(ปัจฉิมบทแห่งทวยเทพ)
(หนอน)
บนสวรรค์ของเรา ไม่มีอะไรที่ทําให้สามีข้าเป็นสุขได้เลยหรือ
ให้ซิฟของท่านรับใช้ได้ไหม
เจ้ามาชมหาดของข้าขณะมีรอบเดือนหรือ
ข้าไม่ต้องการหญิงที่ทําเปรอะเปื้อน
ข้ามางานของท่านด้วยร่างกายที่หอมหวาน
มีแค่รอยเท้าเท่านั้นที่เปื้อน
บอกชื่อเจ้ามา ไม่งั้นก็ไปซะ
ข้าคือเทพีแห่งรอยเท้าสีเลือด
ข้าเดินเคียงข้างผู้พ่ายแพ้และแตกสลาย
ข้าคือบ้านให้ท่านเดินทัพกลับ หลังจากพ่ายแพ้
ซันดรอดิกาผู้น่าสะพรึง
หญิงบ้านั่น
นางชนะข้า
เป็นครั้งแรกที่ข้าได้รู้จักเจ้า ความพ่ายแพ้
ท่านอาจรู้จักข้าได้มากเท่าที่ต้องการ
ข้าจะถวายอะไรแก่บุตรแห่งโอดินได้บ้าง
เจ้าจะร้องไห้ไหม
ข้าไม่ยักรู้ว่าเทพก็เน่าเปื่อยได้
เทพพวกนี้ไม่มีใครเคารพบูชาและถูกทอดทิ้ง
แต่ก็ยังเป็นเทพ และถ้าคิดจะฆ่าเจ้าก็ย่อมได้
ราชาทีวาซและญาติพี่น้อง มีสายอยู่ในแอสการ์ด
พวกนั้นบอกเขาว่าพวกเจ้าจะมา
เขาทดสอบเจ้าด้วยเด็กที่เขาเก็บมาเลี้ยง
เจ้าช่วยชีวิตนาง
วานีร์จึงยอมให้เจ้าเข้าพบ
ราชาทีวาซ เราขอขอบคุณที่ให้การต้อนรับ
ข้าชื่อเลฟ ราชาแห่งเผ่าโวลซัง
และข้ามาที่นี่ในฐานะผู้ช่วยของซิกริด ราชินีในอนาคตของข้า
เรารู้เรื่องความแค้นของเจ้าสาวเลือดของเจ้า
งั้นท่านก็รู้ว่าเราต้องการความช่วยเหลือ
เราไม่ได้ขอให้ท่านเดินทัพเต็มกําลัง
เราขอแค่ให้ช่วยเสริมเท่านั้น ไม่เช่นนั้นเราจะผ่านกําแพงแอสการ์ดไปไม่ได้
เราถ่มน้ําลายกับคนของโอดินแล้ว
เราจะไม่ละเมิดข้อตกลงสงบศึก ที่ถ่มน้ําลายสาบานกันแล้ว
ธอร์ไม่ได้ละเมิดก่อนหรอกหรือ
เราจะไม่เผาโลกเพื่อให้คนคนเดียวผ่านดินแดน
เจ้าขอมากเกินไป
งั้นข้าจะไม่ขอ
ข้าจะวิงวอน
พ่อเลี้ยงดูข้ามาให้มีวานีร์อยู่ในหัวใจ
คนของข้ารินเหล้าและมอบคนดีมีฝีมือ เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านมาช้านาน
ได้โปรด... ช่วยเราด้วย
ไม่
แล้วหากเรานําแอปเปิ้ล แห่งความเป็นอมตะมาให้ท่านเล่า
มันเคยรักษาชีวิตไว้ในท้องพระโรงของท่าน จนกระทั่งโอดินพรากเอาไป
บัดนี้ท่านร่วงโรยแล้ว ในขณะที่เอซีร์ยังคงเยาว์วัยตลอดกาล
อุทยานทองคําเป็นสถานที่ต้องห้ามสําหรับเรา
แต่ถ้ามนุษย์อย่างเจ้าจะไปในที่ที่วานีร์ไปไม่ได้
ถ้าเจ้าปราบมังกรหิมะฟาฟนีร์ได้...
ฟาฟนีร์หรือ
และได้แอปเปิ้ลจากที่เขาหวงไว้ แม้เพียงลูกเดียว
ถ้าเจ้าทําสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ได้สําเร็จ เราก็ตกลง
วานีร์จะช่วยเจ้า
เมื่อข้านําแอปเปิ้ลกลับมาหอบใหญ่ ข้าหวังว่าท่านจะรักษาคําพูด
เจ้าจะพามนุษย์ของเราไปด้วย
ธีรา บ่าวรับใช้ของเราจะคอยช่วยเหลือเจ้า
และนําข่าวการตายของเจ้ากลับมา
เราจะได้ฆ่ามังกรแล้ว
ไม่ ข้าต่างหากที่จะได้ฆ่ามังกร
เราจะจัดงานเลี้ยงเป็นเกียรติแก่ผู้ที่กําลังจะตาย
เจ้าอยู่กับพวกเขามานานแค่ไหนแล้ว
วานีร์พบข้าแถวชายแดน
ตั้งแต่เป็นทารกที่ถูกทิ้งไว้บนถนน
ข้ารับใช้พวกเขา
พวกเขาเลี้ยงข้ามาและดีต่อข้า
ดีต่อเจ้าหรือ เจ้าตกอยู่ในอันตรายตอนที่เราเจอเจ้า
นั้นก็เพื่อทดสอบท่าน
ข้าถูกส่งไปผูกมิตรกับชาวไร่
วานีร์รู้อยู่แล้วว่าพวกนั้นตั้งใจจะทํายังไงกับข้า
ในใจพวกเขาคิดอะไร
แต่วานีร์อยากรู้ว่าในใจท่านคิดอะไร
เอกิล ข้านํา...
แอปเปิ้ลน่ะ...
เจ้าคิดได้ยังไง
ข้าต้องทําอะไรสักอย่าง ระหว่างที่เจ้าคุกเข่าอยู่น่ะสิ
เราต้องการความแข็งแกร่ง
วันนี้เจ้าคุกเข่า
และก่อนหน้านั้น เจ้าคุกเข่า ให้พ่อของข้า ให้อันด์วารี
มีใครบ้างที่เจ้าจะไม่คุกเข่าให้
- ความเมตตาไม่ใช่เงินทองที่จะใช้ไปเรื่อย - มันเปิดทางให้เราเข้ามาที่นี่
เจ้าอยากให้ข้าเผาโลกให้เป็นจุณ
ขนสมบัติคนอื่นมาขึ้นเรือตัวเอง โดยมีเสียงกรีดร้องของหญิงตามหลังเรอะ
ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น ซิกริด
เจ้าฆ่าพ่อของเอกิลต่อหน้าเขา ตอนเขาอายุ 15
แล้วจับเขาเป็นทาส แถมยังทําให้เขาเทิดทูนเจ้าด้วย
เลฟ ผู้ไร้เมตตา
นั่นแหละคนที่ชนะใจข้า
เลฟ
นายท่าน
เอกิล เจ้ารับใช้ข้ามาสิบปี เจ้าเดินมาไกลกว่าที่ติดหนี้ข้าแล้ว
จากนี้ไปเจ้าจะก้าวเท้าของเจ้าเอง
เจ้าเป็นอิสระแล้ว
อะไรกัน ทุกคนจําเป็นสําหรับเรานะ
ข้า... ข้าเป็นอิสระแล้วหรือ
ข้าไปได้แล้วใช่ไหม
เจ้าใช้หนี้หมดแล้ว
เลฟผู้เมตตากล่าวเช่นนั้น
แม่หมอ ข้าต้องการขออะไรบางอย่างจากท่าน
เจ้าคิดว่าเจ้าต้องการอะไรล่ะ ทาส
ข้าไม่ใช่ทาส
ราชาปล่อยข้าเป็นอิสระแล้ว ตอนนี้ข้าจะขอคําปรึกษาจากท่าน
ไม้คทาของเจ้ายกไม่ขึ้นหรือ
บอกข้าซิ...
ข้าจะกล่าวถึงเอกิล ผู้เป็นทาส
ผู้ไม่เคยมีอนาคตเป็นของตนเอง
ผู้ไม่เคยมองไกล
สําหรับคนที่ถูกซื้อตัวไป การมีความหวังคือความโง่เง่า
ข้าจะไปไหนดี
ข้าจะไปดีไหม
ข้าเห็นหนทางสองทางสําหรับเจ้า
เจ้ามีทางเลือก
เดินทางไปแอสการ์ดต่อ แล้วเรื่องของเจ้าจะจบลงอย่างไว
หรือกลับบ้านไปเขียนเรื่องราวชีวิตบทต่อๆ ไป
ท่านจะให้ข้าอยู่ต่อไหม
เจ้าอยากนอนกับข้าเพื่อจะได้มีเรื่องเล่าสินะ
จะได้พูดได้ว่าเจ้าเคยนอนกับแม่มด และยังรอดมาได้
เปล่า ได้โปรด ข้า...
ทวยเทพช่วยด้วย ข้าอยากรู้จักชื่อท่านนัก
ลองราชาทีวาซสิ
ทีนี้ก็มีเรื่องเล่าแล้ว
"เอกิลเดินทางมาไกล
ผู้ได้รับอิสรภาพและนอนกับเทพ ทั้งหมดเกิดขึ้นในหนึ่งวัน"
ขอโทษที่มารบกวน
เขาคงเกลียดท่านแล้ว
แต่เขาจะรอด
ฟาฟนีร์
ขอให้ท่านโชคดี ราชาของข้า
หวังว่าถ้าเราพบกันอีก เราจะได้ทักทายกันฉันมิตร
เจ้าคิดว่าเราจะได้พบกันอีกหรือ
ฟาฟนีร์ ข้าจะฟาดกะโหลกเจ้า
แค่นั้นก็เป็นเรื่องเล่าแล้ว
เมื่อคืนอันด์วารีเมามาก
และเขาเล่าเรื่องได้สนุกมาก
งั้นขอฟังอีกเรื่องเพื่อสั่งลาได้ไหม
จะได้โชคดี
ข้าจะกล่าวถึงอันด์วารีที่กุมความแค้น
ในอดีตกาลมีเจ้าชายแคระอยู่สององค์
ที่แปลงร่างเป็นสัตว์ออกสํารวจอาณาจักรของตน
พวกเขาผูกมิตรกับชายแคระอีกคน ที่สามารถเปลี่ยนสีผิวได้ ชื่ออันด์วารี
พวกเขาสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งโลกิมาถึง
เขาอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุ
แต่ถึงอย่างนั้น โลกิมีแผนซ้อนแผน
บิดาของชายแคระซึ่งเป็นราชา เรียกร้องให้แอสการ์ดชดใช้
เขาเรียกว่าค่าไถ่
โลกิตกลง
เขามอบสมบัติลับๆ และส่งไปให้
แต่นั่นไม่ใช่ทองคําของเขาเอง
เขาขโมยมันมาจากอันด์วารี
อันด์วารีเพิ่งรู้ตอนนั้นเอง เมื่อเจ้าชายรัชทายาทจากไป
มีรัชทายาทคนใหม่ ซึ่งก็คือน้องชายของเจ้าชาย
ฟาฟนีร์
แต่ผู้ชิงบัลลังก์หารู้ไม่ว่า อันด์วารีได้ลงอาคมสาปแช่งในทองคําของตน
และไม่นาน
ฟาฟนีร์ก็มีร่างใหม่เหมือนนก
ฟาฟนีร์ไม่สามารถครองบัลลังก์ได้อีก เขาไม่เหลืออะไรเลย
ไม่เหลืออะไรนอกจากค่าไถ่ตัวนาก และผู้สมรู้ร่วมคิดของเขา โลกิ
ซึ่งตอนนั้นก็มีสิ่งอื่นๆ ที่ต้องดูแล
แอปเปิ้ลแห่งชีวิตนิรันดร์
ได้ยินว่าเจ้าก็มีความแค้นที่ต้องชําระ
- ข้าไม่เคยรู้เลย - โลกิรู้
ข้าสงสัยว่าเขารู้ว่าเราต้องตามล่าฟาฟนีร์
และคิดว่าข้าอาจมีประโยชน์
ฟาฟนีร์เคยเป็นน้องชายร่วมแดนตีเหล็ก
โลกิใช้เขาและทําลายเขา
ซึ่งเป็นการทําลายข้า
และเขาจะทําลายเจ้าด้วย
เว้นแต่เจ้าจะมีสติและร่วมมือกับข้า อย่างเต็มที่ในการแก้แค้น...
เจ้าฆ่าโลกิไม่ได้
จนกว่าข้าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่... เมื่อมันจบลง
ถ้าเจ้าฆ่าโลกิก่อนที่เขาจะฆ่าข้า
ข้าจะไม่คร่ําครวญเลย
หาหนอนในน้ําลึกนั้นยากแท้ โลกิ
พูดเบาๆ สิ ซิกริด
แปลกใจจังที่เจ้ายอมลดตัวมาคุยกับข้า
ข้าเรียกหาเจ้าในแดนรกร้าง แต่เจ้าไม่ใส่ใจ
และธอร์ก็ยังส่งสายฟ้าฟาดเจ้าไปวานาไฮม์
ข้าเดินเกมแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะสังเกตเห็นหรือไม่
ข้าแทบไม่เคยเห็น "การเดินเกม" ในตํานานของเจ้า เจ้าสัญญาจะมอบธอร์ให้ข้า
อย่างน้อยก็ส่งแอปเปิ้ลนั่นมาให้เรา
ฟาฟนีร์เคยเป็นบ่าวรับใช้ของเจ้าไม่ใช่รึ
เหมือนที่เอกิลเคยเป็นบ่าวของเจ้า
ถ้าข้าช่วยเจ้าตอนนี้ โอดินต้องรู้แน่
อะไรทําให้เจ้าเจ็บหนักกว่ากัน
เมื่องานข้าถูกระงับหรือ
หรือสามีของเจ้าคุกเข่าวิงวอน ราวกับขอทานล่ะ
ข้าว่าเจ้ามีโอกาสทําข้าเจ็บมากกว่า
แต่ข้ากลัวแทนเลฟ
ข้าอยากให้เขารอดจากศึกนี้ไปได้
เลฟเป็นราชาที่ดี
มีเมตตาและยุติธรรม
ไม่ ไม่ต้องนุ่มนวล
เจ้าเป็นราชา
เอาแบบที่รุนแรงเร่าร้อน
พิษของฟาฟนีร์แน่นอน
แม่น้ําเหล่านี้เกิดจากน้ําลายของเจ้าสัตว์ร้ายนั่น
นายหญิง ข้ามีเรื่องอยากบอก
คือในทะเลมันมืด ข้าเห็นแค่นิดเดียวและ...
น่าเสียดาย
ข้าอยากให้นักธนูของข้ามีสายตากว้างไกล
ส่งคันธนูมา
ไม่ใช่แผนร้ายอะไร
มนตราของข้าคือมนตราจากอวัยวะภายใน
แล้วสายธนูทํามาจากอะไร
เครื่องในสัตว์ขึงตึง
ตอนนี้มันจะทําอะไรได้
แทงทะลุผิวหนังของเจ้าตัวนั้น
ถ้าโชคดีนะ
อย่ากลัวเลย สาวน้อย วันนี้เจ้าไม่ตายหรอก
หาที่ซ่อน
ฟาฟนีร์
ถ้าเจ้าลืมภาษามนุษย์ งั้นมาพูดภาษาคนแคระกัน
มาพูดให้สะท้อนก้องกลางขุนเขากันเลย
อันด์วารี บุตรแห่งโออิน
เจ้าเดินทางมาไกลเพื่อชีวิตนิรันดร์
แต่ข้ามอบให้เจ้าได้แค่ความตาย
ข้าแก่มากแล้ว ข้าไม่ต้องการแอปเปิ้ลของเจ้า
มนุษย์ไม่จําเป็นต้องเป็นอมตะ แต่ก็ต้องการมัน
และข้ารู้ว่าเจ้าก็ต้องการ
เจ้าคนไร้ค่า
เจ้าชักนําศัตรูต่างถิ่นมาที่สวนของข้า
นี่เป็นฝีมือเจ้า อันด์วารี
หอกนั่น
ไข่ปลา
ข้าอยากให้กลายร่างเป็นปลา
ดีกว่าร่างที่เจ้าเป็น
กินซะ หายไวๆ
เขาเป็นน้องชายข้า
ให้เขามีชีวิตเถอะ
เจ้าต้องการเช่นนี้หรือเปล่า
เจ้าวางยาพิษ
เลฟ
โลกิ
(คําบรรยายโดยขีดขิน จินดาอนันต์)