ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ
ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ...
Θα σας πω μια ιστορία για τους μύθους.
Για τους ανθρώπους.
Και για τη μνήμη.
Ιστορίες που λέγονται στο σκοτάδι.
Σε επαινεί, Θρηνούσα.
Λέει ότι πάλεψες άξια στον βωμό του Χένιρ,
αλλά καλύτερα να παλέψει στο πλευρό σου.
Λες να δούμε τα Λικνίζοντα Φώτα;
Θα τα δεις.
Αν φας αυτό, θα δεις πολλά παραπάνω ακόμα.
Με το μαλακό.
Δεν χρειάζεται. Εμείς οι νάνοι μεγαλώσαμε μ' αυτά.
Θα μας πει κανείς εδώ μια ιστορία;
Μίλα, παραμυθά.
Ποιος θα μας πει;
Φέρνει καλοτυχία μια ιστορία πριν τη μάχη.
Τότε, να πούμε πολλές με τη σειρά μας.
Θα σας πω μια ιστορία για τη Φένια και τη Μένια.
Αδελφές που πουλήθηκαν σ' έναν βασιλιά πειρατή.
Τις έβαλε δεμένες στο καράβι του
και τις έδεσε σε μια μαγική μυλόπετρα.
Τις ανάγκασε να αλέθουν αλάτι
και να μη σταματούν ποτέ.
Έκαναν ό,τι κάνουν οι θνητοί.
Πάνω στη στενοχώρια τους, είπαν ένα τραγούδι
και είπαν μια αληθινή ιστορία.
Τραγούδησαν για τα βουνά, για την πατρίδα τους.
Ήταν γίγαντες, γέννημα θρέμμα.
Ο βασιλιάς μάζευε το αλάτι για τους δύσκολους καιρούς
και ζητούσε όλο και περισσότερο.
Δεν το ήθελε για το φαΐ,
μα για να το ρίξει στο νερό,
για να καταστρέψει τα βασίλεια των εχθρών του.
Καθώς οι γυναίκες συνέχιζαν το έργο τους,
ο ωκεανός πάφλαζε και άφριζε.
Το πλοίο έσπασε απ' τα ρεύματα.
Μα οι αδερφές συνέχιζαν το άλεσμα.
Ο τροχός τους ανάδευσε τα κύματα
και ο δουλέμπορος βασιλιάς...
πνίγηκε.
Το πλοίο πήγε στον βυθό.
Κι οι γυναίκες άρχισαν τον σκοπό.
Γιατί ήταν επιτέλους ελεύθερες.
Λένε ότι ο μεγάλος μύλος αλέθει ακόμα,
γι' αυτό υπάρχει αλάτι στη θάλασσα.
Ο πατέρας μου μού έλεγε την ιστορία πριν κοιμηθώ.
Ποιος άλλος θα πει για γίγαντες;
Εγώ.
Θα σας πω μια ιστορία για τα τείχη του Όντιν.
Τα τείχη που θα γκρεμίσουμε αύριο.
Ό,τι χτίζουν οι γίγαντες, οι γίγαντες το γκρεμίζουν.
Πριν πολύ καιρό,
το πρώτο οχυρό του Όντιν είχε πέσει στα χέρια των Βάνιρ.
Οι Έσιρ χρειάζονταν νέα τείχη.
Ένας χτίστης πήγε στους θεούς.
Θα τους έφτιαχνε τείχη
που δεν θα γκρέμιζε ούτε θα σκαρφάλωνε κανείς.
Ρώτησαν τι αντάλλαγμα ήθελε.
Τους απάντησε "Τον ήλιο, τη σελήνη
και το χέρι της Φρέια σε γάμο".
Να σου ο Λόκι.
Έκανε μια συμφωνία, που ήταν η εξής.
Αν τελείωνε τα τείχη χωρίς βοήθεια,
στο ένα τρίτο του χρόνου που πρότεινε,
ο ήλιος, η σελήνη
και η Φρέια
θα γίνονταν δικά του.
Όλο τον χειμώνα, ο χτίστης μετέφερε κομμάτια του βουνού.
Μόνο το άλογό του, ο Σβάντιλφαρι, επιτρεπόταν να τον βοηθάει.
Μα οι Έσιρ τρόμαξαν
γιατί ήταν γρήγορος.
Η Φρέια εξοργίστηκε.
Δεν θα δεχόταν να τη δώσουν ως παλλακίδα.
Όχι ξανά.
Ο Μπαλντρ τής εξομολογήθηκε μια υποψία.
Ίσως ο άντρας δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος.
Ίσως ήταν γίγαντας.
Να σου ο Λόκι.
Πρότεινε να κάνει ζαβολιά.
Οι θεοί δέχτηκαν, γιατί εκείνος συμφώνησε το εξής.
Αν έχαναν τον ήλιο, τη σελήνη και τη Φρέια,
θα έκοβαν το κεφάλι του Λόκι.
Να σου ο Λόκι,
που παρουσιάστηκε στον Σβάντιλφαρι ως όμορφη φοράδα.
Ο επιβήτορας μύρισε τον οίστρο της,
κι έτσι,
να σου τον μέσα στον Λόκι.
Ο γίγαντας,
γιατί ο χτίστης ήταν όντως γίγαντας,
δεν μπορούσε να τελειώσει δίχως το άλογο.
Οι Έσιρ γέλασαν,
κατευχαριστημένοι που τα τείχη τούς βγήκαν τζάμπα.
Όταν ο γίγαντας αντέδρασε στην προδοσία τους,
πέθανε από ένα σφυρί,
όπως τόσοι άλλοι γίγαντες.
Να σου ο Λόκι,
που επέστρεψε μετά από μήνες μ' ένα παράξενο πουλάρι
που... είχε γεννήσει.
Έδωσε το άλογο στον Όντιν ως δώρο.
Και οι θεοί έμαθαν
ότι ο Λόκι ήταν διατεθειμένος να πηδήξει ακόμα και τον εαυτό του
εφόσον αυτό τον συνέφερε.
Άρα ο Έγκιλ μας έχει θεό προστάτη.
Έγκιλ, όταν κάνεις έρωτα,
είσαι ο επιβήτορας ή η φοράδα;
Θες να μάθεις αν μ' αρέσει να με πηδάνε;
Θες να μάθεις πώς είναι;
Θα σου πω πώς είναι.
Θα σας πω μια ιστορία για τον Έγκιλ και τη μονομαχία του.
Πουλάω γλυπτά.
Σκαλιστούς θεούς, πεσσούς.
Φετίχ για καλή τύχη και έρωτα.
Το καθένα έχει την ιστορία του.
Βοηθήστε με!
Βοήθεια!
Σταματήστε, σας παρακαλώ!
Σταματήστε!
Όλα καλά. Έφυγαν.
Με λένε Όντρικ. Οντ.
Κούπα της γιατρειάς.
Οι ρούνοι θα σε βοηθήσουν.
Έτσι έλεγε ο παππούς μου.
Πέθανε πέρυσι.
Είναι μαγικά;
Ο παππούς έλεγε ότι το ξεβρασμένο ξύλο είναι για τη μαγεία.
Όταν δύο ξύλα ξεβράζονται μαζί, είναι σημάδι.
Ο άντρας κι η γυναίκα πλάστηκαν από ξεβρασμένο ξύλο.
Μια ιστορία είναι μόνο.
Ήμασταν φίλοι.
Κι έπειτα, μετά από μερικές βδομάδες,
ήμασταν παραπάνω.
Ο αδερφός του Οντ ήταν ο κατήγορός μου.
Ισχυρίστηκε ότι είχα αποπλανήσει τον Οντ.
Ένας άντρας μπορεί να πηδήξει έναν άλλον στον πόλεμο,
αλλά όχι στον έρωτα.
Αυτός που κατακτάται γνωρίζει την καταφρόνηση.
Με αποκάλεσαν "έργκι".
Θηλυπρεπή.
Αυτός ο άντρας λέει ψέματα! Τον αποκαλώ ψεύτη!
Θα το αποδείξω με το ξίφος. Θα του κόψω τον λαιμό και τα ψέματα.
Η διαμάχη θα λυνόταν με μονομαχία, το holmgang.
Οι μονομαχίες λάμβαναν χώρα σ' ένα νησί εκεί κοντά.
Ο πατέρας μου ήρθε ως μάρτυρας.
Ήταν περήφανος.
Δείξ' του τι αξίζεις.
Είναι ένδειξη τιμής.
Ξεκινήστε.
Εμπρός! Σήκω!
Εμπρός! Σήκω να παλέψεις!
Τιμώρησέ τον!
Αποτελείωσέ τον!
- Ναι! - Το είδατε αυτό;
Το μαχαίρι μου ήταν εύστοχο.
Όπως πάντα.
Έτσι, απέδειξα την ανδρεία μου.
Συγγνώμη, φίλε μου.
Τώρα.
Ήρθε η ώρα.
Είσαι σίγουρος;
Σύντομα θα ξεσπάσει βία.
Θα χρειαστείς δύναμη. Μπορώ να σ' τη δώσω.
Δώσ' τη μου, τότε.
Πες μου την ιστορία που κρατάς κρυμμένη.
Το κρύο...
Ο αέρας ήταν κρύος,
και το παιδί κρύωνε, και το αίμα του ήταν κρύο.
Ο Ουλφρ έσωσε το αγόρι.
Το έσωσε απ' τον λύκο.
Ο Ουλφρ είχε το δέρμα του λύκου
και το έδωσε στο παιδί.
Ο Ουλφρ άναψε φωτιά για το παιδί,
του την έδειξε και το παιδί χαμογέλασε.
Μα το κρύο συνέχισε,
και η φωτιά κρύωσε,
και κρύωνε, ο Ουλφρ κρύωνε.
Μα το αίμα του παιδιού ήταν ζεστό.
Και το αίμα του ήταν στη φωτιά.
Το αίμα του πύρωσε, κάπνισε.
Ο Ουλφρ έφαγε.
Το δέρμα του λύκου ήταν και πάλι στους ώμους του Ουλφρ.
Ο Ουλφρ ζεστάθηκε. Το κρέας ήταν ζεστό.
Ήταν ζεστό στο στόμα του Ουλφρ και στην κοιλιά του.
Και η ζέστη ήταν χρυσός.
Και ήταν χρυσός.
Ο χρυσός ήταν αίμα.
Και ο χρυσός ήταν θάνατος.
Το δέρμα του λύκου έφαγε τον Ουλφρ.
Ο Ουλφρ έφαγε το παιδί!
Ο Ουλφρ ήταν λύκος.
Έγκιλ.
Έχω
κακή ζωή.
Θέλω να έχω καλύτερο θάνατο.
Θα έχεις την ευκαιρία.
Δεν αντέχω άλλο!
Χέρβορ.
Είσαι ασφαλής.
Μη φοβάσαι.
Γίνονται τόσα πολλά εκεί πέρα.
Πώς είσαι τόσο ήρεμος;
Οι νάνοι ξέρουν από μανιτάρια.
Τι κοιτάς;
Πρέπει να βιαστώ.
Κι εσύ;
Θα πεις καμία;
Δεν έχω ιστορίες.
Έχω ζήσει 20 χειμώνες. Έχω δει τέρατα.
Έχω δει θεούς από κοντά,
αλλά στις ιστορίες,
δεν είμαι ποτέ εγώ το θέμα.
Θέλω ν' ακούσω μια δική σας.
Που θα λέει γιατί η τύχη μου
ενώθηκε με καταραμένους και κυνηγούς της Χελ.
Εντάξει.
Θα σου πω, τότε.
Θα σας πω μια ιστορία για το κορίτσι που δεν έφτανε το πάτωμα.
Ήταν μισή γίγαντας,
απ' τη μεριά του πατέρα της.
Ήταν ίδια ο πατέρας της σε όλα σχεδόν,
εκτός από μια σημαντική λεπτομέρεια.
Ήταν μικρόσωμη για γίγαντας.
Ορίστε.
Μια πλεξούδα που αρμόζει σε μια Γιότουν.
Όταν καθόταν στις καρέκλες της οικογένειας,
τα πόδια της δεν έφταναν ως κάτω.
Τα πόδια της δεν έφταναν το πάτωμα όταν έτρωγε.
Δεν έφταναν το πάτωμα όταν καθόταν στο κρεβάτι.
Ούτε όταν ήταν στη χέστρα.
Όταν μεγάλωσε,
τα αδέρφια της άνετα την παράβγαιναν στο πιοτό,
αφού το μπόι της δεν άντεχε το μεθύσι.
Έτσι, μετά από πολλά χρόνια,
πήγε στον πατέρα της...
και ζήτησε να φύγει.
Ήθελε να δει το σπίτι της μητέρας της.
Αγαπούσε τη γη και την οικογένειά της,
και τα ανόητα αδέρφια της.
Αλλά ήταν διαφορετική.
Ένιωθε μόνη.
Από δω.
Τι συνέβη;
Έχουμε πόλεμο.
Η μητέρα μου ήταν από δω.
Τότε, είσαι Βόλσανγκ.
Το κορίτσι πήγε στη μάχη.
Μάλλον σου χρωστάω τη ζωή μου.
Το ποτό αρκεί.
Η πλεξούδα σου, τα τατουάζ σου...
Έχεις απ' αλλού καταγωγή.
Από πού;
Από ένα μέρος όπου οι καρέκλες είναι ψηλές σαν άλογα.
Είναι πολύ μεγάλο για να το περιγράψω. Πολύ μεγάλο για μένα.
Δεν ξέρω τι θα πει αυτό.
Δεν θέλω να χρωστάω σε μια ξένη.
Τι να σου δώσει ένας πρίγκιπας;
Το κορίτσι έμεινε.
Πολέμησε σε πολλές μάχες.
Και τα χρόνια πέρασαν.
Λέιφ, νόμιζα πως...
Τι είναι αυτό;
Σου έφτιαξα κάτι.
Μου έφτιαξες μια καρέκλα.
Όχι.
Σου...
Σου έφτιαξα έναν θρόνο.
Βασικά, ελπίζω να τον κάνεις θρόνο.
Δεν ήθελα να βιαστώ, αλλά...
Παντρέψου με.
Ενδιαφέρον.
Θα κάτσω και θα το σκεφτώ.
Τότε το κατάλαβε,
όταν τα πόδια της έφτασαν στο έδαφος.
Ήταν στο σπίτι της.
Έγκιλ, εγώ...
Σταμάτα.
Απ' όταν μου γιάτρεψες το χέρι,
έγινα και πάλι ο Έγκιλ ο Μονόχειρας.
Αυτό...
Αυτό δεν είναι πια δικό μου.
Έχει τη μαγεία σου,
κι όταν το απλώνω στο πρόσωπό μου,
εσύ αγγίζεις το πρόσωπό μου.
Έγκιλ...
Πρέπει να σ' το πω.
Αύριο...
Μη μου πεις το μέλλον.
Πες μου τ' όνομά σου.
Αολέ.
Πού να πάει το χέρι σου;
Θες μια δική σου ιστορία;
Ναι.
Θα σας πω μια ιστορία για την Τίρα, την κόρη των δύο κόσμων.
Άγρια, όμορφη και παρθένα.
Την παραμονή της μάχης,
έκανε τους ηγέτες των Βόλσανγκ να γονατίσουν.
Κοφτερό αυτό το κεφάλι, και γερά στεριωμένο.
Λαβή απ' το ξύλο του ουράνιου δέντρου.
Άξιο δόρυ που θα καρφώσει το κεφάλι.
Ο μεγάλος μου γιος έχει ξεμυαλιστεί μαζί σου.
Με τη Θρηνούσα.
Βλέπω γιατί.
Ποιος είσαι;
Έδωσα στους ανθρώπους το υδρόμελο της ποίησης.
Είμαι ο άρχοντας των ιστοριών.
Ο γιος μου, ο άρχοντας της καταιγίδας.
Είμαι πολεμιστής, περιπλανώμενος και πάνσοφος.
Ο Όντιν.
Να θυμάσαι τι έπαθε η Μένια κι η Φένια,
που βούλιαξαν το πλοίο με το αλάτι.
Σκόρπισαν τον θάνατο, ναι.
Αλλά μετά...
πέθαναν κι εκείνες.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη