ZMIERZCH BOGÓW
POSAG
A teraz posłuchajcie o Sigrid. I o tym, jak pierwszy raz ją ujrzałem.
Cudzoziemcy chcieli zagrabić nasze ziemie. Ziemie klanu Volsung.
Była nas garstka.
A ich...
...cała armia.
Nagle...
...zjawiła się ona.
Nie wiedziałem kim jest.
Ale na jej tarczy wykuto symbole Volsung.
Cięła bez litości. I mężczyzn, i konie.
Skąpana w ich krwi aż po łokcie.
Hełmy i kolczugi nie mogły jej powstrzymać.
Niestety... jak mówiłem... wróg był liczny.
Śmierć już się czaiła. Czułem jej oddech na plecach.
I wtedy... zjawiły się Walkirie. Były piękne i zarazem przerażające.
Zapadła cisza. Wojownicy wiedzieli,
że Walkirie zdecydują, kto zgnije na tej ziemi,
kto przeżyje i kto zostanie zabrany.
Nas oszczędzono.
Nie wiemy, za czyją sprawą.
Ale nim Walkirie zniknęły, jedna z nich pokłoniła się...
Przed moją Sigrid.
Tak poznałem miłość.
Dlaczego twoi ludzie tak się na mnie gapią?
Król powiedział nam o twym niezwykłym spotkaniu.
A może po prostu poniosła go wyobraźnia?
- Podobno jedna z Walkirii pokłoni... - Dobra, dosyć tych plotek! Chcecie
usłyszeć jak było? Chętnie wam opowiem. Rozgorzała bitwa z armią najeźdźców.
Powietrze cięły setki mieczy. Najbardziej zażarcie walczył wasz król, czym
zwrócił moją uwagę. Wieczorem był ziąb, więc... rozgrzaliśmy się napitkiem i ciepłem
naszych ciał. Mój król ma zwis niczym koń i tak też go ujeżdżałam. Tak poznałam
miłość. Jesteś poetą, Egillu. Może ułożysz jakąś pieśń na cześć
naszych końskich harców?
Wystarczy! Do roboty. Egillu, wypatrosz ryby i przygotuj nam strawę.
Tak, mój panie.
A ciebie stąd porywam. Chciałbym ci coś pokazać.
Dokąd mnie prowadzisz?
Ciężko utrzymać sekret. Ale po naszym ślubie chciałbym poczuć,
że coś się zmieniło. Ten dom będzie naszym gniazdem.
Gdy skończę go budować, urządzę tu ucztę ślubną.
Bo nadal chcesz za mnie wyjść, prawda?
Tak.
Lubię, kiedy wracasz prosto z morza.
Smakujesz jak sól.
Tutaj? Zamarzniemy na śmierć.
Jesteś milcząca. Czy coś cię niepokoi?
Widzisz te gwiazdy? O tam. To są bystre oczy Thiaziego,
które czuwają nad ziemią mego ludu. Szkoda, że jej nie zobaczysz.
Rozumiem to. Nikt nie odwiedza mojej ojczyzny,
ale łudziłam się jednak, że kiedyś będzie inaczej.
Że zwaśnione ludy pogodzą się i będę mogła wziąć ślub wśród swoich.
Tam jest naprawdę pięknie, kochany. I... chciałabym byś poznał moją rodzinę.
A więc poznam. Ruszamy o świcie.
Słyszałam, ze dajesz dyla.
Nie możesz być dla mnie nieco łaskawsza? Chociaż przed ślubem.
Myślałam, że poślubi inną, a ciebie uczyni konkubiną.
Nie dałaś mu potomka.
Więc wychodzi na to, że pragnie mnie bardziej niż potomka.
Nie chciałam być złośliwa. Masz szczęście. Dzieci odciągają nas od pola
bitwy. Ale starszyzna widzi to inaczej. Już szepczą, że to wasze wesele rozsierdzi
- bogów. - Rozsierdzi bogów. Daruj sobie te
bzdury, Hervor. Gdy znowu się zobaczymy,
będę twoją królową.
Pragnąłeś, żeby nasz ród nie wygasł. Wiem o tym. Może ona podaruje ci wnuka.
A może jednak nie.
Ale wiedz, że i tak ją poślubię, ojcze. I chcę twego błogosławieństwa.
Jeśli mi odmawiasz, zachowaj swój miecz.
Radzę ci schować ten swój mieczyk, przybyszu. Wiesz, co o nas mówią.
Pożeramy takich jak ty.
Lepiej ugryź się w język, zanim wyrwę ci go gołymi rękoma.
No rusz się, Sómrze! Nasza siostra powróciła do domu!
Sigrid?
Witaj w Jotunheimie, najdroższy!
Moja córeczka! Wiedziałem, że wrócisz. Ale... widzę, że masz towarzystwo.
To dwór dumnych Olbrzymów. Potomków Suttunga.
My nie zwykliśmy ucztować z ludźmi.
On przyszedł z Sigrid, Ojcze.
W Sigrid płynie krew olbrzymów.
Fjölverkrze. Minął szmat czasu.
Przypomnij jak brzmi dewiza
rodu naszego ojca?
Jak brzmi... czekaj... no...
„Otwarta dłoń”!
Dziękuję, Korzonku. Wyciągniesz otwartą dłoń?
A może raczej dłoń zaciśniętą w pięść?
Nasze prawa są jasne, córko. Nie wpuszczamy tutaj obcych.
Zatem pora lepiej się poznać. Pomówmy jak król z królem.
Przecież obaj wiemy, że spotkania dwóch królów często kończą się krwawą jatką.
Wojowanie zmęczyło mnie już dawno temu.
Nasz ojciec nie ufa pokojowym władcom.
Woli zginąć w walce niż dostać cios nożem w plecy.
No, ale wszystko zależy od sytuacji.
Nie przywiozłem ze sobą noża. Tylko miecz mego ojca.
Który chcę przekazać ukochanej w ślubnym darze.
Dobrze, a wiano za rękę mojej córki? Co wniesiesz?
Skarb klanu Volsung.
Każda z monet została odebrana jakiemuś bandycie.
Twój klan przetrwa bez tych kosztowności?
Nie możemy ich zjeść. Zresztą tak, jak wy.
Więc przynoszę wam dar srebra... ale również dar nasion.
Właściwy prezent na ciężkie czasy, mężu.
To wszystko wina bogów. Nim Odyn splądrował nasze ziemie,
panował tu dobrobyt. Byliśmy bardzo potężni. I niezłomni.
Chędożyć bogów! Bo oni wciąż chędożą nas.
Szykuje się weselicho.
Już jutro mężny Leifie z klanu Volsung, dołączysz do rodziny olbrzymów. Więc
musisz pić tak jak olbrzym! Pij, pij, pij, pij, pij, pij, pij!
- Pij, pij, pij, tak! - Jesteśmy „Otwartą Dłonią” i żadni
bogowie nam nie straszni! Bogowie nam nie straszni!
Bogowie nam nie straszni!
Jego broda zaczyna siwieć. A i ty nie jesteś już młódką.
Czy twój wybranek nie jest zmienny w uczuciach?
Nie. Jeszcze nigdy nie poznałam równie oddanego mężczyzny.
Więc czemu tak długo zwlekał?
Inne klany nam pomagały, licząc, że Leif poślubi ich księżniczki.
Tak dbaliśmy o pokój.
A teraz?
Tamto robił jako król. A to robi jako mężczyzna.
Czy na myśl o nim promieniejesz, dziecko?
Tak.
No to już go lubię. Mimo że jest mały. Czy on wszystko ma... takie malutkie?
No co, to jest bardzo ważne pytanie.
Na granicy widziałam, że strażnica Hafliego stoi pusta.
Skąd ten brak czujności,
Wojna zdaje się wygasać. Bogowie już tu nie przybywają.
Dlatego wreszcie możemy odetchnąć. Nawet ściągnąłem wojowników na...
Nie martw się. Ty i twój król jesteście tutaj bezpieczni.
Nie pochwalasz ślubu.
Nie, nie chodzi o to, ja... Twoja matka była dobra kobietą.
Bardzo małą, ale dobrą. Dlatego, gdy umarła, myślałem, że do nas wrócisz.
Ale wybrałaś tego człowieka zamiast rodziny.
Ojcze... gdy siedziałam przy stole, moje stopy nie dotykały ziemi.
Wiesz, że rozkazałbym spiłować nogi wszystkich mebli, jeśli tylko byś została.
Może nie zawsze czułaś się tu jak w domu, ale zawsze byłaś olbrzymką.
I zawsze nią będziesz, córciu.
Pokłońcie się dniu, gdy ten przemija. Kobiecie na pogrzebowym stosie.
Swej broni sprawdzonej w boju.
I pannie w godzinie ślubu.
Jesteś bryłką złota, błyszczącą pośród zwyczajnego żelaza.
Żelazo wcale nie jest takie zwyczajne, babciu. Ale dziękuję.
Pokłońcie się spojrzeniom zakochanych. A także pucharowi pełnemu trunku!
Tak! Łuhuu!
Już za parę chwil napijecie się z rogu miłości.
Ale najpierw wymienicie się podarunkami.
Nie dbasz o ozdoby, kochany. Ale będziesz ją nosił albo poznasz mój gniew.
Ten miecz niech pojączy nasze rody.
Jam jest król Glaumar Potężny, władca „Otwartej Dłoni”.
Mówię w imieniu mego ludu. Porozmawiajmy gdzie indziej dobrze?
Przyprowadź pannę młodą. Chciałbym zobaczyć, czyje święto okryję mrokiem.
Nie przedstawiłeś się ani nie wyjawiłeś celu tej wizyty.
A my cię tu nie zapraszaliśmy.
Burza nie potrzebuje zaproszenia. Nie zadowoli się również
zwyczajną weselną ucztą.
Jesteś mokra, kobieto.
A ty jesteś tu intruzem.
Mój brat nigdy nie dbał o maniery. Pozwólcie, że to ja wszystko wyjaśnię.
Ścigamy tchórza, który się nam wymknął.
To ten szczurzy pomiot, odszczepieniec Loki.
Nie ma wśród nas żadnych bogów poza wami. Ale zastanawia mnie,
czymże znów ten nieszczęsny Loki aż tak się wam naraził?
Nie godzi się krzywdzić gospodarzy.
Mój złotousty brat Baldur. Obstaje za pokojowym mieleniem jęzorem.
A ja bym wolał wojnę.
Nie rób tego.
Odejdę z Lokim albo okryty hańbą. Oddajcie mi tego bękarta! Już!
Lokiego nie ma wśród naszych gości. I ty też znikaj. Prędko.
Chyba już czas, żebym się wam przedstawił. Moje imię odbija się echem grzmotu.
Jestem Thor, syn Odyna! Zrodzony z błyskawicy!
I z radością wykąpię się we krwi olbrzymów!
Babciu!
Dzieciaki... szybko! Zabierzcie je do piwnicy!
Prędko!
Chroń swoje siostry, Korzonku.
Bogowie nam nie straszni.
Zostały niedobitki?
Nikt nie przeżył, bracie. Zrobiłeś swoje.
Obiecałeś pójść za mną na koniec świata. Podtrzymujesz?
- Sigrid, nie rozumiem co... - Podtrzymujesz?!
Mam nadzieję.
Bo zanim wyzionę ducha, zrobię to. Przysięgam ci.
Pomszczę rodzinę. I zabiję Thora.
Sigrid!
Coś, coś za jeden?
Witaj. Jestem Loki. Syn Laufey, do usług... Dotarłaś do czerwonych wrót Helheimu.
Dobrze się składa, że poczułaś tę żądzę krwi.
Skąp się w niej. A ja dam ci Thora.