QUEEN OF TEARS
TATLONG TAON BAGO KASALUKUYAN
Honeymoon natin ito.
Bakit naman sementeryo ang napili mong puntahan?
Grabe ka talaga.
Natutuwa akong may sementeryo sa gitna ng park.
Hindi ka nakalibing sa bundok o nakakalat sa dagat.
Namamayapa ka malapit sa bahay.
Parang wala lang ang pagkamatay.
Siguro nga.
Puntod ng asawa niya?
Ha? Ano'ng ibig mong sabihin?
'Yong matanda ro'n.
Wala namang tao.
May tao kanina.
Wag mo akong takutin.
Alam mo
'yong mga asawa sa pelikula
na laging dinadalhan ng bulaklak ang namatay nilang asawa.
Para siyang gano'n.
Tandaan mo.
Hindi ko gagawin 'yon para sa 'yo.
Hindi?
Kung mauuna kang mamatay,
mabubuhay lang ako nang isa pang araw,
tapos susundan na kita.
Bahala ka.
Totoo 'yon.
Paano ako mabubuhay kung wala ka?
Bahala ka.
Seryoso ako.
Tama na.
Tinututukan lang namin ang masasayang sandali.
Pero hindi namin alam
ang mangyayari sa hinaharap.
Kaya nangangako kami ng mga di namin matutupad
at tumatawang parang di na matatapos ang masasayang sandali.
Pero may madilim na bahagi rin sa likod ng masasayang sandali.
Noong nawala na ang magagandang sandali
at gusto ko nang sumuko dahil sa hirap,
may naisip ako.
"Oo nga. Marami akong dinanas na kamalasan, pero nandiyan ka naman."
At doon ako humugot ng lakas.
Pero,
kailangan kong gumawa ng malupit na desisyon.
Kaya…
sinasabi mong
magdesisyon ako?
Mawawala ang alaala ko pag tinuloy
at mamamatay pag hindi.
Gusto mong piliin ko ang di mas masahol?
-Hindi. -Ano pala?
Wag na lang.
Kunwari…
magandang panaginip ito.
Bitawan mo ako. Bitaw nga.
Wag ka nang pumili.
Wag ka nang mag-isip.
Makinig ka lang.
Basta… mabuhay ka lang.
'Yon na lang.
Pakiusap…
mabuhay ka.
Okay?
Hae-in.
Mabuhay ka lang.
Noong oras 'yon, hindi namin alam
ang naghihintay sa amin.
EPISODE 14
-Saan ka pupunta? -Kay Hae-in.
-Ooperahan siya sa Germany. -Kaya nga.
Kasama niya sa Hyun-woo, kaya bakit ka pupunta?
May tungkulin ako.
Nandito ang tungkulin at dapat mong protektahan.
Bakit ka ba nababaliw sa babaeng mamamatay na?
Di siya mamamatay.
Maliligtas siya, at mabubura ang masasamang alaala.
Magsisimula siya ulit.
Bibigyan ka niya ng pagkakataon?
Tutol ka ba?
Naghahanda na si Beom-seok na agawin ang puwesto mo.
Nakikipag-usap si Beom-jun sa mga director na gusto siya.
At may stockholders' meeting.
Sisirain mo lahat para kay Hae-in?
Ano ba'ng problema mo?
Di mo dapat ako iniwan.
Inabandona mo kasi ako.
Hindi ko na sana aalamin kung ano bang meron sa pamilya nila
kaya inabandona mo ang anak mo
o maiinggit kay Hae-in at di nagtagal…
mamahalin siya.
Paano kita mapapatigil?
Di ako titigil.
Hanggang kamatayan.
Sige.
Tutulungan na lang kita.
Papunta sa Frankfurt?
Oo.
BANGKAY SA SAMBANG KINILALANG SI PYEON
Paano mo ako nahanap?
Lumalabas ka tuwing umaga, sinundan kita.
Pero mabuti at nagsisikap ka.
Para saan?
Kailangang magdasal lagi para mapunta ka sa Langit.
Para naman magkita rin tayo
sa kabilang buhay.
Sigurado na bang mapupunta ka sa Langit?
Hindi pa ba halata?
Di ako nagdadasal para do'n.
Ano pala?
Pinagdarasal kong magpaopera ka.
Sabi ko, di ko hinihiling na maalala mo pa lahat.
Gusto ko lang mabuhay ka.
Walang kuwentang dasal.
Halika na.
Sumulat din kaya ako?
Magsusulat ka ng walang kuwenta.
Tara na.
Binigyan na kita ng oras para mag-isip.
Di na ito puwedeng patagalin.
May appointment na, kaya punta tayo pagkakain.
May pupuntahan tayo.
Saan?
Naaalala mo ito?
Pumunta tayo rito no'ng honeymoon.
Oo nga.
Nagandahan ka, at nagpa-picture tayo.
May malapit ding bar.
Uminom tayo at nag-away.
Tama. Sabi mo, sobrang cute ko pag lasing
at wag akong magpa-cute.
Hindi.
Tandang-tanda ko pa.
Sabi ko, sa 'kin ka lang magpa-cute,
pero tinitingnan ka ng mga babae.
Di ko alam. Bakit? Kasi sa 'yo lang ako nakatingin.
Gano'n?
Sinabi mo nga 'yon at di na ako nagalit.
Di agad-agad.
Dalawang oras kang nagtampo.
Basta…
Dumaan tayo rito pabalik sa hotel
at nakakita tayo ng magandang full moon.
Tama. Ang laki at ang ganda no'n.
May picture pa ako.
Naaalala ko pa ang amoy,
ang buwan, at ang hangin
noon.
Gano'n ang mga alaala.
Ang mabuhay ay ang maalala
ang mga alaala at panghugutan sila ng lakas.
Ang mga alaala ang bumubuo sa 'kin
at sa buhay ko.
At mawawala sa 'kin lahat 'yon.
Magiging ordinaryong bukid na lang ito para sa 'kin.
Tapos…
hindi na kita kilala.
Mag-iiba na ako.
Kaya hindi ako magpapaopera.
Nabuhay ako na ako,
ganoon ako mamamatay.
Diyos ko, Beom-ja. Baliw ka ba?
Ano ka ba?
Ano ito? Babalik ka sa Yongdu-ri?
Umayos ka nga. Bumalik ka na sa bahay.
Hoy, maling-mali ito.
Mag-shopping na lang tayo.
Tara sa department store. Hi, Bixby.
-Nakikinig ako. -Yongdu-ri.
Nabaliw na talaga ako.
Bumalik talaga ako.
Dito ka nakatira?
Dapat binutas ko na lang ang mga gulong ko.
Ay, sira-ulo ka!
-Nagulat ako! -Ba't kayo narito?
Alam kong
mahilig ka sa walnut cakes.
-Talaga po? -Oo.
-Dinalhan kita. -Gano'n pala.
Pero bakit dito?
Kila Kuya Yeong-song.
Talaga?
Mali 'yong address.
Beom-ja.
Ano…
-Bakit… -Dinadalaw niya ako.
Mahal na mahal niya ako.
Gusto mo bang magtsaa?
May plum tea kami.
-Gano'n… -Di na.
Ako ang dinadalaw niya. Nagkamali lang ng address.
Mauuna na kami. Tara na po. Malamig dito.
-Sige. -Kahit na.
Magtsaa ka muna kahit hindi ako ang dinadalaw mo.
Heto, madeleine. Kaka-bake ko lang.
Grabe.
Kuya Yeong-song.
Makabago ang pananaw mo sa buhay.
Nagtatrabaho ka lang nang sapat para mabuhay?
Kaunti lang naman ang kailangan natin.
-Ano pa? -Nagbabasa, nakikinig sa mga kanta.
Ito na 'yon.
Nasasakal ako at gusto kong lumayas
no'ng nasa Seoul pa.
Dito na kami titira nila Da-hye.
Magtatrabaho nang kaunti
-at magiging masaya. -Ikaw?
-Asa ka pa. -Mahirap po para sa inyo.
Sobrang materialistic siya, hindi tulad ko.
Hoy, hindi totoo 'yan.
Mali ka.
Puro mamahalin lang ang mga bag niya.
Kapresyo na ng apartment ang singsing niya.
May gano'n ba?
At hindi lang 'yon.
Magkano nga 'yang relo?
-200 milyon? -Hoy!
Masaya rin naman ako rito.
Gusto kong nagmemeryenda ng plum tea
at madeleine, at nagbabasa at nakikinig sa mga kanta nang walang inaalala.
Aba.
Hello, bakit po?
Sige po. Bye.
Nandito sila Mama.
Bakit nandito ulit? Maaasiwa si Da-hye.
Tatawagan kita.
-Sige. -Tara na po, Tita Beom-ja!
-Mauuna na kami. -Sige.
Balik ka.
Balik ka. Magbe-bake pa ako ng madeleine.
Gusto kong bumalik sa hotel.
Naghihintay si Professor.
Kausapin mo man lang siya.
Naghihintay rin ang mga magulang mo.
Gusto nilang mag-video call.
-Asan po si Da-hye? -Naglakad-lakad muna sila ni Geon-u.
Malamig sa labas.
Naaasiwa yata sa mga magulang ko.
Hoy, hindi mo ba kami babatiin?
Ano po'ng meron?
Ayaw magpaopera ni Hae-in.
Ano?
Ayaw niya?
Magpaawa kaya tayo?
-Magpaawa? -Magmakaawa tayo.
"Kung mamamatay ka, mamamatay ako."
Di n'yo po siya kilala. Sasabihin niya, "Bahala kayo."
Hindi nga?
Mahuhuli niyang nagsisinungaling tayo. Di po tatalab 'yon.
Matalino siya kasi sa 'kin siya nagmana.
Idaan kaya natin siya sa katwiran?
Paano?
May mga panahong mahirap mag-ani ng peras dahil sa matinding pagkapeste
kahit bombahan ng mahal na pesticide.
Pero mabubulok naman ang ugat kung di bobombahan.
-Kailangan magdesisyon. -Tama.
Kahit inaasahan na naming malugi, binobombahan pa rin
dahil kailangang iligtas ang mga ugat
para sa susunod na taon.
Kaya ililigtas n'yo na lang po kahit malulugi kayo. Gusto ko 'yan.
Ganito na lang po.
Magiging makatwiran muna.
Pag di gumana, pagalitan mo po siya, Papa.
"Alagaan mo ang katawang binigay namin."
"Di ako ang nagsilang sa 'yo pero tatay mo ako."
At gatungan mo, Mama, "Mamatay na lang tayong lahat."
Tapos… Sige.
-Hae-in. -Hello, Mama.
'Yong kuwento.
'Yong peras at pesticide.
Diyos ko.
Sinisipon ako. Mauna na kayo.
Ako na muna.
Hae-in, pag-isipan mo ito
nang mabuti.
Para sa ikabubuti mo ito.
Mawawalan ka ng magagandang alaala, pero pati 'yong masasama.
Bakit ako umiinom?
Nagpapakalasing ako para makalimutan ang masasakit na alaala.
Pero bumabalik pa rin.
Di ba magandang makalimutan na 'yon habambuhay?
Hindi mo naman siya kinukumbinsi.
Hae-in.
Nagulat ka siguro.
Wag kang magagalit kay Hyun-woo. Nakiusap akong itago niya.
Sorry, di namin sinabi.
Nag-alala kaming di ka tutuloy.
Ayos lang po.
'Yon din ang gagawin ko.
No'ng nalaman ko ang sakit mo,
nakipag-usap ako sa iba't ibang ospital sa buong mundo.
At iisa ang sinabi nila. Kausap na nila si Hyun-woo.
Nagpadala siya
ng daan-daang email
at tumawag sa mga ospital sa US at Europe nang gabing-gabi
para makahanap ng makakapagligtas sa 'yo.
Nagbabaka-sakali lang ako
kung puwede ring sumali sa clinical trial ang asawa ko…
Gano'n niya nahanap 'yong ospital.
Kaya Hae-in,
pag-isipan mo sana ito at…
Pag-isipan? Dapat isipin niya munang mabuhay.
Di ba?
Balewala ang mga alaala mo kung mamamatay ka, di ba?
Pero kahit na…
maaalala n'yo ako bilang anak na maganda ang relasyon
sa inyo.
Pero pagkatapos ng operasyon,
baka hindi n'yo na ako makilala.
Mawawala na po ang Hae-in na nakikipagtalo sa inyo
bago tayo nag-iyakan at nagkaayos.
Hindi ko na po kayo makikilala.
Sana maintindihan n'yo.
Patawarin n'yo ako.
Sige. Ibaba na natin.
Magpahinga ka, tapos mag-usap tayo ulit, ha?
-Teka… -Bakit binaba mo na?
Hindi pa siya sumagot.
Pananagutan mo ba kung hindi siya magpaopera?
Ay, binaba mo na talaga?
Kakausapin ko rin sana.
Bakit pa?
Marami na siyang iniisip.
Umiiyak ka po, Papa?
Umiiyak nga siya.
Naiiyak na rin tuloy ako.
Diyos ko.
Umiiyak na lahat.
Tawagan n'yo po siya ulit at kumbinsihin n'yo.
Ano'ng sasabihin ko?
Kumilos po tayo.
Geon-u.
Ikot pa tayo nang isang beses.
Bakit nandito ka?
Di ba dapat, mag-sorry ka muna?
-Di ka yata nagsisisi. -Di sa 'yo.
Sa pamilya ko lang.
Pamilya mo?
Nagkakamali ka.
Da-hye.
Wag ka nang magbago.
Pero gusto ko.
Ituloy mo ang nakasanayan mo
at lokohin mo lang lahat.
Kung hindi, masasaktan iyang
-tinatawag mong pamilya. -Paano?
Manatili ka rito kung gusto mong malaman.
Pumunta ako para balaan ka kasi meron tayong
pinagsamahan.
Pero…
hindi ko na patatagalin.
Akin na ang USB na kinuha mo kay Jun-ho
at umalis na kayo ng anak mo.
Di ka dapat pumunta rito.
Dapat nanahimik ka na sa US.
Naintindihan ko na,
kaya wag mong sasaktan si Soo-cheol o ang pamilya namin.
Kung di, di ko 'yon palalampasin.
Ano'ng gagawin mo?
Ibibigay ko ang USB sa mga pulis o sa piskal.
Sabay tayong babagsak.
Di ka dapat ganyan bilang ina.
Paano na si Geon-u?
Aalagaan ba nila ang batang di nila kadugo?
Hoy!
Bakit ka lumabas kahit ang lamig-lamig?
Baka sipunin si Geon-u.
Seon-hwa.
Alam mo ba ang totoong pagkatao ni Da-hye?
Hindi na importante 'yon.
Ayaw siyang pakawalan ng anak ko.
Maraming pasyenteng nag-aalinlangan
sa operasyon dahil baka may side effects.
Nirerespeto namin 'yon
dahil sa huli, sila ang magdedesisyon.
Pero gusto kong ipaalam sa 'yo na nakakabahala ang test results ngayon.
Kung gusto n'yong magpaopera,
ang payo ko, wag n'yo nang patagalin pa
dahil baka di na maging gano'n kaepektibo
o baka hindi na kailanganin kung ipagpaliban pa.
Hae-in.
May dalawang mahalagang natitira
sa akin sa buhay na binigay N'yo.
Mga alaala ng pagmamahal ko sa iba
at ang pagmamahal nila sa 'kin.
Hindi ko kayang mawala 'yon.
Di ko hihilinging na iligtas N'yo ako.
Pero sana,
maingatan ko pa
ang mga alaala hanggang sa huli.
Hae-in.
Hae-in, patawad.
Patawarin mo ako.
Huwag mong gawin ito sa akin.
Huwag mong ipahiling sa akin na mabuhay pa.
Hindi na kita makikilala.
Mawawala na ang pinagsamahan natin.
Kahit pa mangyari 'yon,
ako ang unang makikilala mo.
At mamahalin mo ulit ako.
Kikiligin ka ulit pag nagpa-cute ako nang lasing.
Puwede tayong magmahalan ulit.
Sasamahan kita
kahit pa…
hindi mo ako mahalin,
iwasan mo ako,
o…
kahit ayaw mo sa 'kin.
Nangako ako.
Na hindi kita iiwan…
kahit may utang ka…
o higit pa ro'n.
Kaya…
wag ka nang mag-alala
at dito ka lang, sige na naman.
Wag kang magdasal
tungkol sa pagkamatay mo.
Natatakot akong…
baka magkatotoo 'yon.
Hae-in.
Pupunta lang ako sa banyo.
Kumain ka na.
Ano ito?
Bakit?
Hindi ka nagkakape nang walang kinain,
pero nag-e-espresso ka?
English na diyaryo para mukha kang matalino,
tapos sinasadya mong i-flex ang muscles mo?
Tama.
Sinasadya kong gawin ito.
Teka.
Ganyan ka kasi hindi pa rehistrado ang kasal natin?
May asawa ka na, kaya wag ka nang magpasikat sa iba.
Ibaba mo ang sleeves mo, isara ang butones,
at kumain ng itlog na may ketchup.
Ayoko.
-Bakit? -Para mainis ka.
Ano?
Sabi mo, sayang ako.
Ikaw ang pinakasayang.
Narinig mo
pala 'yon?
Papahirapan kitang
iwanan ako.
Kakain ako ng prutas.
Siya pa rin ang pinakasayang.
May resulta na ang DNA test.
May dugo ng biktima sa upuan ng kotse at kutsilyo.
'Yong prints sa kutsilyo?
Ito po. Itong lalaking ito.
Ibaba mo ang sleeves mo.
Di mo dapat pinapakita 'yang braso mo nang ganyan.
-Gusto ko ito. -Hoy.
Ibaba mo sabi.
-Ayoko. -Bilis na.
Ayoko nga.
Kumusta ang gamutan ni Ms. Hong?
-Ibabalik ba siya? -Siyempre.
Siya ba ulit ang mamamahala?
Hindi ko lang alam.
Hirap na hirap tayong lahat dito.
Masasabi mong pabagsak ang kompanya
base sa cafeteria at pantry.
Nagulat nga ako no'ng inalis nila ang coffee machine.
Galing ka rin sa cafeteria?
Wala na nga ring Yakult na dessert.
Wala na silang pakialam sa kalusugan natin.
Alam kong nakadepende sa mga boss ang lagay natin, pero di ba tayo kikilos?
Parang iba naman
ang tingin ni Secretary Kim.
-Ako? -Tumulong ka
sa mga namamahala ngayon.
Mali ka. Sumunod lang ako sa ilang utos.
At nakinabang ka ro'n.
Oo nga.
-Pero di naman ako natuwa. -Bakit?
Sobrang bait at mapagpatawad ni Director Baek.
Binayaran niya ang tuition ng kapatid ko, kaya mahirap matuwa.
Nakokonsiyensiya ka lang.
Hindi lahat ng reward, maganda.
May tumatawag.
Hello?
Ako po ito.
Ano? Saan po?
Natagpuan nilang patay si Pyeon Seong-uk.
Pinatay siya.
Seryoso?
Pumutok ang balita pag-alis n'yo.
Ngayon ko lang nalaman.
Sige.
Sir, natunton ko na ang suspek.
Ano?
Tumakas sa Frankfurt pagkatapos.
Natunton ko rin
-kung nasaan siya ngayon. -Ayos.
Mag-request ng warrant at ipadala sa Foreign Affairs Bureau.
Mahirap pag nawala siya sa abroad.
Sige po.
Hoy.
Confidential ito.
Wag ipaalam sa media bago siya mahuli.
Opo. Alam ko na po.
-Nakausap ko si Da-hye. -Ha?
Ako na lang sana ang pumunta.
Ang tanga pala niya.
Sabi ko na sa inyo.
-Napamahal na siya. -Kaya tinawagan ko si Jun-ho.
Bakit n'yo naman tinawagan 'yon?
Para siya ang bahala kay Da-hye?
Hinayaan ko siya pero nagdudulot na ng problema.
Didispatsahin ko sila isa-isa.
Nagpadala ka ba ng mga tauhan sa Germany nito lang
para may ipadispatsa?
Hindi na sila babalik.
Padalhan mo sila ng pera pag tumawag na at hanapan ng matutuluyan.
Sige po.
Di na babalik?
Gaano ba katindi ang gagawin nila para di na bumalik?
Hoy, Ko Jeong-ja.
Wag kang tanga. Alam mo na ang mangyayari.
Mukhang sasaktan niya si Hae-in.
Umayos ka.
Ikaw ang pinakamagaling na magbulag-bulagan sa kasamaan.
Tama.
Hayaan mo na.
Hello?
Si Grace ito.
Hello. Ano'ng meron?
Nangungumusta lang.
Ayos lang ba kayo?
-Ha? -Mukhang ayos lang sila.
Mabuti naman.
Mag-ingat lang kayo hanggang makauwi kayo.
Sige, bye.
Hae…
Hae-in…
Hae-in.
Hae-in!
Hello? May nabanggang kotse.
Mukhang tumakas ang nakabangga.
Hae-in…
Hae-in!
Ni-report ko na!
Diyos ko. Lumayo ka riyan!
Baka sumabog 'yang kotse! Alis na!
Hyun-woo!
Ano'ng nangyari?
Kumalma ka, ha?
Nabangga ka ba? Paano?
Kahit na…
Baliw ka ba?
Bakit binasag mo 'yong bintana ng kamay mo? Tingnan mo!
'Yang kamay mo!
Akala ko, patay ka na.
Sa…
Salamat naman.
Sige lang.
Ayos lang 'yan.
Ayos na ang lahat.
EMERGENCY ROOM
Ayos ka lang?
Masakit.
Dapat di ka kumilos nang parang baliw.
Nabaliw na nga ako
mula no'ng nakita kong binangga ang kotse.
Akala ko, nakasakay ka.
Kailan ka bumaba?
Totoo nga yata ang suwerte.
Tingnan mo.
Bumili ulit ako.
Gano'n pa rin kamahal.
Pero naligtas ako
dahil dito.
Gano'n ka iiyak pag namatay ako?
Siyempre.
Hindi puwede 'yon.
Ano'ng sinasabi mo?
Sobrang naaawa ako sa 'yo. Gusto tuloy kitang
yakapin sa awa sa 'yo.
Sexy ka pag nakataas ang sleeves, cute pag lasing,
at parang dapat kang yakapin pag umiiyak ka.
Pag-aagawan ka ng mga babae.
At hindi ako papayag.
Babangon ako mula sa hukay.
Ano'ng sinasabi mo?
Magpapaopera na ako.
Seryoso ka?
Natatakot ako kasi hindi ko alam
kung alaala lang ang mawawala o pati buong pagkatao ko.
Pero ayokong mawala ka.
Ayoko nang makita kang umiiyak.
Nakumbinsi kitang pakasalan ako
kasi sabi ko, di kita paiiyakin.
Dapat tuparin ko na 'yon.
Salamat.
Naiintindihan kita.
Alalang-alala siguro
at natatakot.
Pero hinding-hindi magbabago
ang pagkatao mo.
Hindi ko hahayaan 'yon.
Tutulungan kitang
manatiling ikaw.
Oo.
Sige.
Tiwala ako.
Grabe, Pinky. Ang lakas mong kumain.
Masarap ba?
-Mag-usap tayo. -Ayoko.
Bakit ka ganyan?
Balwarte ko 'yong building.
Baka magkasiraan tayo.
-Baka makipag-divorce ako. -Ha?
Napapagod ka nang malayo sa pamilya mo?
Siyempre.
Di ko alam kung kailan makukuha ng asawa ko ang doctorate niya.
Pinag-abroad ko ang anak ko para matuto siya.
At mukhang masyado siyang busy para ma-miss ako.
Sumama ka na ro'n.
Sino'ng bubuhay sa 'min?
Di puwedeng umasa kay Hyun-woo.
Kaya divorce na lang?
-Hindi 'yon. -Ano pala?
-May kabit yata siya. -Ha?
Amerikana ang sumagot sa phone niya.
At dis-oras pa ng gabi.
Ikaw pala ang asawa niya. Nakukuwento ka niya.
Ako si Jenny. Kumusta?
Ayos lang. Salamat. Ikaw?
Bakit parang tanga naman 'yong sinagot mo?
Ewan ko nga.
'Yon na lang ang nasabi ko.
Naku, ang talino niya talaga.
Amerikana talaga ang pinili niya.
Alam niyang di ka marunong mag-English at hindi mo sila maaaway.
Grabe.
Hindi ko nga sila maaaway
o mapupuntahan doon.
HAIRSTYLIST AWARD
Kailangan kong manatili rito.
Kaya tulungan mo sana ako.
Naku.
Sige na.
Iyo na 'yong building.
Iyong-iyo na.
Salamat.
Ano ba 'yan, tahan na.
Papagalitan ko siya pag nakita ko 'yong gagong 'yon.
Pinagpalit ka sa Amerikana?
Buwisit.
Tuloy kayo.
Hello.
Si Kuya Du-gwan?
Nasa palengke.
Sobrang busy niya ngayon kaya ako muna rito.
-Aba. Nagpa-part-time ka? -Part-time?
Hindi.
May experience na ako.
Dati akong CEO ng isang franchise sa Seoul.
-Gano'n ba? -Parang Unexpected Business.
Ano 'yon?
'Yong variety show
ni Cha Tae-hyun at Zo In-sung.
Namamahala sila ng tindahan.
Tama.
'Yon nga!
Sige.
CRAB RAMYEON 3,500 WON
Hala, tingnan n'yo.
Ang dami nito.
Grabe.
Hindi madaling makakuha nitong mga snow crab sa Uljin.
Mahal ang delivery.
Di ba dapat mas mahal pa
kaysa sa presyo ng regular na ramyeon na 3,500 won?
Hindi naman kumita ang habol ko.
Ano pala?
Chapter One sa libro kong The Neighborhood Business King,
"Pagmamahal ang Hingiin Mo sa Mga Kapitbahay, Hindi Pera."
Sumulat ka ng libro?
Susulat ako, base sa mararanasan ko rito.
Mukhang masarap.
-May abalone pa. -Hala!
-Grabe. -Abalone?
-Uy. -Nabalitaan ko.
May taping ng Unexpected Business?
Nandito si In-sung?
Wala.
Snow crab ramyeon lang.
May abalone din, tapos 3,500 won lang.
-Sulit na sulit. -Tama.
Dalawa sa 'kin.
-Sige. -Patikim, ha?
Salamat.
Papapuntahin ko si Mama at mga kumare natin.
'Yong mga bata din ba?
-Oo, tawagin mo rin. -Sige.
In-sung, dito.
Ay. Nagtatrabaho ako.
Nakakahiya naman.
-Kain lang kayo. -Salamat.
Sabi ko, magpahinga po kayo.
Oo nga, pero hindi ko kaya.
Ano'ng nangyayari dito?
Bumenta po.
Hindi ko rin inasahan.
Tingnan n'yo po.
Naubos na 'yong ramyeon n'yo.
-Oo nga. -Nagustuhan ng lahat.
Meron ngang nakatatlo pa.
Pumunta ang pamilya ni Chun-sik
at kumain ng hanggang panghapunan na.
Hayop na Chun-sik 'yan.
-Po? -Ganito.
Makinig ka.
Hindi ka kikita dahil sa snow crabs, abalone,
hipon, at delivery fee.
Lubog na tayo sa utang.
Marketing strategy lang po ito.
Pasensiya na sa lahat ng abala,
pero nahihiya talaga akong iiwanan namin siya rito.
Parang nag-iiwan ng basura
pagkatapos ng paglalakbay.
Binabalaan niya ako noon.
Di po tayo sa ramyeon kikita.
Gusto nating bilhin nila 'yong mas mahal na mga bagay.
Ramyeon nga ang pinakamahal na binebenta natin.
Ay.
Nagkamali ako ro'n.
Ano, nasisante ka ba?
Ako na mismo ang nag-resign.
Wag ka nang magdulot ng problema, umuwi na tayo sa Seoul.
Hindi puwede.
Itutuloy kong makipag-usap sa mga consumer dito
at hahanap ng paraan para magkaisa ang mga magsasaka at malalaking gracery.
Akala mo, mapipigilan mo ako sa pagnakaw ng passport ko?
Nasaan ka?
Sabi ni Ms. Moh, nagtatago ka raw sa bayan ni Hyun-woo.
Gusto mong pumunta ako riyan ngayon?
Wag mong gagawin 'yan.
Patawad.
Para ligtas si Soo-cheol,
pumunta ka ro'n sa address dala lahat ng ninakaw mo.
Hindi ko na uulitin.
May amusement park dito.
Punta tayo bukas?
Sige. Gagawa ako ng gimbap.
Geon-u, mag-a-amusement park tayo!
Amusement park!
Di ka ba naaaliw?
Ano ito?
Nasaan si Mama?
Ayun siya.
Hi, Mama.
Tingin kay Mama!
Kain tayo.
-Ang sarap. -Ang sarap.
-Masarap ba? -Oo.
Geon-u, tingin dito.
Ang bait naman. Ayos.
Geon-u.
Ang bait-bait.
Pagod na ako.
-Puwedeng magpabili ng kape? -Kape?
Dito ka lang. Bibili ako.
Ang lamig, 'no?
'Yan. Akin na 'yang kamay mo.
-Babalik ako. -Sige.
Patawad.
Nasa banyo kaya sila?
Da-hye…
Da-hye!
Da…
Da-hye!
Da-hye…
Bakit iniwan mo na naman ako?
Nananawagan kami sa lahat.
Hinahanap ni Mr. Hong Soo-cheol, 31-anyos, ang asawa niya.
Pumunta ka sa Lost Children Center…
-Ha? Pero matanda na siya. -…kapag narinig mo ito.
Inuulit ko…
Da-hye.
Wag kang umalis.
Ga…
Gagalingan ko pa.
Pangako 'yan.
Kaya wag kang umalis.
Ano? Inabandona siya ng asawa niya rito?
Grabe. Inabandona siya.
Wala siguro siyang kuwenta kaya iniwanan dito.
Hindi totoo 'yan.
Ha?
Di siya walang kuwenta.
Ang asawa ko
ang pinakamabait sa lahat.
Ayos lang 'yan. Tara na.
Saan ka nagpunta no'ng umalis ka?
Ano'ng ginagawa mo rito?
Pinapahirapan mo akong iwanan ka.
Bakit mo ginagawa ito?
Bili na ng suwerte. Halikayo.
Bili kayo ng suwerte. Kayo mismo ang pumili.
Bili na ng suwerte.
Huling gabi ko na rito.
Wag kang mag-isip ng kung ano.
Hindi ka magbabago.
Kahit pa,
pagkakataon mo na.
-Na ano? -Na umamin.
Malilimutan ko lahat pagkatapos.
Kaya?
Ilabas mo ang mga reklamo mo.
Mga oras na nasaktan kita.
Mga di mo masabi sa 'kin.
Gano'n.
Sabihin mo na ngayon.
Wag na.
Ilang beses na akong nabiktima niyan.
Sige na.
Makakalimutan ko naman.
Wag na.
Ibig sabihin…
meron nga.
Wag mo akong hulihin.
Ano ba ang mawawala?
Ooperahan na ako, kaya ano'ng pumipigil sa 'yo?
Sabihin mo na.
Ano?
-Wala? -Nag-iisip pa ako.
Marami siguro.
Hindi naman.
Sasabihin ko lang ito
dahil gusto mong malaman.
Pabago-bago
ang isip mo.
Ano'ng sinasabi mo?
Halimbawa, ganito.
Gusto mong maalala ko ang anniversary natin,
kaya sinorpresa kita.
Tapos nagalit ka, pero nagalit ka rin
no'ng wala akong hinanda.
Wag kasing sobra-sobra.
Pamantayan mo 'yan.
Di ko naman alam ang iniisip mo, kaya paano ko malalaman?
-Kasi… -At gusto ko ring pakinggan mo ako
nang di nagagalit pag kinakausap kita.
Magaling naman ako diyan.
Galit ka nga ngayon.
Hindi, nakikinig akong mabuti.
Nakasimangot ako pag nakikinig.
At saka…
Aba, may listahan ka.
Mahal kita.
-Ano? -Sabi ko, mahal kita.
Sabi mo, sabihin ko ang mga di ko masabi noon.
Oo nga.
Sige pa. Magsabi ka pa.
Ituloy mo.
Salamat at pinili mo ito
kahit mahirap.
Wag ka nang magkakasakit
o masasaktan.
Magsama tayo habambuhay.
Mamasyal tayo.
Maglakad-lakad.
Mag-exercise.
Mag-away tayo at magbati.
Gawin ang mga ordinaryong bagay
at magkasamang tumanda.
Ang daya naman.
Malilimutan ko rin ang panlalambing mo.
Ayos lang.
Uulitin ko na lang.
Sasabihin ko araw-araw.
Teka lang.
Bale…
Sinulat ko lahat ng naiisip ko
tungkol sa 'kin,
sa 'yo, at sa naging buhay ko.
Sana gabayan ako nito
sa bagong buhay ko.
Malilimutan ko pa rin kahit meron nito.
Kaya itago mo ito
at ibigay sa 'kin.
Oo nga pala,
kailan mo sinulat ito?
-Wag mo munang basahin ngayon. -Sige.
Puwede mong basahin
habang hinihintay akong magising
pagkatapos.
Sige.
Wala kang babaguhin. Wag mong pabanguhin ang sarili mo.
Sige.
Halika nga.
Teka.
Alas-diyes ba sa oras ng Germany 'yong operasyon?
Sampung minuto na lang. Naku.
Magiging maayos siya. Hayaan mo.
Oo nga. Wag kang magkuyakoy.
Sige.
Mahal.
Si Paengsun…
-nabuhay siya. -Ano?
Talaga? 'Yong suso na walang bahay?
Di ba mamamatay na?
Himala nga.
Tama.
Ate Seon-hwa. Magandang pangitain ito.
Sa tingin mo?
Oo.
Siyempre.
Magtatagumpay ang operasyon.
Teka lang.
Hindi ka aalis, di ba?
Siyempre.
Dapat katabi kita pag nagising na ako.
Parang pag-imprint.
Magiging bagong silang na sisiw ako.
Magtitiwala ako sa unang makikita.
Wag ka mag-alala.
Sasamahan kita mula sa oras na magising ka
hanggang magsawa ka.
Paano kung wala akong maalala o hindi kita makilala?
Paano kung sungitan kita?
Wala namang bago ro'n.
Walang problema.
Magpaopera ka lang
at bumalik ka.
Siguraduhin mong babalik ka.
Babalik ako.
Alagaan mo ako
pagbalik ko.
Babalik ako.
HAE-IN, INOOPERAHAN
NAGPAPAGALING
Mr. Baek Hyun-woo?
Sino kayo?
Detective Kang Min-wook ng German police force.
Tungkol saan ito?
Arestado ka sa pagpatay kay Mr. Pyeon Seong-uk.
Ano 'ka mo? Suspek ako?
Karapatan mong manahimik at kumuha ng abogado.
Puwede ka ring magsampa ng reklamo kung di ito makatarungan.
Teka.
Nagkakamali kayo.
Sandali lang.
Ituloy natin sa estasyon.
Tara na.
Sandali!
Inooperahan ang asawa ko.
Kailangan ako paggising niya.
Kahit 30 minuto lang.
Nangako akong sasamahan ko siya!
Dapat nandito ako!
Wag kang mag-alala.
Ako ang magbabantay sa kanya.
Pakana mo ba ito?
Anong pakana?
Pinoprotektahan ko
ang mahal ko mula sa kriminal.
Hae…
Hae-in.
Hae-in!
Hae-in.
Hae-in!
Hae…
Hae-in.
Inaresto si Baek, dating director ng Legal Team ng Queens,
-sa Frankfurt -Mama.
bilang pangunahing suspek sa pagpatay
sa Sambang Reservoir no'ng nakaraang buwan.
Nakipagtulungan ang puilsya sa Interpol para arestuhin siya
at hihingi ng arrest warrant
sa oras na makarating siya sa Korea.
Teka. Kung inaresto si Hyun-woo, sino ang kasama ni Hae-in ngayon?
Ano?
Nasaan 'yong number na binigay niya?
Sandali.
Ito, Kuya Beom-jun.
GERMAN HOSPITAL
Heto.
Tumawag daw kayo, sabi ng ospital.
Hayaan n'yo. Nandito ako.
Maayos ang operasyon,
at gagaling din siya agad.
Susunod kami riyan.
Ay.
-Hindi mangyayari 'yon. -Ano?
Bakit?
Hindi n'yo pa yata nabalitaan.
Bilang paggalang, pinalipas ko lang
ang libing ni Chairman Hong.
Pero hindi ko mapapalampas
ang pagdispalko at malpractice n'yo.
Mag-iimbestiga na ang piskal,
kaya hindi kayo makakaalis.
Tarantado ka!
Aalagaan ko si Hae-in at iuuwi siya.
Kaya…
ako na ang bahala.
Ang totoo, meron akong
hihilingin.
Pagbawi ng divorce.
Magandang date 'yon. October 31.
Dahil umaayon sa 'tin
ang mundo…
Gusto mo bang…
magpakasal?
Makakasama kita?
Oo.
Nandito ako
para sa 'yo.
Hae-in ng hinaharap.
Di na kita kukumustahin, alam ko
na ayos ka lang.
Maganda ka pa rin, malusog,
at pinakamatagumpay.
Siyempre,
sa piling ni Hyun-woo.
Gising ka na?
Wag. Mapapagod ka lang. Ako na muna.
Naguguluhan ka siguro at hindi mo alam kung sino ka.
Normal 'yan.
Kagigising mo lang mula sa malaking operasyon.
May tinanggal na tumor sa utak mo.
Kaya wala kang naaalala.
Nakiusap ka sa 'kin bago ka inoperahan.
Na samahan kita pag nagising ka na.
Kaya naghintay lang ako rito mula no'n.
Baek Hyun-woo?
Bakit?
Tanda mo 'yong pangalang 'yon?
'Yon lang ang naaalala ko.
Hindi ako 'yon.
Ikaw si Hong Hae-in.
Ako si Yoon Eun-sung.
Nag-date tayo no'ng college.
Nagkahiwalay tayo, pero nagmamahalan pa rin.
Si Baek Hyun-woo
ang dating asawa mo.
Kinasal
pala ako?
Ayoko sanang mabigla ka nang kagigising mo pa lang,
pero niloko ka niya.
Kaya nakipag-divorce ka.
Nakipag-divorce ako?
Sinusundan ka pa rin niya,
pero inaresto siya ng Interpol bilang suspek sa pagpatay.
Nagulat ka siguro. Pasensiya na.
Naaalala mo siguro ang pangalan niya
kasi sobrang nagdusa ka sa kanya.
Baka kaya gano'n.
Wag ka na munang mag-isip, magpahinga ka lang.
Tatawagin ko ang doktor.
Di ko akalaing aabot ako sa winter,
lalo pa sa unang snow.
Pero posible na ngayon.
Tama.
At magkakatuluyan kami pag may kulay pa rin ito pagdating no'n.
Nino?
Kami ng first love ko.
Gising na siguro siya.
May snow na.
Unang snow ba ito?
Bakit ganito?
Ano'ng meron?
Sobrang sakit.
Kinukuwento mo noon no'ng nasa law school ka pa.
Oo.
Pinagmamalaki mong matalas ang memory mo.
Tapos?
Bakit ang galing mong mag-memorize?
Ewan ko.
Madali kong natatandaan
ang kahit anong nakikita ko.
Seryoso nga.
Nilamon mo ba 'yong libro matapos i-memorize?
Di ako kambing.
Bale…
hindi ko natatandaan lahat.
Kaya inuulit-ulit ko
ang mga importanteng bahagi.
Tapos, naaalala ko
ang boses ko sa test.
Naaalala ng subconscious ko.
Ba't mo natanong?
Wala lang.
Matulog ka na.
Vital check. Ayos naman ang lahat.
Bantayan n'yo ang mga monitor. Sobrang sensitibo itong pasyente.
Mabilis eepekto itong anesthesia.
Dahan-dahan kang magbilang ng isa hanggang sampu.
Baek Hyun-woo.
Wag mong kakalimutan 'yang pangalang 'yan.
Baek Hyun-woo.
QUEEN OF TEARS
Sobra akong nag-alala.
Papanatilihin kitang ligtas.
Lagi siguro akong nag-iisa noon.
Sinundan si Hae-in sa Germany at sinasabihan ako.
Tingnan ang bus dashcams noong oras ng pagpatay.
-Kaya nga! -Makakalaya ako.
Bitawan mo si Da-hye!
Mapapatunayan nitong gumawa ng investment fraud sina Eun-sung.
Ang bilis ng tibok ng puso ko.
Siya ang gusto kong
-maalala habambuhay. -Hae-in!
Magkikita tayo ulit.
Di ako susuko. Mananatili ako sa tabi mo.
Nagsalin ng Subtitle: Nadine Aguazon