KRÓLOWA ŁEZ
OSTATNI ODCINEK
Hae-in?
Proszę wysiąść.
Proszę wyjść.
Mężczyzna, 35 lat, trauma.
Nieprzytomny.
- Z drogi! - Zrobić przejście!
Wyjdzie pani za mnie?
Jeśli się zgodzę, może się pan zdziwić.
Nie ma pan pojęcia, kim jestem.
Nawet pan nie podejrzewa,
jak różnią się nasze rodziny.
Rodzina to rodzina.
Nieprawda.
Moja to całkiem inny świat.
Możesz mieć kłopot, by się z nimi dogadać.
Będę musiała być wobec nich lojalna,
nawet kosztem pana.
Odrzuca pani
moje oświadczyny?
Nie.
Nie rozwodziłabym się tak.
Reszta się nie liczy.
Nie będzie panu łatwo.
Nie szkodzi.
Skoro nie szkodzi,
to się zgadzam.
Spędzę z panem życie.
Jak odczyty?
Ciśnienie 101 na 66.
Saturacja 92%…
Powiedzmy, że się pobierzemy.
Będzie pani trzymać z rodziną,
ale ja mogę trzymać z panią.
Wtedy będziemy w jednej drużynie.
Jak to w małżeństwie.
Gramy w jednej drużynie, jedziemy na jednym wózku.
I jeśli wózek się przewróci, spadamy z niego oboje.
Pani przeżyje, to ja też.
Na tym to polega.
Tak pan mówi?
Może pani tego nie wie,
ale życie to nie bajka.
Oszukał mnie deweloper.
Prawnika?
Jak na ironię.
Problem w tym,
że zawodowy oszust
przechytrzy nawet prawnika.
Dałem się naciągnąć.
Ale w przyszłości
zdarzy się jeszcze nieraz,
że się nawet gorzej sparzę,
bardziej mnie skrzywdzą
i zdenerwują.
Wówczas cudownie by było
jechać z panią na jednym wozie.
Nawet jeśli pęknie koło
i będziemy ciągnąć wóz, to z kimś, na kogo
można liczyć.
Właśnie taką osobę
należy poślubić, mam rację?
Dlatego
proszę panią
o rękę.
Gdzie on jest?
Gdzie?
Przepraszam. Przywieziono…
mojego syna…
Baek Hyun-woo.
Panie doktorze.
Szukamy Baek Hyun-woo.
Miał ten, no…
- no ten… - Wypadek.
- Pan Baek?
Żyje?
Tak.
Ma uszkodzone żebra i wątrobę.
Sprawdzamy, czy nie ma krwotoku wewnętrznego.
Dzięki Bogu.
Żyje.
Wszystko dobrze.
Skarbie.
Panie doktorze.
Gdzie on leży?
Tam.
- Hyun-woo. - Czeka na badanie.
BAEK HYUN-WOO
Już nie śpisz?
Co jest grane?
Ty to zrobiłeś?
Porwałeś mnie
i zamknąłeś tutaj?
Mówiłem, że zrobię wszystko, byś była bezpieczna.
I dlatego mnie uprowadziłeś?
Nie pozwolę Hyun-woo znów cię skrzywdzić i oszukać.
Więc musiałem
użyć siły.
Co to za miejsce?
Powiedz najpierw,
po co się z nim umówiłaś?
Nie odpowiadasz.
Długo jeszcze mam być cierpliwy,
wyrozumiały
i wybaczający?
Nie chcę cię znienawidzić.
Przeczytałam pamiętnik.
Przysłali mi go z Niemiec. Musiałam go napisać przed operacją.
Charakter pisma był mój. Ale treść
odbiegała od twojej wersji.
Chciałam to sprawdzić.
Dlatego się z nim umówiłam.
Tak?
Ale teraz myślę,
że każdy mógł podrobić moje pismo.
Nie ma dowodu, że było moje.
To mogło być fałszerstwo.
Tak?
Masz rację.
Byłam lekkomyślna. Mogłam spytać.
Wybacz, że ci nie ufałam i cię zdenerwowałam. To ostatni raz.
Więc
wróćmy już
do domu.
Skoro miałem rację
i byłaś lekkomyślna, to posłuchaj.
Wyjedźmy z kraju
i pobierzmy się.
O świcie przyleci helikopter.
Wszystko zaplanowałem.
Po prostu rób,
co ci każę.
A dom towarowy? Niedawno mnie przywróciłeś.
Zastąpi cię profesjonalny menadżer,
dopóki nie wrócisz.
Może być?
Odpowiedz.
Pewnie.
Nie mogę go namierzyć. Padał śnieg,
miał trefne tablice.
Policja też nie może.
- Macie ją? - Ty tutaj?
- Nie w szpitalu? - Mówże!
Zwariowałeś.
Marsz do szpitala!
Czemu zawdzięczam tę późną wizytę?
Bo widzi pani…
przed chwilą dzwonił Hyun-woo.
Hae-in zniknęła.
- Zniknęła? - Bez śladu.
Kazał pani nie mówić i dyskretnie to sprawdzić.
Powinna pani wiedzieć.
Proszę powiedzieć Moh,
że Hae-in zniknęła.
Ona najszybciej ją namierzy.
Podejrzewam pana Yoona.
Niedługo ma pani objąć posadę.
Boję się, że ta sprawa pani zaszkodzi.
Dobrze. Możesz iść.
Oczywiście.
Mam nagranie.
Jeszcze raz ją choćby tknij,
a poślę cię za kraty jak Hyun-woo.
Dobry wieczór.
Chciałabym przenieść moje środki
do sejfu.
Pan Yoon wszystko wymienił na dolary i zabrał.
Wyjeżdża.
Zabójca Pyeona wreszcie się złamał.
Nie wskazał imiennie Eun-sunga,
ale wspomniał o wspólniku.
Eun-sung pewnie już wie.
I szykuje wyjazd z kraju.
Hej.
Śpisz?
Hyun-woo.
Hyun-woo!
Hej.
Nie śpię.
Mogłeś zaprzeczyć lub chociaż chrapnąć, jeśli spałeś!
Uciekłeś ze szpitala. Napędziłeś mi stracha!
Nie umrę, nie bój się.
Oszaleję z tobą.
Zajmuję się rozwodami.
Wiem.
Też nic wesołego, ale przynajmniej
klienci walczą o lepszą przyszłość.
Jestem dumny z tego, że pomagam ludziom
zmienić swoje życie.
- No i? - Ty to co innego.
W ogóle o sobie nie myślisz.
Kopiesz sobie grób.
- Yang-gi… - Przestań.
Nie mów umierającym głosem.
Dziękuję, że zawsze mogłem na ciebie liczyć.
Zachowuj się normalnie!
Dobry przyjaciel.
Nie dziękuj mi!
Jeszcze nie umierasz!
Gdzie jesteśmy?
To teren łowiecki.
- Posiadłość Hongów. - Wezwać gliny?
Pójdę sprawdzić i dam znać.
Wtedy wezwij.
Hej.
Sam pójdziesz? Hej!
WSTĘP WZBRONIONY
Ścieżka prowadzi do bocznych drzwi do kuchni.
Wnosiliśmy tamtędy
żywność, gdy przyjeżdżał prezes.
Dziękuję.
Powie pan, co tu się dzieje?
Ruch jak na dworcu, ciągle coś przewożą.
Proszę się nie martwić.
Później wszystko panu wyjaśnię.
Co tu robisz?
Gdzie moje pieniądze? Tutaj?
Łudziłem się,
że przyjechałaś się pożegnać
przed moim wyjazdem.
Jedź, jeśli chcesz, ale pieniądze i plik mi oddaj.
Jaki plik?
Nagranie, na którym zabijasz prezesa?
Naprawdę myślałaś, że na ciebie doniosę?
Znasz mnie.
Umiem dochować tajemnicy.
Dziękuję.
Zapomniałam czegoś.
Dogonię cię.
Dobrze.
Po co przyszedłeś?
- Do ciebie. - A jak cię zobaczą?
Niedługo przyjadę. Cierpliwości.
Wróć taksówką.
Mamo.
Nie daj się złapać.
Su-wan!
- Su-wan! - Su-wan!
Nie!
Su-wan!
- Co się stało? - Wypadek!
O nie!
Gdzie dzieci?
Poczeka pani.
Uratujcie je!
Nie idźcie tam.
- Co się stało? - Co jest?
- Szybko! - Co się dzieje?
Nie pojechałeś?
Utonął?
Popsułaś łódkę.
Widziałem.
Ale, mamo.
Będziemy razem tylko, jeśli umrą.
Więc nikomu nie powiedziałem.
Łudziłem się,
że w ten sposób cię odzyskam.
I czekałem.
Nie masz pojęcia,
jaką udręką jest daremnie czekać.
Masz rację. Nie mam.
Gdyby Hae-in wtedy utonęła,
nie pokrzyżowałbyś mi całego planu.
Tylko tego żałuję.
To gdzie jest ten plik?
W mojej szufladzie.
- Szyfr to twoje urodziny. - Pieniądze?
Jak to?
Mówiłaś, że to moje zabezpieczenie.
Że to wyraz twojej miłości!
Chwila.
Hae-in.
Hae-in!
Hae-in. Gdzie zniknęła?
Co się panu stało?
Mogę zobaczyć? Jest pan ranny?
Wszystko dobrze.
Nie wygląda dobrze.
Proszę się na mnie oprzeć.
Dam sobie radę.
Idź prosto do bramy głównej.
Czeka tam mój kolega.
Idź. Dogonię cię.
Za kogo pan mnie ma?
Byłam aż tak samolubna, że porzuciłabym swojego wybawcę?
Nie o to…
Wiem już wszystko.
Ile pan dla mnie znaczył.
Żałuję, że panu nie ufałam.
Ale nie czas na przeprosiny.
Pomogę panu.
Jedziemy na jednym wózku.
Pójdziemy razem.
Tutaj!
Co z nim robisz?
Chodź tu.
Wróć do mnie,
a wszystko ci wybaczę.
Zgodziłaś się ze mną wyjechać!
Wybacz,
ale nic z tego.
Źle się przy tobie czułam, nawet gdy nic nie pamiętałam.
A teraz wiem dlaczego.
Źle się przy mnie czujesz?
Czemu? Co robię nie tak?
Zrujnowałaś mi życie, ale i tak się starałem. Więc powiedz!
Eun-sung! Dość tego!
- To koniec! - Wcale nie!
Już dobrze.
Jeszcze nie jest za późno.
Chodź ze mną.
Przestań wreszcie!
Nigdy. Prędzej umrę.
Doprawdy?
Prędzej umrzesz?
Chcesz umrzeć?
- Eun-sung! - Opuść broń!
Bo będziemy strzelać!
Wybacz, Hae-in.
Ale cię nie zostawię.
Zabiorę cię…
ze sobą, choćby martwą.
Nie…
Panie Baek.
Hej.
Proszę otworzyć oczy.
Nie!
Proszę się obudzić!
Pomocy!
Hyun-woo!
Baek Hyun-woo!
Bierzemy go na traumatologię.
Ranny wymaga
- natychmiastowej operacji. Dzwoń. - Już.
Ciągle krwawi!
Dzwoń do szpitala!
Ciśnienie 80 na 50! Nadal spada!
Proszę uciskać ranę.
Panie Baek.
Proszę otworzyć oczy.
Dobrze?
Jedziemy do szpitala. Wszystko będzie dobrze.
Proszę się trzymać.
Nic mi…
nie jest.
Nie płacz.
WSTĘP WZBRONIONY
Czekaj tu na mnie.
Nigdzie nie idę.
Będę tutaj.
O mnie się pan nie martwi.
Widzimy się po operacji.
Będziesz tu cały czas?
Co, jeśli wszystko zapomnę i cię nie poznam?
Albo będę cię źle traktować?
Nie pierwszy raz.
Jakoś to zniosę.
Wystarczy,
że się obudzisz.
Masz się obudzić.
Obudzę się.
Zajmij się mną, kiedy wrócę.
I właśnie tak się stało.
Nie pamiętałam go.
Był dla mnie kimś obcym.
I bardzo źle go…
traktowałam.
Coś się stało?
Słyszałam hałasy.
- Zna pani pana Yoona? - Tak, co z nim?
Nie żyje.
Kiedy wrócisz?
Mamo!
Wracaj szybko!
Będę na ciebie czekał!
Mamo!
Będę czekał!
Mamo.
Nie odjeżdżaj.
Nie śpisz jeszcze?
Nie mogę.
Posiedzę jeszcze, potem wezmę tabletkę.
Co oglądasz?
Szczęśliwe chwile.
Prawda.
Dopiero teraz
zdaję sobie z tego sprawę.
Chodźmy do łóżka.
Już dobrze.
To była nasza ulubiona plaża, jeździliśmy na nią co roku.
Ale od czasu wypadku
nie byliśmy tam ani razu.
To prawda.
Chwila.
Co?
Do tego świetnie pływa.
O tu, proszę spojrzeć.
Był nawet na obozie żeglarskim.
Więcej, uratował tonące dziecko.
Co się stało?
Chyba
znam tę plażę.
To ta sama plaża.
Czekaj.
Jak mogłam to przeoczyć?
Co takiego?
- Ja… - Seon-hwa!
Beom-jun!
Nieszczęście.
Skarbie.
Jezu.
Wyjaśnię…
Jesteśmy
rodzicami
Hyun-woo.
Przepraszam.
Ale za co?
Powiedzieli nam,
że ktoś go postrzelił.
Tak.
Przeze mnie.
Ja byłam celem.
Zasłonił mnie.
Już dobrze. Nie płacz.
Hyun-woo
wyzdrowieje.
Nie musisz płakać.
Przepraszam…
Miałam dwóch synów,
ale jeden zmarł w dzieciństwie.
Byłam przekonana, że utonął, ratując Hae-in.
To nie była jej wina.
A ja ją odtrąciłam.
Żałosne
i głupie.
Pamięta pani, jak ostatnio rozmawiałyśmy?
Wspomniała pani, że Hyun-woo uratował dziecko na obozie żeglarskim.
Rzeczywiście.
Łódź się wywróciła,
a on wyłowił dziewczynkę…
Czas i miejsce się zgadzają.
Dziwny zbieg okoliczności.
Ja zaszyję.
Ciśnienie spada.
- Brak krążenia! - Defibrylator.
- Adrenalina. - Tak jest.
Sądzę, że to była ta sama plaża.
Nie idźcie tam.
- Co się dzieje? - Szybko!
- Co się stało? - Co jest?
Hae-in!
Tam jest!
Zawracaj łódkę!
Zawróć!
To Hyun-woo
uratował Hae-in.
Su-wan…
Nie, Su-wan…
Proszę, nie!
Mój synek!
Coś niewiarygodnego.
Jak nie wierzyć w przeznaczenie?
Fakt.
Byłam skupiona na stracie.
Nie docierało do mnie, że Hae-in też cierpi.
Nie podejrzewałam, że ktoś inny mógł ją uratować.
Kto by pomyślał, że jej wybawca
był z nami cały ten czas.
Raniłam go, poniżałam, nie miał ze mną lekko.
Taka jest prawda.
Było, minęło.
Skupmy się na teraźniejszości.
Póki co…
módlmy się,
by Hyun-woo
doszedł do siebie.
A kiedy
wyzdrowieje…
po prostu będziemy się cieszyć.
Dokładnie.
Tak zrobię.
YOON EUN-SUNG
Pani Moh, co za tragedia.
Ile udziałów miał Eun-sung?
Razem 15,9%.
Przepisz je na mnie.
Słucham?
Widziałam jego zwłoki.
Syn nie żyje, a to znaczy, że jego udziały należą do mnie!
Oczywiście.
I jeszcze…
ile udziałów mogę kupić za środki z tajnego funduszu?
Dodatkowe 7%.
Ale czy Pione Investment zechce współpracować?
A na czym im zależy?
Żeby zniszczyć Queens, wyprzedać
i na tym zarobić.
Przekaż im, że w ciągu roku sprzedamy wszystko,
potem mogą odejść.
Nie odmówią.
Tak jest.
Cały ten bałagan przez Eun-sunga.
Nie mieszałam się.
Więc chyba mogę zostać prezeską?
Zgadza się.
Przejmę władzę
w wielkim stylu.
Zszyliśmy ranę.
Stracił sporo krwi,
do tego już wcześniej miał pęknięte żebra.
Operacja trwała długo,
ale zakończyła się pomyślnie.
Póki co nie odzyskał jednak przytomności.
Czuwamy nad nim.
Dziękujemy.
Dzięki Bogu.
- Jedźcie już. - Zostaniemy.
- Hyun-woo. - Cicho.
Dziękuję.
To gdzie jest plik?
W mojej szufladzie.
Szyfr to twoje urodziny.
SZPITAL SAEUM JOONGANG
No już.
Czemu się pan nie budzi?
Nie widzi pan, że czekam?
Bardzo się martwiłem.
I tęskniłem.
To niezręczne.
Krępujące.
Więc proszę pana, by pan odszedł.
Naprawdę nie chcę
na pana wpadać.
Co to za mina?
Rzucił mnie pan w diabły.
Skoro straciłam pamięć, to pewnie
dam się teraz poderwać?
Tak?
Jeszcze pana nie przeprosiłam.
Nadal wielu rzeczy nie pamiętam,
ale chyba już wiem,
czemu mnie ścisnęło w sercu na pana widok.
I czemu szukałam pretekstu,
by pana zobaczyć.
To już bez znaczenia.
Teraz liczy się tylko to, że jesteśmy razem.
Więc proszę, niech pan się obudzi.
Proszę się obudzić
i powiedzieć, że wszystko dobrze.
Odchodzę od zmysłów ze strachu o pana
i strasznie tęsknię.
Od doby jestem o samej wodzie.
Naprawdę. Nic nie jadłam.
Ani nie spałam.
Zobaczy pan.
Nie odpuszczę, dopóki się pan nie obudzi.
Poświęcił się pan dla mnie,
a teraz jest nieprzytomny.
Jak mogłabym jeść albo spać.
Ale pamięta pan?
Muszę uważać. Sama dopiero odzyskuję siły.
Mogę się przeciążyć
i zemdleć.
Już mi się kręci w głowie,
chyba przez to, że tyle płaczę.
I co, nadal nic?
Obudził się pan?
Halo, panie Baek?
Udało się.
Udało się. Dzięki Bogu.
Hae-in.
Nie.
Proszę nie mówić.
Chwila, zawołam lekarza.
Jesteś cała?
Proszę przestać.
Nie może pan tego robić.
Czemu martwi się pan o mnie,
choć sam ledwo żyje?
Nic mi nie jest.
Jak widać.
Przepraszam,
że nie poznałam pana od razu.
Nic nie pamiętałam.
Nawymyślałam panu.
Ja też.
Nie pamiętałem.
Jak bardzo cię kochałem.
Jak obiecywałem,
że będę z tobą
na dobre i na złe.
Wszystko zapomniałem.
Przysporzyłem ci bólu.
Przepraszam.
Kocham cię.
Dziękuję.
Nie płacz.
Hyun-woo.
Boże. Hyun-woo!
- Moje dziecko. - Obudził się!
Mój synek.
Obudził się?
- Hyun-woo. - Żyjesz?
Wszystko dobrze.
Może mówić.
- Mówił coś? - Tak.
Co?
„Kocham cię”.
Hyun-woo.
Też cię kocham.
Kocham cię, synku.
Nie.
Mówił do Hae-in.
I tak cię kocham, synku.
- Tato. - Ledwo się obudził.
Wciąż go boli.
Nie kładźcie się.
Kocham cię.
- Doktorze. - Chwała Bogu.
Hyun-woo.
Obudziłeś się.
Strzelanina w Korei?
To konglomerat
czy plan filmowy?
Szok.
Jak plan, to filmu historycznego.
- Dlaczego? - Kończyłem historię.
To klasyczna walka o tron.
Cały dwór skąpany we krwi.
Nieprawda.
To melodramat.
Jak Mroczny rycerz.
- To film sensacyjny. - Pozornie.
Batman naraża życie,
by ratować ukochaną
i ukochane miasto.
Albo Titanic.
Jack poświęca się
dla najdroższej…
Zmieńmy temat.
Nie obchodzą mnie te sprawy.
Jak to się skończy?
Myśli pani, że Hongowie odzyskają tron?
A co? Boi się pan?
Zerwał pan kontakt z panem Soo-cheolem?
A jakbym teraz napisał?
Za późno.
Ta historia nauczyła mnie jednego.
Miłość, przyjaźń, wierność i lojalność
mogą wydawać się abstrakcyjne.
Ale są jak najbardziej
realne.
I mają potężną moc.
Nie zdążyłem się przedstawić.
Jestem przyjacielem Hyun-woo.
Kim Yang-gi.
- Wiem. - Skąd?
W pamiętniku
Hyun-woo krótko opisał swoje otoczenie.
Co o mnie napisał?
Pomógł mu pan się rozwieść.
No cóż, taka prawda.
Byłem jego adwokatem.
Ale nie znalazł we mnie sojusznika.
Próbowałem go odwieść
od rozwodu.
Rozumiem.
Swoją drogą,
- czemu się rozwiedliśmy? - Proszę?
Pan powinien wiedzieć najlepiej.
No cóż.
Ciągły brak czasu sprawił, że staliście się sobie obcy…
Mimo że razem mieszkaliśmy?
No wiem.
To już bez znaczenia.
Jak to?
Po co roztrząsać przeszłość?
Lepiej zatroszczyć się o mężczyznę,
który w imię miłości
gotów był oddać życie.
Jest pan dobrym przyjacielem.
Dziękuję.
Nawet mnie zaskoczyło, jak dobrym.
Człowiek poznaje siebie w chwili próby.
Jak Hyun-woo.
Wreszcie do niego dotarło,
jak bardzo panią kocha.
Nie dziękuj mi!
Jeszcze nie umierasz!
Ty nic nie rozumiesz.
Jadę tam…
bo chcę być szczęśliwy.
Nie umiałbym sobie wybaczyć,
gdyby coś jej się stało…
lub spotkała ją krzywda.
Los bywa przewrotny.
Kiedyś jej nie znosiłeś.
A teraz kochasz nad życie.
To prawda.
Kto by pomyślał?
Cześć, Hae-in.
Nie pozwól Hyun-woo odejść,
bo będziesz gorzko żałować.
Prawie przebiłam kartkę.
Musiałam się spieszyć.
Zamiast skupić się na ratującej życie operacji,
martwiłam się o niego?
Z drugiej strony
trudno się dziwić.
Trudno.
Nie pozwolę ci odejść.
Kiedy to przeczytał?
Co za szczwany…
Panie Baek.
Proszę się obudzić.
Zaszło nieporozumienie.
Nie ja to napisałam.
Tylko dawna Hae-in,
do tego w pośpiechu.
Więc czemu odpisał pan mnie?
Co to? Uśmiech?
Widziałam! Pobudka!
O co chodzi?
Panie Baek.
Musi pan być taki sprytny?
Kto pana tego nauczył?
Nie rozśmieszaj mnie, bo boli.
To proszę powiedzieć, nie się śmiać.
Wracamy do domu?
Wracajmy.
Kochanie.
Co jest?
Chodźmy coś zjeść.
- Zjadłam kanapkę. - To się nie liczy.
- Coś ciepłego. - Otóż to.
W środku została moja torebka.
- Przy łóżku, niebieska. - Hej.
To ostatnie, czym teraz powinnaś się martwić.
Tam teraz latają strzały Amora.
Idziemy.
Może pójdziemy pod Namhansanseong
- na gulasz rybny? - O tak!
- I makgeolli? - Chętnie!
To nie kawał drogi stąd?
Chryste.
To tuż za miastem.
Ruszaj się!
Ciągle chodziliśmy jeść na przedmieścia,
by dać gołąbeczkom gruchać.
No widzisz.
Słusznie.
Daj nam adres szpitala.
To chociaż wyślemy im wałówkę.
- Szpitale podle karmią. - Tak.
A pani Hong wciąż jest słaba.
Jeszcze zachoruje, opiekując się mężem.
Zazdroszczę jej.
Dogląda mężczyzny, który zasłonił ją własnym ciałem.
Piekielnie przystojnego mężczyzny.
Co z tego? Nawet go nie pamięta.
Jakby się ledwo poznali. Czego tu zazdrościć?
To właśnie jest najlepsze.
- Co? - Nieważne, czy małżeństwo
trwa trzy lata czy trzydzieści.
Który okres jest najszczęśliwszy?
Romantyczne początki!
Kiedy facet wydaje się najprzystojniejszy?
Gdy ledwie go znasz!
Dlatego parom wtedy się układa!
Ma mnie pan za głupią, bo straciłam pamięć.
Czemu głupią?
Podsumujmy,
co mi pan powiedział.
Nie tylko…
ma pan prezencję i ładny głos,
ale też był pan najlepszy na roku.
A nawet wygrał zawody bokserskie.
Wstąpił pan do Piechoty…
Do Specjalnego Oddziału Obronnego.
Dokładnie. Robi pan z siebie
ideał.
Proszę na mnie spojrzeć.
Patrzę.
Rozumiem, że chce mi pan zaimponować,
ale bez przesady. Jest pan zbyt idealny.
Idealny, powiadasz?
Pewnie. Ma pan wszystko, co kocham w mężczyznach.
Tak? Wszystko to kochasz?
Rozumiem, że się panu podobam i chce mnie pan odzyskać.
Ale proszę nie zmyślać.
Nie kolorować, mówić prawdę.
Mówię prawdę.
Szczerze? Mistrzostwo w boksie?
No nie.
Nawet pana śmiech mi się podoba.
Za dobrze mnie pan zna.
To niesprawiedliwe, bo ja nic nie pamiętam.
Ojcze, to ja.
Wybaczyłeś mi w końcu?
Przepraszam cię.
Ojcze, wreszcie jesteśmy wszyscy razem.
Możesz spocząć w pokoju.
Wspólnymi siłami odzyskamy nasze dziedzictwo.
Pomścimy cię.
Spójrzcie, dokupiła
jeszcze 7% od inwestorów nieinstytucjonalnych.
Co daje jej 45,1% udziałów.
My mamy zamrożone 39,3%.
Pione Investment nie odejdzie?
W Nowym Jorku wyglądało, jakby chcieli
sprzedać firmę i bez rozgłosu
wycofać się przy najbliższej okazji.
- A Seul-hee do tego doprowadzi. - Prawnie mają przewagę.
Moh ma większość akcji.
Kupiła 13,3% za pieniądze z tajnego funduszu.
To nielegalne środki,
należy je oddać państwu.
Wytoczę proces o unieważnienie zakupu.
Hej!
O czym ty mówisz? Przyznać się policji?
Zrobiłam już swoje.
Hyun-woo mówił, że pani Hong spodobają się te piosenki.
Wątpię, by odświeżyły jej pamięć.
Naoglądał się filmów.
Chwyta się wszystkiego.
Poza tym przyjdzie paczka z Niemiec.
Proszę zadbać, żeby ją dostała.
Za jakie grzechy muszę to robić?
Z Niemiec.
Daj. Pan Yoon sprawdza korespondencję do pani Hong.
To dla pana Yoona?
Zaniosę.
Akurat do niego idę.
Byłam ich tajną posłanką.
Odpokutowałam winy.
Nie słyszysz mnie?
Żeby odzyskać zamrożone środki,
muszą udowodnić, że za wszystkim stała Moh.
Jesteś świadkiem.
To się przyznaj.
- Grace. - Hej.
Nie ma nic głupszego, niż pójść z kimś na dno.
Ale będę szczerze cię opłakiwać.
Nie chcę żyć jak Eun-sung.
Nie żal ci go?
Całe życie rozpaczliwie pragnął miłości. Na darmo.
Był przy nim ktoś w godzinie śmierci?
Chcę zacząć żyć uczciwie.
Bez tajemnic.
Wyrzutów sumienia.
Bez żalu.
Chcę
kochać
i być kochana.
Hej.
Myślisz, że cię przyjmą, kiedy wyjdziesz z więzienia?
Z więzienia?
SIEROCINIEC
Odpowiedz.
Nigdzie nie pójdziesz.
Nie zrób głupoty.
Tu się poznaliśmy.
Mgliście to pamiętam. Byłem za mały.
Nudziłam się tu jak mops.
Inne dzieci żyły nadzieją i czekały, aż odbiorą
je matki.
Ja nie miałam na co czekać.
Moi rodzice nie zostawili nawet karteczki z moim imieniem.
Porzucili na mrozie w skrzynce po jabłkach.
Nie zamierzali po mnie wracać.
Aż pewnego dnia zjawiłeś się ty.
Czekałam, aż przyjedziesz raz na kilka miesięcy.
Już wtedy ci się podobałem?
Nie. Tylko wtedy je dostawałam.
Ciasto truskawkowe.
Da-hye?
To znaczy,
że byłem twoją pierwszą miłością?
- Dobrze myślę? - Ciasto, nie ty.
I…
pewnie nie poznajesz.
Należał do ciebie.
Serio?
Trzymałaś go tyle lat
jako symbol
naszej miłości?
Byliśmy sobie przeznaczeni.
Głuptasie.
Zabrałam ci go.
Uwielbiałam go.
Nosząc go,
czułam się, jakby miała rodziców, do tego bogatych.
Był mięciutki.
Miły w dotyku.
Zasypiałam z nim szybko, nawet gdy było zimno.
Więc chciałam ci podziękować.
Ale nie mogłam.
Bo przestałeś przyjeżdżać.
Więc czekałaś na mnie?
Jasne.
Prezes przywoził to samo ciasto.
Ale już tak nie smakowało.
Bo czekałam na ciebie.
Długo czekałam.
Więc teraz twoja kolej.
Wrócę.
Bez tego nigdy nie zaznam ulgi.
Da-hye.
Nie.
Opiekuj się Geon-u.
Obiecuję, że po powrocie
będę już zawsze dobra.
Będę lojalną, dobrą żoną.
Nie wygłupiaj się.
Myślisz, że ci na to pozwolę?
Wynajmę najlepszych adwokatów.
Jeśli będzie trzeba, wydam cały majątek.
Nie puszczę cię!
Nie chcę!
Proszę cię.
Już nic nie mów.
SĄD
Zmarły niedawno Eun-sung
wyprał 900 miliardów wonów z tajnego funduszu,
by kupić za nie udziały Queens.
Po jego śmierci oskarżona je przejęła
i dokupiła kolejne, też z funduszu.
Łącznie zgromadziła 13,3% akcji.
Powód wnosi o unieważnienie zakupu tych 13,3% udziałów,
które oskarżona nabyła nielegalnie.
Oddaję głos obronie.
Moja klientka legalnie odziedziczyła udziały i pieniądze
należące wcześniej do syna
jako spadkobierczyni.
Nie minął nawet miesiąc, odkąd go pochowała.
To nieludzkie oskarżać ją i próbować przejąć firmę
w chwili, gdy wciąż opłakuje stratę.
Oskarżona Moh Seul-hee zaplanowała oszustwo
na dwa biliony, by przejąć Queens.
Namówiła do kupna ziemi o niejasnym stanie prawnym.
Gdy ruszy budowa,
zasugerujemy inwestorom
trudności w uzyskaniu zezwolenia.
Zawyżając pięciokrotnie spodziewane zyski, skłoniła moich klientów
do inwestycji w przedsięwzięcie.
Zawarła podwójną umowę,
aby winą za problemy obciążyć moich klientów.
W rezultacie właściciele działek pozwali właśnie ich.
Jako dowód przedstawiam nagrania z posiedzenia
w sprawie relokacji bazy wojskowej, plan zakupu
i dowody fabrykowania rzekomych zysków.
Ale to wszystko
machinacje pana Yoon Eun-sunga, zmarłego syna mojej klientki.
Nie ma dowodów, by ona miała z tym coś wspólnego.
Wysoki Sądzie.
Nie widziałam syna przez 20 lat.
Skąd miałam wiedzieć,
że zaplanował coś takiego?
Proszę zrozumieć, że wciąż opłakuję
jego stratę.
Nie jestem w stanie nic więcej powiedzieć.
Chciałbym powołać świadka, który zada temu kłam.
Zmieniłam tożsamość
i wyszłam za Hong Soo-cheola zgodnie z wolą oskarżonej.
Donosiłam jej o prywatnym życiu Hongów,
przedstawiłam Eun-sunga mojemu mężowi
i namówiłam go do inwestycji w tę ziemię.
Czy może pani udowodnić, że to oskarżona
panią kierowała?
Czy…
Nie mogę.
Rzadko się spotykałyśmy,
bo była bardzo ostrożna.
Wydawała mi polecenia przez posłańców.
Świadek ma sprawę o oszustwo.
Może celowo teraz kłamie,
by dostać lżejszy wyrok.
Czy oskarżona ma coś do dodania?
Wysoki Sądzie, czegóż może chcieć kobieta po stracie swego syna?
Prezes Hong przekazał firmę mnie,
bo nie ufał własnej rodzinie.
Chciał,
żebym dbała o Queens.
Tylko to mi zostało.
Wysoki Sądzie.
Proszę o udzielenie głosu
mojej klientce, pani Hong Hae-in.
Proszę bardzo.
Trzy tygodnie temu
porwano mnie i przetrzymywano w domu syna oskarżonej.
Podsłuchałam wtedy ich rozmowę.
Nagranie, na którym zabijasz prezesa?
Gdyby Hae-in wtedy utonęła,
nie pokrzyżowałbyś mi całego planu.
Tylko tego żałuję.
Usłyszałam, że oskarżona była zamieszana w wypadek łodzi,
który miał miejsce 25 lat temu, jak również w śmierć mojego dziadka.
Boże święty.
Ty jędzo.
Hae-in, co ty opowiadasz?
Jestem niewinna, Wysoki Sądzie.
Wysoki Sądzie, powódka niedawno przeszła operację mózgu.
- Nie ma dowodów. - Ależ są.
To jest dowód, że powódka mówi prawdę.
Wysoki Sądzie, nie zgłoszono go wcześniej.
Prosił pan o dowód.
Dopuszczam go.
Ale jak to…
Skąd…
Już sama nie wiem.
To ten?
Zamówiłam taki sam
i podmieniłam je.
Nawet się nie zorientuje.
Wysoki Sądzie! Stop. Zatrzymać nagranie.
Źle z tobą.
Tak działa ten lek. Dziesięć minut w układzie oddechowym
- i następuje stopniowy paraliż. - Ty…
Ty suko! Zabiję cię!
Ty…Ojcze…
- Nie martw się. - Ojcze…
Nie umrzesz od razu.
Na co mi
to wtedy?
Mogę zostać twoją pełnomocniczką,
tylko jeśli zapadniesz w śpiączkę.
Więc…
pobądź w śpiączce
dwa-trzy miesiące, zanim umrzesz.
Zrobisz to dla mnie?
To nieprawda.
Nie do wiary.
To fałszerstwo.
To nie jestem ja.
Powiedz coś!
Oskarżona może próbować zmieniać tożsamość
albo uciec.
Trzeba ją natychmiast zamknąć.
Pani Moh Seul-hee.
Jest pani aresztowana.
Może pani wynająć obrońcę i wnieść skargę
na tryb zatrzymania.
Dlaczego ja? Nie!
- Wyprowadzamy ją. - Nic nie zrobiłam!
Jestem niewinna! Nie zrobiłam nic złego!
Za co?
Jestem niewinna!
Puśćcie mnie! Za co?
To niesprawiedliwe!
Za co? Jestem niewinna!
Co wam takiego zrobiłam?
Puśćcie mnie! Nie!
Puszczać! Do diabła!
Puśćcie mnie!
Konglomerat Queens znów w rękach rodziny Hong.
Rodzina podważyła zakup udziałów
przez Moh Seul-hee, partnerkę
zmarłego prezesa Hong Man-dae.
Adwokat rodziny, Baek Hyun-woo,
skutecznie dowiódł, że doszło
do oszustwa uknutego przez Moh Seul-hee i jej syna.
Rodzina Hong odzyskała
swoje udziały przejęte przez Pione Investment
oraz poręczycieli majątkowych.
Skazano także innych zamieszanych w to oszustwo.
Podczas procesu ujawniono szokujący film,
na którym widać, jak Moh Seul-hee podaje truciznę
prezesowi Hongowi.
- Adwokat! - Aresztowano
- ją za zabójstwo. - Już!
- Dzwonić do niego! - Zarzuca się jej
także udział
w oszustwach finansowych i kradzieży tożsamości.
Ej, zamknij się.
Dość wrzasków.
Ożeż ty.
Puszczaj.
Dawać ją!
- Ej! - Puszczać!
Z kopa ją!
Dość.
Gdzie wszyscy?
Hae-in czyta dokumenty przed oficjalnym powrotem do pracy.
A Soo-cheol co może robić?
Szlocha, lepiej go zostawić.
Jeszcze jakiś czas będzie płakał za żoną.
Leci samolocik!
Jak ładnie jesz.
GEON-U, SOO-CHEOL, DA-HYE
Rośnij duży i zdrowy
na powrót mamy.
- A Beom-ja? - Nie wiem.
Dostała SMS-a, wystroiła się i gdzieś pognała.
Ależ on spontaniczny.
Nagle chce się spotkać.
Niepotrzebnie wczoraj piłam.
Cała spuchłam. Gdzie moje podwójne powieki?
Zgubiłeś się?
Wybrałam najwyższy wieżowiec, żebyś trafił.
Wiem, widziałem go,
ale nie mogłem znaleźć drogi.
Wybacz, że tak nagle.
To przyjemne. Ekscytujące.
Chciałem ci coś wyznać.
Słucham.
Dziękuję.
Jak wiesz, wiele nas różni.
Przyjechałeś
raczyć mnie banałami?
„Wiem, co do mnie czujesz, ale jesteś z bogatej rodziny”.
„Jesteśmy z różnych światów,
więc to nie rokuje”…
Beom-ja.
Daj mi powiedzieć.
Okej. Mów.
Miałaś
trzech mężów…
Więc o to chodzi.
Nie chcesz się wiązać z trzykrotną rozwódką.
- Rozumiem. - To nie to.
Masz ogromne doświadczenie.
Zakochiwałaś się, wiązałaś,
brałaś ślub i tak dalej.
A ja nigdy nic.
- Co? - Nigdy się z nikim
nie spotykałem.
O Boże.
- Poważnie? - Tak.
Więc trudno mi za tobą nadążyć.
Pierwszy raz…
CZEKAJĄC, KOCHASZ
…na kogoś czekałem.
Nigdy nie tęskniłem za kobietą.
Ale potem się zaciąłem.
Bo tak jak w drodze tu, nie wiem, w którą stronę iść.
To czego
ode mnie oczekujesz?
Umiem dobrze piec i gotować.
Chciałbym ci gotować, gdy masz zły humor,
i piec ci magdalenki, gdy się nudzisz.
To mi się marzy.
Może będziesz mnie odwiedzać w chwilach nudy
i chandry?
Zgoda. Będę.
Skoro gubisz się tutaj, będę jeździć do ciebie.
Nie musisz się spieszyć.
Małżeństwo wyszło z mody?
Czemu chcesz się rozwieść?
Nie możesz zagryźć zębów? Chyba że chodzi o pieniądze,
zdradę lub przemoc.
O wszystkie trzy.
Wszystkie?
Spotkał pierwszą
miłość na zlocie absolwentów.
Nie przesadzaj.
Na zlotach zawsze są dawne sympatie.
To normalne.
Ta baba pracuje w ubezpieczeniach, więc kupił trzy polisy na życie.
Okropne.
- I stał się agresywny? - Nie, ja.
Przyłożyłam mu z wściekłości i zażądał
rozwodu.
To kiedy się rozwodzisz?
Najchętniej od razu.
Ale moje dziecko ma koniec półrocza.
Musi się uczyć.
Więc myślałam, żeby poczekać do ferii.
Ale już wykupiliśmy wycieczkę,
więc nie bardzo.
Jak ruszy szkoła, zaraz będzie koniec roku.
Cholera, racja.
Teraz albo nigdy.
Nie zwlekaj.
Pójdę w twoje ślady.
W moje ślady?
Jak obie wyskoczymy z rozwodem, skandal będzie mniejszy.
Ogłaszamy. Ja pierwsza.
Możesz kilka dni zaczekać.
Poważnie?
Długo i ciężko nad tym myślałam.
- Muszę. - Co mówiła ta kobieta?
Nie wiem. Nazywa się Jenny.
Mówiła chyba, że jest jego żoną.
Tak mówiła? Że jest żoną?
Tak z tego wynikało.
Twój mąż prosił, żebym coś ci przekazał.
Jenny
- ma 60 lat. - Co?
Jest w moim wieku.
Gustuje w starszych?
Nie o to chodzi.
Zostawił telefon w laboratorium
i odebrała jego promotorka.
Serio?
To jego promotorka?
Wkurzył się, że nie odbierasz, i poprosił,
- bym ci przekazał. - Ale co?
„Kocham cię!”
Nie mógł normalnie
powiedzieć mnie?
Nigdy nie wyznał mi miłości.
To może odblokuj jego numer?
Wiesz, jak wybuchają wojny?
Przez brak komunikacji.
Pogadaj z nim jak człowiek!
Szlag mnie trafi.
Masz.
Co to?
Prezent od nas, rentierów.
Poleć do niego.
Porozmawiaj z nim w cztery oczy.
„Kocham cię”?
„Ja ciebie też!”
Mamo.
Tato.
Poszła precz.
Sio. Leć do Stanów.
DOM TOWAROWY QUEENS
Pani Na.
Wpadłam na pewien pomysł.
Może usuniemy
stoiska i odnowimy tę przestrzeń.
- Zrobię tu miejsce… - Żeby dzieci mogły biegać?
Tak. I strefę relaksu…
I to niejedną.
Zapowiedziała to pani przed operacją.
Tak?
Można stracić pamięć, ale nie siebie.
Jadłaś obiad?
Właśnie idę.
To smacznego.
Smacznego.
Kiedy ślub?
- Żartuje pani? - Nie będzie?
Nie.
Proszę się zastanowić.
To obcy człowiek, dopiero go poznaję.
Lubię go i jestem mu wdzięczna.
Ale jego uczucia są dużo gorętsze.
Gorętsze?
No pewnie. Jego mają ze 180°C.
Dość, by usmażyć kurczaka.
Moje nie są tak gorące. Tak z 90°C.
Wystarczą jedynie na zaparzenie kawy.
Dlatego za wcześnie, by mówić o ślubie.
Skąd to pytanie?
Wspominał o tym?
- Chce się oświadczyć? - Nie.
- Nie? - Nie.
Nigdy o tym nie wspominał.
Ale wszyscy tego się spodziewają.
Przecież się oświadczył.
Tak, choć tego nie pamiętam.
Nawet mam pierścionek w domu.
Skoro pani nie pamięta,
to się nie liczy.
A później już nie?
Serio? Powiało chłodem.
NOWA WIADOMOŚĆ
A jednak to już dziś.
Dyrektor Baek zamówił stolik w restauracji,
gdzie ludzie często się zaręczają.
Niedorzeczne.
Nie jestem na to gotowa.
Po co się tak spieszy?
Jak mam mu odmówić?
Dał się dla mnie postrzelić, nie mogę go zranić.
No kurczę.
Powinien do mnie zadzwonić,
skoro zamówił stolik.
Głodna jestem.
Kurczę.
BAEK HYUN-WOO
Halo?
Panie Baek,
gdzie teraz
pan jest?
- Zdrowie! - Zdrowie!
Na kolacji firmowej w restauracji.
Coś się stało? Źle się czujesz?
Nie, w porządku.
Nic mi nie jest. Udanej kolacji.
Kolacja firmowa?
Co to?
Nie jest dzieckiem.
Proszę to usunąć.
Usuńcie
fluorescencyjne gwiazdki i całą resztę.
Zmieniłeś pokój bez słowa?
A ty bez słowa go opróżniłaś.
Co sugerujesz?
Że poronienie to moja wina?
O czym ty mówisz?
Nigdy tego nie mówiłem. Jest mi równie smutno…
Nie kłam.
Chcesz powiedzieć, że to moja wina!
Zostawmy to.
Nie przemówię ci do rozsądku.
Czekałam na ciebie wczoraj.
Słyszałam, że zamówiłeś restaurację,
w której wiele par się zaręcza.
Byłam w szoku. Pomyślałam,
że zamierzasz się oświadczyć.
Długo się zastanawiałam, jak delikatnie odmówić.
Chciałaś odrzucić
moje oświadczyny?
Tak.
Ale nie musiałam.
Bo tego nie zrobiłeś.
Szkoda.
Ale czemu?
Czemu chciałaś odmówić?
Bo się boję.
Układa się nam. Nie chcę tego psuć.
Ale zapadło.
Gdybyś się wczoraj oświadczył, odmówiłabym.
Ale zmieniłam zdanie.
Wieczorem odzyskałam moje najgorsze wspomnienie.
Byłam zdruzgotana.
Jednocześnie mi ulżyło.
Już wiem, na czym stoję, i boję się mniej.
Podejrzewam,
że oddaliły nas od siebie kłótnie o drobiazgi.
Padały nieprzemyślane słowa.
Broniliśmy swojego ja.
To prowadziło do nieporozumień.
Zamiast zapukać do twoich drzwi,
łatwiej było mi
zostać w swoim pokoju
i pielęgnować urazę.
Ale…
nie chcę już tego robić.
Więc możemy spróbować.
To tak jak ja.
Czułem podobnie.
Nigdy się nie zawaham
zasłonić cię własnym ciałem.
Ale… bałem się,
że się zmęczymy
i rozczarujemy sobą, bo będziemy się kłócić o najmniejsze…
błahostki.
Nie byłem pewien, czy znów
się nie oddalimy i nie staniemy
sobie wrodzy.
Ale jedno mogę ci obiecać.
Będę przy tobie.
Cokolwiek się nie zdarzy,
naprawię to,
co się zepsuje.
Mam swoje wady.
Ale to umiem.
Skoro tak,
to wyjdziesz za mnie?
Oczywiście.
Ale…
potrzebuję czasu.
To dopiero nasze początki.
Więc nie spieszmy się.
Dobrze.
Zgoda.
Możesz mnie przytulić
dopiero, gdy weźmiemy się za rękę pięć razy.
Pięć razy?
Chciałbym codziennie jeść razem śniadanie.
Śniadania są zdrowe,
więc zgoda.
A codzienne spacery?
Trzeba dbać o poziom witaminy D.
To też dobry pomysł.
A wyjazd na każdą porę roku?
Odpoczynek zwiększa wydajność.
Dobry plan.
Ale musimy
- uważać. - Na co?
Życie lubi
zaskakiwać.
ZAKŁAD KARNY BRAMA DO LEPSZEGO ŻYCIA
Nie przywitasz się z mamą?
Wiesz, kim jestem?
- Pamiętasz mnie? - Tak.
Przepraszam.
Przepraszam. Kocham cię.
- Mamo. - Przepraszam cię.
Geon-u umie już
jeździć na rowerku.
Nauczyłem go.
Pokażemy ci.
Spisałaś się.
Wpadnijcie na kawę.
Nie skasuję was.
Do widzenia.
Geon-u.
Naprawdę już wiosna?
Na zewnątrz chłodniej…
- Co zrobimy? - …niż w środku.
Proszę poczekać.
Mama prosiła, bym panią odebrał. Zjemy coś.
Razem?
- Naprawdę? - No już.
Pani Kim jest wspaniała.
- Ależ urosłeś, Geon-u. - To moja znajoma.
Ruszajmy.
- W drogę! - Zapomnieliśmy dawne urazy.
Posłuchaj.
Znasz teorię postrzegania czasu?
- Polega na tym… - Znam.
Im mniej jest czasu,
tym szybciej płynie.
Szybko się starzeję.
Wczoraj bolały mnie nadgarstki.
Dziś strzelały mi kolana.
Musisz brać Omega 3…
Nie o to chodzi!
Długo jeszcze muszę czekać?
Miałeś się nie spieszyć, ale aż tak?
Zdążę się zestarzeć, nim mnie pocałujesz!
Zrozumieliśmy, że pewnych rzeczy nie da się wymusić.
Nauczyliśmy się też,
że to nie szkodzi.
KLUB BOKSERSKI QUEENS
Muhammad Ali powiedział:
„Żyj tak, jakby to był twój ostatni dzień.
Pewnego dnia będzie to prawda”.
Więc żyjcie tak, jakby…
Chwila, ktoś dzwoni.
Ćwiczcie dalej.
Trzymaj gardę.
Cześć, mamo.
Nie bądź takim krwiopijcą.
Ach.
Tęsknię za Hae-in.
Nawet nie wiedziała, że ma ten budynek.
Codziennie staramy się żyć pełnią życia.
Nie wierzę, że oddałeś firmę bratu,
bo wolisz opychać się tu ramenem.
Podoba mi się tu.
Tu jest moje miejsce.
Wreszcie mogłem odejść bez poczucia, że kogoś zdradzam.
Czuję się tu jak w raju!
Co to za raj bez kimchi? Bez niego ramen nie smakuje.
- Włączony? - Tak.
Wszędzie was szukaliśmy.
Przywieźliśmy kimchi.
Ramen już gotowy!
- Super! - Chodźcie.
- Jezu. Czekaj. - Cześć!
- Zostaw, lepiej mi pomóż.
Jak to zatrzymać?
- Hamuj! - Co?
Hamuj! Wciśnij hamulec!
- Zostaw dźwignię! - Wracajcie!
Du-gwan, zawracaj!
Czasem przystajemy
i podziwiamy widoki.
Potem czas zaczyna przyspieszać.
Ucieka chwila za chwilą
i nie sposób go zatrzymać.
Tak upłynie nam
reszta naszego życia.
Będziemy cieszyć się szczęściem, które da nam los.
HONG HAE-IN 22 SIERPNIA 1990 – 7 KWIETNIA 2074
ŻYCIE Z TOBĄ BYŁO CUDEM
Kiedyś…
gdy zostanie tylko jedno z nas…
To drugie wyjdzie mu na powitanie.
Wtedy śmierć nie będzie straszna.
- Bo będziemy razem. - Bo będziemy razem.
SZCZĘŚLIWE ZAKOŃCZENIE
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła