ZMIERZCH BOGÓW
HERETYCKA WŁÓCZNIA
Sigrid!
Sigrid.
Sigrid!
Panna Sigrid.
Nieposłuszna i zraniona.
Czego ode mnie chcesz?
Przeżyłem szmat czasu pośród bogów,
lecz nade wszystko jestem olbrzymem.
Olbrzymi padli trupem.
Nie interesuje mnie twój rodowód.
Spierzchłeś do jakiejś dziury, gdy ich mordowano.
A co ze mną? Też zginęłam za ciebie?
Trafiłaś do Helu,
ale przeżyjesz.
Jesteś gościem w mym gnijącym królestwie.
Hel to miejsce,
a zarazem osoba.
Ma wiecznie umierająca córka.
Zabici w wojnach trafiają do Walhalli,
niesieni przez Walkirie.
Hel zabiera złodziei i zdrajców...
Kłamców, tchórzy i mendy.
Tylko jeden opis mi pasuje.
Nazwałaś mnie gościem. Mogę zatem stąd wyjść?
Tak, Krwawa Oblubienico.
Aliści pragniesz zemsty, nie uwolnienia.
Miałeś mi wydać Thora.
- Masz broń, która go zgładzi? - Jest żelazo, co zgładzi bogów.
Krasnolud Andvari uzbroi cię.
Lecz Asgard będzie się dobrze bronić.
Jego mury obronne zawiodły jeno raz.
Bogowie cierniowi oblegali je i przełamali podczas walki z Odynem.
Vanirowie?
Mam zawrzeć pakt z dawnymi bogami,
by ożył pierwotny konflikt?
Żądacie niemożliwego.
To obłęd.
Nasze szaleństwo odmieni świat.
Położymy kres erze pomniejszych bogów.
Niech rozpocznie się bój i nastanie Ragnarök.
Pomóżcie mi zabić Thora.
Ze światem zaś uczyńcie, co chcecie.
Zbierz bojowników i udaj się do Vanaheim. Przyrzekam wesprzeć cię w podróży.
Starannie dobierz żołnierzy.
Szukaj ludzi cierpiących.
Takich z Helem w sercu.
Jeno wyrusz prędko i dyskretnie.
Nim Odyn poczyni swe własne plany.
Sigrid!
Co się stało? Gdzieżeś była?
W Helu.
Byłam w Helu.
Zaproponował mi pomoc.
Któż taki?
Loki z Asgardu.
Przeżyj swą żałobę.
Posłuchaj, Sigrid. Loki nie jest twym przyjacielem.
On jest...
Wracajmy do domu.
Mam wylewać łzy?
Nie uronię ni jednej.
- Potrzebuję zemsty. - Sigrid...
Jestem ostatnią z rodu.
Honor tego wymaga.
Muszę zabić Thora.
Nie obowiązuje go nasz kodeks ani honor.
To Thor.
Nie lękamy się bogów.
Nie ufam Lokiemu.
Pragnie wojny?
To mu ją dam.
Dopóki mnie też posłuży.
Weźmiemy ze sobą pięciu wojowników.
Po jednym na każdy palec Otwartej Dłoni,
zaciśniętej wokół nas w pięść.
Wybierzemy ludzi zagubionych,
niemających nic do stracenia.
Kogóż pierwszego poślesz na śmierć?
Wojowniczkę, która o niczym innym nie śni.
Ze mnie krew tak nie tryskała, gdy mnie rozdziewiczono.
Thor Odinson wymordował mi całą rodzinę.
Pragnę go zgładzić.
Bez ciebie to mi się nie uda.
Samowolnie i bezimiennie,
wyruszymy bez żadnego sztandaru i zapewne zginiemy w trakcje misji.
Tylko się odleję.
Egill...
Jakże cudnie me imię brzmi w twych ustach, Marjo.
Wiesz, czemu matka nazwała mnie Egillem?
Dlaczego?
Po Egillu „Jednorękim”.
Mój imiennik stracił rękę, a zań dostał miecz.
Pewno matka miała świadomość, jak wiele stracę w mym życiu.
Wolę jednak myśleć, iż wiedziała, ile mogę dać jedną ręką.
Przecież... ty masz dwie ręce.
Otóż to.
Hojny zeń niewolnik.
Moim przeznaczeniem jest służyć i być obsłużonym.
Zamilcz!
Jeno nie przestawaj!
Ojcze!
Ty skurwysynu!
Ten poeta nas oszukał.
Spętał nas swymi plugawymi słowami i byliśmy bezradni.
Zabić tego poetę!
Łapać go!
Tam jest!
Gdzie on się podział?
Gdzie on jest?
Nie stójcie tutaj...
Tędy.
Kogoś wyruchał?
A ty kogo zabiłaś?
Jeszcze nikogo.
Nie chcę umrzeć w taki sposób.
Do niczego się wam nie przydam. Cóż planujecie?
Skoro musisz chlapać jęzorem, poeto, opowiedz nam coś.
Istotnie. Czemu nie?
Może baśń pasującą do celu tejże wyprawy.
Gdybym go chociaż znał.
Trzeba nam więcej magii, niż mieszczą twe drewienka.
Mów o Seid-Konie.
Tedy opowiem historię o tym, dlaczego to fatalny pomysł.
Posłuchajcie o Seid-Konie,
która wie, żem wyrzekł jej imię, albowiem ona wie wszystko.
Takoż zna myśli nasze, gdy wkraczamy na jej ziemie.
Seid-Kona poczęła się jak ja i wy.
Lecz w zamian za władzę złożyła swą najbardziej ludzką ofiarę.
Własnego syna.
Pożarła go żywcem, wrzeszczącego,
aby Freya spełniła jej życzenie
i dała jej wszystkowidzące oko.
Seid-Kona rozerwała syna na strzępy w swej żądzy władzy.
Nam jeszcze większa biada, jeśli nieproszeni zapukamy do jej bram.
Po cóż nam ta właśnie osoba?
Bowiem nawet bogowie boją się przyszłości.
Utworzyła drzewo świata.
Na bogów, potworny odór!
Nie jesteśmy sami.
Wilk!
Nie, to tylko jakiś gamoń w wilczej skórze.
Jak chcesz, zwierzu.
Do nogi, Ulfrze.
To była demonstracja.
Jego zęby zasługują na gardło boga.
Nie sądzisz?
Ona wie! Ona już wie.
Wyczytała nasze plany, wróżąc z wnętrzności własnego syna!
Mówisz o synu, którego pożarłam dla Freyi? Wciąż o tym głoszą?
Pomogę waszemu słudze.
Za mną.
Dokąd?
Kim on jest?
Ulfr urodził się bękartem i od zawsze się tak zachowywał.
Przyłapałam go na haniebnym czynie i zniewoliłam.
Teraz jestem jego powierniczką, a z jego przewin czerpię swą moc.
Uratuję mu rękę, jeśli pozwolicie.
Czemu mamy ci ufać, wiedźmo?
Albowiem tak być musi.
- To nie... - Zrób to! Uczyń, co zechcesz.
- Nie dotykaj go. - Zaczekaj.
Wszyscy zginiemy, jeśli nie przestaniemy cię słuchać!
Miałeś trochę racji.
Istniała Seid-Kona, która porodziła syna.
Spojrzała na mnie i poznała, że mą przyszłością jest być kobietą.
Kochała mnie i sprawiła, żem jest obecną Seid-Koną.
Teraz noszę odzienia matki i utrzymuję jej dzieło przy życiu.
Prawda się wypaczyła, gdy wmieszali się w to poeci.
Zajmę się tym.
Ofiarujesz mi swego wilka.
Przyszłam po wiedźmę.
Masz ją.
Tamte renifery już mi powiedziały.
Jesteśmy związane.
Czy mi się to podoba, czy nie.
Ten potwór prawie nas zabił,
a ciebie to nie zmartwiło.
Szaleństwo jest tym, czego nam trzeba.
Nie zgodzisz się?
Zawsze będę przy tobie,
lecz mieszasz się w sprawy, nad którymi nie masz kontroli.
Jaki obierzemy kurs?
Jeszcze tego nie wiesz?
Thor rozniósłby nas jak słomiane pachołki.
Podobno istnieje pewien krasnolud, który da nam przewagę.
Jedziemy do Nidavellir.
Ostrożnie.
Ten połysk na tafli jeziora to metal.
Krasnoludy mają tu swoje kuźnie.
Z tego bagna czerpią żelazo.
Jezioro to miało też inną rolę.
Królowie i kapłani topili w nim swe kobiety.
Kobiety?
Kobiety, które kochały i były okrzyknięte „kurwami”.
Nie przebierały w słowach i ginęły.
Wrzucano je tutaj.
Zmieniały się w głazy w płynnym ogniu.
Ich cierpienie żyje w broni krasnoludów.
Uczynię ich gniew mym własnym.
Trupomowa.
Musi dostać odpowiedź, nim będziemy mogli wejść.
Zatem będę negocjowała.
Loki, ty pająku, dotrzymaj przysięgi.
Witaj, Sigrid.
Zatem to jest twój mąż.
Odważny jesteś, skoroś dołączył do tej batalii.
Nazywają mnie Łaknącą Blasku, osamotnioną.
Nie mam ni ojca, ni matki.
Zrodziłam się z kamienia i mieszkam w palenisku.
Tam spędzę cały swój żywot.
Tej bramy strzeże zagadka.
Krzemień.
Odpowiedź to krzemień.
Boska iskra krasnoludów.
Gdzie ten Andvari?
Przybędzie.
O ile twój „kum” nie przywiódł nas tu dla własnej uciechy.
Pewnie się gdzieś zaszył.
Andvari, mistrzu kuźni.
Jestem Leif, syn Gorma i król Völsung.
- Przebyliśmy długą drogę... - Wiem, po co tu jesteście.
Znam tę krew.
Trafiłaś do Helu i powróciłaś.
Chcesz broni, która zabije boga.
Za mną.
Dawno nie miałem tak odważnych klientów.
Podaj swoją cenę.
Ktoś was zwiódł.
Nie biorę zapłaty w złocie.
A w czym?
W duszach.
„Możesz odebrać mną wiele żyć, lecz wiedz, że ja wezmę twoje”.
Mój metal przecina nici losu i przynosi nieszczęście.
Jak i kiedy, tego nie wiadomo.
Tak chronię się przed złodziejami.
A zwłaszcza przed jednym.
Może go znacie.
To Loki.
Nie znam go.
Pragnę dopaść Thora.
Nie jestem złodziejką. Zapłacę tyle, ile trzeba.
Zaczekaj. Nie wiesz, co czynisz.
Sigrid.
Nazywa się Antler.
Należy do ciebie. Na razie.
Skorzystasz na jej klątwie?
Jestem starszy, niż wyglądam. Nie przez przypadek.
Gdy ją dopadnie przeznaczenie, moje zostanie oszczędzone.
Wystarczy. Wy nie musicie...
Biorę noże.
Moja siekiera przepadła w bagnie.
Ja sam w sobie mam już dość mocy.
Za klątwę też podziękuję.
Powinienem o czymś wspomnieć.
Usiłowałem jej powiedzieć.
Mej broni użyje tylko ten, kto ma prawdziwe zamiary.
Jeśli broń wyczuje wahanie... wojownik spłonie żywcem.
W niej to przekonanie widzę,
lecz w tobie, przyjacielu,
dostrzegam wątpliwości.
Przestań. Nie musisz nic udowadniać.
Chyba jednak muszę.
- Nie ufasz mi. - Nie chcę cię stracić.
Jestem twój.
Choćby miał nastąpić Ragnarök.
Nie dopełniłaś swej misji.
Szukałaś pięciu wojowników, a naliczyłam czterech.
Stać!
Udam się z wami.
W jakim celu?
To moja sprawa.
Odmawiasz mi?
Sprawię, że ta krew przerodzi się w twą moc.
Jeśliś otwarta na ból.
Jakim sposobem?
Żelazo utwardzi tę krew.
Nic nie boli bardziej niż spalenie mych krewnych.
Zapamiętaj swe słowa.
Sigrid!
Kobiety zakują ją w żelazo.
Nasza wściekłość jest twoja.
Nasz żal jest twój.
Nasze żelazo jest twoje.
Sigrid!
Sigrid.
Już dobrze.
Nie umiem ich opłakiwać, Leifie.
Nie umiem uronić łzy.
Wiem.
Oto twoje łzy.
Jeśli zapragniesz,
roztrzaskasz nawet niebo.
Dawni przyjaciele.
Myśl i Pamięć.
Niech no spojrzę, co zamierza Sigrid.
Sigrid.
Piękność.
Krwawa Panna Młoda.
Prowadzi batalię przeciw memu synowi.
Odyn będzie miał na ciebie oko.
Napisy: Agata Martelińska