ZMIERZCH BOGÓW
POSAG
Posłuchajcie o Sigrid
i naszym pierwszym spotkaniu.
Obce szeregi przybyły podbić naszą krainę.
Krainę Völsung.
Nas była garstka.
Ich zaś...
było wielu.
Wtem...
pojawiła się ona.
Nieznana mi kobieta.
Z tarczą w barwach Völsung.
Kładła trupem i ludzi, i konie.
Ręka jej skąpana była we krwi.
Ni hełm, ni kolczuga nie zniosły jej ciosów.
Jak powiadam... wróg przybył licznie.
Śmierć była blisko, tegom pewien.
Lecz wtem na pole bitwy zstąpiła Walkiria.
Piękna, rzec muszę,
lecz potworna zarazem.
Zapadła cisza.
Wojownicy wiedzieli bowiem, iż to od tej istoty zależy,
kto opuści pole bitwy żywy, a kto martwy.
Innych zabrała.
Nas oszczędziła.
Komuż to zawdzięczamy, nie wiemy.
Żegnawszy się z nami... Walkiria ukłoniła się.
Mojej Sigrid.
Zapałałem doń miłością.
Czemu oni się na mnie gapią?
Król powiedział nam o waszym pamiętnym spotkaniu.
Cóż takiego wam nabajdurzył?
Mówił, że Walkiria...
Dobrze już. Wystarczy!
Niechże sama wam o tym opowiem.
Doszło do bitwy.
Toczyła się zaciekła walka z najeźdźcami.
Obserwowałam waszego króla z drugiego końca pola bitwy.
Tamtej nocy było zimno.
Napiwszy się piwa, poszliśmy do łóżka.
Jurny jest z waszego króla rumak.
Ujeżdżałam go jak konia.
Zapałałam doń miłością.
Jesteś poetą, Egill.
Jeśli szukasz inspiracji, sław jego okazałe przyrodzenie.
Precz! Cała zgrajo!
Egill, oczyść ryby z łusek i przygotuj strawę.
Tak, panie.
Sigrid, chodź ze mną.
Pragnę ci coś pokazać.
Dokąd idziemy?
Ledwie zachowałem ten sekret.
Gdy cię poślubię, chcę poczuć wiatr zmian.
Nie będę dłużej czekał.
Gdy ukończę budowę domu, wyprawimy w nim ucztę weselną.
Nadal chcesz za mnie wyjść?
Tak.
Lubię, gdy wracasz z morza.
Smakujesz wtedy solą.
Tutaj? Zamarzniemy na śmierć.
Milczysz.
Coś cię martwi?
Widzisz te gwiazdy?
Spójrz.
To oczy Thiaziego.
Czuwają nad ziemią mojego ludu.
Nie oglądałeś mego nieba.
Nie szkodzi.
Nikt tam nie bywa.
W głębi duszy marzę, że kiedyś tam wyruszymy.
Że mój lud zazna spokoju.
Że wezmę ślub pośród krewnych.
Tam jest pięknie, Leifie.
Chciałabym też, abyś poznał moją rodzinę.
Jak sobie życzysz.
Wyruszymy z samego rana.
Krążą słuchy o twej podróży.
Nie powiesz przyjaciółce miłego słowa?
Wychodzę za mąż.
Myślałam, że weźmie inną, a ty zostaniesz konkubiną.
Dotąd nie urodziłaś dzieci.
Widać bardziej zależy mu na mnie niż na potomkach.
Bez przytyków. Masz szczęście.
Mając dzieci, nie możemy walczyć.
Klan ujrzy to w innym świetle.
Mówią, że wasz ślub rozgniewa bogów.
Rozgniewa...
Miej baczenie, Hervor.
Wrócę tu jako twoja królowa.
Chciałeś, by twój ród trwał.
Wiem.
Może jeszcze doczekasz się wnuka.
A może nie.
Mimo to pobierzemy się, ojcze.
Proszę o błogosławieństwo.
Jeśli odmawiasz, zatrzymaj miecz.
Radzę ci schować ten miecz, podróżniku.
Nie słyszałeś?
Takich jak ty zjadamy na śniadanie.
Jeszcze raz mu zagrozisz, a nie będziesz miał czym jeść.
Powstań, Sómrze! Nasza siostra wróciła!
Sigrid?
Oto jesteśmy w Jötunheim.
Córko.
Wróciłaś!
Widzę jednak, że nie przybyłaś sama.
Jesteśmy olbrzymami.
Potomkami Suttunga.
Nie ucztujemy z ludźmi.
On przybył z Sigrid, ojcze.
W Sigrid płynie krew olbrzymów.
Fjölverkrze, długom była poza domem.
Przypomnij, jak zwie się królestwo mego ojca.
Nazywa się...
„Otwarta Dłoń”.
Dziękuję, Little Root.
Czy nazwa ta jest trafna?
Czy miast otwierać dłonie, zaciskacie pięści?
Nasze prawa stanowią jasno, córko.
Nie wpuszczamy tu obcych.
Zatem nie bądźmy sobie obcy.
Rozmawiajmy jak król z królem.
Spotkanie dwóch królów nierzadko kończy się chryją.
Walki już dawno mnie zmęczyły.
Ojciec mój nie ufa ludziom pokoju.
Wojownik przynajmniej nie zaatakuje cię od tyłu.
Z pewnością są wyjątki.
Nie mam przy sobie broni, tylko miecz mego ojca.
Ofiaruję go w prezencie ślubnym.
A posag za moją córkę? Ile mi zapłacisz?
Dam ci skarb Völsung.
Każda moneta pochodzi od innego złoczyńcy.
Twemu klanowi nie brak będzie tego skarbu?
Nie wykarmi nas.
Was też nie.
Przynoszę w darze srebro...
i ziarno.
Nastały ciężkie czasy, mężu.
Za sprawą bogów.
Zanim Odyn splądrował nasze ziemie, my, olbrzymy, mieliśmy honor.
Byliśmy godnymi bohaterami.
Wiedliśmy udany żywot.
Pieprzyć bogów, skoro tak z nas zakpili.
Gotowi na wesele?
Jutro, Leifie z Völsung, zbratasz się z rodem olbrzymów.
Pij więc jak olbrzym!
Pij!
Patrzcie!
W Otwartej Dłoni nie lękamy się bogów.
Nie lękamy się bogów!
On ma już swoje lata, a ty podlotkiem nie jesteś.
Czy twój wybranek bywa zmienny?
Nie, nikt nie dorównuje mu determinacją.
Czemuż tak długo czekał?
Inne klany były nam przychylne, licząc na wydanie córek za Leifa.
Dzięki temu panował pokój.
A teraz?
Postępował tak jako król.
To zaś robi dla siebie.
Jesteś z nim szczęśliwa?
Tak.
Zatem lubię go!
Mimo niskiego wzrostu.
Wszędzie jest taki mały?
Zadałam dość proste pytanie!
Widziałam, że wieża strażnicza Hafliego jest opuszczona.
Skąd w tobie ten spokój?
Jesteśmy w fazie cichej wojny.
Bogowie nas nie nawiedzają.
Przynajmniej nie tak jak niegdyś.
Wezwaliśmy wojowników, by...
Bez obaw.
Ty i twój król jesteście bezpieczni.
Nie pochwalasz tego.
Nie w tym rzecz. Chodzi o to, że...
Twoja matka była dobrą kobietą.
Niską, ale dobrą.
Kiedy zmarła, myślałem, że powrócisz.
Tak się nie stało.
Wybrałaś ludzi zamiast olbrzymów.
Ojcze, me stopy nie dotykają ziemi, gdy siedzę przy twym stole.
Poobcinałbym nogi wszystkim krzesłom,
gdyby to cię zatrzymało.
Nie zawsze czułaś się tu jak w domu, ale płynie w tobie krew olbrzyma.
Zawsze tak będzie.
Wysławiajcie dzień wieczorną porą.
Sławcie kobietę na stosie.
Broń, która była użyta.
Pannę na ślubnym kobiercu.
Jesteś jak lśniące złoto obok żelaza, któremu brak wyrazu.
Żelazo też ma swój urok, babciu.
Ale dziękuję.
Kłaniajmy się mijanym lodowcom i pucharom pełnym miodowego trunku!
Wy zaś zaspokoicie pragnienie, wychylając kielich miłości.
Wpierw jednak wymieńcie się darami.
Wiem, że nie lubisz ozdób,
ale tę miej zawsze na sobie, by nie cierpieć mego gniewu.
Od teraz nasze rody są połączone.
Jestem Glaumar, Król Otwartej Dłoni.
Mówię w imieniu moich ludzi.
Może porozmawiamy gdzie indziej.
Przyprowadź pannę młodą. Pokaż mi ją.
Której z kobiet zatrułem dzień?
Kimże jesteś i po co przychodzisz?
Nie byłeś zaproszony.
Burzy nie trzeba przywoływać.
Nie zaspokoi jej też byle uczta weselna.
Zmokłaś, kobieto.
A ty jesteś tu intruzem.
Brat mój nie grzeszy ogładą, dlatego mu towarzyszę.
Polujemy na jednego tchórza, zbiega.
Szukamy tego sukinsyna Lokiego.
Jesteście tutaj jedynymi bogami.
Oświeć mnie jednak,
cóż zrobił ten Loki, że cię tak zranił?
Skrzywdzisz życzliwych gospodarzy?
Mój błogosławiony brat, Baldr.
Doradza pokój i uprzejmości, gdy jam gotów rozpętać wojnę.
Odstąp od tego.
Odejdę z Lokim albo będę żył w hańbie.
Przyprowadźcie mi tego drania! Natychmiast!
Lokiego tu nie ma. Odejdź stąd. W tej chwili.
Wkrótce poznacie mój gniew.
Przedstawiać się wam nie muszę!
Jam jest zrodzony z pioruna. Thor Odinson.
I czerpię radość z krwi olbrzymów!
Babciu!
Dzieci... Szybko!
Zabierz je do piwnicy!
Sigrid, szybko!
Nie.
Chroń nasze siostry, Little Root.
Nie lękamy się bogów.
Ktoś jest wciąż żyw?
Wszyscy zginęli, Thorze.
Wykonałeś zadanie.
Przysięgliśmy, że pójdziemy za sobą wszędzie.
Podtrzymujesz to?
- O czym mówisz? - Podtrzymujesz?
Mam nadzieję.
Nim wydam z siebie ostatnie tchnienie, zabiję go.
Przysięgam. Zabiję Thora.
Sigrid!
Kim jesteś?
Nazywam się Loki Laufeyson.
Dotarłaś do czerwonych bram Helu.
Widzę, że poznajesz smak krwi.
Pij śmiało...
Dam ci krew...
Thora.
Napisy: Agata Martelińska