ZMIERZCH BOGÓW
HERETYCKA WŁÓCZNIA
Sigrid!
Sigrid Niezamężna. Nieszczęsna i zraniona.
Czego ode mnie chcesz, co?
Choć tak długo przebywałem pośród bogów,
to jednak przede wszystkim czuję się olbrzymem.
Olbrzymy właśnie zginęły. Nie dbam o twoje więzy krwi.
Gdy tę krew przelewano, ty się ukryłeś, tchórzu. Co będzie ze mną?
Czy ja też zginęłam dla ciebie?
Odwiedziłaś Hel, ale przetrwasz.
Jesteś tylko gościem w moim piekielnym królestwie.
Hel to nazwa miejsca, ale również jej imię.
Poznaj panią śmierci, moją córkę.
Zabici w boju trafiają do Walhalli, unoszeni przez piękne Walkirie.
A Hel zabiera złodziei, no i zdrajców.
I kłamców, i tchórzy i zdziry.
Może i jestem zdzirą. Ale nazwałaś mnie gościem. Czy twój gość może już odejść?
Tak, Krwawa Oblubienico.
Ale ty nie chcesz stąd iść. Pragniesz zemsty.
Pomożesz mi dopaść Thora?
Masz broń, która może go zabić?
Broń zabójcza dla bogów istnieje. Krasnolud Andvari może cię uzbroić.
Ale Asgard to prawdziwe wyzwanie. Zatrząsł się w posadach tylko raz.
Wanom udało się zburzyć mury Asgardu, kiedy wojowali z Odynem i Asami.
Wanowie? Czyli mam zawrzeć pakt ze starymi bogami i znów rozpętać Pierwszą Wojnę?
Żądasz ode mnie rzeczy niemożliwych. To szaleństwo.
Nasze szaleństwo może przebudować ten świat.
Epoka tych nędznych bóstw musi dobiec końca. Już czas, żeby nadszedł Ragnarok.
Pomóżcie mi zabić Thora, a ze światem róbcie co wam się podoba.
Zbierz wojowników. Wyruszcie do Wanaheimu. A ja pomogę wam tam się dostać.
Rozważnie wybieraj żołnierzy. Znajdź tych pogrążonych w bólu.
Których serca przepełnia piekło.
A teraz odejdź stąd szybko i cicho. Zanim Odyn we wszystkim się zorientuje.
Sigrid!
Co się stało? Gdzie byłaś?
Hel. Trafiłam do piekła. Zaproponował mi pomoc.
Kto? O kim mówisz?
O Lokim z Asgardu.
Musisz się oddać żałobie.
Sigrid Loki to żaden przyjaciel, on jest...
Chodźmy do domu.
Oczekujesz ode mnie łez? Nie mogę ich ofiarować. Pragnę już tylko zemsty.
Sigrid...
Jestem ostatnią z mojego rodu. Honor ma swoje prawa. Więc muszę zabić Thora.
Jego nie obowiązują zasady. Thor jest bogiem.
Żadni bogowie mi nie straszni.
Nie ufam Lokiemu ani trochę.
Tak bardzo chce wojny?
Zatem ją dostanie. Ale tylko wtedy gdy na tym skorzystam.
W podróż zabierzemy pięcioro wojowników.
Jak pięć palców Otwartej Dłoni, zaciśniętej wokół nas jak pięść.
Wybierzemy tych zagubionych.
Którzy nie mają nic do stracenia.
Kto pierwszy dołączy do orszaku śmierci?
Ktoś, komu śmierć wcale nie jest straszna.
Mam nadzieję, że twój przeciwnik wygląda jeszcze gorzej.
Moja rodzina nie żyje. Zabił ich bóg Thor, syn Odyna. Musi zapłacić głową. Proszę,
żebyś pomogła mi ich pomścić. To jest wyprawa bez flagi,
bez zasad i bez poręczeń. Nie wiem, czy wrócimy z niej w jednym kawałku.
Odleję się i ruszamy, dobra?
Egill...
Moje imię słodko brzmi w twoich ustach, Marjo.
A wiesz w ogóle czemu moja matka mnie tak nazwała?
Czemu?
Na cześć Egilla Jednorękiego, który stracił swoją rękę,
ale zyskał miecz. Może moja matka wiedziała,
że i mi wiele zostanie odebrane. A może chodziło jej o to,
że jedna dłoń mi wystarczy,
żeby dawać rozkosz.
Na całe szczęście... masz obie dłonie!
I nie tylko! Jesteś prawdziwym darem niebios.
Moim przeznaczeniem jest służyć i być obsłużonym.
- Mniej gadania! - A więcej ciupciania!
Ojcze!
Wy parszywe łajzy!
Poeta nas wykorzystał! Uwiódł nas z pomocą swych lubieżnych słów,
nie mogliśmy nic poradzić!
Zabić tego poetę!
Łapcie go!
Tam pobiegł!
Gdzie on polazł?
Wyłaź!
No co tak stoicie?!
Tędy!
Pobzykane?
Pozabijane?
Jeszcze nie.
Jeśli mam umrzeć, to tylko z rozkoszy.
Nie jestem ci potrzebny. Może zawrócimy, co?
Skoro lubisz mielić jęzorem, poeto, opowiedz nam coś.
Pewnie! Czemu nie? Coś, co nawiązuje do celu naszej podroży...
Szkoda, że nie wiem dokąd jedziemy.
Magia ukryta w twoich runach nam nie wystarczy. Trzeba nam Seid-Kony.
Więc moja opowieść wyjaśni dlaczego to... jest naprawdę kiepski pomysł.
Posłuchajcie opowieści o Seid-Konie, która wie, że o niej mówię,
ponieważ widzi wszystko, nawet myśli w naszych głowach,
gdy przemierzamy te lasy.
Niegdyś była zwykłą śmiertelniczką. Po to,
żeby uzyskać moc złożyła w ofierze coś najcenniejszego. Swego syna.
Którego pożarła żywcem. Błagając Freię, aby ta obdarzyła ją tym, czego pragnęła.
Wszystkowidzącym okiem.
Kobieta, która jest w stanie rozerwać
zębami swoje własne dziecko, może dokonać gorszych czynów,
gdy zjawimy się u niej nieproszeni.
Po co się do niej pchamy?
Bo nawet bogowie lękają się przyszłości.
- Stworzyła Drzewo Świata. - Bogowie, ale odór!
Nie jesteśmy sami.
Wilk!
Nie, to tylko jakiś parszywiec w przebraniu.
No dawaj, szczeniaczku!
Zaraz cię uleczę, Ulfr.
Robi wrażenie, co? Zasłużył, żeby wbić kły w szyje bogów. Nie sądzisz?
Ona wie. Ona wie o wszystkim.
Musiała wejrzeć w szczątki swojego dziecka,
a one zdradziły jej nasze plany.
Szczątki syna, którego pożarłam z zimną krwią. Wierzycie w te bajki?
Spokojnie, pomogę ci. Za mną.
A niby dokąd?
Kto to jest?
Ulfr urodził się jako bękart. Jego życiem władał ból i zbrodnia.
Znalazłam go, gdy znowu wyrządzał zło, i splątałam. Jestem jego spowiedniczką.
Czerpię moc z jego występków.
Jeśli mi pozwolicie, ocalę jego rękę.
Czemu mielibyśmy ci zaufać?
Bo tak się stanie. Zaufacie.
- Co to za odpowie... - Zrób to!
Ocal ją za wszelką cenę!
- Nie dotykaj go! - Czekaj.
Zemsta cię zaślepia, Sigrid. Przez ciebie wszyscy zginiemy.
Miałeś trochę racji. Pewna Seid-Kona naprawdę urodziła syna.
Ale spojrzała na mnie i wiedziała, że pisany jest mi los kobiety.
Bardzo mnie kochała, wiesz? I niezwłocznie uczyniła swoją uczennicą.
Teraz ubieram szaty mojej matki i kontynuuję jej wielkie dzieło.
Niestety bezmyślni poeci wypaczyli naszą historię.
Odkręcę to.
Oferujesz mi swojego wilka. A przyszłam po wiedźmę.
Dostaniesz ją. Renifery ukazały mi, że nasze losy... są splątane. Na dobre i na złe
Ten potwór prawie nas zabił, a ciebie to nie obeszło.
Szaleniec pasuje do naszej misji. Chyba się zgodzisz?
Podążamy tą samą ścieżką, ale ty ciągle igrasz z siłami,
których nie można opanować.
To dokąd teraz zmierzamy?
A byłam pewna, że wiesz wszystko.
Nawet kiedy połączymy nasze siły nie poradzimy sobie z Thorem.
Ale pewien krasnolud zwiększy nasze szanse. Mieszka w Nidavelirze.
Uważaj.
Ten blask na tafli jeziora to metal. Krasnoludy wykuwają tu broń.
Wszędzie jest pełno żelaza.
Ta woda ma mroczną historię. Królowie i kapłani topili
tu różne kobiety.
„Kobiety”?
Te, które kochały, które zwali ladacznicami.
Kobiety o ciętych językach. Wrzucali je tutaj.
A potem wszystkie zmieniały się w kamień.
Ich ból pobrzmiewa w tutejszej broni. Uczynię z ich gniewu swoją zbroję.
Vorr jur ekh lo enthi denth, thak-jon makmur
Język Zmarłych. Wygląda na to, że bez jej zgody nie będziemy mogli wyruszyć dalej.
- Vorr jur ekh lo enthi denth, - Thak-jon. Vorr ekh jur makmur...
Ponegocjuję z nią.
Loki, może byś wreszcie wywiązał się z obietnic.
Witaj, Sigrid. Więc to jest twój wybranek. Dzielny chłopiec gotów do wielkiej bitwy.
Nazywają mnie Panem Gorąca. Samotnym. Bo nie mam ni matki ni ojca.
Choć tli się we mnie iskra, nie jest to iskra życia.
Mogę darować blask, jak błyskawica.
Zagadka strzeże bramy.
Krzemień. Taka jest odpowiedź.
Boska iskra krasnoludów.
Gdzie jest ten Andvari?
Zjawi się.
Chyba, że twój „przyjaciel” sprowadził nas tu wyłącznie dla zabawy.
Pewnie chowa się gdzieś w pobliżu.
Andvari! Mistrzu wszelakiego oręża. Jestem Leif, syn Gorma oraz władca
- Völsung. Przybywamy z daleka, żeby... - Wiem, po co tu przyszliście.
Poznaję tę krew. Wróciłaś prosto z piekła. By zdobyć broń, która zabija bogów.
Chodźmy.
Przyznam, że już dawno nie miałem tak... odważnych klientów.
Podaj nam cenę.
Żeby było jasne, ja nie przyjmuję złota.
Co jest zapłatą?
Dusze.
„Dzięki mnie odbierzesz komuś życie, ale w zamian oddasz mi swoje”.
Moja broń przecina nici losu i sprowadza nieszczęście. Ale kiedy i jak,
tego nie wie nikt. To moja ochrona przed złodziejami.
Zwłaszcza przed najgorszym z nich. Nie wiem, czy go znacie. To Loki.
Nie spotkałam go. Chcę dopaść Thora. I ja nie kradnę. Zapłacę tyle,
ile będzie trzeba.
Czekaj. Nie wiesz na co się porywasz.
Sigrid.
Ta włócznia zwie się Rogi. I jest teraz twoja.
A ty zyskujesz na tej klątwie?
Jestem starszy niż się wydaje. I nie przez przypadek.
Gdy ona straci swe życie ja zachowam swoje.
To wszystko. Możemy się stąd...
To ja wezmę te noże.
Muszę jakoś zastąpić topór.
Moja broń mi wystarczy. I moja klątwa też.
Musisz o czymś wiedzieć. To bardzo ważna kwestia.
Moja broń posłuży tylko tym o niezachwianej
woli. Jeśli broń wyczuje, że wojownik się zawahał - wojownik spłonie
żywcem. Widzę, że ona jest przekonana. Ale tobą,
przyjacielu, targają wątpliwości.
Stój. Nie musisz nic udowadniać.
Właśnie, że muszę.
- Jak mi nie wierzysz... - Nie chcę cię stracić, Leife.
Jestem cały twój.
Zatem Ragnarök lub śmierć.
Coś mi się tu nie zgadza. Chciałaś piątki wojowników, a na razie masz tylko czworo.
Czekajcie! Chcę wyruszyć z wami.
A niby czemu?
Mam swoje własne powody. Chyba mi nie odmówisz?
Możesz przekuć tę krew w swoją moc... Jeśli tylko otworzysz się na ból.
Jak?
Krew przyciągnie żelazo.
Nic nie zaboli bardziej niż utrata bliskich.
No skoro tak twierdzisz...
Sigrid!
Kobiety obleką ją w zbroję.
Nasz ból jest twój. Nasz gniew jest twój.
Nasze żelazo jest twoje.
Sigrid!
Już w porządku. Przetrwałaś to.
Nie umiem już nawet płakać, Leife. Po prostu nie potrafię.
Rozumiem.
Oto twoje łzy. Nadszedł czas, aby zapłakało niebo.
Moi starzy druhowie. Myśl oraz Pamięć. Szybko, ukażcie mi co knuje Sigrid.
Sigrid, Krwawa Oblubienico. Wypowiedziałaś mojemu synowi wojnę.
Dlatego Odyn będzie teraz... miał cię na oku.