Tysiąc królów rządziło kolejno Macierzą, a ich władzy nikt nie kwestionował.
Lecz wskutek wrodzonej żądzy władzy
wyeksploatowali własną planetę do cna.
Królestwo wysłało armie w niezmierzoną przestrzeń kosmosu,
podbijając wszystkie napotkane światy.
Chwała Macierzy wydawała się nieskończona,
aż zdradziecki miecz zabójcy położył króla i królową,
na zawsze unicestwiając królewski ród.
W chaosie, który zapanował po śmierci króla,
na kilku podbitych planetach na rubieżach Imperium Macierzy
rozległy się szepty o rewolucji.
Senator Balisariusz wykorzystał okazję, by zdobyć władzę,
i ogłosił się regentem.
W ramach demonstracji siły wysłał najokrutniejszego spośród dowódców
w odległe zakątki terytoriów podległych Macierzy,
by wytropić i bezlitośnie wytrzebić
tych, którzy zwą siebie buntownikami.
DZIECKO OGNIA
CZĘŚĆ 1
Kora.
Myślałem, że skończyłaś.
Wszyscy są w świetlicy.
- Zostało mi parę zagonów. - Dobra.
Den o ciebie pytał.
Upolował sporego łosia z bratem.
Chce ci pokazać, zanim go oprawi.
Czemu o mnie pytał?
No bo wiesz...
Myślałem...
Myślałeś.
Ruszaj.
Dawno nie jedliśmy świeżego mięsa. Zapomniałam, jak smakuje.
Den ponoć widział powracające stado.
Jakieś trzy dni jazdy stąd.
- Pytał o ciebie. - Wiem.
I racja, podziwiam.
Ale co? Zwierzę?
Czy...
Czy łowcę?
Moi drodzy,
jako szef tej wspólnoty mam obowiązek
przypomnieć wam, że bogowie plonów żądają daniny.
Ofiary.
Jednak sami wiemy, że to rytmiczny ruch bioder
i głośne jęki rozkoszy pobudzają kiełki do wzrostu.
Zatem kochajcie się dzisiaj.
Za hojne żniwa. Za strawę na stole.
Tak jest!
Dla naszych bogów!
Zagrajcie coś.
Muzyka stworzy odpowiedni nastrój.
Den to zacny człowiek.
Powinieneś spać.
Najlepszy myśliwy.
I wierny przyjaciel.
Nie planujesz się ustatkować?
Wiem, że on się ku temu skłania.
Sam mi o tym mówił.
Dogadujemy się.
To nie wystarczy?
Tyle że...
to ostatni wymóg, by wejść w poczet wspólnoty.
Uwierz mi, teraz to twój dom.
Oby tak było.
Wiesz,
dwa lata, które tu spędziłam, napełniły mnie szczęściem,
na jakie nie zasługuję.
Ale zrozum, jestem dzieckiem wojny.
Szczerze kochać i być kochaną...
Nie wiem, czy potrafię.
Pojęcie miłości czy... rodziny brutalnie mi odebrano.
Wpojono mi, że miłość oznacza słabość.
I...
nie wiem, co mogłoby to zmienić.
Odpocznij trochę.
Dobrze.
Wcześnie wczoraj wyszłaś.
Zmęczona byłaś?
Tak. Chciałam się wcześniej położyć.
Myślałam, że spełniałaś swoją powinność.
Kiedy przechodziłam obok domu Dena,
tak to właśnie brzmiało.
Sam, nie wiem, o czym mówisz.
Myślę, że wiesz.
Czego mogą chcieć?
Wszystkiego.
Nie obchodzą mnie potencjalne korzyści.
Statek bojowy nad naszą ziemią nie wróży dobrze.
Taki z tobą kłopot. Z miejsca reagujesz strachem.
Macierz ma głębokie kieszenie.
Mówię tylko, że może wytargujemy lepszą cenę
od kolesi na naszej orbicie,
zamiast użerać się z oprawcami z Prowidencji,
którzy opylają nasze zboże Bóg wie komu.
Jakbyśmy nie wiedzieli, że sprzedajesz nadwyżki
wrogom tych ze statku.
Ciekawe, co by powiedzieli, gdyby się wydało, do kogo trafiły.
Żaden ze mnie rewolucjonista.
Podali najwyższą cenę. Mam gdzieś ich cele.
To widać.
Sindri, stoję po stronie tej wspólnoty.
Tylko jej służę.
Okażmy im dobrą wolę, nie strach.
Bądźmy wspólnikami, nie wrogami.
„Wspólnikami”, Gunnar?
Owszem. Coś nie tak?
Ten statek nie zapowiada dobrobytu.
Tylko zniszczenie, podporządkowanie i zniewolenie.
Nie zależy im na współpracy.
Dajcie im, czego chcą.
Ale nie wyjawiajcie, jak żyzna jest ta ziemia.
Oby nie dowiedzieli się, do kogo trafiły zeszłoroczne zbiory.
- Właśnie. - Wystarczy.
Niczego nie wyjawimy.
Jasne?
Idą tu!
Nadchodzą!
Uszanowanie. Jestem Sindri, ojciec tej wioski.
Witam.
Admirał Atticus Noble.
Wierny przedstawiciel martwego króla.
Przekazuję jego ciepły uścisk.
Proszę, ojcze, opowiedz mi o tej pięknej wiosce.
Pójdźmy do naszej świetlicy.
Napijemy się piwa i opowiem, jak się nam tu żyje.
Doskonale. Prowadź.
Wiedziemy tu proste życie.
Cenimy sobie naszą wspólnotę i trud włożony w to, by tu przetrwać.
Jesteście zdrowi i nakarmieni.
Pewnie tobie należą się za to pochwały.
Nie. Wspólnie na to pracujemy.
Pod sukces każdy się podpina,
ale wiesz, kto zbiera cięgi, kiedy ciśnie bieda.
Taki już los przywódcy.
Zatem wiesz, co czuje ojciec,
który musi wykarmić swoje dzieci?
Liczę, że mieszkańcy Veldt
wesprą poszukiwania rewolucjonistów, którzy kryją się w tym układzie.
Mój zwierzchnik, regent Balisariusz, zlecił mi ich pojmanie.
Jesteśmy zwykłymi rolnikami,
nic nam do polityki Macierzy.
Ale możecie się przydać.
Szukamy buntowników, którzy atakują nasze punkty dostaw.
Przewodzą im Devra Bloodaxe i jej brat Darrian.
W końcu ich pojmamy.
Jednak trwa to dłużej, niż zakładaliśmy,
i nasze zapasy są na wyczerpaniu.
A jak wiesz, syta armia to podstawa.
Proponuję współpracę. Wy zapewnicie nam wyżywienie.
W ramach waszych możliwości.
W zamian proponuję...
trzykrotną cenę rynkową.
Za taką sumę zakupicie kombajny i roboty,
które wyręczą was w żmudnej robocie.
Pracując na roli własnymi rękami, podtrzymujemy więź z naszą ziemią
i oddajemy cześć świętym, życiodajnym polom.
Dorzuciłbym spokój sumienia płynący z udziału
w ważnej misji usuwania wrogów Macierzy.
- Niezwykła oferta. - Owszem.
Gdyby tylko nam zbywało.
Ziemia jest tu skalista.
Jej plony ledwo starczają, by wyżywić wioskę.
Szczerze żałuję, ale musimy odrzucić tę ofertę.
Niemniej wdzięczni jesteśmy, że czuwa nad nami
tak szczodry opiekun.
Nie zbywa wam?
Ani trochę?
To żyzna ziemia.
Tak rozległe pola raczej przerastają wasze potrzeby.
Tak by się mogło zdawać.
Ale sam rozmiar zasiewów wskazuje na to, jak nieurodzajna jest tu gleba.
A srogie zimy skracają sezon upraw.
Chodźmy napić się obiecanego piwa.
Chwileczkę.
Ale...
Tak patrzę na te dorodne twarze.
Trudno uwierzyć, że jałowe pola wykarmiły tak promienne lica.
Kto spośród was dogląda tu zbiorów?
Ktoś, kto ma do tego wyjątkową smykałkę.
Jest taki?
Tak.
To ja.
Świetnie.
To ja doglądam żniw.
Skoro oni ci ufają, to ja też.
Chcę tylko zrozumieć, jak mogłem aż tak się pomylić.
No cóż.
Sindri, nasz ukochany ojciec, dba o dobro naszej wioski,
dlatego nalega, by trzymać zapasy w razie klęski głodu lub suszy,
i na tym właśnie polega rola przywódcy.
Ale kilka ostatnich żniw było wyjątkowo urodzajnych.
Mamy więc nadmiar zapasów.
Zatem istnieje
szansa, że możemy nieco odstąpić.
W zależności od waszych potrzeb.
Dobrze.
Robienie zapasów to przezorna rzecz, prawda?
Tak.
Ale nie rozumiem.
Czemu twierdziłeś, że ta ziemia ledwo potrafi wyżywić wioskę?
- Chyba minąłeś się z prawdą. - Nie, chwila.
Nikt nie próbuje nikogo zwieść, admirale.
Sindri po prostu jest bardziej zachowawczy niż ja.
Ale obu nas cieszy perspektywa współpracy.
W ramach naszych możliwości.
Co to za jeden?
- Nazywam się... - Nieważne.
To mnie wybrano, bym reprezentował wioskę.
On nie ma tu żadnej władzy.
Radzę nie zwracać na niego uwagi.
No proszę, rozłam.
Gdzie się podziała ta sielska wspólnota?
Ojcze, pozwól.
Udzielę ci rady, jak utemperować krnąbrnych podwładnych.
Niektórzy tracą perspektywę i trzeba im przypomnieć,
gdzie jest ich miejsce.
Admirale.
Sindri...
Proszę.
- Ja nie... - Bez obaw.
Pokażę, co mam na myśli.
Proszę.
Admirale.
Dość!
Nie!
Coś ty zrobił?
Kiedy dostanę to zboże?
Ja nie...
Gadaj, wspólniku, kiedy dostanę swoje zboże.
- Za dziewięć tygodni. - Świetnie.
Wrócę za dziesięć tygodni.
Przygotujesz 10 000 buszli do załadunku.
Żniwa dadzą ledwo 12 000.
Umrzemy z głodu.
Nie rozumiem, czego pan chce.
To proste.
Wszystkiego.
Posłuchajcie.
Przenieść sprzęt do kamiennego budynku.
Póki co się nada.
Marcus, pomożesz mi wyeksmitować obecnych domowników.
Jasne?
Tak jest, szefie.
Tak jest.
Hej tam!
Jestem JC-1435, mechanicas militarium,
obrońca króla.
Poprawka, martwego króla.
To zaszczyt móc służyć.
Szeregowy Aris.
Przenosimy sprzęt do tego budynku. Mógłbyś nam pomóc?
Chętnie, szeregowy Aris.
Idealnie się do tego nadaję.
Do ciebie mówię, parszywa gnido. Wyłaź.
Na co czekasz? Wyłaźże!
Dziękuję.
Na co się tak gapisz?
Przepraszam. Chciałam sprawdzić, czy chce więcej wody.
Więcej wody?
Takie są w moim typie.
Młode i wierzgające.
Szefie.
Dali nam Jimmy’ego.
Jimmy, stary!
Jednak jakiś się ostał.
Ostrożnie. Droga do mostu jest wyboista.
Dziękuję, szeregowy, ale raczej sobie poradzę.
Nie nadają się już do walki.
Jak to się nie nadają?
Coś z oprogramowaniem.
Gdy król został zabity,
złożyły broń i odmówiły dalszej walki.
Szef patrzy. Co bym nie zrobił, nie weźmie odwetu.
Patrz, co robisz, durna maszyno.
Przerobię cię na złom, mendo. Słyszysz?
Nie słyszysz.
Dość!
Do ciebie mam strzelić?
Mógłbym cię zabić i nikogo to nie ruszy.
- Co nie? - Wystarczy.
To jak? Chcesz umrzeć?
No co?
Dawaj.
Powiedziałem „dość”.
Skrzynie do budynku. Natychmiast.
Tak jest, szefie.
Masz usterkę?
Nie.
Wstań. Obmyj się w rzece.
A wy przestańcie się gapić.
Do roboty.
Do roboty, gnoje.
Ty też, Marcus.
Trzymasz?
Przepraszam.
Dziękuję. To miłe.
- Jesteś żołnierzem? - Kiedyś byłem.
Mogę? Jestem Sam.
Proszę.
Powiedz mi, Sam. Znasz historię naszego martwego króla
i jego pięknej córki, księżniczki Issy?
Nie.
Jesteś do niej podobna.
W mitach nazywa się ją Czarą lub Odkupicielką.
Była pueri salvatoris.
Jeszcze przed jej narodzinami
ja i moi bracia przyrzekliśmy na nasze jestestwo
i wszystko, co skrywa ta metalowa powłoka,
walczyć w jej imieniu.
Gdy na odległe pole bitwy dotarła do nas wieść,
że przyszła na świat zgodnie z przepowiednią,
poczułem przypływ życzliwości wobec świata.
Ufałem, że zaprowadzi nową erę pokoju i miłosierdzia.
I sprowadzi nas do domu.
Miała w sobie magię.
Owszem. Coś więcej niż magię.
W dniu swojej koronacji
zarówno ona, jak i nasi czcigodni król i królowa
zostali zamordowani z zimną krwią przez tych, którym ufali najbardziej.
Obawiam się, że od czasu tej zdrady po części utraciliśmy nasz honor.
Nasza wielkoduszność, życzliwość
i radość życia
odeszły wraz z tą młodą osobą.
Nadal masz je w sobie.
To twoja wina, Gunnar!
Nie sądziłem, że ich zabije.
Nieważne. Nie żyje.
A co z żołnierzami? Wkrótce zajmą kolejny dom.
- Nie wiem. - Przestańcie. Proszę.
Może dostarczmy im zboże i zdajmy się na ich litość?
- Tak. - Stalibyśmy się nieodzowni.
Nie mogliby nas zabić. Potrzebowaliby nas.
- Tak. - Racja.
Uprawa ziemi to coś, co my potrafimy, a oni nie.
Pokażmy im, na co nas stać, a darują nam życie.
- Właśnie. - Tak.
Zgoda? Nasza praca naszym orężem.
- Tak! - Zgoda.
Nasza praca naszym orężem. Tak?
Tak.
Więc postanowione. Pokażemy im naszą wartość.
Gdy dotrzymamy umowy,
pozwolą nam zachować więcej zboża.
Tak.
Ubłagamy tych ze spichlerza. Okażą nam człowieczeństwo.
- Tak będzie. - Dobrze.
Zatem uciekasz.
Myślałem, że masz już tego dość.
Sam słyszałeś. Łudzą się.
Liczą na litość żołnierzy, choć widzieli na własne oczy,
jak zginął Sindri.
Kiedy znalazłem cię w rozbitym statku,
chciałem cię zostawić.
Bałem się, że narobisz nam kłopotów.
Czy żałuję, że cię tu sprowadziłem?
Nie.
Stałaś się jedną z nas.
A teraz nas porzucasz, kiedy tak bardzo cię potrzebujemy.
Twoi ludzie cię potrzebują.
Nie mogę.
Nie chcesz.
- Nie ma już dla was ratunku. - A gdyby to odmienić?
Stanąć do walki nie tylko za nas, ale za innych.
- Kto miałby tu walczyć? - Są inni!
Którzy mają powód, by nienawidzić wszystkiego, co reprezentuje Macierz.
Kora, znasz wszechświat lepiej niż ja.
Może znajdziesz wojowników, których szuka Noble?
Wyjętych spod prawa, którzy stanęliby u naszego boku.
Znajdując ich, dam wiosce nadzieję.
Przez nią staną do przegranej walki.
Nie chcę odpowiadać za ich śmierć.
Albo nadstawiać karku jak reszta z was.
Patrz.
Ty z wiadrem!
- Chodź tu. - Po co?
Chcesz więcej wody?
Tylko... nieco umoczyć.
Przestań!
Bo co?
Na pomoc!
Błagam!
Na pomoc!
- Morda! - Puszczajcie!
- Na pomoc! - Zamknij się!
Nie. Proszę!
- Zamknij się! - Niech mi ktoś pomoże! Błagam!
- Pomocy! Zostaw mnie! - Zamknij się!
Zostawcie mnie!
Nie!
Chojraku, co sobie umyśliłeś?
Przywiążę cię do słupa i co dzień będziesz patrzył,
jak dziewka zamienia się w dziwkę.
Marcus, mój drogi...
Wszystko ładnie,
ale ci na to nie pozwolę.
Najpierw sam nieco uszczknę.
Potem możesz ją brać.
Potem wszyscy będą mogli.
Puszczaj ją!
Dość!
Dość.
Deser. Doskonale.
Brać ją.
Proszę.
Zabiję ją.
Tego chcecie?
Patrzcie, kto się przyłączył.
Zabij ją. Zabij je obie.
Na co czekasz? Wydałem rozkaz.
Zabij tę s...
Będziemy musieli walczyć.
Kora, może ci się przydać.
Znalazłem przy wraku.
Myślałam, że przepadł.
Nie używamy takiej broni.
Bałem się, że jest groźna.
Słusznie.
Dziękuję.
Dokąd się udasz?
Znam kogoś. Generał Tytus.
Dawny bohater Królestwa,
który obrócił swoje oddziały przeciwko Macierzy.
Podobno wciąż gdzieś jest.
Jeśli go znajdę i dam mu ludzi...
Gunnar.
W zeszłym roku sprzedałeś zboże partyzantom w Prowidencji.
Tak. Spotkałem tam kogoś, kto zapoznał mnie z powstańcami.
Bloodaxe’ami.
- Mógłbyś ich znaleźć? - Możliwe.
Zabierzesz mnie do niego?
Oczywiście.
Potrzebny tu jeszcze jeden uraki!
Generał i armia?
Mamy szansę.
Uważaj na siebie.
Życzę wam obojgu bezpiecznej podróży.
Walczyłaś w armii Macierzy?
W służbie Królestwa?
Powiedzmy.
Miałaś wysoką rangę?
Ścigają cię za dezercję?
Nie tylko za to.
Masz więcej pytań?
Nie zabiją nas, prawda?
Rozumiem, że Sindri miał posłużyć za przykład,
dla przestrogi,
ale rolnicy nie stanowią zagrożenia.
Skąd wiesz, że nas zgładzą?
Kiedy zjawili się w moim świecie, miałam dziewięć lat.
O nic nie prosili.
Nie stawiali warunków.
Czysta żądza zniszczenia.
Armią Macierzy dowodził młody generał imieniem Balisariusz,
którego podniecała walka.
Mieszkańcy mojego świata bronili się dzielnie,
ale to tylko rozjuszyło młodego generała,
który skierował swój gniew na niewinnych.
Stanęłam twarzą w twarz z Balisariuszem,
który uwielbiał dowodzić
nie z wieży pancernej swojego statku,
ale na polu bitwy.
Wymordował moją rodzinę, a mnie zabrał ze sobą.
Nie wiem, czemu mnie oszczędził.
Czemu odebrał życie tysiącom, a mnie darował.
Widocznie coś we mnie dostrzegł.
Towarzyszkę w bólu.
Nazwali mnie Arthelais.
Zaczęli mnie szkolić i uczyć historii Macierzy.
Przez pięć lat mieszkałam na statku z żołnierzami,
moją jedyną rodziną.
Zero czułości.
Tylko twarde żołnierskie nauki.
Często zabierał mnie na misje dyplomatyczne.
Byłam jego dzieckiem.
Jego protegowaną. Uczennicą.
Byłam jedną z nich.
Córką zasłużonego dowódcy.
Popleczniczką króla i jego rodziny.
Pławiłam się w przywilejach.
Bez względu na swoją pozycję musiałam spełniać swój obowiązek.
Walczyć w imię Macierzy.
W Akademii Militarium zalecano, by każdy miał kogoś bliskiego.
Za kogo oddalibyśmy życie,
gdy ciągła ekspansja stała się abstrakcją,
a cele podbojów utonęły w okrucieństwie walki.
Dalej! Naprzód!
W wieku 18 lat otrzymałam stopień oficerski
i objęłam dowództwo.
Walczyłam dla króla w odległych światach
pod sztandarem ludzi, którzy wymordowali moją rodzinę
i zniszczyli mój świat.
Wyszkolili mnie,
ujarzmili i przerobili na ich podobieństwo.
Mówię to po to, byś wiedział, kim jestem.
Pytałeś, skąd wiem, że was wymordują.
Bo ja bym tak zrobiła.
MIASTO PORTOWE PROWIDENCJA VELDT
Tropiciele.
Łowcy nagród. Służą Imperium.
Chwila.
O nie.
To on. Ten, którego szukaliśmy.
To on zapoznał mnie z Bloodaxe’ami.
Dali ci jakieś inne namiary?
Nie. Mówili, że kryją się na planecie Sharaan.
- Chroni ich król Levitika. - Levitika.
Chodź.
Karbost.
Najprędzej dotrzemy do nich poprzez levitikan.
Nie chcę się narażać.
Znajdziemy Tytusa, potem tych buntowników.
To twoja właścicielka?
Spadaj. Nie jest na sprzedaż.
Tutaj wszystko jest na sprzedaż, zatem... ile?
- Mam na górze pokoik... - Nie.
...pościel w znośnym stanie.
Szczodra oferta, ale nie sądzę...
Zapewniam, że nim nastanie świt,
będziesz mnie błagał o więcej.
Miałeś spadać.
Co jest, mamuśka?
Daj mu się zabawić.
Idź już.
Posłuchaj uważnie, zazdrosna suko...
Ty mnie posłuchaj. Mówiłam, żebyś sobie poszedł.
Szukam informacji.
Słyszał ktoś z was o generale Tytusie? Gdzie może teraz być?
Jasne, generał Tytus.
Szalony skurczybyk. Obrócił swoich ludzi przeciwko Macierzy
podczas bitwy o Sarawu.
Wiesz, gdzie przebywa?
Ostatnio słyszałem, że walczy w koloseum na Polluksie.
Ale radziłbym uważać, panienko.
Głowa poprzedniego łowcy zwieńczyła szpikulec
przed wejściem do koloseum
jako przestroga dla innych.
Czyli jest na Polluksie.
- To twój plan? - Właśnie tak.
A co?
Potrzebujemy statku, by tam polecieć.
Szybko zaskoczyłeś.
Hej! Suko!
Mogłaś mnie zabić.
Teraz sama zginiesz.
Dam ci jedną szansę. Zrób zwrot w tył i odejdź.
Wszystkim nam dasz tę jedną szansę?
Zabić ją.
Imponujące.
Tropiciele, którzy ci zapłacili, służą Macierzy?
- Nie lubię łowców nagród. - Nie pytałem.
Szczerze powiem, ja też ich nie lubię.
- Jesteś płatnym zabójcą? - Nie. Mnie to nie kręci.
Nazwałbym się raczej oportunistą.
Bohater na schwał.
Czekajcie!
Słyszałem waszą rozmowę.
Lecicie na Polluksa.
Przydam się.
Zrozum, jesteśmy tylko prostymi rolnikami.
Zbieramy żołnierzy do walki z Macierzą.
Mamy finanse, ale nie licz, że się na tym wzbogacisz.
Spoko, rozumie się.
Zapłacicie według uznania.
Żołnierze do walki z Macierzą?
Jestem Kai.
Chodźcie. Mój statek stoi na płycie.
Ustawiam kurs na Polluksa.
Wpadniemy po drodze na Neu-Wodi.
Znam tam jednego ranczera.
Ma kogoś, kto się wam przyda.
Wart zachodu?
Nie mamy czasu do stracenia.
Spodoba się wam.
Byłeś kiedyś w kosmosie?
Nie.
Co robiłeś na farmie?
Nadzoruję plony, wysiew, inwentaryzację nasion, pilnuję, żeby...
Fascynujące. Nie przewróć się.
Wejść.
Kasjusz. Świetnie.
Tropiciele przysłali komunikat.
Proszą o spotkanie.
Ponoć schwytali stworzenie,
które ma kluczowe informacje na temat buntowników.
Devry Bloodaxe i jej brata.
Bloodaxe?
To...
doskonale, Kasjuszu.
Daj znać, jak się zjawią.
Tak jest.
ZAGRODA NA RUBIEŻY NEU-WODI
Patrzcie, toż to drań z Saaldorun.
- Co cię tu sprowadza? - Tęskniłem za tą radosną japą.
Wciąż więzisz tego typa?
Taraka? Owszem. Odpracowuje swój dług.
Za jakieś ćwierć wieku będziemy kwita.
Co ci do tego?
Dasz nam z nim pogadać?
Może dobijemy targu.
Skoro mowa o pieniądzach...
Tarak!
Przyszli z tobą pogadać.
- Jak nabawiłeś się tego łańcucha? - Całą serią błędów.
Jeśli chodzi o zbrodnie przeciw Macierzy, to się przyznaję. Z nim się rozmówcie.
Nie dlatego tu jesteśmy.
Przybywamy z małej wioski.
Potrzebujemy wojowników,
którzy nas wyszkolą i ochronią przed oddziałem Macierzy.
Nie lubię się z Królestwem. To żaden sekret.
I chętnie bym do was dołączył,
ale mam dług i muszę go spłacić.
Ile jest ci winny?
Myślę, że 300 000 daramów pokryje poniesione przeze mnie straty.
Srał to pies.
Nie mamy tyle.
Nie macie.
Cóż, lubię się zakładać.
Proszę bardzo.
O co ten zakład?
Jeśli Tarak zdoła ujeździć tę bestię, wyzeruję jego dług.
Jeśli nie zdoła,
wszyscy przywdziejecie łańcuch i kajdany.
I tyle.
Mocniej trzymaj!
Uwaga na ogon!
Dasz radę?
Tak. Dam radę.
Szarpnij!
Nie daj mu wierzgać!
Puśćcie liny.
Rozszarpie cię.
Puśćcie liny i odsuńcie się. Teraz.
Jak chcesz. Puszczajcie!
Nie zrobię ci krzywdy.
Oboje jesteśmy z dala od domu.
Ty i ja jesteśmy do siebie podobni.
Zranili nas,
zdradzili, zawiedli nasze zaufanie.
Wiemy, czym jest strach.
Jednak najbardziej...
boimy się samych siebie.
Tak jest.
Pokażmy im, że się nie boimy.
Pokażmy, że niewola nas nie złamała.
Spokojnie. Ruszajmy.
Jest.
Już dobrze.
Hickman, zrobiłem, co chciałeś.
Wyrównałeś dług.
Traktuj ją dobrze.
Jazda!
Nie.
Brawo.
Tarak! Dawaj!
Świetnie. Znasz jeszcze kogoś po drodze?
Niewykluczone.
PLANETA ZŁÓŻ KOBALTU DAGGUS
O co chodzi?
Przybywamy w imieniu wioski na małym księżycu Veldt.
Grozi jej zagłada
z rąk oddziałów Macierzy.
Szukamy wojowników,
którzy wspólnie jej obronią.
Wiedząc, co potrafisz,
liczymy, że zechcesz się przyłączyć.
- Nemesis, proszę. - Przytrzymajcie ją.
Pomóż jej. Proszę.
Nie podchodź.
Chcę porozmawiać. Nic więcej.
Widać, że jestem roztrzęsiona.
Ale nie głupia.
Wiem, że przyszłaś tu po dziecko.
To prawda.
Nie oddam jej.
Jest moja.
Ma matkę, która na nią czeka.
Tęskni za nią.
Czemu mam się przejmować bólem tej matki?
Moim nikt się nie przejmuje.
To był mój dom, zanim się tu zjawili.
Posmakuj powietrza.
Zatruło moje ciało.
Moje dzieci nie mogą się wykluć z osłabionych jaj.
Żądam sprawiedliwości.
Rozumiem.
Ale nie w ten sposób.
Sprawiedliwość to nie to samo co zemsta.
Czyżby?
Nie jestem tego pewna.
Znam matczyny ból.
I że nie sposób się nim podzielić.
Ale nie skrzywdzisz jej.
Nie pozwolę ci.
Wierzę ci. Ale zrozum.
Zabiję to dziecko
i będę zabijać, aż wszystkie matki zaczną szlochać, żałując decyzji
o przybyciu do kopalni na planecie Daggus.
Cholera!
Chodź.
Idziemy.
Chodź. Cofnij się!
Chodź tu.
To było...
niesamowite.
Nie ma czego świętować.
To żaden honor.
Równie dobrze to mogło być któreś z was,
w rynsztoku zapomnianego świata,
poległe w imię zemsty.
Zapamiętajcie to sobie.
Dobrze postąpiłeś. Z tym dzieckiem.
- Chciałem tylko pomóc. - Nie każdy ma taki instynkt.
Ty masz.
Ocaliłaś Sam bez żadnego wahania.
Dobroć to cnota, za którą warto umrzeć.
Wierzę w to.
Nie zawsze tak było.
Wiesz, że walczyłam w wielu światach.
O moich zwycięstwach dowiedział się mój przybrany ojciec...
i król.
Za moją lojalną służbę przydzielono mnie do Elitarnej Straży Rodziny Królewskiej.
Za tym awansem stał mój ojciec.
Nie wiedziałam, że chodziło o coś więcej.
Miałam zaszczyt
osobiście strzec księżniczki Issy.
Nosiła imię po pradawnej królowej Issie,
„dającej życie”.
Według starych podań
miała ona moc przywracania życia.
Wydawało się, że to mit lub metafora
w odpowiedzi na lata wojen i podbojów.
Jednak ludzie wzięli to sobie do serca.
Wierzyli, że księżniczka, moja księżniczka, ma tę samą moc.
Nieraz widziałam rzeczy, których nie umiałam wytłumaczyć.
Dzięki którym wiedziałam, że jest inna.
Wyjątkowa.
Król powiedział mi raz...
Gdy zostanie królową,
może przywróci miłosierdzie, które zatraciłem
wskutek tylu ciężkich lat wojny.
„Zaświtają lepsze czasy”.
- Wasza przyjaźń ją chroni. - Że nasza przyjaźń ją chroni.
Wierzyłam w nią.
W jej dobroć.
Wierzyłam, że zdoła nas zbawić.
ARENA GLADIATORÓW – KASTOR KSIĘŻYC POLLUKSA
Czcigodny generał Tytus.
Dziękuję.
To na pewno dobry pomysł?
Umyjemy go. Niech wytrzeźwieje.
Dobra. Zostawcie to mnie.
- Chodź. - Do góry.
- Idziemy. - Łapy precz!
Co to ma być?
Wystarczy. Dziękuję.
Dowodziłeś wschodnimi oddziałami króla?
Nie jesteś legendarnym generałem Tytusem?
Nie wiem, o czym pleciesz.
Czemu nie dasz mi spokoju?
Bo muszę wierzyć, że mam przed sobą tego dawnego generała.
Czego ode mnie chcesz?
Moi ludzie zginęli, bo się poddałem.
Co dzień przeżywam ten koszmar na nowo.
Idźcie sobie. Dajcie mi umrzeć w spokoju.
Nie jest ci pisane, by tu umrzeć...
generale.
Nie nazywaj mnie tak. Nie mam rangi ani przywileju.
Mam dla ciebie ofertę.
Szansę na odkupienie.
- Za późno. - Nie mam czasu, by się użalać!
Co z poległymi, którymi dowodziłeś?
Co z nimi?
Nie chcesz odkupienia?
Co powiesz na zemstę?
To on wie, gdzie są buntownicy?
Tak jest.
Dobrze. Słucham.
Wypuścisz mnie, jeśli ci powiem?
Uwolnię cię, masz moje słowo.
Od roku nie widziałem Devry Bloodaxe.
Byli wówczas na planecie Sharaan pod ochroną króla...
Levitiki.
Kontynuuj.
To było dawno, ale na pewno tam byli.
Pogadaj z nim. Z Levitiką.
Nie omieszkam. Dziękuję.
Mieliśmy umowę!
Owszem.
Jesteś wolny.
Zróbcie sekcję mózgu, może coś jeszcze znajdziecie.
A potem złożymy wizytę królowi Levitice.
Tak jest. Ustawię kurs na Sharaan.
Ruchy.
PLANETA KRÓLA LEVITIKI SHARAAN
Doceniam waszą cierpliwość i zapewniam,
że Devra wie, że tu jesteście.
Wkrótce was powita.
Dzięki, czcigodny królu Levitiko.
Będziemy tego oczekiwać.
Patrzcie.
Rolniku, czemu kontaktujesz się z nami z nieoznakowanego statku?
Zakładam, że możemy darzyć się zaufaniem po poprzednim spotkaniu.
Kupiliśmy twoje ziarno, by wyżywić wojowników.
Nie myl interesów handlowych z interesami naszej rewolucji.
Rozumiem.
Wasza obecność stwarza ryzyko dla nas i dla naszego dobroczyńcy.
Nie potrzebujemy już waszego zboża.
Szczodrość króla Levitiki całkowicie nam wystarcza,
więc opuśćcie tę planetę natychmiast.
Nie handlujemy zbożem.
Wioskę Gunnara nawiedził drednot,
który zagraża jej egzystencji.
Zwerbowałam wojowników
i obiecałam, że powrócimy, by ją chronić.
- Kończy nam się czas. - Co?
Ta garstka? Przeciw drednotowi?
Po to tu jesteśmy. Macie ludzi i flotę.
Wspólnie stworzymy silną obronę.
I zapłacimy wam w formie nadwyżek z naszych zbiorów.
Tylko tyle mamy.
Mamy pokonać Królewski Wzrok?
To samobójstwo.
Nie da mu rady kilkudziesięciu wojowników.
Ten statek i jego załoga to pogromcy światów.
Przykro mi, to niemożliwe.
On nie jest rewolucjonistą.
To prosty rolnik.
Może to tylko interesy,
ale jego ludzie harowali, by wyhodować zboże, które was wyżywiło!
Was wszystkich!
I to przez tę transakcję
ich wioska podpadła admirałowi Noble’owi,
który chce zdeptać tę waszą rewolucję.
Rozumiem.
Dołączę.
Dziękuję.
Bracie. Pozwól.
Dotąd odnieśliśmy jedynie parę taktycznych zwycięstw.
Nie mamy szans z Królewskim Wzrokiem.
Jeśli znalazł nas ten rolnik, to i Noble wkrótce nas znajdzie.
Nie pozwolę, by kolejny świat zginął z naszej winy.
A twoi ludzie?
To ich wybór.
Ci ludzie przybyli do nas,
nie mając innego wyjścia.
Oczekują naszej pomocy.
By zmierzyć się z drednotem z Macierzy.
Czyż nie o to nam chodzi?
Nie byliśmy kiedyś w ich położeniu?
Jeśli nie wesprzemy dzielnych rolników w obronie ich ziemi,
to nasza rewolucja nie ma sensu.
Kto z was
z własnej woli gotów jest umrzeć w imię naszych ideałów,
zamiast się nimi zasłaniać?
Milius.
Czemu mnie to nie dziwi?
Kto inny dopilnuje, byś wrócił cały i zdrowy?
Podziękuj Levitice i opuść planetę.
Bywaj, siostro.
Może jednak to nie samobójstwo.
Czemu zgodził ci się pomóc?
Bloodaxe? A nie powinien?
To krótkowzroczne.
Jeszcze bardziej osłabi,
jakkolwiek to nazwać...
ruch oporu, powstanie.
W zamian za co?
Szansę, że zmasakruje ich drednot?
Poczucie winy ma wielką moc.
No tak, poczucie winy. Podszewka honoru.
Też kiedyś miałem.
Honor.
Uwierzysz?
To prawda.
Jak ci się wydaje?
Góra dziesięć, piętnaście lat i dmuchnę coś nie temu, co trzeba.
Zadźga mnie jakiś porąbany zakapior w pijackiej bójce.
Zresztą to twoja wina.
Że chcę postępować z honorem.
Gdybyś miała więcej wojowników,
aż tak byś mnie nie potrzebowała.
Chcesz do nas dołączyć?
Skoro błagacie.
Kai. Ani trochę.
To skoro prosicie.
Jeśli pozwolicie.
Jest jeden szkopuł.
Fanty w ładowni.
Kupcy czekają na Gondivalu.
A oni nie grzeszą cierpliwością.
Wolę zerwać ze złodziejskim fachem,
zanim porwiemy się na drednota.
Skoro mówisz, że mnie potrzebujecie.
- Nic takiego nie mówiłam. - Mówiłaś.
Ustawię kurs i dam znać, że lecimy.
Kurde, przeszedłem do tych dobrych?
Błagam...
Proszę!
Mówię prawdę.
Nic więcej nie mam.
Cóż, prawda.
Że dałeś schronienie wrogom Macierzy,
uleczyłeś ich rany i naprawiłeś statki
z poczucia obowiązku i dobroci serca.
Nasza cywilizacja trwa i kwitnie od 10 000 lat,
opierając się na honorze i uczynności.
Tak. Honor i uczynność.
Widzisz to?
To Królewski Wzrok.
Nosi imię po naszym poległym ojcu.
Zatem...
honor pojmuję.
Uczynności nie.
Tak jak ty, nasz król okazał dobroć obcemu
i spotkała go za to śmierć.
Stąd nazwa statku, która przypomina, jaką moc miało jego dobrotliwe spojrzenie,
utracone wskutek uczynności.
I byśmy pamiętali, że jeśli ów wzrok się na nas zatrzyma,
choćby przez chwilę,
nasze życie na zawsze się zmieni.
Dziś padł na ciebie.
Zezwolenie na atak.
Potwierdzam.
Ognia.
Otrzymaliśmy wiadomość od jednego z Tropicieli.
Są na tropie Bloodaxe’ów.
Wreszcie dobre wieści.
Ustawić hiperprędkość.
Osobiście wyłapię te zdradliwe kundle.
A zadanie dla Królewskiego Wzroku?
Jak już zetrzemy planetę w pył,
połączymy siły, zlokalizujemy resztę buntowników
i unicestwimy ich raz na zawsze.
Rozkaz.
NIEOFICJALNY PUNKT HANDLOWY GONDIVAL
Kai mówił o tych skrzyniach.
- Tu jest jedna. - Dobra.
- Weźcie te szare. Są oznaczone. - Dobra.
Nie zaglądajcie do środka. Nie chcę stracić w waszych oczach.
Gdzie je postawić?
- Za mostem. - Dobra.
Postawcie je za mostem.
Zrzućmy ładunek i spadajmy z tego zadupia.
Chętnie się już przebranżowię.
Dobrze.
Sprawdzam, czy jest na liście.
Piloci!
Jak zacumujecie, uzupełnijcie paliwo.
A wy dwaj, patrolujcie z góry!
I jak idzie?
Załatwione.
- No to jazda. - Dobra.
Przygotować się.
Coś jest nie tak.
Na kolana.
Nie pora zgrywać bohatera.
Kiedy?
Na Veldt, w Prowidencji, gdy usłyszałem twoją historię.
Uznałem, że twoje ideały pomogą mi zgarnąć parę zdobyczy.
Choćby Taraka.
Jego świat jest zniewolony.
No i Nemesis.
Wymordowano jej rodzinę.
A generał Tytus?
Wiesz, ile za niego dostanę?
Wszystkim uśmiechała się
zemsta na Królestwie,
choćby za marny worek zboża.
No i ty. Kora.
Czy może raczej Arthelais?
Najcenniejszy kąsek.
Wiesz, co Macierz zrobiła mojej planecie?
Nie tylko ją zniszczyli.
Poddali torturom każdego mężczyznę, kobietę i dziecko.
Zostawili ledwo żywych tylko po to, by obrócić ich w proch.
I czego mnie to nauczyło?
Nigdy nie stawać po złej stronie historii.
To my jesteśmy po złej stronie?
Nie.
Wybraliście stronę, o której nawet nie wspomną w kronikach.
A co z honorem?
Co z nim?
Ty podła gnido.
I kogo tu mamy?
No kogo?
Komandor Bloodaxe.
Przywódca powstania,
po którego Królewski Wzrok musiał się tu pofatygować.
Zagwarantuje mi stołek w senacie.
I jakże mógłbym nie wspomnieć, że jest wśród nas arystokrata.
Tarak Decimus.
Czy raczej książę Tarak?
Generał Tytus.
Nie trzeba go przedstawiać.
Bitwa o Sarawu przyniosła mu niechlubną sławę.
Rolnik.
Nasz ambitny rolnik.
Nie sposób mnie zaskoczyć.
A tu proszę.
Rozumiem ich motywacje. Twojej nie.
Co chciałeś osiągnąć, stawiając taki wątły opór?
Mów.
No tak.
Legendarna mistrzyni miecza znana jako Nemesis.
Zlikwidowała 16 wysokich rangą oficerów Imperium
i ich ochroniarzy.
Bo zachciało jej się pomścić jej zamordowane dzieci.
No jasne.
Wydałaś mi się znajoma.
W zasyfiałej wiosce.
Pośród prostaków.
Najbardziej poszukiwana dezerterka we wszechświecie.
Zadająca Rany. Arthelais.
Wiesz, jak mi się przysłużyłaś?
Zbierając tę gromadkę?
Gdy złożę wasze ciała u stóp regenta, ogłoszą mnie bohaterem Królestwa.
Powstaną pieśni o mojej odwadze.
Jakby to nie była moja zasługa.
Nie zwlekajmy.
Sparaliżujmy ich na czas transportu. W razie gdyby zaczęli fikać.
Wstawaj. Mam dla ciebie robotę.
Słuchaj... Dobra.
Jeśli to dobrze rozegrasz, może wyjdziesz z tego żywy.
Jesteś draniem.
A ty tchórzem.
Musisz tylko pociągnąć za spust.
Nie zrobię tego.
Zrobisz.
Dasz radę. Pociągnij za spust.
Wiem, że ją kochasz.
Kora.
Gunnar.
Tak mi przykro.
Zrób to.
Piloci! Za stery!
Odcumuj mnie! Jazda!
Nie!
Doskonale.
Oddali za nas życie.
Wierzyli w swoje cele.
Jedyne, za co warto umrzeć.
Trzeba mi było umrzeć z nimi.
Nieobce mi jest
poczucie winy, gdy giną ci, których przysięgaliśmy chronić.
Uszanuj ich.
Na każdym kroku.
Niech ci towarzyszą.
Zadaliśmy dziś cios Macierzy.
Wyjęci spod prawa, szaracy przeciwko machinie wojennej.
Ten skromny wyraz oporu daje głos tym, którzy go nie mają.
To coś więcej niż martwy drań i paru jego podwładnych.
To dopiero początek.
Co teraz zrobią?
Załogi Imperium nie grzeszą odwagą.
Po śmierci admirała statek ma nakaz powrotu.
To dobrze.
Ale zapłata się należy?
Słowo się rzekło.
Zapłata czeka na Veldt.
Dzięki, Gunnar. Nie ufałem temu pilotowi.
My też dziękujemy.
Ocalił nas.
Zastanawiam się.
Ten łowca nagród mówił prawdę?
Jesteś Arthelais?
Kai kłamał, kradł i chciał kasę za wasze głowy.
Coś jeszcze, generale?
Nie nazywaj mnie tak.
Widzicie to?
Tam.
Nasza wioska.
Dom.
Dom. Pierwsze miejsce, które mogę tak nazwać.
Niemal szkoda, że zabiłaś tego parszywego Noble’a
i nie musimy już walczyć.
Piękne miejsce na ostatni spoczynek.
To prawda.
Jedźmy.
Przygotować transmisję.
Balisariusz czeka.
Mamy go najpierw ustabilizować?
Nie. Regent nie będzie czekał.
Neurolink.
Podłączony.
Połączenie gotowe.
Silny sygnał.
Przesłać go.
Panie.
Balisariuszu.
Odnalazłem ją.
Odnalazłem Arthelais.
Zadającą Rany.
- Jesteś pewien, że to ona? - Tak, panie.
Byli z nią zhańbiony generał Tytus i Darrian Bloodaxe.
Niedługo ich pojmamy.
Powiedz, komandorze,
sądzisz, że to dobre wieści?
Że moja córka, Arthelais,
niebezpieczna i odznaczona wojowniczka, jakich mało w historii wojen,
uczestniczy w dojrzewającej rewolucji?
Mam się cieszyć,
że połączyła siły z genialnym dowódcą bojowym, generałem Tytusem?
Jest w naszym zasięgu.
Przyniosę ci jej głowę.
Powinieneś raczej obawiać się o swoją.
Zdławisz ten bunt do reszty, słyszysz?
A potem pojmasz moją córkę żywą
i przyprowadzisz do mnie mój skarb.
Bym mógł ją ukrzyżować w cieniu senatu.
Jeśli jej tu nie sprowadzisz,
to tym, którego publiczna egzekucja wywoła ciarki na plecach senatorów
i którego krzyki będą odbijać się echem od marmurowych ścian gmachu,
będziesz ty.
Przeżył?
Nie wiem.
Brak pulsu i funkcji mózgowych.
Doładować pełną mocą.
KONIEC CZĘŚCI 1
Napisy: Ewa Nowicka