Ngayo'y pakinggan ang mga alamat.
At kuwento ng mga tao.
At mga alaala.
Mga kuwentong ibinabahagi sa dilim.
Ika'y kaniyang pinupuri, Lumuluha.
Nagpamalas ka raw ng husay sa labanan sa dambana ni Hoenir,
at mas mainam na ika'y maging kakampi.
Makikita kaya natin ang mga Sumasayaw na Liwanag?
Oo.
Kung ito'y iyong kakainin, higit pa roon ang iyong makikita.
Maghinay-hinay ka.
Hindi na kailangan. Kaming mga dwarf ay lumaking kinakain ito.
Mayroon bang magbabahagi ng kuwento?
Magkuwento ka, kuwentista.
Sino ang magkukuwento?
Magdadala ng magandang kapalaran ang kuwentuhan bago ang laban.
Kung gayo'y magsalitan tayo sa pagbahagi ng maraming kuwento.
Ngayo'y pakinggan ang pabula tungkol kina Fenja at Menja.
Magkapatid na babaeng ibinenta sa isang haring-dagat.
Nakagapos silang isinakay sa barko ng hari
at ikinadena sa isang mahiwagang batong gilingan.
Sila'y walang tigil na pinagiling ng asin.
Kaya ginawa nila ang ginagawa ng mga mortal.
Sila'y umawit sa panahon ng kanilang kalungkutan,
at nagsalaysay ng tunay na kuwento.
Umawit sila tungkol sa kabundukan, ang kanilang pinagmulan.
Sila'y pinalaki at ipinanganak na higante.
May imbak nang asin ang hari upang magamit sa panahon ng taggutom
ngunit siya'y humingi pa ng karagdagan.
Hindi iyon gagamitin sa pagkain
kundi sa pag-asin ng lupa
upang sirain ang kaharian ng kaniyang mga kalaban.
Habang tuloy ang mga babae sa nakapapagod nilang gawain,
ang karagata'y bumula nang bumula.
Sinira ng alon ang mahabang barko!
Ngunit patuloy pa rin sa paggiling ang makapatid!
Ang umiikot nilang gilinga'y hinalo ang mga alon,
at ang haring nang-aalipi'y...
nalunod.
Ang barko'y lumubog.
Ang mga babae'y umawit.
Dahil sila'y nakalaya na.
Ang sabi'y ang malaking gilingan ay gumigiling pa rin,
at dahil doo'y may asin sa dagat.
Aba.
Lagi iyang ikinukuwento ng aking ama bago ako matulog.
Sino pa ang may kuwentong-higante?
Ako.
Heto.
Pakinggan ninyo ang kuwento ng pader ni Odin!
Ang pader na ating gigibain bukas!
Dahil ang gawang higante'y matitibag din ng higante!
Noong unang panahon,
pagkatapos magiba ng mga ginintuang Vanir ang unang tanggulan ni Odin.
Kinailangan ng Aesir ng panibagong pader.
May mason na lumapit sa mga diyos.
Gagawa raw siya ng pader na walang makagigiba o makaaakyat.
Kanilang itinanong ang kabayaran.
Kaniyang hiningi ang araw, ang buwan,
at ang kamay ni Freya upang pakasalan.
Nanghimasok si Loki.
Siya'y nakipagkasundo at ang kasundua'y ganito.
Tapusin ang pader nang walang tulong,
sa isang katlo ng panahong panukala,
at ang araw, buwan,
at si Freya'y ibibigay.
Buong taglamig, ang mason ay naghakot ng mga tipak ng bundok.
Ang kaniyang kabayong si Svadilfari lamang ang pinayagang tumulong sa kaniya.
Subalit sa bilis niya'y nagulantang sa takot ang Aesir.
Si Freya'y nanggalaiti.
Hindi siya makapapayag na muling ipamigay bilang kaasawa.
Hindi na.
Ngunit ipinarating sa kaniya ni Baldr ang kaniyang hinala.
Marahil ang lalaki'y higit pa sa kanilang inaakala.
Marahil...
siya'y isang higante.
Nanghimasok si Loki.
Nag-alok siyang mandaya.
Nararapat lamang iyon, sabi ng mga diyos, dahil siya ang nakipagkasundo.
At kung mawala sa kanila ang araw, buwan, at si Freya,
isasalang nila sa apoy ang pugot na ulo ni Loki.
Nanghimasok si Loki.
Siya'y nagpakita kay Svadilfari bilang maalindog na babaeng kabayo.
Nabatid ng barakong kabayo na siya'y nag-iinit, kaya...
kaniyang pinasok si Loki.
Ang higante,
sapagkat iyong mason ay isa ngang higante,
ay hindi nakatapos nang wala ang kaniyang kabayo.
Humalakhak ang Aesir,
natutuwang nakuha nila ang pader nang walang kabayaran.
At nang umangal ang higante sa kanilang panlilinlang,
pinatay siya gamit ang maso,
katulad ng iba pang higante.
Dumating si Loki,
na pagkatapos ng ilang buwa'y
bumalik kasama ang kakaibang batang kabayong kaniyang iniluwal.
Inihandog niya ang kabayo kay Odin.
At napagtanto ng mga diyos
na si Loki'y handang ihamak ang kaniyang sarili
kung siya'y makalalamang.
May sinasamba palang diyos ang ating si Egill!
Egill, tuwing nakikipagtalik ka ba, ikaw ba'y ang barako o babaeng kabayo?
Ibig mong malaman kung natutuwa akong may tumitira sa akin?
Nais mong malaman ang pakiramdam?
Kung gayon, sasabihin ko.
Ngayo'y pakinggan ang kuwento ni Egill at ng kaniyang laban.
Mga inukit po!
Mga inukit na diyos! Mga piyesa sa ahedres!
Mga anitong dala ang magandang kapalara't pag-ibig!
Bawat isa'y may kuwento!
Saklolo! Pakiusap!
Tulungan ninyo ako!
Tama na, nagmamakaawa ako! Tama na!
Huwag kang mag-alala. Umalis na sila.
Ako si Odric.
Odd na lamang.
Kopang pampagaling.
Makatutulong ang mga rune.
Iyon ang sabi ng aking lolo.
Namatay siya noong nakaraang taon. Mahiwaga ba ang mga ito?
Kahoy na lumulutang sa dagat daw ang pinakamainam gamitin sa mahika.
Pag may dalawang sabay inanod sa dalampasigan, palatandaan iyon.
Gawa kasi sa inanod na kahoy ang lalaki't babae. Noong pasimula.
Kuwento lamang iyon.
Magkaibigan kami.
Pagkatapos, pagkalipas ng ilang linggo,
ay naging higit pa.
Kapatid ni Odd ang nagparatang sa akin.
Inakit ko raw ang kaniyang kapatid.
Ayon sa mga mambabatas, makapagsisiping ang dalawang lalaki kung may nais lumamang
ngunit hindi dahil sa pag-ibig.
At kutya ang aabutin ng talunan.
Ergi ang sa aki'y binansag.
Binabae.
Nagsisinungaling siya, at tatawagin ko siyang sinungaling!
Patutunayan ko gamit ang aking espada't titigil ang kaniyang mga kasinungalingan!
Ang labana'y isang holmgang.
Sa malapit ay may islang inilaan sa mga ganitong uri ng labanan.
Ang aking ama ang aking kahalili.
Ipinagmalaki niya ako.
Ipakita mo ang iyong kakayahan.
Iyan ang tamang gawin.
Hayan na.
Ano ba! Tayo!
Lumaban ka na!
Parusahan mo siya!
Tapusin mo na!
- Mahusay! - Nakita ba ninyo iyon?
Sapul ang tama.
Palagi naman.
At napatunayan kong ako'y walang sala.
Paumanhin, kaibigan.
Ngayon na ang panahon.
Ang panaho'y ngayon na.
Nakatitiyak ka ba?
Malapit nang magpalitan ng dahas.
Kakailanganin mo ng lakas.
- Maibibigay ko iyon. - Kung gayo'y ibigay mo.
Isalaysay mo ang kuwento na iyong itinatago.
Ang lamig.
Ang hangi'y malamig, ang bata'y nilalamig, at ang dugo niya'y malamig.
Iniligtas ni Ulfr ang batang lalaki, iniligtas niya mula sa isang lobo.
Na kay Ulfr ang balat niyong lobo,
at ibinigay niya iyon sa bata.
Gumawa ng apoy si Ulfr, ang bata'y napatingin at napangiti,
subalit nanaig pa rin ang lamig, at lumamig ang apoy,
at ang lamig, at nilamig si Ulfr!
Ngunit ang dugo ng bata'y mainit.
At ang dugo niya'y tumilamsik sa apoy at ang dugo'y umusok nang kulay ginto.
Kumain si Ulfr,
at ang balat ng lobo'y bumalik sa mga balikat ni Ulfr,
Mainit ang pakiramdam ni Ulfr, at mainit din ang laman.
Mainit iyon sa bibig ni Ulfr at sa kaniyang tiyan,
at ang init ay ginto,
at ito'y ginto.
Ngunit ang ginto'y dugo,
at ang ginto'y kamatayan,
at kinain ng balat ng lobo si Ulfr.
Kinain ni Ulfr ang bata!
Si Ulfr...
ay isang lobo!
Egill.
Ang buhay ko'y...
hindi makabuluhan.
Ibig kong mamatay na may magandang dahilan.
Magkakaroon ka ng pagkakataon.
Hindi ko na kaya!
Hervor!
Hervor.
Ligtas ka.
Ayos lamang iyan.
Maraming...
bagay sa paligid.
Bakit ka mahinahon lamang?
Sanay na ang mga dwarf sa mga ganoong kabute.
Ano ang iyong tinitingnan?
Kailangan kong tumakbo.
At ikaw naman?
Magkukuwento ka rin ba?
Wala akong kuwento.
Dalawampung taglamig ang aking nasaksihan. Nakakita na ako ng mga halimaw.
Nakita ko na nang malapitan ang mga diyos, ngunit...
sa mga kuwento,
hindi ako mahalaga.
Ibig kong makarinig ng kuwento ninyo.
Iyong magsasabi kung bakit ang aking kapalara'y kaugnay
ng mga hangal at walang pakundangan.
Nauunawaan ko.
Magkukuwento ako ng isa.
Heto ang kuwento ng batang babae na ang mga paa'y di abot ang sahig.
Siya'y kalahating higante,
sa panig ng kaniyang ama.
At makikitang namana niya ang mga katangian ng kaniyang ama
maliban sa isang mahalagang bagay.
Mas maliit siya kaysa sa isang higante.
Ayan.
Tirintas na akma sa babaeng Jötun.
Kapag umuupo siya sa upuan ng kanilang pamilya'y
hindi abot ng kaniyang mga paa ang sahig.
Hindi abot ng kaniyang mga paa ang sahig tuwing sila'y kumakain.
Hindi abot ng kaniyang mga paa ang sahig tuwing siya'y umuupo sa kama.
O kaya'y kapag siya'y nasa palikuran.
Noong siya'y mas lumaki na,
madali lamang siyang natatalo ng kaniyang mga kapatid sa inuman
dahil kasingtaas lamang niya ang hapag.
At pagkatapos ng maraming taon,
nilapitan niya ang kaniyang ama...
at humingi ng pahintulot.
Inibig niyang makita ang pinagmulan ng kaniyang ina.
Minahal niya ang kanilang pook, pamilya, at ang napakahangal niyang mga kapatid...
Ngunit siya'y iba sa kanila.
Pakiramdam niya, siya'y nag-iisa.
Ano ang nangyari?
May digmaan.
Mula sa nayong ito ang aking ina.
Kung gayo'y kabilang ka sa Angkang Völsung.
Nakipaglaban ang babae.
Mukhang utang ko sa iyo ang aking buhay.
Sapat na iyang inumin.
Ang iyong tirintas at mga marka...
Nagmula ka sa ibang pook, babae.
Saan?
Sa pook kung saan kasingtaas ng mga kabayo ang mga upuan.
Pook na masyadong malaki upang ilarawan.
Masyadong malaki sa akin.
Hindi ko alam ang ibig sabihin niyan.
Ayaw kong magkaroon ng utang sa isang babaeng hindi tagarito.
Ano ba ang maibibigay sa iyo ng isang prinsipe?
Nanatili roon ang babae.
Marami siyang labang sinalihan.
At lumipas ang mga taon.
Leif, akala ko ba...
Ano ba iyan?
May ginawa ako para sa iyo.
Iginawa mo ako ng upuan.
Hindi, ano...
Iginawa kita ng trono.
Umaasa akong papayag ka. Ayaw ko kasing pangunahan ka, ngunit...
Magpakasal tayo.
Nakatutuwa.
Mauupo muna ako at pag-iisipan iyan.
Napagtanto niya, pagkalapat ng kaniyang mga paa sa lupa,
na ito na ang kaniyang tahanan.
- Egill, ano... - Tahimik.
Mula noong iyong hinilom ang aking kamay,
ako'y naging si Egill Isang-Kamay na.
Ito?
Hindi na ito akin.
Ito'y amoy mahika mo,
at kapag hinahaplos ko ang aking mukha'y
kamay mo ang humahaplos sa akin.
Egill...
Dapat malaman mo ito.
Bukas...
Huwag mong sabihin ang hinaharap.
Ang pangalan mo ang sabihin mo.
Áile.
Saan ko ilalagay ang iyong kamay?
Ibig mo bang magkaroon ng sarili mong kuwento?
Oo.
Ngayo'y pakinggan ang kuwento ni Thyra,
ang dalaga sa sangandaan.
Mabangis, maganda, at birhen...
Noong gabi bago ang labanan
ay kaniyang pinaluhod ang mga pinuno ng Völsung.
Matalim ang ulo nito, pinatalas nang mabuti.
At ang hawaka'y gawa sa...
Puno ng Mundo.
Mainam gamiting pantuhog ng ulo.
Ang panganay kong lalaki'y nahulog sa iyo.
"Lumuluha."
Nakikita ko kung bakit.
Sino ka?
Ang nagbigay ng mead ng panulaan sa mga tao.
Ako ang Panginoon ng mga Kuwento.
Ang anak ko'y ang Panginoon ng mga Bagyo...
Ako'y isang mandirigma, manlalakbay, at madunong.
Odin.
Alalahanin mo ang nangyari kina Menja at Fenja,
na pinalubog ang kanilang barko gamit ang asin.
Nakapatay nga sila.
Subalit...
sila'y namatay rin.
Nagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso