ako gusto…
Anumang mangyari…
Kahit na…
makalimutan mo
ang ipinangako natin,
nangako akong
lagi mo akong…
makakasama.
Abangan natin ang unang snow,
wag maghihiwalay,
at magkasama nating harapin ang buhay araw-araw.
Punuin natin
ang walang lamang
candy jar mo.
Kaya natin ito.
Dahil pinagsama tayo ng tadhana.
Mahal…
Mahal kita, Hae-in.
Dati pa kita mahal…
at patuloy kitang mamahalin.
QUEEN OF TEARS
Naalala ko pa
ang amoy, ang buwan,
ang hangin nang araw na iyon.
Huwag mo ipagdasal
na mamatay.
Masasaktan iyang tinatawag mong pamilya.
Da-hye…
Nabuhay ako na ako, ganoon ako
mamamatay.
Di ko hahayaan.
Ganoon niya nahanap ang ospital na iyon.
Tutulungan kita.
Huwag mong gawin ito sa akin.
Huwag mong ipahiling sa akin na mabuhay.
Hae-in!
Nagsalin ng Subtitle: Nadine Aguazon