Jak poznaliście Adiego?
Był taki.
- Podczas Kabhi Kabhie. - Taki młody.
Był dzieckiem.
Podczas kręcenia Kabhi Kabhie, Adi i Uday byli maluchami.
Gdy byliśmy dziećmi,
często bywaliśmy z Udayem na planach,
przyjaźniliśmy się i skupialiśmy się na zabawie.
Kręcili Silsilę w Gulmargu czy Sonmargu
i nie zwracali uwagi na to, co robiliśmy.
Bawiliśmy się z Udayem
najnowszym nabytkiem wujka Yasha, pierwszą elektroniczną wytwornicą mgły.
Gdy kręcili jedną ze wspaniałych piosenek filmu,
my biegaliśmy we mgle, jakby to były chmury.
Gdzie doszliśmy
Po wspólnej wędrówce
- A Adi? - Tak.
Jakim był dzieckiem?
Rety.
Mam kłamać czy mogę mówić prawdę?
Poznałem go, gdy był dzieckiem i go nie lubiłem.
Zupełnie.
Gdy byliśmy mali,
nasza paczka, jakieś 15 osób, grała w grę
o osobliwej nazwie „cheeni”.
Gdy tylko ktoś z nas zobaczył Adiego,
krzyczał cheeni i uciekał.
Chyba już wiecie, jak postrzegaliśmy Adiego.
Był despotą.
Moje pierwsze wspomnienie o nim,
to gdy krzyczał na nas z balkonu,
bo nie mógł się skupić.
Co roku chodziłem na jego imprezę urodzinową.
Razem z grupą dzieciaków, wszyscy byli fanami Adiego.
Adi był ich przywódcą.
Mówili w filmowym hindi,
udawałem, że tego nie lubię.
W domu mówiłem mamie, że już tam nie wrócę.
„Są dla mnie zbyt filmowi”.
Na imprezach urodzinowych
obowiązkowo były konkursy tańca,
a te były domeną dwojga osób.
Dwóch rywali o zupełnie odmiennych stylach.
Adi wygrywał rok za rokiem wszystkie konkursy tańca.
A kto był numerem dwa? Hrithik Roshan.
Gdy tylko wchodzili na imprezę,
od razu mierzyli się wzrokiem.
Jak w pojedynku w westernie.
Niesamowite. Nie wiem, co się stało.
To on miał wyrosnąć na świetnego tancerza.
Chciałbym, byście mogli zamieścić fragmenty nagrań z jego tańcem,
bo to było coś wspaniałego.
Czasem to nawet nie wyglądało na taniec,
ale świetnie się to oglądało.
NAGRANIE „NIEDOSTĘPNE”
Ale nie brak mu było pewności siebie.
Tak.
Adi był tak pewny tego, co chce robić w życiu,
że każdy film musiał obejrzeć w dniu jego premiery.
Chodził na każdziuśki film.
Dobry czy zły.
Spytałem, dlaczego ogląda takie produkcje.
Odpowiedział, że uczy się, czego nie robić.
Jego świat to filmy,
jak i dlaczego są kręcone.
Jak można nakręcić je lepiej.
WYŻSZA SZKOŁA HANDLOWA SYDENHAM
W pokoju trzymał zeszyty,
w których zapisywał tytuły filmów, prognozy dochodu,
swą analizę i prawdopodobieństwo.
Robił tak przez lata, całe dekady.
Były takie grube.
Analizował całe filmy.
Kategorie, kolumny, notował pytania.
WULGARNY I GŁUPI FILM
A potem ostateczny wynik kasowy.
MEGAHIT
Miał wtedy jakieś 12, 13 lat.
Robił tak raz za razem.
Chyba oprawił te zeszyty w plastik.
Miał na ich punkcie fioła.
Myślałem sobie: „Co za obsesyjny, szalony, genialny umysł”.
Nie dał się do nich zbliżać.
Ale gdy człowiek samemu stanie się zawodowcem, to rozumie,
że dzięki temu mógł się stać
takim reżyserem i producentem, jakim jest obecnie.
KLAPA – HIT NA PÓŁNOCY
PRZEBÓJ
Nie było mowy o nepotyzmie,
nie próbował osiąść na laurach legendarnego ojca.
Chciał stworzyć własne imperium.
Od czego mam zacząć?
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
CZĘŚĆ 2 – „SYN MARNOTRAWNY”
Pomówmy o twojej miłości do kina.
- Matko. - Kiedy się zaczęła?
REŻYSER I PRODUCENT
PREZES I DYREKTOR ZARZĄDZAJĄCY YASH RAJ FILMS
Sam nawet nie wiem.
Chyba się w to wrodziłem.
I już bardzo wcześnie było dla mnie jasne,
że tym właśnie się zajmę.
Uwielbiałem chodzić do kina.
Kochałem zapach popcornu i to,
że miałem zimny napój,
a przede mną był wielki magiczny ekran,
który dostarczał emocji.
Ojciec był tak skromną osobą,
że przez wiele lat nie zdawałem sobie sprawy,
jakim jest wielkim człowiekiem.
Do dziewiątego roku życia myślałem,
że wszyscy kręcą filmy.
Bo spotykałem ludzi jedynie z tego środowiska.
Ale odkryłem, jak istotna jest jego praca,
gdy zacząłem studiować mistrzów.
Wówczas samodzielnie pojąłem, że mój tata również do nich należy.
Indyjskie kino reprezentuje ten naród.
Hindusi są ludźmi,
których stale napędza ambicja.
Mój tata jest tego przykładem.
Zaczynał od niczego
i skoro dostał taką szansę, chciał pokazać innym Hindusom
lepszy świat.
Od lat, co piątek, zasiadam z widzami w kinie, by obejrzeć film,
który dla nich nakręciłem.
Chcę poczuć się jednym z nich.
Dziś jest piątek, więc po wywiadzie idę do kina.
Cieszę się na to.
Gdy usiądzie się z widzami,
wie się, co ich bawi,
co wzrusza, kiedy wychodzą, co im się nie podoba.
To najlepsza lekcja.
Zawdzięczam temu sporą część mojego sukcesu.
REŻYSERIA: SOORAJ BARJATYA
Moje pierwsze wspomnienie z Adim
pochodzi z projekcji Maine Pyar Kiya.
Był bardzo nieśmiałym siedemnastolatkiem,
stał przed kinem z szerokim uśmiechem.
REŻYSER I PRODUCENT
Wówczas nie wiedziałem, że jest synem Yasha.
Zwyczajnie go zapamiętałem.
Pokochał Maine Pyar Kiya.
REŻYSERIA: SOORAJ BARJATYA
Mój drugi film, Hum Aapke Hain Koun…!,
pokazywaliśmy w Liberty.
Pokaz okazał się katastrofą.
Przyszedłem tu do biura i pierwszy telefon był od Adiego.
Obejrzał go w Liberty.
Powiedział: „Sooraj, to wspaniały film. Nic się nie martw”.
„Adi, spójrz na reakcję branży, wszyscy mówią mi…”
Spytał, czy może coś zasugerować.
Jest bardzo bezpośredni. Spytałem, co takiego.
Powiedział, że odbiór się zmieni, jeśli wytnę dwie i pół piosenki.
Sam od pięciu miesięcy myślałem, że były błędem.
Wskazał dokładnie te dwie i pół piosenki.
Nazajutrz je usunąłem.
Tak po raz pierwszy zaznałem geniuszu Adityi Chopry.
Rozkwit Indii ma ogromne znaczenie
dla wszystkich krajów rozwijających się.
By poznać nasz potencjał,
musimy wyzwolić w ludziach ducha kreatywności, idealizmu…
MINISTER FINANSÓW PRZEDSTAWIA BUDŻET „LIBERALIZACYJNY”
…przygody i przedsiębiorczości,
który drzemie w naszym narodzie.
REŻYSER I SCENARZYSTA
Rok 1991 był czasem ekonomicznej liberalizacji.
Nasza gospodarka musi być nadzwyczajnie elastyczna,
jeśli mamy w pełni wykorzystać potencjał
i zminimalizować ryzyko, jakie niesie
narastająca globalizacja procesów ekonomicznych.
W latach 90. panowała chęć rozwoju.
Nastroje były prozachodnie.
Zaszłe wydarzenia znalazły odbicie w gospodarce.
A co więcej, w polityce gospodarczej.
Nasz rząd wprowadził reformy gospodarcze
pod inspirującym przywództwem premiera Narasimhy Rao,
są natchnione tą misją.
Indie wyszły ze stagnacji. Tworzymy własną przyszłość.
Przedtem mieliśmy jedną markę skuterów i dwie samochodów.
SCENARZYSTA
Czekało się na nie 12 lat. Tak to wyglądało.
Postęp był bardzo powolny, aż nagle,
podczas tych pięciu, siedmiu lat…
AKTORKA
…nastąpiło gwałtowne przyspieszenie.
Indyjskie miasta ruszyły pełną parą.
Na rynku były towary zagraniczne. Było łatwiej podróżować.
Ludzi było stać na więcej przyjemności.
Zmienił się system wartości.
Zatrudniano coraz więcej kobiet.
DZIENNIKARKA FILMOWA
Zaczęto zastanawiać się, co znaczy być Hindusem.
Szukaliśmy pomysłów, poszukiwaliśmy tożsamości.
Miałem z 15 lat.
Oglądałem jakiś film,
który był kopią znanej mi anglojęzycznej produkcji.
Miałem dziwne uczucie,
że będę takim twórcą filmowym.
To mnie przeraziło,
bo nie oglądałem indyjskich filmów,
a jedynie te hollywoodzkie.
Słuchałem tylko piosenek po angielsku.
Zrozumiałem, że nigdy nie dotrę do przeciętnych ludzi,
bo tak bardzo byłem od nich oddalony.
Dlatego zmusiłem się do zbliżenia do własnej kultury.
Miałem ogromną szufladę pełną anglojęzycznych płyt CD.
Bruce Springsteen, Wham!, tym podobni artyści.
Pamiętam, jak je wszystkie wyrzuciłem.
Poszedłem do sklepu muzycznego…
SŁOWA: ANAND BAKSHI MUZYKA: LAXMIKANT PYARELAL
…i kupiłem płyty z muzyką z filmów,
które wówczas miały premierę.
To było świadome postanowienie
o zanurzeniu w kulturze Indii.
Chandni to pierwszy film, przy którym pracowałem jako asystent reżysera.
Ojciec, jako bardzo konserwatywny twórca,
miał tylko jednego asystenta i wybrał na niego mnie - żółtodzioba.
Asystował Yashowi.
Przy Chandni?
- Tak. - Naprawdę?
Ale wszyscy go ignorowali.
- Kamera. - Klaps.
Akcja.
Praca na planie filmowym ojca była intensywna,
bo reżyserował bardzo szybko.
Zwracał sporą uwagę na budżet. Zdjęcia trwały krótko.
Cięcie! Mamy to. Zostawcie to wszystko.
Zazwyczaj ma się ze czterech asystentów i całą resztę.
Był jeden kostiumograf, jeden charakteryzator,
jeden kamerzysta i jeden asystent.
Dosłownie pracowałem za wszystkich.
Operowałem klapsem,
zajmowałem się kostiumami,
a nocami dbałem o ciągłość scen.
Zawsze chciałem o to zapytać, a teraz mam okazję.
Skąd pomysł na Lamhe?
REŻYSER I PRODUCENT
Lamhe zrodziła się znacznie wcześniej niż Chandni.
Te chwile, wspomnienia Przez lata będą mi bliskie
REŻYSERIA: YASH CHOPRA
W Lamhe byłem już asystentem pełną gębą,
od pierwszej do ostatniej klatki.
Był bardzo zaangażowany w Lamhe.
AKTOR
W kwestii scenariusza,
jak również strony wizualnej, kostiumów.
Jesteś szczęśliwa?
Tak.
Pomysł już się zrodził?
- Mieliście już fabułę. - W zamyśle
chłopak zakochuje się w starszej dziewczynie.
Pallavi!
A ona kocha się w kimś innym.
Chłopak się o tym dowiaduje,
ona poślubia oblubieńca, a on odpowiada za ich małżeństwo.
Czy Viren powiedział ci, że kocha cię do szaleństwa?
Wyciągnął do ciebie ręce,
ale gdy to mnie uściskałaś…
Pewnego poranka dowiedział się,
że Pallavi
miała wraz z mężem wypadek.
Pozostawiła małą córkę.
Błagam, ocal moją córkę.
Była wierną kopią matki.
Witaj, Kunwarji.
Bóg ma dziwne poczucie humoru.
Myśli, że zrobił ci dobry żart.
Zakochuje się w nim.
Kunwarji, nie lękaj się powiedzieć, że mnie kochasz.
Kiedy tata powiedział mi o Lamhe,
powiedziałem, że taki film w tym kraju nie przejdzie.
Pooja, poczekaj.
Aditya stwierdził, że ten film jest „niebezpieczny”.
Chciał, bym zmienił zakończenie.
A to dla niego ten film nakręciłem.
Kocham cię.
Kocham cię, Pooja.
W miłości wiek nie ma znaczenia.
Według mnie miłość nie zna barier.
Tak.
Doprowadziłem produkcję do końca i film wszedł do kin.
Lwia jego część im się podobała.
Wciągnął ich.
Podobał im się każdy moment.
Zakończenia nie potrafili strawić.
Lamhe jest w piątce moich ulubionych filmów.
REŻYSER I PRODUCENT
Ale frekwencja nie dopisała. Film się nie oglądał.
- Jest Kunwarji? - Tak.
Raz usiadłam z Adim i powiedział mi,
że jest jedna scena w Lamhe,
w której widać córkę, gdy była dziewczynką.
Poślubię go. Gdzie się podziejemy?
Gdy przychodzi…
Scena tak wpływa na widza,
że już nie zobaczy w niej zakochanej dojrzałej kobiety.
Powiedział, że bez tej sceny film by wypalił.
Mój ojciec bardzo przeżywał porażki,
co przekładało się na nas.
Dla rodziny filmowców twój film to twoja tożsamość.
Ma większe znaczenie
od strat finansowych.
Czujesz się obnażony.
„Jeśli wyjdę na ulicę, zostanę ukamienowany,
bo ludziom nie podobał się film”.
Może częste doświadczanie osobistej porażki
przygotowuje do wejścia do przemysłu,
który jest nieprzewidywalny.
Ten film nauczył mnie, jak brak zainteresowania projektem
potrafi złamać serce, jeśli włożyło się w niego tyle siebie.
To był pierwszy film, w który tak się zaangażowałem.
Zorientowałem się, że staliśmy się niewolnikami widowni.
Nie będzie ich obchodziło, ile miałeś zabawy, tworząc film,
z jaką robiłeś to pasją i dyscypliną,
ile włożyłeś w to ciężkiej pracy.
To bez znaczenia.
Co jest na ekranie? Czy to rozumieją?
To będą oceniać.
Moje nastawienie zmieniło się,
gdy pojąłem,
że nie mogę pozwolić, by sukces na mnie wpłynął,
bo będą miały na mnie wpływ również porażki.
Wtedy to nie było świadome,
ale patrząc wstecz, musiałem tę myśl mieć w głowie.
Po Lamhe nakręciłeś bardzo odmienny film.
AKTORKA
Yash zadzwonił do mnie, żebym wystąpiła w Strachu.
YASH RAJ FILMS PREZENTUJE STRACH
W ROLI GŁÓWNEJ
Pamiętam, jak wracałam do domu, myśląc:
„NIedługo Yash chwyci za telefon, zadzwoni do mnie
i powie: »To była pomyłka.
Weźmiemy do tej roli kogoś innego«”.
Nie mogłam uwierzyć, że zagram w filmie Yasha Chopry.
Jesteś obrazem z moich snów
Jak mogłam wystąpić po Sridevi?
Dorównać jej grze?
To nie jakiś tam dom
Yash nadal szukał aktora do roli męskiej.
Rozważał kilku kandydatów.
Skontaktowałem się z pewnym aktorem, Shah Rukh Khanem.
Jestem Abhimanyu Rai, możesz mówić mi Abhi.
A to Peter, jego możesz nazywać idiotą.
- Są tu jelenie i lwy. - Lwy?
Tak, są posągi, poroża, mnóstwo zdjęć.
Nie mam aparycji typowej gwiazdy filmowej,
nie wożę się jak gwiazda filmowa,
brak mi konwencjonalnego zaplecza,
właściwego im sposobu mówienia tekstu,
nie grałem typowych dla nich ról.
Musi więc być coś poza tym,
według mnie to sporo ciężkiej pracy i poświęcenia.
Gdy wszedł mój menadżer, akurat oglądałem Lamhe.
Dzwoniono do jego biura,
że Yash Chopra chce mnie poznać.
AKTOR
Wyobraziłem sobie, jak Yash Chopra wygląda.
Założyłem,
że będzie bardzo wysoki, długowłosy, taki trochę hippis.
Luzacki znawca miłości.
Byłem więc zaskoczony.
To był skromny człowiek, bardzo bezpośredni
i kompletnie nie pasował do mojego wyobrażenia.
Powiedział, że ma mnie za świetnego aktora
i mam zagrać czarny charakter.
I był bardzo szczery:
„Chciałem innego aktora, ale odmówił.
Sądzę, że to wspaniała rola i powinieneś ją zagrać”.
Powiedziałem, że jasne.
„Nie chcę grać tych dobrych, tylko tych złych”.
Dopiero co widziałem Przylądek strachu z Robertem De Niro.
Było tam sporo przemocy.
Miał wątek romantyczny, ale to był mroczny film.
W obecnych czasach
chyba za taką rolę wylądowałbym za kratkami.
- Shah Rukh jest gotowy na setkę prób. - Tak.
I różne style ekspresji,
chętnie robi różne sceny.
Jeśli on lub reżyser nie jest zadowolony,
- nie poddaje się. - Prawda.
Nakręciłem z Amitabhem Bachchanem z sześć filmów.
Był tak samo oddany.
Gdy kręciliśmy Strach,
Yash Chopra był czołowym reżyserem Indii.
Okazano mi sporo miłości,
ale rozmach produkcji sprawił,
że byłem onieśmielony.
Osobą, do której się zbliżyłem,
z którą rozmawiałem, był Adi.
STRACH
Nie wiedziałem, że był jego synem.
Gdy poznałem Yasha Choprę,
koło niego stał młody chłopak.
Pomyślałem, że to pewnie jego asystent,
czyli AD, jak mówiliśmy.
Podzieliłem się z nim swoimi uwagami co do mojej postaci.
Chodziłem do szkoły z chłopcem, który się jąkał.
Troszkę zgłębiliśmy temat, obejrzeliśmy dokument BBC,
w którym mówiono, jak mózg człowieka nastawia się na jeden dźwięk.
Gwałtownie na niego reaguje.
Nie pozwala na wypowiedzenie tego słowa.
Podzieliłem się z Yashem pomysłem,
by wykorzystać to w napisanej przez niego postaci.
A Adi natychmiast zasugerował,
że skoro ma być wrażliwy na dźwięk,
niech to będzie imię kobiety, którą kocha.
Jąkałem się więc przy imieniu Kiran.
Jak ma na imię twoja dziewczyna?
Kiran.
Tylko przy tym słowie, bo taki miała na niego wpływ.
Wciąż można to słyszeć… Jąkam się.
Kiedyś jeszcze bardziej.
Nawet jego asystent był bardzo bystry
i pomysłowy. Pomyślałem, że będzie nam się świetnie pracowało.
Yash był tak wielkim nazwiskiem, że onieśmielał artystów.
BYŁY PRODUCENT WYKONAWCZY
Nie potrafili się przy nim otworzyć.
Powiedzieć, że chcą zagrać inaczej.
Z Adim było inaczej.
Gdy jak Yash pracowało się 40, 50 lat,
to nie zagłębia się
w przeszłość postaci.
Nie było o tym mowy.
Ale ten młody chłopak słuchał,
jak widziałem tę rolę.
Brał aktywny udział
w pseudointelektualnych dywagacjach o tej postaci i…
Nie kocha…
A miałem niewiarygodnie głupie pomysły.
Raz spytałem Adiego:
„Mogę rozmawiać przez telefon do góry nogami?”.
„Tak, ale… Tata się nie zgodzi”.
Sunil?
Kiran.
Wspieraliśmy się.
Czasem przychodził do mnie i mówił:
„Tata chyba nie wykorzysta tego zbliżenia.
Ale świetnie to zagrałeś”.
Mówił mi, jak podejść jego ojca.
Doradzaliśmy sobie, jak radzić sobie z Yashem.
Spokojnie, Sunil.
Czasem Adin podchodził z klapsem.
„Drugie ujęcie było lepsze. Powtórz”.
Pracowaliśmy z nim,
robiąc własny film.
Adi zrobił wtedy na Shah Rukh Khanie wrażenie.
Shah Rukh zobaczył, jak pracuje
i dyskutuje o scenach
z ogromną pasją.
Powiedział mu podczas tamtej produkcji, że będą kiedyś współpracować.
Poprosił Yasha, by dał Adiemu szansę.
Strach był hitem. Widzowie go kochali.
Byli tacy, co nożem cięli sobie na torsie
imiona ukochanych dziewczyn. Stał się prawdziwym fenomenem.
Wszędzie słyszałem: „Kocham cię, Kiran”.
Zaistniało w kulturze.
Adi zmontował zwiastun Strachu.
Wówczas nikt ich nie robił.
Był całkowitym przełomem.
Był pierwszy.
I to z tą dramatyczną muzyką,
emocjonującą akcją.
Nigdy nie widziałam czegoś podobnego.
To w Strachu odnalazł swój głos.
A tamten zwiastun…
Może nie powinnam tego mówić,
ale mój mąż, który jest na bakier z dyplomacją,
powiedział Adiemu po seansie,
że zwiastun był lepszy od filmu.
Stało się jasne, że nastąpi zmiana pokoleniowa.
STRACH – GWAŁTOWNA HISTORIA MIŁOSNA
Tata nie był dobrym biznesmenem.
Był reżyserem, a dopiero potem producentem.
Wizja ojca była bardzo prosta.
Chciał kręcić filmy, które chciał nakręcić.
Dopóki mógł to robić,
używając funduszy innych,
zgadzał się na mniejszą część zysków.
Człowiek z takim podejściem nie jest hazardzistą.
Jest ostrożny, bo doszedł do wszystkiego sam,
pieniądze nie przyszły mu łatwo.
Taka jest podstawowa różnica.
Ja nigdy nie myślałem o oszczędzaniu ani o porażce.
Nie skupiałem się na nich,
bo byłem bogatym dzieciakiem,
który uważał, że możemy zrobić więcej.
Pamiętam, jak ojciec stwierdził, że mogę reżyserować.
Powiedziałem: „Tato, będę reżyserować,
jeśli sfinansujesz ten film w 100%”.
Spytał, dlaczego mi to robi różnicę.
Skąd takie żądanie.
Nie chciałem, by ktokolwiek inny miał prawa do mojej twórczości.
To dziwne, ale ta decyzja miała na nas wpływ.
Gdybyśmy dzielili się połową zysków Żony dla zuchwałych,
bylibyśmy w zupełnie innym miejscu.
NAJDŁUŻEJ POKAZYWANY FILM W HISTORII INDYJSKIEGO KINA
PIERWSZY SZKIC ŻONY DLA ZUCHWAŁYCH.
Byliśmy z Yashem na bankiecie amerykańskiego konsulatu.
Przed zdjęciami do Żony dla zuchwałych.
Wziął mnie na stronę i powiedział:
„Sooraj, przemów do Adiego. On cię słucha.
Napisał scenariusz.
Codziennie w kółko go czyta”.
Narzekał: „Też nakręciliśmy wiele filmów,
ale nie z taką obsesją”.
ŻONA DLA ZUCHWAŁYCH
Pamiętam pierwszą narrację Adiego scenariusza Żony dla zuchwałych.
Trwała trzy godziny.
Potem zapadła cisza.
AKTOR
Yash spojrzał na mnie
z zaskoczoną miną.
Szczerze, to nie polubiłam Simran.
Była zbyt posłuszna, słodka i miła.
SIMRAN ZACZYNA CYTOWAĆ SŁOWA ZE SWOJEGO PAMIĘTNIKA
O MĘŻCZYŹNIE MARZEŃ.
Zupełnie mnie nie przypominała.
Scenarzyści zareagowali bardzo chłodno.
AKTOR
Przeanalizował scenariusz, bo zaczął mieć wątpliwości.
Ale Adi był w swoim żywiole
i był nieustraszony.
Pomimo chłodnego przyjęcia powiedział,
że go nakręci, bo w ten film wierzy.
Wściekałem się:
„Nie rozumiecie go. Nie zgadzam się z wami”.
Nie aż tak przesadnie,
bo to były grube ryby przemysłu filmowego.
Mówiłem cicho:
„Ci goście dostaną nauczkę”.
Siedzieliśmy razem, gdy powiedział,
że nazajutrz spotka się z Shah Rukhiem.
Spytał, co będzie, jeśli odmówi.
KOSTIUMOGRAF I PROJEKTANT MODY
Powiedziałem Adiemu, że mam wrażenie, że mnie oszukał.
„Obsadziłeś mnie w filmie o tytule Strach.
Gram sceny akcji, biegam, strzelam, wszystko”.
Zawsze myślałem, że to jest to.
Miałem być bohaterem kina akcji.
A on podstępnie, bez mojej wiedzy,
zrobił ze mnie amanta.
Oto jesteśmy twarzą w twarz Razem
Czy patrzeć na ciebie Czy kochać cię mam?
Kręciłem z Shah Rukhiem Strach
i dostrzegłem, jakim on jest
ciepłym, miłym człowiekiem.
Ale zgrywa macho, lubi filmy akcji i…
Ale jest inny.
Szukałem nietuzinkowego bohatera romantycznego.
Shah Rukh to dla mnie był gość ze Strachu czy z Ryzykanta,
potrafił zrzucić z dachu dziewczynę, miał pazur.
Co robisz?
To z myślą o nim pisałem Żonę dla zuchwałych.
Adi przyszedł z asystentem Karanem Joharem
i streścił mi Żonę dla zuchwałych.
Byłem w szoku. Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Podczas pracy omówiliśmy wiele filmów i pomysłów,
podzieliłem się z nim konceptem na film akcji i mu się spodobał.
Myślał, że z tym pomysłem przychodzę.
Rozmawialiśmy wyłącznie o kinie akcji.
Wiecie,
takim z lejącą się krwią,
bójkami, ze wszystkim.
A nagle opowiedzieli mi łzawy scenariusz
o gościu, który… Nawet nie ucieka z tą dziewczyną.
Mówi: „Skoro rodzice się nie zgadzają,
siedźmy w domu, pogadajmy z nimi”.
„Kocham cię, ale nie sprzeciwię się…”
Nie widziałem, o czym oni do mnie mówią.
Nie rozumiałem, co się z nimi przez te pół roku stało.
Tylko się na nich patrzyłem.
Powiedziałem: „Świetny, bardzo słodki”.
Super, że cały dzień jestem w ruchu.
Jestem zmęczony, mam obolałe ciało…
Chyba Adi powiedział Yashowi, że mi się ten film nie podoba.
Powiedziałem, że nie o to chodzi. Zwyczajnie mnie nie zainteresował.
Odpowiedział, że mam mu zaufać.
Mawiał:
„Tego, co masz w oczach, nie można marnować na kino akcji”.
Shah Rukh nie jest zbytnio asertywny.
Przez jakieś dwa miesiące
każdego tygodnia lub co parę dni
jeździłem na jego plany filmowe.
Był dla mnie miły, ale nie chciał się zobowiązać.
Jestem nieśmiały. Kiepsko wychodzą mi romanse.
Nie mam też wiary w tego typu opowieści.
Nie sądziłem, że mogę zaśpiewać piosenkę o miłości.
Nie pojmuję, czemu jestem bohaterem romantycznym.
- Przepraszam. - Chwileczkę.
Traciłem już cierpliwość.
On zwykle nie umie odmawiać.
Może powinienem z niego zrezygnować?
Bardzo dobrze pamiętam tamto zdarzenie.
To było na planie Trimurti.
Gdy wyszedł, czekało na niego sporo ludzi,
którzy chcieli zrobić zdjęcia…
Była wśród nich wątła staruszka.
Miała z 80 lat.
Powiedziała:
„Synku, jesteś świetnym aktorem, bardzo lubię twoje filmy.
Ale w każdym z nich umierasz zamordowany.
To mi się nie podoba”.
Kwadrans później byłem z nim za rogiem.
Powiedziałem mu: „Wiem, że masz wątpliwości,
ale nie potrafisz mi odmówić.
Możesz się na to nie zdecydować,
nie będzie żadnego problemu.
Ale radzę ci, byś nie wykluczał w karierze
nakręcenia historii miłosnej.
Bo w Indiach
wielką gwiazdą zostanie tylko ten,
kto będzie synem dla każdej matki,
bratem dla każdej siostry i obiektem westchnień nastolatek.
Ta staruszka właśnie dała ci znać,
że ludzie chcą cię kochać.
Ale widzi cię w rolach, które do niej nie przemawiają”.
Chyba to go głęboko zastanowiło
i to sobie zapamiętał.
Przy następnym spotkaniu przyjął propozycję.
Skończyłem szkołę,
akurat rozstałem się z dziewczyną.
AKTOR I PRODUCENT
Miała lecieć na studia do Bostonu.
Bardzo to przeżywałem.
Pomyślałem, że może powinienem dalej studiować.
Pojechać do Bostonu.
„Hej, studiujemy na tym samym uniwerku”.
Wtedy właśnie dostałem rano telefon.
Pierwszy telefon w sprawie produkcji wykonałem do mojego brata.
Nie znosiłem, gdy ojciec mnie budził.
Powiedział: „Tu tata.
Uday, chcę ci powiedzieć,
że Adi kręci swój pierwszy film, Żona dla zuchwałych.
Poprosił, by pracowały z nim dwie osoby.
Pierwsza to Karan Johar, drugą jesteś ty”.
A ja nie byłem dobrym asystentem, nie znałem pracy na planach.
Miałem przecież 17, 18 lat.
Chciałem imprezować z dziewczynami,
a nie pracować od rana do wieczora.
Dlatego od razu spytałem, czemu chce ze mną pracować.
Bo przecież…
Chciałem współpracować z bliskimi mi ludźmi.
Uday był luzakiem i dobrze znał zachodnią kulturę.
A ja parałem się filmem,
który łączył oba te światy.
Pomagał mi w prostych sprawach.
Jak chciałem kurtkę Harleya-Davidsona,
Uday wiedział, o co mi chodzi. Załatwiał mi ją.
Zadzwonił Adi i powiedział:
„Uday, Shah Rukh musi być luzakiem
w stylu Grease. Ze skórzaną kurtką i całą resztą”.
Ja na to, że jasne.
Kumpel powiedział mi o sklepie Harleya-Davidsona,
w którym możemy kupić kurtkę.
Chyba nawet sam ją nosiłem,
przyleciałem w niej do Indii.
Była taka ogromna, że nie mieściła się w walizce.
Postanowiłem ubrać ją na podróż.
Potem może ją nosić Shah Rukh.
Postawił swojemu ojcu warunek,
że na planie ma nie być starszych osób.
Byłem jedynym wyjątkiem.
W tamtym czasie
kinematografia przechodziła ze starego w nowe.
Ze stylu Hindi na ten obecny, współczesny.
Na planach brakowało młodych ludzi.
Za czasów ojca scenariusze pisano w urdu.
Uczyliśmy się go jako dzieci.
Adi zdał sobie pewnie sprawę,
że jeśli chce zrobić film na nową,
wierną jemu modłę, musi mieć na planie młodą krew.
Nie znoszę pstrykania, gościu. Nie zrobię tego dla nikogo.
Dotarło?
Sam pomysł, bym został jego asystentem,
sprawił, że poczułem swą przynależność. Zgodziłem się.
„Do licha z dziewczyną”.
I tak była już wtedy z kimś innym.
- Nagrywasz? - Tak.
Proszę państwa,
witajcie na kanale Żona dla zuchwałych.
Oto Shah Rukh Khan
w otoczeniu tłumu. To nasza gwiazda.
Co za blask.
- I Govind, Maqsood. - To efekt specjalny.
Pokazuję, co masz filmować.
Ale ja nie chcę.
To nasze zabijaki.
Mam żywsze wspomnienia z Żony…
niż nawet z mojej pierwszej produkcji.
- Zróbcie coś. - Cześć!
Ty jesteś reżyserem.
Wyglądasz jak Raj Kapoor z Barsaat.
Zaprzyjaźniłem się z Karanem w 1993 roku.
Był dzieciakiem z klasą z południowego Bombaju.
Mówił po angielsku.
Dlatego nie myślano, że zgodzi się na udział w „filmie hindi”.
Adi, przedstawimy cię jako złoczyńcę w filmie Karana.
Przed wami nowy złoczyńca, Aditya Chopra.
Jego ojciec nie chciał, by grał,
wysyłał go więc do Paryża na kurs designu.
- Co to? - Zaproszenie na imprezę.
„Eurail uprzejmie zaprasza na kolację i potańcówkę w Paryżu”.
W Paryżu? Rany.
Gdy omawiałem ten scenariusz,
reagował z wielkim zainteresowaniem
i czasem poddawał świetne pomysły.
Mogę kupić piwo?
Zamykamy. Przyjdź jutro.
Pomyślałem, że jest bardzo bystry.
Powiedziałem mu: „Karan, musisz kręcić filmy.
Wybierasz niewłaściwy zawód”.
Przekonał mnie, żebym nie wyjeżdżał.
„Jesteś filmowcem. Czemu przed tym uciekasz?
Może będziesz mi asystował przy produkcji Żony dla zuchwałych?”
Uday był lepszy ode mnie.
Byłem beznadziejny.
Cięcie.
Wspierałem Adiego kreatywnie,
zgadzałem się z jego wizją.
Ale logistyka, procedury, zarządzanie planem
mnie przerastały.
Światła!
- Karan! - Szykuj się.
Adi był wspaniałym asystentem, chociaż był reżyserem filmu.
Jak się czujesz?
Przyglądał się nam, oburzał się na naszą nieporadność
i ostatecznie sam wszystko robił.
Wybitny reżyser, geniusz…
Robił na planie wszystko,
od trzymania mi parasola
po czesanie mi włosów.
Dziewczyna biegnąca przez pole w białej sukience.
Genialna scena.
Widzę tu jakby równoległy film.
Cięcie!
Gdy oglądałam scenę, w której leżę na polu,
powiedziałam: „Boże”. Wiatr powinien wiać w tę stronę,
ale nadchodził ze złego kierunku.
I był straszny upał.
Zupełnie jak nie w Szwajcarii.
To za wiele.
Obecność Yasha na planie
miała ogromne znaczenie.
Czy ten film przypomina ci młodość?
- Wciąż jestem młody. - 150 lat temu.
Mówisz o moim dzieciństwie.
Wybacz.
Za wcześnie zacząłem życie.
Zacząłem reżyserować, gdy poszliście do szkoły.
Wiem.
To kiedy w końcu nauczysz się reżyserować film?
- Za jakiś czas. - Jasne.
To bardzo urocza relacja
ojca z synem. Obaj są niezwykle…
Jakby to określić…
„Geniusz” tego nie oddaje.
Yash, co myślisz o tym filmie?
Którym?
Żona dla zuchwałych.
To będzie wspaniały film.
- Naprawdę? - Tak.
Szanowali nawzajem swój geniusz.
Ale jest w tej relacji ojca z synem problem,
który…
Drugie ujęcie nakręcimy tam…
Byli bardzo różnymi reżyserami.
Yash nie robił dubli.
O to najbardziej kłócili się na planie.
Pytał: „Po co kręcisz dubla?”.
„Na wszelki wypadek”.
„Od wypadków to jest pogotowie”.
„Jesteś lekarzem?”
To łączone ujęcie? Z aktorami?
Widziałem, jak Yash ścierał się z Adim.
Raz podczas zdjęć Adi postanowił,
że musi przełamać stereotyp Yasha Chopry
i dał Kajol sari z jedwabiu, nie z szyfonu.
Chciał postąpić inaczej niż Yash Chopra.
Mieszanka współczesnych ubrań z indyjskimi,
od asymetrycznego topu po tradycyjną spódnicę,
od kolorów po odsłonięte ramiona.
Patrzyłem, jak Yash Chopra niepokoił się,
że materiał nie będzie zwiewny.
A wtedy będzie brzydko wyglądał.
Mówiłem mu, że bardzo się staram, ale Adi mnie nie słucha.
Co powiesz nam o świeżo upieczonym reżyserze?
Jest świetny.
Przypomina mi o młodym człowieku, z którym pracowałem. Nazywa się Steven…
- Jaki Steven? - Shah Rukh.
Spielberg.
Kręcą filmy w różny sposób.
Zupełnie inaczej podchodzą do ich konstrukcji.
Adi jest gadatliwy.
Ostatnie ujęcie? Naprawdę ostatnie.
Z torbą?
Gdzie jest torba?
Adi zawsze trzymał się dialogów.
„Ominąłeś to”.
„Adi, to nie było ważne”.
„Nie. Napisałem to nie bez powodu”.
Gdy coś pominęło się z Yashem, mówił,
że pewnie było bez znaczenia.
Największa różnica była taka, że gdy przychodziło się na plan Yasha,
on przerywał swoją pracę i przychodził porozmawiać.
„Chodź, usiądź” i tak dalej.
AKTOR
Gdy pierwszego dnia zobaczyłem Adiego,
spodziewałem się powitania, a on spytał, czemu przyszedłem.
Powiedziałem, że mogę sobie pójść.
Podczas przerwy na lunch
siedział w rogu, żuł swój wąs, patrzył na aktorów
i pytał: „Czemu jecie, skoro macie pracować?”.
Ma nerwicę.
Na planie był bardzo zrzędliwy.
Nabijaliśmy się z niego.
Udawaliśmy, że wyrywamy mu włosy.
Tak, by nie zauważył kamery.
A te bardzo go stresują.
Widać to po jego palcach
i oczach.
I zaraz mi się od niego dostanie.
Ale chyba powinnam poczekać.
Mamy czas. Uśmiechnął się.
Śmieje się.
Patrzysz na niego i nabierasz pewności.
Adi objaśnia scenę w piękny sposób.
Odgrywa ją. Reżyserzy teraz tego nie robią.
Tak bardzo angażuje się w pracę.
Ma genialne uwagi.
Wie, jak do ciebie dotrzeć.
Ja to lubię. Aktorka zawsze musi mieć jasność.
Żona dla zuchwałych w niemal 90% jest wierna oryginalnemu zamysłowi.
To dowodzi profesjonalizmu nowego reżysera.
Jasności jego wizji.
Zawsze dobrze wiedzieliśmy,
co robimy i jak to nakręcimy.
W Żonie dla zuchwałych było sporo serca. To typowy pierwszy film reżysera.
Jest surowszy, wiarygodniejszy.
Wiedzcie, że to ja wymusiłem na nim
ostatnią scenę akcji.
Miał w niej być Anupam Kher, ale utknął w korku.
Poszedłem do Yasha i Adiego, i spytałem,
czy pozwolą mi zagrać w scenie akcji.
„Nie ma takiej potrzeby”.
„Proszę. Możecie ją wyciąć”.
Yash się zgodził.
Bardzo mnie kochał. Dał mi godzinę.
Potem spytał: „Jesteś zadowolony?”.
„Teraz możemy kręcić nasz film”.
Wciąż mam Adiemu za złe, że nie nakręcił ze mną
filmu akcji.
Zrobił ze mnie amanta.
Po wywiadzie spytam go, co z tym filmem.
Oto Londyn.
Najwspanialsze miasto.
Mieszkam tu od 22 lat.
Każdego ranka idę…
Pamiętam kino Neelam w Chandigarh.
To była niedziela. Pełna widownia.
AKTOR
Jakbym był w tym filmie.
Chciałem się do niego dostać i stać się jedną z postaci.
Gdy słyszysz kukułki wołanie Jak motyle wspomnienia nadlecą
Nawet nie potrafię tego wyjaśnić.
Bardzo dobrze pamiętam tamto uczucie.
AKTOR
To było jak Disneyland.
Wiem, że nigdy go nie spotkałam
ani nie widziałam.
Ale on jest… gdzieś tam.
To chyba była projekcja z taśmy VHS, bo przyjechali moi krewni.
MONTAŻYSTKA
Musiałam po niej ochłonąć,
miałam chyba z 15 lat.
Byłem wrażliwym chłopakiem.
Naprawdę byłem zachwycony.
AKTOR
Odwiedza mnie w snach
Bo zadrwić ze mnie chce
Obejrzałem ten film w kinie chyba ze 20 razy.
Wpłynął na mój sposób ubierania się
i na to, jak rozmawiałem z dziewczynami.
Na moje relacje z rodzicami.
Na wszystko.
Zastanawiałam się, co to za gość.
Raj to był ktoś.
Mógł zrobić wszystko.
Aditya Chopra dał nam postać,
którą chcielibyśmy naśladować.
Był czarującym łobuzem. Imponował.
Chciało się nim być.
Chyba cię gdzieś widziałem.
Na imprezie Robby'ego?
Nie chodzę na imprezy.
I bardzo dobrze.
Ja też nie. Wcale ich nie lubię.
To stereotypowy niegrzeczny chłopak
ze stereotypową grzeczną dziewczyną.
Oboje się uzupełniają.
Stój, szalone serce
Najpierw dowiem się
Chłopcy chcieli nim być, a dziewczyny chciały być z nim.
Nawet jej chęć wyjechania z przyjaciółmi jest aktualna…
AKTORKA
…dla współczesnych dziewczyn.
Dotknę jej, sprawdzić chcę
Dziewczyny chcą tej wspaniałej wyprawy ze znajomymi,
by mogły spotkać swego Raja.
Tak więc…
To wybitny film przedstawiający nasze pokolenie.
Jest zajebisty.
Nie potrafię opisać, ile wciąż dla mnie znaczy.
Do tamtego momentu każda historia miłosna w Indiach
zawsze opierała się na buncie
przeciw rodzicom.
Młodzi chcieli być razem, musieli się postawić i uciec.
Wtedy mogli…
Tylko tak mogli być razem.
Jak śmiesz kochać Simran?
Jak mógłbyś być jej godzien?
Jesteś nic niewart.
Nie!
Nie, ojcze!
Wychowywałem się w bardzo stabilnej rodzinie.
Powiedziałem: „Chwileczkę, czyli co?
Nie zobaczycie się z rodzicami? Nie będziecie rozmawiać?”.
Jeśli ją kochasz i chcesz ją poślubić,
musicie uciec. Rozumiesz?
A gdym ja zakochał się w dziewczynie, której ojciec by mnie nie lubił,
przekonałbym go do siebie.
Nie zabrałbym mu jej,
bo to wszystkich by zraniło.
Jego, jej matkę, ją samą.
Jak mógłbym być szczęśliwy?
Uważam, że hinduskie kino dzieli się na przed i po Żonie dla zuchwałych
pod kątem relacji głównych bohaterów.
Zabierz mnie stąd, Raj.
Nie znasz mojego ojca.
Będziemy musieli uciec.
Przyszedłem tu się oświadczyć.
Zabiorę cię stąd tylko wtedy,
gdy on odda mi twoją rękę.
W jednej scenie Shah Rukh mówi Kajol: „Nie chcę uciekać,
bo nasi rodzice są najważniejsi”.
Kochasz mnie?
Pomysł, że ten bohater
uzależnia jedną z najważniejszych decyzji
od Chaudhary'ego Baldeva Singha
i że poślubi ją tylko za zgodą ojca,
był kompletnie nowy.
To trafiło do światowej widowni.
Film nie był już przeznaczony dla młodzieży,
ale dla całych rodzin.
Rozpoczął nową erę.
Przestań!
Płakałeś podczas tego filmu?
Zawsze płaczę.
Puść mnie, ojcze.
Puść, proszę…
Płakałem, gdy dostawał cięgi.
I gdy zrobił tak z pociągu,
a Kajol prosiła ojca, by ją puścił.
A on odjeżdża.
Błagam.
Idź…
„Idź. Żyj swoim życiem”.
Boże. „To jest to”.
Idź… Żyj swoim życiem.
Bardzo się wzruszyłem.
Powtórzę tę kwestię z Purim.
„Idź. Żyj swoim życiem”.
To był największy…
Jak nazywają w Hollywood film,
w którym jest mężczyzna, kobieta, starsi, młodsi,
miasto, wieś, wszystko?
Jest przesiąknięty dawnymi wartościami,
ale podany na cudownie nowym talerzu.
Gdy starsze pokolenie
poszło obejrzeć ten film,
z łatwością mogli stwierdzić,
że takie Indie znają.
A jednak ta opowieść kierowana była do młodych.
Wzorowano się na Romeo i Julii,
walczono z systemem, rodziną. Takie West Side Story.
My nie byliśmy inni.
Żona dla zuchwałych pokrzepiał serca
i jednocześnie dodał otuchy hindusom na emigracji.
Tak się cieszę. Ludzie zwykle nie wiedzą,
jak bardzo kocham Bollywood.
KOMIK I AKTORKA
Mam je niemal zakodowane w DNA.
Pamiętam, jak widziałam Żonę dla zuchwałych.
To było w kinie grającym indyjskie filmy
w rodzinnym Toronto.
Nigdy czegoś podobnego nie widziałam.
Dotąd w oglądanych przeze mnie filmach
wszystko było bardzo, że tak powiem, indyjskie.
Były w Indiach, o indyjskich rodzinach.
A Żona dla zuchwałych był pierwszym filmem,
który łączył kultury zachodu i Indii.
Dwoje ludzi, którzy chcą być razem.
Walczą o coś, w co wierzą.
Tak jak hindusi, a zwłaszcza, w moim przypadku,
hinduscy emigranci.
Przez większość życia,
gdy czegoś chciałam, było mi to z różnych powodów zakazywane.
Wiem, że głęboko w środku zależy mi na akceptacji moich rodziców.
Zakończenie Żony dla zuchwałych wiele dla mnie znaczyło.
Bo to nie był kolejny sprzeciw
wobec woli rodziców.
Chcieli walczyć o ich zgodę,
bo wszyscy jej łakniemy.
Tak miałam przez całe życie.
Będę Simran, która o to walczy.
Wiedzieliśmy, że ma wielki talent.
Ten film stał się hitem,
potem superhitem i megahitem.
Sukces życia.
ŻONA YASHA CHOPRY
To ten film
zrobił z Shah Rukh Khana tak wielką gwiazdę.
NAGRODY FILMFARE
Pomaluj dłonie henną Przyozdób ślubny palankin
Kiedy mam jakieś stresy czy kłopoty,
przychodzę tu obejrzeć Żonę dla zuchwałych.
To już w Bombaju tradycja.
Mam 25 lat. Kiedy ten film wszedł do kin, nie było mnie nawet na świecie.
Jest z 1995 roku.
Mój tata był wtedy konikiem.
Kradłem mu z kredensu bilety.
Zobaczyłam go w Kalkucie w kinie Priya w 1995 roku.
A dziś to będzie jej pierwszy film rodzinny.
ŻONA DLA ZUCHWAŁYCH
W kinie widownia pęka w szwach.
Cieszycie się?
To chyba widać po naszych twarzach. Jesteśmy zachwyceni.
NA EKRANACH OD 300 TYGODNI
Tłum większy niż na premierze.
Codziennie przychodziły dwie parsianki.
Widziałem go ponad 100 razy.
To mój 75. raz.
Widziały ten film 400 razy.
Co się dzieje? Skąd to skandowanie?
Grają piosenkę z filmu.
Pomaluj dłonie henną
Klasyczne indyjskie filmy jak Żona dla zuchwałych…
„Senorita, w dużych krajach…”
Sami rozumiecie.
Gdy dobito do 500 tygodni, zrobili tu wielki bankiet.
Pewnego poranka postanowiłem z moim menadżerem,
że czas ogłosić ostatni tydzień filmu w kinach.
W ciągu tygodnia, nie przesadzam,
dostałem jakieś 200, 300 telefonów:
„Kto prosił was, by wycofać ten film z kin?”.
I dlatego w nich pozostaje.
Dziewczyny w domu Niech znają wstyd
W KINACH NIEPRZERWANIE OD 1000 TYGODNI
Wioska jest sparaliżowana…
Na dwudziestolecie
było tylu ludzi,
jakby to był premiera.
W imieniu twórców filmu…
Tysiąc tygodni. Ani ja, ani Kajol nie mielibyśmy tylu wspaniałych lat,
gdyby nie wasza miłość. Dziękujemy bardzo.
Będą go grali kolejne 25 lat.
41. DOROCZNE ROZDANIE NAGRÓD FILMFARE
Gdy go kręciliśmy, miałem 23 lata…
PREMIERA
…a 24, gdy wszedł do kin.
Najlepsze piosenki…
Gdy dorastałem, Nagrody Filmfare były dla mnie bardzo ważne.
Gdy Żona dla zuchwałych weszła do kin.
byłem jeszcze wtedy optymistą, liczyłem więc na wygraną.
Nagrodę dla najlepszej aktorki otrzymuje…
Kajol!
Shah Rukh Khan za Żonę dla zuchwałych.
Nagroda za reżyserię trafia do twórcy, z którego wszyscy jesteśmy dumni.
Aditya Chopra, zapraszamy.
To była wspaniała noc.
Żona dla zuchwałych wygrała dziesięć nagród, to ówczesny rekord.
Chciałbym podziękować rodzicom za to, jak mnie wychowali.
Nie wiem, czy taka okazja się powtórzy.
To był ostatni raz.
Mówiłem sobie, że o to nie dbam.
Nie potrzebuję takiego uznania,
bo ostatecznie tę decyzję
podejmuje dziesięć osób.
I wychodzę z założenia,
że nie po to kręcę filmy.
Nie chcę zapętlać się
w walce o nagrody.
„Czy wygram jakąś w przyszłym roku? Co mi ją zapewni?”
Chcę robić jak najlepsze filmy
i nie dać się rozproszyć drobnostkami.
Żona dla zuchwałych zmieniła nasze życia.
Nasza wytwórnia nigdy nie widziała takich zysków.
Zdaliśmy sobie sprawę,
że nasz styl życia ulegnie zmianie.
Aditya jest jednym z garstki synów,
którzy przebili sukces swego ojca.
Zabrał jego spuściznę na inny poziom.
To zdarza się niezmiernie rzadko.
I to na własnych warunkach.
Ukształtował przemysł filmowy w Indiach.
Kiedy byliśmy dziećmi, mówił mi:
„Gdy Akira Kurosawa kręci film, zaszywa się w pewnym miejscu
i wychodzi dopiero po jego ukończeniu.
Chciałbym, byśmy też tak mogli”.
Yash powiedział: „Adi, chcę dać ci jakiś prezent.
Powiedz mi, czego chcesz”.
Powiedział: „Tato, chcę mieć swoje studio”.
Yash bardzo się zapalił.
„Dobrze. Będziesz je miał”.
Napisy: Marcin Chojnowski