Sigrid!
Sigrid.
Sigrid!
Si Sigrid, ang Di Naikasal.
Siyang matibay ang hangarin at puno ng hinanakit.
Ano ang iyong nais mula sa akin?
Matagal na akong namumuhay kasama ng mga diyos,
subalit mas mahalaga ang aking pagiging dugong-higante.
Kamamatay lamang ng ilang higante.
Wala akong pakialam kung ano ang lahi mo.
Ang mahalaga sa aki'y nagtago ka habang dumadanak ang dugo nila.
At paano naman ako?
Namatay rin ba ako para sa iyo?
Ika'y nasa Hel,
ngunit ika'y mabubuhay.
Panauhin ka lamang sa naaagnas na kahariang ako ang reyna.
Ang Hel ay pook,
at ito'y isa ring nilalang,
ang babae kong anak na habambuhay namamatay.
Napupunta sa Valhalla ang mga namatay sa digmaan,
binibitbit ng mga Valkyrie.
Si Hel, kinukuha niya ang mga magnanakaw at mga taksil...
Ang mga sinungaling, mga duwag, at ang mga walang-hiya.
Iisa lamang ako riyan.
At sinabi mong panauhin ako. Makaaalis na ba ang iyong panauhin?
Maaari, Duguang Kasintahan.
Ngunit ang nais mo ay ang maghiganti, hindi ang makaalis.
Sinabi mong ibibigay mo si Thor.
May sandatang makapapatay sa kaniya?
Madali lamang makakuha ng bakal na makapapatay sa mga diyos.
Mabibigyan ka ng sandata ng dwarf na si Andvari,
ngunit mahihirapan ka sa pagtibag sa Asgard.
Minsan lamang kamuntik mabigo ang mga tanggulan niyon.
Kinubkob at pinasok iyon ng alingasngas na mga diyos
nang sila'y nakipagdigma kay Odin noon.
Ang Vanir?
Nais mong makipagkasundo ako sa mga sinaunang diyos
upang muling simulan ang unang digmaan?
Hindi mangyayari ang nais mo.
Kahibangan iyon.
Ang ating kahibangan
ang babago sa mundo.
Dapat nang magwakas ang panahon ng mga diyos na mababang uri.
Tuluyang maghahanggan pagdating ng Ragnarök.
Tulungan mo akong patayin si Thor,
at bahala ka nang gawin ang nais mo sa daigdig.
Lumikom ka ng mga mandirigma at magtungo kayo sa Vanaheim.
Pangako, tutulong ako sa inyong paglalakbay.
Piliin mo nang mabuti ang iyong mga kawal.
Piliin mo ang mga may hinanakit.
Iyong mga pagkatao'y nararapat sa Hel.
Ngayo'y humayo ka na. Bilisan mo't huwag kang mag-iingay.
Bago pa kumilos si Odin.
Sigrid!
Ano ba ang nangyari? Saan ka nanggaling?
Sa Hel.
Nanggaling ako sa Hel.
Inalok niya ako ng tulong.
Niya? Sinong "niya"?
Si Loki ng Asgard.
Kailangan mong magluksa.
Sigrid, hindi mo kaibigan si Loki.
Siya'y...
Iuuwi na kita.
Nais mong umiyak ako?
Wala na akong mailuluha.
- Ang maghiganti ang kailangan ko. - Sigrid...
Ako na lamang ang natitira sa aking pamilya.
Para ito sa aming karangalan.
Kailangan kong patayin si Thor.
Walang halaga sa kaniya ang ating mga batas o ang karangalan.
Siya si Thor.
Wala kaming kinatatakutang diyos.
Wala akong tiwala kay Loki.
Digmaan ang nais niya?
Ibibigay ko sa kaniya.
Makuha ko lamang ang aking pakay.
Magsasama tayo ng limang mandirigma sa ating paglalakbay.
Isa para sa bawat daliri ng Bukas na Palad
na kapag nagsama-sama'y magiging kamao.
Kailangan natin ng mga walang patutunguhan.
Iyong mga hindi na mawawalan.
At sino ang una mong ipadadala sa kaniyang kamatayan?
Isang mabangis na mandirigma na walang ibang nais kundi iyon.
Hindi naman ganiyan karami ang dugo noong una akong tinuhog.
Wala na ang aking pamilya, pinaslang ni Thor na anak ni Odin.
Titiyakin kong mamamatay siya.
Kailangan kita upang ako'y magtagumpay.
Walang batas o mga pangalan,
walang bitbit na watawat, at maaari tayong mamatay.
Iihi muna ako, pagkatapos umalis na tayo.
Egill...
Ang sarap pakinggan ng pangalan ko kapag ikaw ang bumibigkas, Marja.
Alam mo ba kung bakit Egill ang ipinangalan sa akin ng aking ina?
Bakit?
Ipinangalan ako kay Egill "Isang-Kamay".
Nawalan siya ng isang kamay subalit napalitan iyon ng espada.
Malamang alam ng aking ina kung gaano kalaki ang mawawala sa akin.
Ngunit marahil ay alam niya ang aking magagawa
gamit ang isang kamay lamang.
Ngunit... dalawa naman ang iyong kamay.
Tama ka nga riyan.
Isa siyang mapagbigay na alipin.
Nakatadhana akong maglingkod at paglingkuran.
Tama na ang daldal!
Ngunit huwag ninyong tigilan ito!
Ama!
Hayop ka!
Nilinlang kami ng makata.
Hinalina niya kami ng maruruming salita at wala kaming nagawa.
Patayin ang makata!
Hulihin siya!
Hayun siya!
Saan siya pumunta?
Nasaan siya?
- Huwag kayong tumayo na lamang... - Doon.
Sino ang kinarat mo?
Sino ang pinatay mo?
Wala pa.
Ayaw kong mamatay sa ganitong paraan.
Hindi ninyo ako kailangan.
Ano ba itong ginagawa natin?
Kung kailangan mo talagang dumaldal, makata, magkuwento ka.
Sige, bakit nga ba hindi?
Isang kuwentong nararapat sa ating pupuntahan.
Kung alam ko lamang sana kung saan.
Higit pa sa mahikang taglay ng iyong mga patpat ang kailangan natin.
Isasama ko ang Seid-Kona.
Kung gayo'y sasabihin ko kung bakit di maganda itong gagawin natin.
Pakinggan ninyo ang kuwento ng Seid-Kona,
na alam na siya'y laman ng aking kuwento sapagkat ang lahat ay alam niya,
kabilang na ang ating mga iniisip habang naglalakbay tayo sa lupain niya.
Dati'y katulad natin ang Seid-Kona.
Ngunit kapalit ng kapangyarihan
ay inialay niya ang pinakamahalaga sa kaniyang pagkatao.
Ang kaniyang anak na lalaki.
Kinain niya ang kaniyang anak nang buhay habang nagsisisigaw
na ibigay ni Freya ang kaniyang hiling,
ang matang nakikita ang lahat.
Ang siyang nagpira-piraso ng kaniyang anak gamit ang kaniyang ngipin
para sa kapangyarihan
ay siya ring mas masahol ang sa ati'y gagawin
kapag tayo'y lumapit nang walang paanyaya.
Bakit nga uli tayo hihingi ng tulong niya?
Sapagkat kahit mga diyos ay takot sa hinaharap.
Inayos niya na tila punongkahoy ng mundo.
Inay ko! Nakasusulasok!
May kasama tayo.
Lobo!
Hindi, isa lamang hunghang na nakasuot ng balat ng lobo.
Halika rito, tuta.
Sundin mo ako, Ulfr.
Isang pagtatanghal.
Mas nararapat sa mga pangil niya ang lalamunan ng isang diyos.
Hindi ba?
Alam niya!
Alam na niya.
Tiningnan niya ang bituka ng kaniyang anak na sanggol,
at inilahad niyon ang ating mga balak!
Iyong anak ba na kinain ko upang matuwa sa akin si Freya?
Iyon pa rin ba ang kuwento?
Matutulungan ko ang inyong alipin.
Tumuloy kayo.
Tumuloy saan?
Sino siya?
Walang mga magulang si Ulfr kaya ganiyon din siyang kumilos.
Nahuli ko siyang may ginagawang karumal-dumal,
at akin siyang inalipin.
Ipinagtatapat niya sa akin ang kaniyang lihim.
At ang kaniyang mga sala ang aking kapangyarihan.
Gagamutin ko ang kamay niya kung papayag kayo.
Bakit ka namin pagkatitiwalaan, mangkukulam?
Magtitiwala kayo dahil gagawin ninyo.
- Hindi iyan... - Sige na! Kung ano man iyon, gawin mo na!
- Huwag mo siyang hawakan. - Sandali.
Hahayaan mong kami'y mamatay basta't ika'y aming masunod!
May katotohanan ang iyong kuwento.
May Seid-Kona na nagluwal ng sanggol na lalaki.
Ngunit ako'y kaniyang tiningnan
at nabatid niyang ako'y mabubuhay bilang babae sa hinaharap.
Ako'y minahal niya
at ginawa niyang sunod na Seid-Kona.
Ngayo'y suot-suot ko ang baro ng aking ina at ipinagpapatuloy ko ang kaniyang gawain.
Nabago ang katotohanan nang pakialaman iyon ng mga makata.
Aayusin ko iyon.
Ang iyong lobo ang ibinibigay mo. Mangkukulam ang aking pinunta.
Mayroon ka na.
Inilahad na sa akin ng mga usang reno sa labas.
Tayo'y nakatali sa isa't isa.
Naisin ko man o hindi.
Muntik na kaming patayin ng halimaw na iyon,
ngunit wala ka man lamang pakialam.
Kailangan ng kahibangan sa hibang na hangarin.
Hindi ka sang-ayon?
Iisa lamang ang nais nating dalawa,
ngunit nakikialam ka sa mga bagay na hindi mo mapipigilan.
Saan tayo tutungo?
Hindi mo pa ba alam?
Kahit magtulungan pa tayo'y mga langgam lamang tayo kay Thor,
ngunit ang sabi sa akin ay may dwarf na makapagbibigay sa atin ng kalamangan.
Tutungo tayo sa Nidavellir.
Ingat.
Metal ang kumikinang sa mukha ng lawa.
Narito ang pandayan ng mga dwarf.
Nagmumula sa latian ang kanilang bakal.
May iba pang pinaggamitan ito.
Ang mga hari't pari, nilulunod nila ang mga babae rito.
Mga babae?
Mga babaeng umibig at binansagang "pakawala".
Mga babaeng matabil ang dila kaya pinaslang.
Itinapon sila sa lawa,
at naging bato dahil sa malaapoy nitong tubig.
Nakapaloob ang pagdurusa nila sa mga sandata ng mga dwarf.
Ang kanilang poot ay aakuin ko.
Wikang-Patay.
At dapat may makasagot sa kaniya bago niya tayo papasukin.
E di, makikipagkasundo ako.
Gagambang Loki, tuparin mo ang iyong ipinangako.
Pagbati, Sigrid.
Kung gayon, siya pala ang iyong iniibig.
Ang tapang niya upang sumali sa labanang ito.
Ako'y tinatawag na Sabik-na-Kumislap,
ang nag-iisa.
Wala akong ama o ina.
Ako'y nagmula sa bato at naninirahan sa apuyan.
At doon ko gugugulin ang aking buhay.
Isang bugtong ang hadlang sa tarangkahan.
Humbad.
Humbad ang kasagutan.
Ang itinatanging siklab ng mga dwarf.
Nasaan ba ang Andvari na iyon?
Darating siya.
Iyon ay kung hindi tayo dinala rito ng iyong "kaibigan" para pagkatuwaan.
Marahil ay nagtatago iyon kung saan.
Andvari, ang panginoon ng kaniyang pandayan.
Ako si Leif, anak ni Gorm at Hari ng mga Völsung.
- Malayo pa ang inilakbay namin... - Alam ko kung bakit kayo naparito.
Alam ko ang dugong ito.
Nagpunta ka sa Hel at nakabalik.
Pakay mo ang metal na makapapatay ng diyos.
Sumunod kayo.
Matagal na mula nang magkaroon ako ng mamimili na sapat ang tapang.
Sabihin mo kung magkano.
Kayo'y nalinlang.
Hindi ginto ang ibinabayad sa akin.
Ano ang kapalit?
Mga kaluluwa.
"Maraming buhay akong kikitilin subalit...
ang iyong buhay ang kapalit."
Pinuputol ng aking metal ang mga sinulid ng tadhana.
Nagdadala rin ito ng kamalasan.
Kung paano man o kailan, walang makapagsasabi.
Iyon ang aking panakot sa mga magnanakaw.
Lalo na sa isa sa kanila.
Marahil ay kilala ninyo siya.
Si Loki.
Hindi ko pa siya nakikilala.
Si Thor ang aking habol.
At hindi ako magnanakaw. Ibibigay ko ang anumang hihingin ng sandata.
Sandali. Hindi mo alam ang iyong ginagawa.
Sigrid.
Sungay ng Usa ang tawag diyan.
At sa iyo na iyan...
ngayon.
Makikinabang ka at sumpa naman ang mapapasakaniya?
Ako'y mas matanda kaysa sa iyong nakikita.
Hindi lamang nagkataon iyon.
Kung ang tadhana niya'y matutupad, ang akin nama'y hindi.
Tapos na tayo rito. Wala nang ibang...
Sa akin na itong mga sanggot.
Nawala ang aking palakol doon sa lintik na latian.
Ako'y isa nang sandata
at ako'y isinumpa na rin.
Dapat kong sabihin ito.
Sinubukan kong sabihin doon sa babae.
Ang aking mga sandata'y magagamit lamang ng mga matibay ang hangarin.
Kung ang sandata'y makabatid ng pag-aalinlangan sa may hawak nito,
siya ay masusunog nang buhay.
Nakita ko ang kaniyang malakas na pagnanais,
ngunit ikaw, kaibigan ko,
nakikita kong ika'y may pag-aalinlangan.
Huwag.
Wala kang dapat patunayan.
Subalit mukhang mayroon.
- Kung di mo kayang maniwala sa akin... - Ayaw kong mawala ka.
Ako'y sa iyo.
Maganap man ang Ragnarök o hindi.
Hindi ka pa tapos.
Limang mandirigma ang hanap mo, ngunit apat lamang ang aking nabibilang.
Sandali!
Sasama ako sa inyo.
Bakit ka sasama?
May sarili akong dahilan.
Tatanggihan mo ba ako?
Magagawa kong kapangyarihan ang dugong iyan
kung handa kang masaktan.
Paano?
Patitigasin ng bakal ang dugo.
Wala nang mas sasakit pa kaysa sa pagsunog sa aking mga kalahi.
Tandaan mong sinabi mo iyan.
Sigrid!
Ang mga babae'y babalutin siya ng bakal.
Ang aming poot ay iyo.
Ang aming dalamhati ay iyo.
Ang aming bakal ay iyo.
Sigrid!
Sigrid.
Ayos lamang iyan.
Hindi ako makaiyak para sa kanila, Leif.
Di man lamang ako makaiyak.
Alam ko.
Ito ang magsisilbing luha mo.
Kung nanaisin mo,
mawawasak mo kahit ang langit.
Mga matagal ko nang kaibigan.
Isip at Alaala.
Ipakita ninyo sa akin ang mga balak ni Sigrid.
Sigrid.
Kagandahan.
Duguang Kasintahan.
Nais makipagdigma laban sa aking anak.
Ang mata ni Odin ay nakatuon...
sa iyo.
Nagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso