KRÓLOWA ŁEZ
TRZY LATA TEMU
To nasz miesiąc miodowy,
a ty zaciągasz mnie na cmentarz.
Genialne.
Fajnie, że chowają ludzi w parku,
a nie gdzieś w górach. Nie rozsypują ich do oceanu.
Spoczywają blisko domu.
Śmierć wydaje się mniej straszna.
Być może.
To grób jego żony?
Co? O kim mówisz?
Tamten starszy pan.
Nikogo nie widzę.
Przed chwilą tu był.
Nie strasz mnie.
Wyglądał jak
ci mężowie z filmów,
którzy codziennie chodzą z kwiatami na grób żony.
Wypisz, wymaluj.
Uprzedzam z góry.
Nie będę tego robił.
Nie?
Jeśli umrzesz przede mną,
poczekam jeden dzień
i do ciebie dołączę.
Akurat.
Naprawdę.
Nie mógłbym bez ciebie żyć.
Już to widzę.
Naprawdę.
Zostawmy to.
Skupiamy się na szczęśliwych chwilach,
ale nie wiemy,
co nam pisane.
Składamy obietnice bez pokrycia
i żyjemy chwilą, jakby miała trwać wiecznie.
Lecz za tą fasadą czai się mrok.
Gdy sielanka się skończyła
i dopadło mnie życie, byłam bliska rezygnacji.
Ale zaświtała mi myśl.
„Może i spotkało mnie wiele złego, ale nadal mam ciebie”.
To mi pomogło przetrwać.
Musiałam jednak
dokonać trudnego wyboru.
Więc
każesz
mi wybrać?
Albo przejdę operację
i stracę pamięć, albo umrę.
Mam wybrać mniejsze zło?
- Nie. - Więc co?
Nie ma mowy.
Potraktuję to wszystko
jak miły sen.
Puść mnie. Puść, mówię.
Nie wybieraj.
Nie myśl.
Posłuchaj mnie.
Po prostu żyj.
Tylko tyle.
Proszę…
żyj.
Dobrze?
Hae-in.
Proszę cię, żyj.
Nie mieliśmy wtedy pojęcia,
co nas czeka po drugiej stronie.
ODCINEK 14
- Dokąd jedziesz? - Do Hae-in.
- Jest teraz w Niemczech. - I tam lecę.
Hyun-woo jest przy niej, nie potrzebuje cię.
Wzywają mnie obowiązki.
Obowiązki masz tu, a nie tam. Nas musisz chronić.
Ona i tak umiera, skończ z tą obsesją.
Wcale nie umiera.
Operacja ją uratuje i pozbawi złych wspomnień.
Zacznie od nowa.
I sądzisz, że da ci szansę?
A nie?
Beom-seok dybie na twoje stanowisko.
Beom-jun od powrotu zjednuje sobie dyrektorów.
Zaraz zebranie udziałowców.
A ty rzucasz to wszystko dla Hae-in?
Co z tobą?
Porzuciłaś mnie.
To wszystko przez ciebie.
Nie obchodziłaby mnie ich rodzina, gdybyś ty nie zostawiła
dla niej rodzonego syna.
Byłem zazdrosny o Hae-in, aż w końcu…
ją pokochałem.
Jak mam cię powstrzymać?
Nie możesz.
Tylko śmierć może.
Dobrze.
Niech i tak będzie.
Leci pan do Frankfurtu?
Tak.
ZWŁOKI Z OKOLIC SAMBANG NALEŻAŁY DO PYEONA
Jak mnie znalazłaś?
Wychodzisz co rano, śledziłam cię.
Przynajmniej wiem, że ci zależy.
Na czym?
Na zbawieniu. Trzeba się mocno o to modlić.
Dzięki temu będziemy razem
nawet po śmierci.
Skąd pewność, że trafisz do nieba?
A co, nie trafię?
Nie modliłem się o zbawienie.
To o co?
Żebyś dała się zoperować.
Nie prosiłem też Boga o to, żebyś pamiętała.
Tylko żebyś przeżyła.
Daremne prośby.
Chodźmy.
Może też napiszemy?
Napisałbyś coś bez sensu.
Chodźmy już.
Dałem ci czas do namysłu.
Musimy coś postanowić.
Umówiłem nas z kimś. Po śniadaniu.
Coś ci pokażę.
Co?
Pamiętasz?
Byliśmy tu po ślubie.
Fakt.
Podobało ci się, robiłaś mnóstwo zdjęć.
Był tu niedaleko pub.
Sprzeczaliśmy się przy piwie.
Tak. Mówiłaś, że zbyt słodko się upijam.
Przeszkadzało ci to.
Wcale nie.
Dobrze pamiętam.
Miałeś być słodki tylko dla mnie,
a nie dla wszystkich lasek w pubie.
Nie widziałem ich, patrzyłem tylko na ciebie.
Naprawdę?
Wtedy też to powiedziałeś i mi przeszło.
Ale nie od razu.
Dąsałaś się dwie godziny.
No cóż…
Przejeżdżaliśmy tędy w drodze do hotelu,
gdy ujrzeliśmy piękny księżyc.
Tak było. Wielka, lśniąca tarcza.
Wciąż mam zdjęcie.
Wciąż pamiętam zapach,
blask księżyca i wiatr
tamtego wieczoru.
Tak działają wspomnienia.
Żyć to znaczy
cieszyć się nimi i czerpać z nich siłę.
To one sprawiają, że jestem tym,
kim jestem.
I mam je utracić.
To miejsce stanie się dla mnie zwykłą łąką.
Ty…
będziesz mi obcy.
A ja będę kimś innym.
Dlatego nie będzie żadnej operacji.
Chcę żyć i umrzeć
jako ja.
Jezu, Beom-ja, co z tobą?
Co ty wyprawiasz?
Dokąd jedziesz? Do Yongdu-ri?
Weź się w garść. Do domu, ale już!
Tracę głowę.
Jadę na zakupy.
Do domu towarowego. Cześć, Bixby.
- Słucham. - Yongdu-ri.
Zwariowałam.
Przyjechałam tu.
Tutaj mieszkasz?
Trzeba było przebić sobie opony.
Co to za wygłupy!
- Bez takich! - Co tu robisz?
Pamiętałam,
że lubisz ciasteczka.
- Lubię? - Tak.
Przywiozłam ci.
Ale czemu tutaj?
To dom Yeong-songa.
Naprawdę?
Pomyliłam adresy.
Beom-ja.
Co…
- Skąd… - Przyjechała do mnie.
Jestem jej ulubieńcem.
Napije się pani herbaty?
Mamy wyśmienitą śliwkową.
- Mogę… - Hola.
Przyjechała do mnie. Pomyliła adresy.
Do widzenia. Jedziemy. Zimno.
- No już. - Może i tak.
Ale i tak zapraszam panią na herbatę.
Proszę spróbować magdalenek. Jeszcze ciepłe.
Mój Boże.
Yeong-song.
Jesteś bardzo postępowy.
Pracujesz tylko tyle, ile trzeba.
Potrzebujemy mniej, niż nam się wydaje.
- Jak spędzasz czas? - Na muzyce i książkach.
Już wiem.
Zawsze dusiłem się życiem w Seulu.
Chciałem od niego uciec.
Zostanę tu z Da-hye i Geon-u.
Będę pracował, ale niedużo,
- i będę szczęśliwy. - Ty?
- Już to widzę. - Nie zrozumiesz.
Nie jestem takim materialistą jak ona.
Ja materialistką?
Mylisz się.
Torebeczki za kilkadziesiąt milionów.
Pierścionki w cenie mieszkania.
Robią takie?
To jeszcze nic.
Ile kosztował ten zegarek?
- 200 milionów? - Ej!
Mnie też się to podoba.
Lubię pić domową herbatę,
jeść magdalenki, czytać, słuchać muzyki i zapomnieć o wszystkim.
No proszę.
Tak, co jest?
Dobra, cześć.
Rodzice tu są.
Po co wracają? Da-hye tylko się stresuje.
Zadzwonię później.
- Dobrze. - Chodźmy, ciociu.
- Będę się zbierać. - Dobrze.
Proszę jeszcze…
kiedyś wpaść. Upiekę magdalenki.
GRÜNWALD CENTRUM MEDYCZNE
Chciałam wrócić do hotelu.
Profesor czeka.
Chociaż z nim porozmawiaj.
Twoi rodzice też czekają.
Zrobimy wideokonferencję.
- Gdzie Da-hye? - Poszła na spacer z Geon-u.
Zmarzną.
Chyba krępuje się moich rodziców.
Nie przywitasz się z nami?
Po co to spotkanie?
Hae-in nie chce operacji.
Co?
Odmawia?
Zaciągniemy ją za uszy.
- Za uszy? - Może szantaż?
„Jeśli ty umrzesz, to ja też”.
Nie zna jej pan. Powie: „Rób, jak chcesz”.
Niemożliwe.
Przejrzy nas. Nie zastraszymy jej.
Przenikliwość ma po mnie.
To może spróbujmy racjonalnie.
Czyli?
Czasami grusze chorują, nawet gdy stosujemy
drogie pestycydy.
Ale jeśli ich nie spryskamy, zgniją korzenie.
- Trudny wybór. - Dokładnie.
Liczymy się z dużą stratą, ale i tak je pryskamy,
żeby zachować korzenie
na kolejny sezon.
Ratujecie je bez względu na koszty. Podoba mi się to.
Tak zróbmy.
Odwołajmy się do rozsądku.
Jeśli to nie podziała, wezmą się za nią rodzice.
„Dbaj o ciało, które ci daliśmy”.
„Może cię nie urodziłem, ale dałem ci życie”.
Wtedy ty powiesz: „Może umrzyjmy wszyscy razem”.
I wtedy… Okej.
- Hae-in. - Słucham.
Grusze.
Grusze, pestycydy.
O Boże.
Z nosa mi leci. Niech pani zacznie.
Dobrze, ja zacznę.
Hae-in, przemyśl
to jeszcze.
Wyjdzie ci to na dobre.
Stracisz dobre wspomnienia, ale te złe także znikną.
Ja muszę je zapijać.
Wlewam w siebie to świństwo, żeby się od nich uwolnić.
Ale i tak wracają.
Fajnie byłoby pozbyć się ich raz na zawsze.
To chyba nie działa.
Hae-in.
To dla ciebie szok.
Wybacz Hyun-woo. Prosiłem go o to.
Przepraszam.
Baliśmy się, że odmówisz.
Nie gniewam się.
Postąpiłabym tak samo.
Gdy tylko się dowiedziałem
o twojej chorobie, zwróciłem się do wielu szpitali.
Wszędzie mówili to samo. Słyszeli już o twoim przypadku od Hyun-woo.
Rozsyłał
setki e-maili i dzwonił wieczorami
po klinikach w Europie i USA,
żeby znaleźć dla ciebie ratunek.
Może moja żona mogłaby
wziąć udział w badaniach klinicznych…
Aż w końcu znalazł ten szpital.
Dlatego Hae-in,
proszę cię, przemyśl to jeszcze i…
Nie ma co myśleć, musisz żyć.
Nie sądzisz?
Na co ci wspomnienia, jeśli umrzesz?
Przynajmniej…
zapamiętacie, że byłam dla was
dobra.
A tak, po zabiegu,
mogę stać się zupełnie inną osobą.
Już nie będzie tej Hae-in Hong,
która dała wam do wiwatu, a potem się z wami pogodziła.
Nie będę was poznawać.
Zrozumcie.
Przykro mi.
Rozłączmy się.
Odpocznij i wrócimy do tego, dobrze?
- Czekaj… - Czemu wyłączyłeś?
Nie wiemy, co zrobi.
A co, jeśli odmówi, weźmiesz to na siebie?
Naprawdę wyłączyłeś?
Też chciałem z nią mówić.
Po co?
Ma już dość na głowie.
Tato, ty płaczesz?
Jak widać.
Przez ciebie też się rozpłakałam.
Boże święty.
Wszyscy płaczą.
Dzwoń jeszcze raz i przekonaj ją jakoś.
Ale jak?
Musimy coś zrobić.
Geon-u.
Zróbmy jeszcze jedno kółko.
Co pani tu robi?
A „przepraszam” gdzie?
- Żadnej skruchy? - Nie wobec pani.
Wobec mojej rodziny.
Twojej?
Coś ci się pomieszało.
Da-hye.
Nie zmieniaj się.
Ale chcę.
Nie, bądź dalej sobą,
zawodową oszustką.
Inaczej tej twojej „rodzinie”
- stanie się krzywda. - Jaka?
Dowiesz się, jeśli tu zostaniesz.
Przyjechałam cię ostrzec ze względu na to,
co nas łączyło.
Ale
nie mogę dłużej czekać.
Daj mi USB, które zabrałaś Jun-ho,
zabierz syna i wyjedź.
Nie powinno cię tu być.
Trzeba było zostać w Stanach.
To jawna groźba.
Niech pani się nie waży krzywdzić Hongów.
Nie będę biernie się przyglądać.
I co zrobisz?
Dam USB policji lub prokuraturze.
Pójdziemy razem na dno.
Jesteś matką, zastanów się.
Kto się zajmie Geon-u?
Myślisz, że Hongowie wezmą cudze dziecko?
Ej!
Nie stój na chłodzie.
Geon-u się przeziębi.
Seon-hwa.
Wiesz chociaż, kim ona jest?
Nie obchodzi mnie to.
Mój syn chce zatrzymać ją przy sobie.
Wielu pacjentów ma zrozumiałe wątpliwości
wobec zabiegu ze względu na skutki uboczne.
Szanujemy ich decyzję.
Wybór należy wyłącznie do nich.
Ale muszę pana poinformować, że dzisiejsze wyniki badań są niepokojące.
Jeśli rozważają państwo zabieg,
radzę go nie odwlekać,
gdyż za jakiś czas może się okazać
nieskuteczny lub wręcz spóźniony.
Hae-in.
W życiu, które mi dałeś,
zostały mi tylko dwie cenne rzeczy.
Pamięć tego, jak kochałam
i jak byłam kochana.
Nie mogę ich stracić.
Nie proszę o ratunek.
Tylko o to,
bym mogła się cieszyć
tymi wspomnieniami do śmierci.
Hae-in.
Przepraszam.
Nie rób mi tego.
Nie sprawiaj, żebym chciała żyć.
Nawet nie będę cię poznawać.
Stanę się obca.
Nawet jeśli,
to będę pierwszym, kogo ujrzysz.
Znów się we mnie zakochasz.
Będziesz miała motylki, gdy się uroczo upiję.
Znów się pokochamy.
Będę przy tobie,
nawet jeśli
ci się nie spodobam,
będziesz mnie ignorować
lub…
mnie nie polubisz.
Obiecałem ci.
Że nie zostawię cię nawet,
jeśli wpadniesz w długi
lub coś gorszego.
Więc…
nie martw się
i wybierz życie, proszę.
Nie módl się
o śmierć.
Bo boję się,
że Bóg cię wysłucha.
Hae-in.
Muszę do łazienki.
Idź już jeść.
Co robisz?
W sensie?
Nigdy nie pijesz kawy na pusty żołądek,
a tu nagle espresso?
Czytasz angielską prasę jak inteligent
i specjalnie napinasz mięśnie przedramion?
Masz rację.
Specjalnie.
Czekaj.
Pozwalasz sobie, bo nie zarejestrowaliśmy małżeństwa?
Jesteś żonaty, przestań kokietować baby.
Odwiń rękawy, zapnij je
i zamów jajecznicę z keczupem.
Nie chcę.
- Czemu? - Już ja ci zajdę za skórę.
Co?
Uznałaś mnie za stratę.
Największą stratą byłbyś ty.
Słyszałeś to
wtedy?
Już ja się postaram, żebyś nie mogła
odżałować straty.
Idę po owoce.
Nadal byłby największą stratą.
Przyszły wyniki badania DNA.
Krew ofiary jest na siedzeniu i narzędziu zbrodni.
A odciski na narzędziu?
Należą do niego.
Odwiń i zapnij rękawy.
Nie szpanuj ramionami.
- Ale chcę. - Hej.
Powiedziałam.
- Nie. - Tak.
Nie chcę.
Jak idzie leczenie pani Hong?
- Przywrócą ją? - Jasne.
Wróci na swoje stanowisko?
Tego nie wiem.
Przecież tu się nie da pracować.
Kiedy firma schodzi na psy,
widać to po kuchni i bufecie.
Przyznam, byłam w szoku, gdy zabrali ekspres do kawy.
A była pani dziś w bufecie?
Nawet yakultów nie ma na deser.
Firma ma gdzieś zdrowie naszych jelit.
Wiem, że to góra o wszystkim decyduje, ale nie powinniśmy czegoś zrobić?
Nie jestem pewna,
czy pan Kim się z nami zgadza.
- Ja? - Odegrał pan
kluczową rolę w zmianie zarządu.
Nieprawda. Załatwiłem tylko kilka spraw.
Za co dostał pan nagrodę.
Dostałem.
- Ale źle się z tym czułem. - Czemu?
Dyrektor Baek był zawsze dobry i wyrozumiały.
Opłacił studia mojemu rodzeństwu, więc było mi głupio.
Przemawia przez pana poczucie winy.
Nagroda nie zawsze cieszy.
Dzwoni telefon.
Halo?
Tak, to ja.
Co? Gdzie?
Pyeon Seong-uka znaleziono martwego.
Zamordowanego.
Żartujesz?
Wieść gruchnęła po waszym wylocie.
Właśnie usłyszałem.
Dzięki za info.
Namierzyłem podejrzanego.
Po zdarzeniu zbiegł do Frankfurtu.
Ustaliłem też,
- gdzie się znajduje. - Okej.
Załatw nakaz i wyślij go do Biura Spraw Zagranicznych.
Będzie kłopot, jak zwieje.
Tak jest.
Hej.
Nie nagłaśniajmy tego.
Przynajmniej dopóki go nie złapiemy.
Jasna sprawa.
- Rozmawiałam z Da-hye. - Tak?
Wystarczyło posłać mnie.
Jest głupsza, niż myślałam.
Mówiłam pani.
- Przywiązała się. - Zadzwoniłam do Jun-ho.
Do tego drania? Po co?
Żeby się nią zajął?
Oszczędziłam ją, ale sprawia kłopoty.
Pozbędę się ich po kolei.
Wysłała pani też ludzi do Niemiec,
żeby się kimś zajęli?
Już nie wrócą.
Jak zadzwonią, przelej im pieniądze i znajdź im jakąś kryjówkę.
Tak jest.
Czemu już nie wrócą?
Jakiej zbrodni się dopuszczą, że już nie mogą wrócić?
Ko Jeong-ja.
Nie bądź naiwna. Wiesz, co się kroi.
Moh chce skrzywdzić Hae-in.
Weź się w garść.
Naoglądałaś się w życiu zła. Masz grubą skórę.
Grubą.
Zapomnij.
SKLEP NOCNY
Halo?
To ja, Grace.
O co chodzi?
O nic.
Wszyscy cali?
- Słucham? - Czyli tak.
To dobrze.
Proszę tam na siebie uważać.
Do widzenia.
Hae…
Hae-in…
Hae-in!
Halo? Chciałem zgłosić wypadek.
Sprawca uciekł z miejsca zdarzenia.
Hae-in…
Hae-in!
Wezwałem pomoc!
Mój Boże. Proszę się odsunąć!
Samochód może wybuchnąć! Cofnij się!
Hyun-woo!
Co się stało?
Uspokój się.
Miałeś wypadek? Co się stało?
Ale nawet gdybym…
Oszalałeś?
Wybiłeś szybę gołą pięścią? Zobacz!
Spójrz na swoją rękę!
Myślałem, że nie żyjesz.
Ale…
mi ulżyło.
Już dobrze.
Spokojnie.
Wszystko dobrze.
POGOTOWIE
Jak ręka?
Boli.
Zachowałeś się jak szaleniec.
Bo na widok
rozbitego auta oszalałem.
Myślałem, że w nim jesteś.
Kiedy wysiadłaś?
Chyba faktycznie mam szczęście.
Spójrz.
Kupiłam nową.
Wciąż jest tak samo droga.
Ale ocaliła
mi życie.
Będziesz tak płakał, kiedy umrę?
Będę.
To tak nie może być.
W sensie?
Za bardzo grasz na moich uczuciach.
Wszystkich rozczulasz.
Masz seksowne przedramiona i uroczo się upijasz.
A gdy płaczesz, aż się chce cię przytulić.
Będą ustawiały się kolejki.
Nie oddam cię innej.
W grobie bym się przewracała.
Czyli że co?
Poddam się operacji.
Naprawdę?
Oczywiście boję się,
bo mogę wszystko zapomnieć, nawet to, kim jestem.
Ale nie chcę cię stracić.
Dość już tych łez.
Przed ślubem obiecałam, że nie będziesz
przeze mnie płakał.
Pora spełnić obietnicę.
Dziękuję.
Wiem, co czujesz.
Niepewność
i strach.
Ale nigdy nie stracisz
swojego ja.
Nie pozwolę na to.
Przypomnę ci,
kim jesteś.
Dobrze.
Ufam ci.
Wcinaj, Pinky.
Smakuje?
- Pogadajmy. - Nie chcę.
Co z tobą?
Ten budynek to mój teren.
Pokłócimy się przez niego.
- Chyba się rozwiodę. - Co?
Doskwiera ci życie z dala od rodziny?
No jasne.
Nie wiem, kiedy mąż zrobi ten doktorat.
Syn za granicą poszerza horyzonty.
Ma tyle zajęć, że pewnie nawet nie tęskni.
To do nich dołącz.
A kto zarobi na chleb?
Nie mogę polegać na Hyun-woo.
To powód do rozwodu?
- Nie. - To co?
- Chyba ma romans. - Co?
Jakaś Amerykanka odebrała telefon.
Było już późno.
Ach, jesteś żoną Jae-huna. Słyszałam o tobie.
Jestem Jenny. Miło cię poznać.
Wzajemnie. Jak się masz?
No toś jej dogadała.
Wiem.
Tak mi się wyrwało.
Spryciarz z niego.
Specjalnie związał się z Amerykanką.
Wie, że dukasz po angielsku, więc jej nie nawrzucasz.
Rety.
Ani nie nawrzucam,
ani tam nie pojadę.
NAGRODA
Muszę być tutaj.
Pomóż mi, proszę.
Kurczę.
Dobra.
Bierz budynek.
Jest twój.
Dzięki.
Nie mazgaj się.
Już ja nagadam łachudrze.
Romans z Amerykanką?
Boże.
Dzień dobry.
Dobry.
Gdzie Du-gwan?
Na rynku.
Ma dużo na głowie, więc mu pomagam.
- Przyucza się pan? - „Przyuczam”?
Nie.
Mam już doświadczenie.
Byłem dyrektorem firmy w Seulu.
Jak w tym serialu, Unexpected Business.
W jakim serialu?
No tym, gdzie miastowi
przyjeżdżają na prowincję
i prowadzą sklep.
Zgadza się.
To jest to!
Właśnie.
RAMEN Z KRABÓW
Patrzcie tylko.
Co za uczta.
Jezu.
Sprowadzić tu śnieżne kraby z Uljin to niełatwa sprawa.
I kosztowna.
To może podnieś cenę,
Marne 3500 wonów to chyba za mało?
Nie chcę na tym zarabiać.
To czego chcesz?
Pierwszy rozdział mojej książki Król lokalnego biznesu
będzie nosił tytuł: „Zdobywaj miłość, nie pieniądze”.
Napisałeś książkę?
Jeszcze nie, ale napiszę.
Wygląda pysznie.
- W środku ślimaki. - Jezu!
- No, no. - Ślimaki?
- Cześć. - Słyszałam wieści.
Będą u nas kręcić serial?
Przyjechał In-sung?
Nie.
Są za to śnieżne kraby.
Nadziewane ślimakami. Za jedyne 3500 wonów.
- Super cena. - Fakt.
Wezmę podwójną porcję.
- Pewnie. - Mogę spróbować?
Dzięki.
Dzwonię do matki. Niech wpadnie z koleżankami.
Ściągnąć dzieciaki?
- Pewnie. - Dobrze.
Pozuj, In-sung.
Ej, ja tu pracuję.
Zaraz się zawstydzę.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Miał pan odpoczywać.
Nie potrafię.
Co tu się dzieje?
Strzał w dziesiątkę.
Zupełna niespodzianka.
Niech pan spojrzy.
Opróżniłem regały z ramenem.
- Widzę. - Wszyscy zachwyceni.
Jeden klient wziął trzy porcje.
Przyszła cała rodzina Chun-sika.
Wszyscy zjedli pełen obiad.
Ta świnia Chun-sik.
- Słucham? - Słuchaj.
Zrozum.
Zamawianie śnieżnych krabów, ślimaków i krewetek
zawsze przyniesie straty.
Wyszliśmy na minus.
Ale to strategia marketingowa.
Przepraszamy za niedogodności.
Choć najgorzej mi z tym, że nie jedzie z nami.
Jakbyśmy zostawili po sobie
śmieci na kempingu.
Ostrzegał mnie.
Nie zarobimy na ramenie.
Ale zachęcimy klientów do kupna czegoś droższego.
Ramen to nasz najdroższy towar.
O tym nie pomyślałem.
Wyrzucił cię?
Przyznałem się do błędu i sam odszedłem.
Mają z tobą tylko kłopoty. Wróć do Seulu.
Nie.
Będę dalej budował relacje z miejscowymi konsumentami,
aż znajdę wspólną płaszczyznę dla rolników i centrów handlowych.
Myślałaś, że bez paszportu nie wrócę do kraju?
Gdzie jesteś?
Wiem, że ukrywasz się w rodzinnej miejscowości Hyun-woo.
Mam tam przyjechać? Co?
Nie, proszę.
Przepraszam.
Przynieś wszystko,
co ukradłaś, pod podany adres albo Soo-cheol zginie.
Nie będę się powtarzał.
Niedaleko jest park rozrywki.
Pojedziemy tam jutro?
Jasne. Zrobię gimbap.
Geon-u, jedziemy do parku rozrywki!
Rozrywki!
Ciekawe, co?
A co to jest?
Gdzie mamusia?
Tam jest!
Mamusia!
Mama jest tutaj!
Leci samolocik.
- Ale dobre. - Pyszności.
- Dobre? - Pyszne.
Geon-u, spójrz na mnie.
Ślicznie.
Geon-u.
Grzeczny chłopiec.
Zmęczyłam się.
- Kupisz mi kawę? - Kawę?
Zaczekaj tu, przyniosę.
Chłodno ci?
Daj rękę.
Zaraz wrócę.
Wybacz mi.
Poszła do toalety?
Da-hye…
Da-hye!
Da…
Da-hye!
Da-hye…
Jak mogłaś znów mnie zostawić?
Proszę o uwagę.
Pan Hong Soo-cheol, lat 31, szuka swojej żony.
Niech się zgłosi do Punktu Odbioru Zagubionych Dzieci…
- Przecież jest dorosła. - …jak najszybciej.
Powtarzam…
Da-hye.
Nie odchodź.
Obiecuję…
się poprawić.
Obiecuję.
Proszę, nie odchodź.
Co? Uciekła od niego żona?
No nie. Zostawiła go.
Musiał być ostatnią ofiarą, że go tutaj zostawiła.
Nie jest ofiarą.
Słucham?
Nie jest ofiarą.
Mój mąż
jest najlepszym mężczyzną świata.
Już dobrze. Chodźmy.
Gdzie poszłaś, gdy mnie zostawiłaś?
Co tu robisz?
Nie ułatwiasz mi odejścia.
Czemu mi to robisz?
Szczęście na sprzedaż. Zapraszam.
Szczęście na sprzedaż. Weźcie los w swoje ręce.
Kupcie uśmiech losu.
CENTRUM MEDYCZNE
To moja ostatnia noc.
To bez znaczenia.
Nie przestaniesz być sobą.
Tak czy inaczej,
masz teraz okazję.
- Do czego? - Do szczerości.
Po operacji wszystko zapomnę.
Ale co?
Wszystkie pretensje.
Wszystkie urazy.
To, czego nie mogłeś wyznać.
Takie rzeczy.
Możesz teraz być szczery.
Zapomnij.
Zbyt wiele razy dałem się złapać.
No weź.
I tak zapomnę.
Nie ma mowy.
Czyli
masz jakieś sekrety.
Nie próbuj mnie sondować.
Co masz do stracenia?
Jutro mnie operują, nic nie ryzykujesz.
Mów.
I co?
- Nic? - Czekaj, wybieram.
Tyle tego jest?
Nie aż tyle.
Powiem tylko dlatego,
że mi kazałaś.
Jesteś
niekonsekwentna.
W sensie?
Dam ci przykład.
Chciałaś, żebym pamiętał o rocznicy.
Zrobiłem niespodziankę
i się wściekłaś.
Ale jak nie zrobiłem, to też źle.
Wszystko z umiarem.
Umiar to pojęcie subiektywne.
Nie czytam w twoich myślach, nie wiem, co jest przesadą.
- To… - I chciałbym, żebyś umiała
mnie spokojnie wysłuchać.
Umiem.
Nawet teraz nie.
Po prostu się skupiam.
Wtedy marszczę brwi.
Poza tym…
Masz całą listę.
Kocham cię.
- Co? - Mówię, że cię kocham.
Miałem wyznać wszystko, czego nie mogłem.
No miałeś.
Mów dalej. Wyrzuć to z siebie.
Mów.
Dziękuję, że podjęłaś
taką trudną decyzję.
Nie cierp więcej
i nie choruj.
Bądź zawsze przy mnie.
Podróżujmy razem.
Spacerujmy.
Uprawiajmy sporty.
Kłóćmy się i gódźmy.
Róbmy zwyczajne rzeczy
i razem się zestarzejmy.
To niesprawiedliwe.
Zapomnę te twoje czułe słówka.
Nie szkodzi.
Będę je powtarzał.
Każdego dnia.
Czekaj.
No więc…
Opisałam, jak umiałam, siebie,
ciebie
i moją historię.
To będzie mój przewodnik
po nowym życiu.
Tyle że nie będę pamiętać, że go mam.
Więc oddaj mi go
po wszystkim.
Kiedy właściwie
to spisałaś?
- Nie czytaj teraz. - Dobrze.
Możesz zacząć dopiero,
gdy będę dochodziła do siebie
po operacji.
Dobrze.
Masz być taki jak zawsze. Żadnego pozowania.
W porządku.
Chodź tu.
Zaraz.
Operacja jest o dziesiątej czasu miejscowego?
Za dziesięć minut. Jejku.
Będzie dobrze, zobaczysz.
Przestań trząść nogą.
Dobrze.
Kochanie.
Paengsun
- żyje. - Co?
Żyje? Ten ślimak bez skorupy?
Nie umarła?
To cud.
Naprawdę.
Seon-hwa. To dobry znak.
Tak sądzisz?
Tak.
Oczywiście.
Operacja się powiedzie.
Czekajcie.
Będziesz tu cały czas?
Oczywiście.
Musisz być przy mnie, gdy się obudzę.
Wdrukować mi się.
Będę jak nowo wyklute pisklę.
Zaufam temu, kogo ujrzę pierwszego.
Spokojnie.
Będę przy tobie cały czas, aż będziesz miała
mnie dość.
Co, jeśli wszystko zapomnę i cię nie poznam?
Albo będę cię źle traktować?
Nie pierwszy raz.
Jakoś to zniosę.
Wystarczy,
że się obudzisz.
Masz się obudzić.
Obudzę się.
Zajmij się mną,
kiedy wrócę.
Wrócę do ciebie.
HAE-IN HONG – OPERACJA
PO OPERACJI
Baek Hyun-woo?
Kim jesteście?
Oficer Kang Min-wook z niemieckiej policji.
O co chodzi?
Aresztujemy pana za zabójstwo Pyeon Seong-uka.
Jak to? Jestem podejrzany o zabójstwo?
Ma pan prawo do milczenia i adwokata.
Może pan złożyć skargę o nieuzasadnione zatrzymanie.
Chwila.
To nieporozumienie.
Dajcie mi chwilę.
Pogadamy na komendzie.
Idziemy.
Czekajcie!
Operują moją żonę.
Muszę być, gdy się obudzi.
Dajcie mi pół godziny.
Obiecałem jej, że będę!
Muszę tu być!
Nie martw się.
Ja się nią zajmę.
To był twój plan?
Żaden plan.
Ja tylko chronię
kobietę przed zbrodniarzem.
Hae…
Hae-in.
Hae-in!
Hae-in.
We Frankfurcie pojmano byłego dyrektora prawnego Queens,
- pana Baeka… - Mamo.
…jako głównego podejrzanego o zabójstwo
popełnione w zeszłym miesiącu w Gyeonggi.
Policja dokonała aresztowania z Interpolem i zamierza wystąpić
o nakaz zatrzymania
za morderstwo po powrocie do Korei.
Chwila. Jeśli zatrzymano Hyun-woo, to kto jest teraz z Hae-in?
Co?
Macie numer, który nam zostawił?
Poczekaj.
Proszę.
SZPITAL W NIEMCZECH
Tutaj.
Szpital przekazał, że pan dzwonił.
Spokojnie. Jestem przy niej.
Operacja się udała,
Hae-in wkrótce wyzdrowieje.
Niedługo tam będziemy.
- Nie sądzę. - Słucham?
O czym pan mówi?
Więc wciąż pan nie wie.
Z szacunku dla państwa wstrzymałem się
do pogrzebu prezesa Honga.
Ale nie mogę przymknąć oka
na pana defraudację i nieprawidłowości.
Władze wkrótce rozpoczną śledztwo.
Nie zdoła pan opuścić kraju.
Ty draniu!
Zajmę się Hae-in i wrócimy razem.
Proszę…
zostawić ją mnie.
Bardziej chcę
cię o coś prosić.
O wycofanie rozwodu.
Dobra data. Trzydziesty pierwszy.
Więc skoro wszechświat
nam sprzyja…
to czy wyjdzie…
pani za mnie?
U mojego boku?
Tak.
Możesz
na mnie liczyć.
Hae-in z przyszłości.
Nie pytam, co u ciebie, bo wiem,
że dobrze.
Jesteś równie ładna, zdrowa
i spełniona zawodowo.
Rzecz jasna,
z Hyun-woo u boku.
Obudziłaś się?
Nie męcz się mówieniem. Ja będę mówił.
Pewnie czujesz się zagubiona i mnie nie poznajesz.
To normalne.
Przeszłaś poważną operację.
Usunięto ci guz mózgu.
Dlatego nic nie pamiętasz.
Przed zabiegiem prosiłaś mnie o coś.
Żebym był przy tobie po przebudzeniu.
Nie odstępowałem twojego boku.
Baek Hyun-woo?
A co?
Pamiętasz to imię?
Tylko to.
To nie ja.
Jesteś Hong Hae-in.
A ja Yoon Eun-sung.
Spotykaliśmy się na studiach.
Potem się rozstaliśmy, ale wciąż się kochamy.
Baek Hyun-woo
to twój były mąż.
Miałam
męża?
Nie chciałem cię denerwować tuż po przebudzeniu,
ale kompletnie cię oszukał.
Dlatego się rozwiodłaś.
Rozwiodłam?
Do niedawna cię prześladował,
ale aresztował go Interpol jako podejrzanego o zabójstwo.
Zdenerwowałem cię. Przepraszam.
Jego imię pewnie wryło ci się w pamięć
z powodu bólu, który ci zadał.
Pewnie dlatego.
Nie myśl o niczym i odpoczywaj.
Pójdę po lekarza.
Nie sądziłam, że dożyję zimy,
a co dopiero śniegu.
Ale odzyskałam nadzieję.
Słusznie.
Jeśli farba nie zejdzie, to się spełni.
Co takiego?
Pierwsza miłość.
Pewnie już się obudziła.
Śnieży.
To pierwszy śnieg?
Co mi jest?
Pęka mi serce.
EPILOG
Często mi opowiadałeś o swoich studiach.
Jaką miałeś doskonałą pamięć.
I?
Jaki miałeś patent na zapamiętywanie?
Czy ja wiem?
Miałem świetną
pamięć wzrokową.
Poważnie pytam.
Zjadałeś strony po ich wkuciu?
Co ja, koza?
Cóż…
Nie wchodziło mi nic,
więc mamrotałem w kółko
najważniejsze fragmenty.
Na egzaminach
pamiętałem swój głos.
Podświadomie.
Czemu pytasz?
Tak tylko.
Idź spać.
Odczyty w normie. Wygląda dobrze.
Miejcie ją na oku. Pacjentka jest osłabiona.
Narkoza działa bardzo szybko.
Powoli odlicz od jednego do dziesięciu.
Baek Hyun-woo.
Zapamiętaj to imię.
Baek Hyun-woo.
KRÓLOWA ŁEZ
Zamartwiałem się.
Ze mną będziesz bezpieczna.
Musiałam wieść samotne życie.
Pojechali za nią do Niemiec i mnie informowali.
Sprawdźcie nagrania z kamer z dnia zabójstwa.
- Dokładnie! - Wyjdę stąd.
Wypuść Da-hye!
To udowodni, że Eun-sung i jego ludzie popełnili oszustwo.
Serce mi wali.
Chcę go zapamiętać
- na zawsze. - Hae-in!
Jeszcze się spotkamy.
Nie poddam się. Będę przy tobie.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła