Wala bang anuman sa langit ang nakapagpaliligaya sa kabiyak ko?
Mapagsisilbihan ka ba ng iyong Sif?
Pumarito ka sa aking dalampasigan habang ika'y nagdurugo?
Ayaw ko sa babaeng nagkakalat.
Dumalo ako sa iyong kasiyahan na masarap ang pagkababae.
Mga yapak ko lamang ang duguan.
Ibigay mo ang iyong pangalan, babae, o lumisan ka na lamang.
Ako ang diyosa na pula ang mga yapak.
Sinasamahan kong maglakad ang mga talunan at lugmok.
Ako'y ang iyong sapilitang pag-uwi dahil sa pagkatalo.
Ako si Sandraudiga, ang Lagim.
Ang hibang na tampalasang iyon.
Ginapi niya ako.
Ngayon lamang... kita nakilala... pagkatalo.
Maaari mo akong kilalanin hangga't gusto mo.
Ano ba ang aking maiaalok sa anak ni Odin?
Maaari ka bang lumuha?
Nauupos pala ang mga diyos.
Sila'y hindi sinasamba, pinababayaan.
Subalit sila'y mga diyos pa rin. Papatayin ka nila kung kanilang nanaisin.
May mga mata sa Asgard si Haring Tiwaz at ang kaniyang banal na angkan.
Sinabi nilang asahan kayo.
Sinubok niya kayo gamit ang natagpuan niyang ulila.
Siya'y iniligtas ninyo.
Dahil doo'y bibigyan kayo ng Vanir ng pagkakataong magsalita.
Haring Tiwaz, salamat sa inyong magiliw na pagtanggap.
Ako'y si Leif, Hari ng Angkang Völsung,
at narito ako bilang katuwang ng aking magiging reyna na si Sigrid.
Batid naming maghihiganti ng iyong Duguang Kasintahan.
Alam na ninyong kailangan namin ng tulong.
Hindi namin hinihiling na inyong pagalawin ang inyong hukbo.
Tulong lamang ang hiling namin.
Hindi namin mapapasok ang Asgard kung wala iyon.
Pinaghalo namin ng mga kadugo ni Odin ang aming mga laway.
Di namin sisirain ang kasunduang napagtibay na ng aming laway.
Ngunit hindi ba si Thor ang unang sumira ng kasunduan?
Hindi namin wawasakin ang daigdig dahil lamang sa isang yabag.
Lubhang malaki ang iyong hinihingi.
Kung gayo'y hindi ako hihingi.
Magmamakaawa ako.
Pinalaki ako ng aking ama na nasa puso ang Vanir.
Ang aming angka'y matagal nang nag-alay ng masarap na mead
at magigiting na mandirigma bilang pagsamba sa inyo.
Pakiusap...
tulungan ninyo kami.
Hindi maaari.
At kung ihandog namin ang mga mansanas ng buhay na walang hanggan?
Nagbigay ang mga iyon ng buhay sa inyong mga bulwagan
hanggang kunin ni Odin ang mga iyon.
Kayo'y nalalanta habang ang Aesir ay nananatiling bata.
Pinagbawalan kaming pumasok sa tanimang ginto.
Ngunit kung kayong mga mortal ang tutungo sa pook na pinagbawalan ang Vanir,
kung inyong magagapi si Fafnir, ang dragon ng niyebe...
Si Fafnir?
At makakuha kayo ng kahit isang mansanas mula sa kanyang binabantayan,
kung magagawa ninyo ang di maaari, ay oo,
tutulong ang Vanir.
Pag nakabalik akong may dalang napakarami, aasahan kong tutuparin ninyo iyan.
Isasama ninyo ang aming mortal.
Ang tagapaglingkod naming si Thyra ay tutulong sa inyo.
At magbabalita sa amin ng inyong pagkasawi.
Papatay tayo ng dragon!
Hindi, ako ang papatay ng dragon.
Magkakaroon tayo ng piging
upang bigyang-pugay ang mga malapit nang masawi.
Gaano ka na katagal namumuhay kasama nila?
Natagpuan ako ng Vanir malapit sa hanggahan,
isang sanggol na iniwan sa mataong daan.
Pinaglingkuran ko sila.
Pinalaki nila ako at sila'y naging mabuti sa akin.
Mabuti? Nasa panganib ka noong natagpuan ka namin.
Pagsubok lamang iyon.
Ipinadala ako sa mga magsasaka nang nakagapos.
Alam ng Vanir ang ibig nilang gawin sa akin,
ang laman ng kanilang mga puso.
Ngunit ibig nilang malaman kung ano ang laman ng sa inyo.
Egill, may dala akong...
Ang mga mansanas...
Paano mo naisip iyon?
Kailangang may gawin ako habang nakaluhod ka.
Lakas ang kailangan natin.
Lumuhod ka kanina.
At bago pa man iyo'y lumuhod ka kay Ama, pati kay Andvari.
Kanino ka ba hindi luluhod?
- Hindi mo dapat basta ipamigay ang awa. - Dahil doo'y nakapasok tayo rito.
Mas nanaisin mong sunugin ko ang mundo hanggang damo na lang ang matira,
na kamkamin ko ang yaman ng iba't ilagay sa aking barko
habang nagsisisigaw ang kanilang kababaihan?
Hindi ako ganoon, Sigrid.
Pinaslang mo ang ama ni Egill sa harapan niya noong 15 pa lamang siya,
ginawa mo siyang alipin, bagaman gayo'y minahal ka niya.
Si Leif na Walang Awa.
Iyon ang lalaking nagpaibig sa akin.
Leif.
Panginoon.
Egill, sampung taon ka nang naglilingkod.
Mas malayo ang iyong inilakbay kaysa kailangan.
Ikaw na ang magpapasya ng mga susunod mong hakbang.
Ika'y malaya na.
Ano? Kailangan natin ang bawat taong ating maisasama.
Ma...
Malaya na ako?
Makaaalis na ako?
Bayad na ang iyong utang.
Iyan ang itinatakda ni Leif na Maawain.
Mangkukulam, may kailangan ako sa iyo.
Ano ba sa iyong tingin ang iyong kailangan, alipin?
Hindi na ako alipin.
Pinalaya na ako ng aking hari.
Hihingi sana ako ng payo.
Di mo ba magamit ang iyong mga patpat upang ikaw mismo ang makasaksi?
Ikuwento mo...
Ngayo'y pakinggan ang kuwento ni Egill na Alipin.
Na kailanma'y di nagmay-ari ng kaniyang hinaharap.
At hindi na nagtangkang tingnan iyon
dahil ang aliping nagtataglay ng pag-asa
ay isang hangal.
Saan na ba ako tutungo?
Dapat ba akong umalis?
Dalawang landas ang aking nakikita.
Maaari kang pumili.
Kung tutungo ka sa Asgard ay mabilis na matatapos ang iyong kuwento.
Kung uuwi ka, ika'y makapagsusulat pa ng maraming kabanata.
Nais mo bang manatili ako?
Makikipagsiping ka sa akin upang iyong malaman?
Upang maikuwento mong nakipagsiping ka sa mangkukulam at nabuhay?
Hindi, pakiusap...
Mahabaging mga diyos, sana'y alam ko ang iyong pangalan.
Subukan mo si Haring Tiwaz.
Mas nakamamangha iyon.
Si Egill na malayo ang narating, nakamit ang kaniyang kalayaa't
nakipagsiping sa isang diyos sa iisang araw lamang.
Paumanhin kung pinuntahan kita.
Kamumuhian ka na niya ngayon.
Mabubuhay naman siya.
Fafnir!
Palarin ka sana, Kamahalan.
Sana kung magtagpo uli tayo'y maging mabuti ang ating samahan.
Sa tingin mo'y magkikita pa tayo?
Fafnir!
Babasagin ko ang iyong bungo!
May kuwento sa likod niyan.
Kagabi'y lasing na lasing si Andvari.
Kagila-gilalas ang kaniyang kuwento.
Panghuling kuwento?
Upang palarin tayo.
Ngayo'y pakinggan ang kuwento ni Andvari na may kimkim na galit.
Noong unang panaho'y may dalawang dwarf na prinsipe
na nag-aanyong hayop upang mag-ikot sa kanilang kaharian.
Kinaibigan nila ang isa pang batang dwarf na nakapagpapalit-anyo.
Si Andvari.
Naging mahigpit ang kanilang samahan,
hanggang dumating si Loki.
Sinabi niyang hindi niya sinadya.
Bagaman sinabi niya iyo'y may malalim pa siyang mga balak.
Ang ama ng dwarf, ang hari, ay humingi ng kabayaran mula sa Asgard.
Isang pagtutubos.
Pumayag si Loki.
Nag-alok siya ng napakalaking kayamanan at kaniya itong inihatid.
Ngunit ang ginto'y di niya pagmamay-ari.
Iyo'y kaniyang ninakaw...
mula kay Andvari.
Noon lamang napagtanto ni Andvari na sa pagkawala ng itinakdang prinsipe
ay may bagong hahalili sa trono.
Ang mismong kapatid ng prinsipe.
Si Fafnir.
Ngunit hindi alam ng mang-aagaw
na nilagyan ni Andvari ng makapangyarihang sumpa
ang kaniyang ginto,
at hindi nagtagal,
nagbago ang anyo ni Fafnir at naging kawangis ng isang ibon.
Hindi na maaangkin ni Fafnir ang trono. Wala nang natira sa kaniya.
Maliban sa kabayaran sa pagkitil sa otter at ang kaniyang kasabwat na si Loki,
na sa panahong iyo'y may mga bagay na kailangang pabantayan.
Ang mga mansanas ng buhay na walang hanggan.
Narinig kong ika'y maghihiganti rin.
- Hindi ko alam iyon. - Alam ni Loki.
Wari ko'y alam niya na haharapin natin si Fafnir,
at naisip niyang ako'y mapakikinabangan.
Dati'y kapanday ko si Fafnir.
Ginamit siya ni Loki at sinira siya.
Sa ginawa niyang iyo'y nasira rin ako.
Ika'y sisirain din niya.
Maliban na lamang kung magising ka at tumulong sa aking paghihiganti...
Di mo maaaring patayin si Loki.
Hindi hangga't hindi ko nakakamit ang aking hangad...
ngunit pagkatapos nito,
kung mapatay mo si Loki bago niya ako mapatay,
hindi ako magluluksa.
Bihirang makakita ng mga uod sa malalim na tubig, Loki.
Hinaan mo lamang, aking Sigrid.
Nakagugulat namang kinakausap mo ako ngayon.
Tinawag kita roon sa ilang. Hindi mo ako pinakinggan.
At dinala ka pa rin ni Thor sa Vanaheim.
Kumikilos ako, mapansin mo man o hindi.
Kaunti ang aking nasaksihan sa maalamat mong mga "kilos".
Si Thor ang iyong pinangako.
Ibigay mo man lamang kahit iyong mga lintik na mansanas.
Hindi ba tagpaglingkod mo si Fafnir dati?
Inyo ring tagapaglingkod si Egill dati.
Kung tutulungan kita ngayo'y malalaman iyon ni Odin.
Saan ka mas nasaktan?
Sa pakubli kong pagkilos?
O sa pagluhod ng iyong irog na nagmistula siyang pulubi?
Malamang ikaw ang mas makasasakit sa akin.
Ngunit natatakot ako para kay Leif.
Nais kong mabuhay siya pakatapos nito.
Siya'y mabuting hari.
Mabait at makatarungan.
Hindi, huwag kang malambing.
Isa kang hari.
Angkinin mo ako't huwag kang magpigil!
Lason ni Fafnir, walang duda.
Ang mga ilog na ito'y laway noong walang-hiya.
Binibini, nais kong sabihin sa iyo,
noong nasa dagat tayo'y madilim, at kaunti lamang ang aking nakikita at...
Nakalulungkot naman.
Nais kong matalas ang mga mata ng aking mga tagapana.
Akin na ang iyong pana.
Hindi kita pinaglalaruan.
Ang aking mahika'y mahika ng mga bituka.
At gawa ba sa ano ang tali ng iyong pana?
Bitukang binanat.
- Ano na ang magagawa nito? - Mabubutas na niyan ang balat ng dragon.
Kung ika'y papalarin.
Huwag kang matakot, babae. Hindi ka mamamatay ngayong araw.
Tago!
Fafnir!
Kung iyo nang nakalimutan ang wikang-tao, mag-usap tayo gamit ang Wikang-Dwarf.
Ating gamitin ang alingayngay ng bundok!
Andvari, anak ni Oin.
Malayo ang iyong nilakbay upang makamit ang buhay na walang hanggan,
subalit kamatayan lamang ang aking maibibigay sa iyo.
Matanda na ako. Hindi ko kailangan ang iyong mga mansanas.
Hindi kailangan ng mga nilalang ang buhay na walang hanggan,
ngunit ito'y kanilang hinahangad.
Batid kong iyon ang nais mo,
kinapong anak ng pakawala.
Nagsama ka ng mga dayong mandirigma sa aking taniman!
Ikaw ang may kasalanan nito, Andvari.
Walang-hiyang pike!
Anak-isda!
Natutuwa akong ako'y nagiging isda.
Mas mainam kaysa sa kung naging ano ka.
Kumain ka. Magpagaling ka.
Kapanday ko siya dati.
Hayaan ninyo siyang mabuhay.
Ito ba ang iyong ninais?
Mga manlalason!
Leif!
Loki.
Nagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso