ZMIERZCH BOGÓW
ROBAK
Czy już nic nie zadowala mego męża?
Czy twa Sif może się przysłużyć?
Przybywasz do mnie w czasie krwawienia?
Nie chcę się zbrukać.
Moje łono skąpane jest w słodyczy.
Tylko kroki zostawiam splamione.
Mów, jak ci na imię albo odejdź.
Jestem boginią szkarłatnych śladów.
Kroczę wśród pobitych i pokonanych,
gdy wracają do domu po przegranej.
Jestem Sandraudiga, pani klęski.
Ta obłąkana suka.
Załatwiła mnie.
Po dziś dzień nie miałem okazji zaznać smaku... porażki.
Możesz mnie smakować do woli.
Cóż mogę ofiarować synowi Odyna?
Twoje łzy.
To bogów też toczy rozkład?
Są wyrzutkami, których nikt nie czci.
To jednak wciąż bogowie. Zabiją cię, jeśli zechcą.
Król Tyr i jego krewni mają szpiegów w Asgardzie.
Kazali mu się was spodziewać.
Król wystawił was na próbę.
Ocaliliście mnie.
Dlatego Vanirowie udzielą wam audiencji.
Królu Tyrze, dziękujemy za twą gościnność.
Jestem Leif, władca klanu Völsung.
Przychodzę, by wesprzeć mą przyszłą królową Sigrid.
Wiemy o żądzy zemsty Krwawej Oblubienicy.
Potrzebujemy pomocy.
Nie prosimy was o wsparcie w bitce.
Prosimy jeno o pomoc w przedostaniu się przez mury Asgardu.
Przypieczętowaliśmy śliną pokój z rodem Odyna.
Nie złamiemy świętego rozejmu.
Czyż Thor pierwej go nie złamał?
Nie podpalimy świata z powodu jednego afrontu.
Prosisz o zbyt wiele.
Zatem nie proszę.
Ja błagam.
Ojciec wychował mnie tak, bym miał Vanirów w sercu.
Mój lud od dawien dawna wznosi za was toasty i za was ginie.
Proszę, pomóżcie nam.
Nie.
Przyniesiemy wam jabłka nieśmiertelności.
Dawały wam życie wieczne, póki Odyn wam ich nie odebrał.
Teraz usychacie, a Azowie żyją wiecznie młodzi.
Nie mamy wstępu do złotego sadu.
Jeśli wy, śmiertelnicy, pójdziecie tam
i pokonacie śnieżnego smoka Fafnira...
Fafnira?
Jeśli wyrwiecie choćby jedno jabłko z jego skarbca,
dokonacie czynu niemożliwego, to tak,
Vanirowie wam pomogą.
Trzymam cię za słowo. Przyniosę ci cały buszel.
Weźcie ze sobą naszą śmiertelniczkę.
Thyra, nasza służąca, pomoże wam.
Powiadomi nas, jeśli zginiecie.
Zabijemy pieprzonego smoka!
Nie, to ja zabiję pieprzonego smoka.
Wyprawimy ucztę na cześć tych, którzy idą na śmierć.
Jak długo z nimi żyjesz?
Vanirowie znaleźli mnie na pograniczu.
Byłam porzucona na drodze.
Służę im.
Wychowali mnie i byli dla mnie dobrzy.
Dobrzy? Narazili cię na niebezpieczeństwo.
Poddali was próbie.
Wysłali mnie w kajdanach.
Wiedzieli, co tamci chcieli mi zrobić,
co było w ich sercach.
Chcieli wiedzieć, co kryje się w waszych.
Egillu, mam...
Jabłka...
Jak żeś na to wpadła?
Musiałam coś wymyślić, gdy ty padłeś na kolana.
Potrzebujemy silnych.
Ty dziś uklęknąłeś.
Podobnie jak przed mym ojcem i Andvarim.
Przed kim nie uklękniesz?
- Miłosierdziem nic nie kupisz. - Kupiłem nam wejście tutaj.
Wolałabyś, abym spalił świat do cna,
załadował łupy innych na statek i słuchał krzyków ich kobiet za plecami?
Jam nie jest tego typu człowiekiem.
Zabiłeś ojca Egilla na jego oczach, gdy miał 15 lat.
Zrobiłeś zeń niewolnika i sprawiłeś, że cię za to umiłował.
Leif Bezlitosny.
To on mnie zdobył.
Leif.
Panie.
Służyłeś mi dziesięć dobrych lat. Kroczyłeś za mną dalej, niżeś musiał.
Od teraz podążaj własną ścieżką.
Jesteś wolny.
Słucham? Potrzebujemy tych ludzi.
Jestem wolny?
Mogę odejść?
Spłaciłeś dług.
Tak mówi Leif Miłosierny.
Czarodziejko, musisz coś dla mnie zrobić.
Czego ci potrzeba, niewolniku?
Nie jestem niewolnikiem.
Mój król mnie uwolnił. Przychodzę do ciebie po radę.
Nie możesz powróżyć z tych swoich patyków?
Mów...
Posłuchaj o zniewolonym Egillu.
Który nie znał, co to przyszłość.
Który nie patrzył wprzód,
gdyż głupcem jest, kto żywi nadzieję, będąc niewolnikiem.
Dokąd mam pójść?
A może zostać?
Widzę przed tobą dwie ścieżki.
Musisz wybrać.
Twa podróż do Asgardu zakończy się gwałtownie.
Zaś wracając do domu, napiszesz jeszcze wiele rozdziałów.
Chciałabyś, abym został?
Żebyś mógł na ten temat bajdurzyć?
Żeś spał z wiedźmą i przeżył?
Nie, proszę cię.
Marzę, by poznać twe imię.
Spróbuj z królem Tyrem.
To dopiero historia.
„O Egillu podróżniku,
który zasłużył na wolność i przeleciał boga tego samego dnia”.
Żałuję, że spytałem.
Teraz cię znienawidzi.
Ale przeżyje.
Fafnir!
Życzę powodzenia, królu.
Liczę, że jeśli znów się spotkamy, powitamy się jak przyjaciele.
Myślisz, że jeszcze się zobaczymy?
Fafnirze! Zerżnę ci czaszkę!
To dopiero temat!
Wczoraj Andvari upił się w sztok.
Język mu się rozwiązał.
Zechcesz opowiedzieć?
Na szczęście.
Posłuchajcie o Andvarim, który chowa w sercu urazę.
W dawnych czasach żyli dwaj książęta krasnoludy,
którzy pod postacią zwierząt żyli w swym królestwie.
Zaprzyjaźnili się z innym krasnoludem, który zmieniał swą postać, Andvarim.
Byli przyjaciółmi,
dopóki nie pojawił się Loki.
Twierdził, że to był wypadek,
ale już wtedy knuł swe piętrowe intrygi.
Ojciec krasnoluda, król, zażądał od Asgardu zadośćuczynienia.
Nazywał to okupem.
Loki się zgodził,
oferując niewypowiedziane skarby, które też dostarczył.
Tyle że złoto nie było jego.
Ukradł je... Andvariemu.
Dopiero wtedy Andvari zrozumiał, że śmierć następcy tronu
utorowała drogę do niego nowemu następcy, bratu księcia.
Fafnirowi.
Uzurpator nie wiedział, że Andvari rzucił na swe złoto potężną klątwę.
Dlatego wkrótce
Fafnir zaczął przybierać nową postać, przypominającą ptaka.
Fafnir nie mógł już objąć tronu. Został z niczym.
Miał tylko skradziony okup i wspólnika, Lokiego,
który zdobył już inne skarby, których musiał strzec.
Jabłka życia wiecznego.
Krążą słuchy, że ty też chcesz się zemścić.
- Nie wiedziałam. - Zaś Loki tak.
Zapewne wiedział, iż przyjdzie nam atakować Fafnira.
Pomyślał, że się przydam.
Fafnir był niegdyś mym przybranym bratem.
Loki wykorzystał go i zniszczył.
Przy okazji zniszczył mnie.
I ciebie też zniszczy.
Chyba że oprzytomniejesz i pomożesz mi się na nim zemścić.
Nie możesz go zabić.
Pierw muszę osiągnąć swój cel, ale gdy będzie po wszystkim
i zabijesz go, zanim on zabije mnie,
nie będzie mi żal.
Rzadka to rzecz znaleźć takie robaki w głębinach, Loki.
Mów szeptem, moja Sigrid.
Jestem zaskoczona, że raczysz się odezwać.
Wzywałam cię na pustkowiu. Wtedy nie słyszałeś.
A jednak Thor cisnął cię niczym piorun do Vanaheim.
Nie siedzę bezczynnie, czy to zauważasz, czy nie.
Niewielem widziała twoich poczynań. Obiecałeś mi Thora.
Daj nam przynajmniej te cholerne jabłka.
Czyż Fafnir nie był twoim sługą?
Tak jak Egill był twoim.
Jeśli wam teraz pomogę, Odyn się o tym dowie.
Co cię bardziej rani?
To, że działam po cichu,
czy to, że twój chłoptaś klęczy niczym żebrak?
Jeśli ktoś ma mnie zranić, to najprędzej ty.
Ale boję się o Leifa.
Chcę, żeby wyszedł z tego cało.
Leif jest dobrym królem.
Łaskawym i sprawiedliwym.
Precz z delikatnością.
Jesteś królem.
Chwyć świat za włosy i pociągnij!
To bez wątpienia jad Fafnira.
Te rzeki aż kipią jego śliną.
Chciałam ci powiedzieć, pani,
że na morzu było ciemno i widziałam niewiele i...
Wielka szkoda.
Wolę, gdy moje łuczniczki mają sokoli wzrok.
Podaj mi swój łuk.
Zaufaj mi.
Moja magia to magia wnętrzności.
A z czego zrobiona jest cięciwa?
Z naciągniętych wnętrzności.
Co teraz potrafi?
Przeszyje skórę smoka.
Przy łucie szczęścia.
Nie bój się, dziewczyno. Dziś nie zginiesz.
Kryć się!
Fafnir!
Jeśliś zapomniał ludzkiej mowy, pomówmy w języku krasnoludów.
Pomówmy językiem echa gór!
Andvari, synu Oina.
Przebyłeś długą drogę po życie wieczne,
kiedy ja mogę dać ci tylko śmierć.
Dożyłem sędziwego wieku. Nie potrzebuję twych jabłek.
Ludzie nie potrzebują nieśmiertelności, lecz jej pragną.
Wiem, że też jej chcesz,
ty wytrzebiona łachudro.
Sprowadziłeś obce miecze do mojego gaju!
To twoja wina, Andvari.
Pieprzony szczupaku!
Rybi pomiocie!
Lubię zmieniać się w rybę.
Wolę to, niż czym ty się stałeś.
Jedz. Niechaj cię uzdrowi.
Był mym przyrodnim bratem.
Niechaj żyje.
Tego właśnie pragnęłaś?
Truciciele!
Leif!
Loki.
Napisy: Agata Martelińska