Ngayo'y pakinggan ang kuwento ni Sigrid,
at ng una naming pagkikita.
May mga mandirigmang nagnais sakupin ang ating lupain.
Ang lupain ng mga Völsung.
Kakaunti lamang kami.
Sila nama'y...
marami.
Pagkatapos...
dumating ang babae.
Hindi ko siya kilala.
Ngunit ang kaniyang kalasag ay katulad ng kalasag ng mga Völsung.
Kabayo man o tao ay tinagpas niya.
Puno ng dugo hanggang balikat ang kamay niyang hawak ang espada.
Walang almete o baluti ang nakapigil sa kaniya nang araw na iyon.
Ngunit, katulad ng sinabi ko...
marami sila.
Naghihintay na lamang ang kamatayan, natitiyak ko iyon.
At bigla na lamang may dumating na Valkyrie.
Ang ganda niya,
ngunit malahalimaw.
At namayani ang katahimikan.
Alam ng mga naglalaban na ang nilalang na iyon ang magpapasya
kung sino ang mabubuhay o masasawi
sa pook na iyon.
Kinuha nila ang iba.
Hindi nila kami ginalaw.
Kung bakit ganiyon ay hindi namin alam.
Ngunit noong paalis na,
yumuko ang Valkyrie.
Sa aking Sigrid.
Ganiyon pala ang pag-ibig.
Bakit nakatingin sa akin ang iyong mga tauhan?
Ikinuwento ng hari ang pagtatagpo ninyong itinakda ng tadhana.
At ano naman ang ikinuwento ng hari ngayon?
May Valkyrie raw na...
Sige. Kayong lahat, tama na!
Kung kuwento ang gusto ninyo, ako na ang magbibigay.
May labanan.
May mga mananakop.
Lahat, nagpapalitan ng tira.
Nakita ko ang hari mula sa malayo,
at pinanood ko siya nang mabuti.
Malamig noong gabing iyon.
Nagsalo kami sa iisang kopang-sungay at sa iisang kama.
Malaki ang ari ng aking hari,
kaya ginalingan ko sa pagsakay.
Ganiyon pala ang pag-ibig.
Makata ka, Egill.
Kung nais mo ng aawitin,
umawit ka ng tungkol sa magandang sandata niya.
Alis na! Lahat kayo!
Egill, kaliskisan mo itong mga isda,
at magluto ka.
Masusunod po, panginoon.
Sigrid, sumama ka sa akin.
May ipapakita ako sa iyo.
Saan ba tayo patungo?
Mahirap na itago ito sa iyo.
Ngunit kapag kasal na tayo, nais kong maramdamang may nagbago.
Hindi na ako maghihintay.
Kapag natapos na ang bahay na ito,
dito ididiwang ang pag-iisang dibdib natin.
Nais mo pa rin namang ikasal sa akin, hindi ba?
Oo naman.
Natutuwa ako kapag galing ka sa dagat.
Lasang asin ka.
Dito talaga? Mamamatay tayo sa lamig.
Tahimik ka, a.
May bumabagabag sa iyo.
Nakikita mo ba ang mga bituing iyon?
Hayun.
Iyon ang mga mata ni Thiazi.
Binabantayan nila ang lupain ng mga kababayan ko.
Di mo pa nakikita ang langit sa amin.
Ayos lamang iyon.
Wala namang pumupunta roon.
Ngunit...
palagi ko pa ring iniisip na mangyayari iyon.
Na makararanas ng kapayapaan ang mga bayan.
Upang makasama ko ang mga kalahi ko sa kasal ko.
Maganda roon, Leif.
At saka...
nais kong makilala mo ang pamilya ko.
Kung gayo'y kikilalanin ko.
Aalis tayo bukas ng umaga.
Nabalitaan kong aalis daw kayo.
Wala ka bang masasabing maganda sa iyong kaibigan?
Ikakasal na ako.
Inakala kong sa iba siya magpapakasal at makikiapid ka na lamang.
Hindi ka pa nagkakaanak.
Iniisip ko lamang na mas mahalaga ako kaysa sa ninanais niyang tagapagmana.
Di ko nais makapanakit. Mapalad ka.
Nilalayo tayo ng mga bata sa digmaan.
Ngunit iba ang pananaw ng angkan.
Ang bulung-bulunga'y dahil sa kasal ninyo, magagalit ang mga diyos.
Magagalit ang mga...
Unawain mo nga ako, Hervor.
Sa susunod nating pagkikita'y ako na ang iyong reyna.
Hangad ninyong magpatuloy ang inyong lahi.
Alam ko iyon.
Hindi pa niya kayo binibigyan ng lalaking apo.
O baka hindi na.
Ngunit siya'y pakakasalan ko, Ama.
At nais ko ng inyong basbas.
Kung ayaw ninyo, sa inyo na itong inyong espada.
Mas mabuting itago mo iyang espada mo, manlalakbay.
Hindi mo ba nabalitaan?
Kinakain namin ang mga kalahi mo.
Pagbantaan mo uli siya.
Mauubos ang ipin mo, wala ka nang ipangkakain.
Bangon na riyan, Sómr! Nagbalik na ang ating kapatid!
Sigrid?
Nasa Jötunheim na tayo.
Anak ko.
Nagbalik ka na!
Ngunit...
tila may kasama ka.
Mga higante kami.
Mga anak ni Suttung.
Hindi kami nakikisalo sa mga tao.
Kasama siya ni Sigrid, Ama.
May dugong higante si Sigrid.
Fjölverkr, matagal na rin, a.
Ipaalala mo nga sa akin ang pangalan ng kaharian ni Ama?
Ang tawag ay...
"Bukas na Palad".
Salamat, Munting Ugat.
Napapangatawanan ba nito ang pangalan?
O kamao ba ang iaalok ng aking pamilya?
Malinaw ang mga batas natin, aking anak.
Bawal ang mga dayo rito.
Kung ganoo'y ibahin natin ang turingan!
Mag-usap tayo bilang mga hari.
Kapag may dalawang hari sa iisang bulwagan,
madalas ay may nangyayaring karahasan.
Matagal na akong nagsawa sa pakikipaglaban.
Walang tiwala ang aking Ama sa mga kapayapaan ang hangad.
Kahit papaano, ang mga palaba'y sasaksakin ka nang harapan.
Ngunit nakatitiyak akong hindi lahat ay ganiyon.
Ang tangi kong sandata ay ang espada ng aking ama.
Balak kong ihandog ito bilang tanda ng pag-iisang dibdib namin.
At ang bigay-kaya kapalit ng anak ko? Ano ang ibibigay mo?
Ang kamkam na yaman ng mga Völsung.
Bawat barya'y nagmula sa iba't ibang masasamang tao.
Hindi ba manghihinayang diyan ang angkan mo?
Di naman namin makakain.
Kayo rin naman.
Kaya may handog akong pilak...
at mga buto.
Panahon ng taghirap ngayon, aking mahal.
Dahil iyon sa mga diyos.
Bago pa sinalasa't pinagnakawan ni Odin ang lupain natin,
marangal tayong mga higante.
Mga karapat-dapat na tawaging bayani.
Sagana tayo.
Sino ang may pakialam sa mga diyos? Maraming ulit na nila tayong pinahirapan.
Handa na ba kayo sa kasalan?
Bukas, Leif ng mga Völsung, isa ka na sa mga higante.
Kaya uminom ka tulad namin!
Inom!
Tingnan mo, o!
Sa Bukas na Palad, wala tayong kinatatakutang diyos.
Wala tayong kinatatakutang diyos!
May puti na ang balbas niya, at hindi ka na rin dalaga.
Pabago-bago ba ang kaniyang isip?
Hindi. Wala ka nang makikitang makapapantay sa paninindigan ni Leif.
Kung ganoon, bakit siya naghintay nang matagal?
Naging mabuti ang ibang angkan,
iniisip nilang bagay si Leif sa mga anak nila.
Nakatulong iyon sa kapayapaan.
E, ngayon?
Ginawa niya iyon dahil siya ang hari.
Ito naman, dahil sa isa siyang lalaki.
Magkatulad ba ang kinatutuwaan ninyo?
Oho.
Kung ganoon, gusto ko na siya!
Kahil pa maliit siya.
Maliit ba ang lahat ng bahagi ng katawan niya?
Madali lamang sagutin iyon!
Walang nagmamasid sa toreng bantayan ni Hafli
noong papasok kami sa Jötunheim.
Bakit hindi kayo nag-aalala?
Wala nang gaanong nangyayari sa digmaan.
Hindi nagtutungo ang mga diyos dito.
Hindi na katulad noon kahit papaano.
At may pinabalik kaming mga mandirigma upang...
Huwag kang matakot.
Ligtas kayo ng hari mo rito.
Ayaw mong ikasal kami.
Hindi sa ganoon. Ano...
Ang iyong ina, mabuti siyang babae.
Maliit nga siya, ngunit mabuti.
Noong namatay siya, inakala kong babalik ka.
Ngunit di ka bumalik.
Pinili mo ang Tao sa halip na mga Higante.
Ama, hindi umaabot ang mga paa ko sa lupa tuwing kumakain ako sa hapag ninyo.
Alam mong lalagariin ko ang mga paa ng bawat upuan
sa Bukas na Palad upang dumito ka lamang.
Hindi ka man palaging maligaya rito,
higante ka pa rin.
Hindi magbabago iyon.
Purihin ang umaga kapag gabi.
Ang babae sa libingang apoy.
Ang sandatang nasubok.
Ang babaeng ikakasal.
Ikay' tila kumikinang na ginto sa tabi ng nakakasuyang bakal.
Hindi nakakasuya ang bakal, Amma.
Ngunit salamat.
Purihin ang yelong natawid
at ang mead na nainom!
Sa kopita ng pagmamahal na kayo susunod na iinom.
Ngunit sa ngayon, magbibigayan muna kayo ng mga handog.
Alam kong ayaw mo sa mga palamuti,
ngunit lagi mong susuotin ito kung ayaw mong matikman ang aking galit.
Sa pamamagitan nito'y mag-iisa na ang ating mga angkan.
Ako si Glaumar, ang Hari ng Bukas na Palad.
Kinakatawan ko ang aking mga nasasakupan.
Baka maaari tayong mag-usap sa ibang pook.
Ilabas mo ang babaeng ikinakasal. Sige na, ilabas mo siya.
Kaninong araw ba ang aking sinisira?
Hindi ka pa nagpakilala o nagsabi kung bakit ka naparito.
Wala ka ring paanyaya.
Di kinakailangan ng bagyo ang paanyaya.
At hindi rin ito nasisiyahan sa pagkain sa kasal lamang.
Basa ka na, babae.
At nandito ka nang walang paalam.
Mabilis magalit ang aking kapatid kaya palagi na niya akong isinasama.
Hanap namin ang duwag na tumakas sa amin.
Hanap namin ang walang-hiyang si Loki.
Kayo lamang ang mga diyos na narito.
Ngunit nagtataka ako,
ano ba ang ginawa ni Loki na nasaktan ka nang ganito?
Sasaktan mo ba ang mababait na tumanggap sa iyo?
Itong pinagpala kong kapatid na si Baldr.
Nagtataguyod siya ng kapayapaan gamit ang mga mabulaklak na salita
kapag nais kong makipagdigma.
Huwag mong gawin ito.
Aalis akong kasama si Loki o magtitiis na lamang sa kahihiyan.
Ilabas ninyo ang tarantadong iyon!
Ngayon na!
Wala rito ang Loki na hinahanap mo. At aalis ka na. Ngayon mismo.
Ang galit na ako mismo ang maglalabas.
Aba'y alam mo ang aking pangalan!
Ako ang tagapagdala ng kulog. Si Thor, anak ni Odin.
At ikagagalak kong padanakin ang dugo ng mga higante!
Amma!
Ang mga bata... Alis na!
Dalhin mo sila sa imbakan!
Sigrid, bilis!
Hindi.
Ipagtanggol mo ang mga kapatid natin.
Wala tayong kinatatakutang diyos.
May nakaligtas ba?
Patay na sila, Thor.
Tapos na ang iyong tungkulin.
Nangako tayong sasamahan ang isa't isa kahit saan.
Totoo ba iyong sinabi?
- Sigrid, ano ba ang sinasabi mo? - Totoo ba iyong sinabi?
Sana nga'y totoo.
Dahil bago ako malagutan ng hininga, papatayin ko siya.
Ipinapangako ko. Papatayin ko si Thor.
Sigrid!
Sino ka ba?
Ako si Loki, anak ni Laufey.
Nandito ka sa pulang pintuan ng Hel.
Mabuting uhaw ka sa dugo.
Uminom ka nang marami...
Inihahandog ko...
ang dugo ni Thor.
Nagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso