ZMIERZCH BOGÓW
BÓG I KOZIOŁ OFIARNY
A teraz mocno przyj.
Widzę jej głowę.
Oto moja córka.
Jesteś, mój skarbie.
Loki, co się stało?
Nie słyszę jej.
Czy ona...
Głoście jej chwałę, bowiem ona jest idealna.
Fenrirze, mój synu. Chodź do siostry.
Ty także, moja Jormungandr.
Oto kłamca Loki, który dzieli łoże z olbrzymkami.
Bruka swe imię...
i płodzi samą padlinę.
Odyn zabronił ci współżyć z olbrzymkami! Zabawiałeś się z wrogiem!
- Zostaw moją córkę! - Twój pomiot przepadnie.
Twa martwa córka trafi do zaświatów.
Na imię jej będzie Hel.
Wilczek zostanie naszym zwierzem.
Zaś ta...
Nie.
Nie!
Chwila. Coś mi się tutaj nie zgadza.
Mnie tutaj nie ma.
To dobra kobieta.
Staraliście się o potomstwo.
- Skoro jest niepłodna... - Odpocznij.
Völsungowie nie kierują się tylko sercem!
Rozstań się z nią, zanim...
Nie, ojcze, ja nie chciałem...
Podniosłeś rękę na ojca i ten zmarł następnego dnia!
Loki...
Cóżeś uczynił?
Mniemam, że nie chcesz pogorszyć sytuacji.
Nawet nie wiem, gdzie jesteśmy!
W głowie mam sieczkę.
Nie pamiętam...
Musisz pamiętać. Inaczej się stąd nie wyrwiemy.
Leif!
Dałeś bogom zatruty dar.
A teraz... płacisz za to cenę.
Skazali cię na cierpienie.
Umieścili cię w głowie Hoenira.
Spójrz na jego roztrzaskaną czaszkę.
W głowie? Jakim to sposobem?
Dla Hoenira rozmiar nie gra roli.
A kim on jest?
Otóż Hoenir tchnął rozsądek w bezsensowną ludzkość.
Jego mądrość pomogła zwyciężyć pierwszą wojnę.
Wymieniono go za Freyę, by przypieczętować rozejm.
Był więźniem. Dla utrzymania pokoju.
Odyn oddał go półżywego, z rozłupaną czaszką.
Hoenira pochłonęło szaleństwo.
To czyni głowa boga? Doprowadza mnie do szaleństwa?
Hoenir będzie cię nękał bólem i żalem.
Zaoferuje odpuszczenie win.
Ale nie zmienisz tego, co już się wydarzyło.
Skąd w tobie chęć pomocy?
Bo bez ciebie Sigrid nie ukończy misji.
Nigdy nie wybaczy mi twego upadku.
Uciekajcie!
To niebo.
Nigdy nie widziałem takiego.
Biel, którą widzisz, to magia Wyrdingu.
Zależy wyłącznie od woli Hoenira.
Moja matka mawiała, że Wyrding to przeznaczenie człowieka.
Widzę tu jeno przeszłość.
Przeszłość człowieka to przepowiednia.
Czyny z przeszłości decydują o przyszłości.
Wyrding to nasze czyny splecione ze sobą.
Coś pięknego i... pustego zarazem.
A gdy się wypełni, spada z nieba jako śnieg.
Odzyskamy go, królowo.
Nie jestem królową.
Nie złożyliśmy przysięgi.
Nie jest nawet moim mężem,
a teraz...
Sprowadzimy go.
Znam to miejsce.
Tego wieczoru go zabrałem.
Leif.
Nie!
Egill, ja...
Nie bądź głupi, Leif! Za mną!
Mogę mu pomóc.
Zabiłeś go wtedy. Nie możesz go teraz uratować.
Ten grzech, który wyczuwamy...
Skóra, którą wąchamy...
Skąd wziąłeś to futro?
Wilk nie miał już z niego pożytku.
Polujesz na nas? Jesteś Vanirem?
My, pierwsze wilki, żyjemy na ziemi Vanirów.
Jesteśmy starsi od bogów.
Słyszałem historie o człowieku, który zabił naszego w bitwie.
Ten, który zabijał, tłukł i kradł. To wasz wróg?
W tejże skórze wyczuwamy naszego krewniaka.
Nasza wataha musi wyświadczyć ci jedną przysługę.
Wymaga tego od nas Stare Prawo.
Tak oto czcimy poległych krewniaków.
I krewniaków, którzy ich zabili i oskórowali.
Poprowadzą nas.
Panoszyłeś się, wściekałeś i atakowałeś.
Najgorsze masz już za sobą!
Kim ty jesteś?
Musimy kontynuować wspinaczkę!
Ja to zrobiłem.
To moja wina.
Skąd.
Nie. Nie zrobiłeś. Jestem twym cieniem.
Kusicielem zza pleców.
Nie.
Gdy psy wyją na nic, wyją na mnie!
Jestem zdradą i oszustwem!
Jestem grabieżą i rabunkiem oraz zatrutą myślą!
To ja cię opętałem!
Byłeś tam.
Zawsze tam byłeś.
Gdy Loki szepnął słówko,
Leif słuchał.
Dopuść tę myśl. Przyjmij to.
Tu Vanirowie trzymają śpiącego boga.
Zabijcie boga i uwolnijcie swego króla.
Niechaj wypełni się wasz los.
Nasz los?
Stare Prawo nie nakazuje nam milczeć.
Jak wyrwiemy się z tej przeklętej gry?
Loki?
Wioślarze wezwą Odinsona.
Będą błagać o lepszy wiatr.
Mogę cię w tym wyręczyć.
Masz wybór, moje dziecko.
To muszę być ja.
Moje fale i stypa.
Grzmoty i twa Jormungandr.
Przygotujemy go na Ragnarök.
Na kres wszystkich bogów.
Nasienie Thora przypieczętuje jego los.
To proroctwo i znak.
Zgodnie z proroctwem zginiesz!
Pozwól mi temu zapobiec!
Upadek Thora uwolni naszą rodzinę.
Nawet jeśli same zginiemy.
Loki!
Wielki Tyrze.
To Loki zatruł tamte owoce.
Twoja służka zna prawdę!
Wysłuchaj ich.
Zdradziłaś nas, Drobinko.
Ta broń zabija tylko niektórych bogów?
Ukatrupi każdego.
Co tu się stało?
Me wężowe dziecko oplata ziemię.
Poszła do Thora jako kobieta.
Uwiodła go
i zaciągnęła do łoża.
Związała ich losy na zawsze.
Dlaczego?
Skoro to był twój plan, to po co ci Sigrid?
Loki, otrząśnij się!
Nadal cię potrzebuję!
Kim jesteście?
Jesteśmy olbrzymami z krain mrozu i gór,
ze wszystkich królestw Jötunnów!
Słyszeliśmy opowieść.
Jaką?
Twoją.
Powiedziałem im o Sigrid, Krwawej Oblubienicy,
córce Glaumara...
O olbrzymce Sigrid.
Idź. Zatrzymamy ich.
Jötunn!
Loki! Nie możesz tego zmienić!
Sam mówiłeś, że nie da się nic zmienić.
Ojcze, spójrz na mnie.
Jestem oszpecona i naznaczona!
Doprowadziłeś mnie do zguby!
I skazałeś siebie na przekleństwo!
Podobno jesteś źródłem całej niegodziwości świata.
Nie akceptujesz sam siebie?
Jestem tym, czym uczynili mnie ludzie!
Okłamałeś mnie, tak?
Okłamałeś, bym się nie poddał.
To wszystko...
Wszystko, co zrobiłem...
Te wybory...
Te wybory były moje.
Owszem.
Ten wybór należał zaś do ciebie.
Musisz z nim żyć.
Jestem bestią zdejmującą brzemię.
Istnieję tylko po to, aby ludzie mogli mnie obwiniać.
Aby każdy złodziej, obżartuch,
czy też leniwy chłopak
miał we mnie kozła ofiarnego.
Egill!
Przekroczyłeś ciemną granicę. Odnalazłeś nas.
Jak?
To dzięki mojej ręce.
Wciąż czuję w niej twą magię.
Wzywała mnie.
Dalej!
Ty głuptasie.
On mówi, że możemy zginąć razem.
Chcecie pozbawić mnie całej chwały?
Truciznę przynieśli ci naiwniacy, których zwiodłem,
lecz jabłka pochodziły z Asgardu.
Ty za tym stoisz?
Na rozkaz samego Odyna.
Jam jest tylko kamieniem ciskanym przez Wszechojca.
Jam jest płomień i ogień.
Jam jest Loki!
Pogardzany.
Obwiniany.
Czy on mówi prawdę, Drobinko?
Tak.
Wszyscy mamy roszczenia wobec Azów.
Zatem zemścijmy się wspólnie.
Umówmy się na inny sojusz.
Ruszajmy do Asgardu na wojnę.
Napisy: Agata Martelińska