ZMIERZCH BOGÓW
POSŁUCHAJCIE HISTORII...
Posłuchajcie o mitach.
I ludziach.
I pamięci.
Historii snutych w ciemności.
On cię wychwala, Płacząca.
Mówi, że dzielnie walczyłaś w świątyni Hoenira,
ale będzie lepiej, gdy zawalczymy u twego boku.
Myślicie, że zobaczymy tańczące światła?
Owszem.
A jeśli to zjesz, ujrzysz dużo więcej.
Pomału.
Spokojnie. Krasnoludy dorastają na tych grzybkach.
Któż chciałby nam coś opowiedzieć?
Mów, gawędziarzu.
Kto przemówi?
Posłuchajmy opowieści na szczęście przed bitwą.
Opowiadajmy zatem po kolei.
Posłuchajcie historii o Fenji i Menji.
Siostrach sprzedanych królowi morza.
Zakuto je w kajdany na pokładzie królewskiego statku
i przykuto do magicznego kamienia młyńskiego.
Siostry te miały mielić sól bez chwili wytchnienia.
Robiły więc to, co śmiertelnicy.
Gdy nawiedzał je smutek, śpiewały pieśń
o swym losie.
Śpiewały o górach, swojej ojczyźnie.
Były olbrzymkami z krwi i kości.
Król gromadził zapasy soli na czas głodu
i wciąż było mu mało.
Nie zamierzał jej jeść,
lecz zasolić całą ziemię,
by zniszczyć królestwa swych wrogów.
Kobiety nie ustawały w wysiłku,
a ocean burzył się i pienił.
Wtem statek pękł pod wpływem prądu wody!
A siostry wciąż mieliły sól!
Ich koło młyńskie wzburzyło fale,
a król łowców niewolników... utonął.
Statek też poszedł na dno.
A z gardeł sióstr wydobył się śpiew.
Albowiem wreszcie odzyskały wolność.
Mówi się, że ten wielki młyn nigdy nie przestał mielić,
dlatego woda morska jest słona.
Rety.
Ojciec opowiadał mi tę historię do snu.
Kto zna opowieści o olbrzymach?
Ja.
Posłuchajcie historii o murze Odyna!
Murze, który jutro powalimy!
Co olbrzym zbudował, olbrzym może zniszczyć!
To było dawno temu,
po tym, jak pierwsza forteca Odyna wpadła w ręce złotego Vanira.
Azowie potrzebowali nowego muru.
Pewien budowniczy przyszedł do bogów.
Miał zbudować mur, którego nikt nie zburzy ani się nań nie wespnie.
Zapytali o cenę.
Budowniczy w odpowiedzi zażądał słońca, księżyca i Freyi za żonę.
Naraz wtrącił się Loki.
Zaproponował pakt, a był on następujący.
Dokończ mur bez pomocy
w jedną trzecią proponowanego czasu,
a otrzymasz słońce, księżyc
i rękę Freyi.
Przez całą zimę budowniczy targał skały górskie.
Tylko jego koń, Swadilfari, mógł mu pomagać.
Lecz ku przerażeniu Azów, budowa szła prężnie.
Freya się wściekła.
Nie uśmiechało jej się znów być sprzedaną jako konkubina.
Baldur podzielił się z nią podejrzeniami.
Może budowniczy nie był człowiekiem.
Może był to olbrzym.
Do akcji wkroczył Loki.
Zaproponował oszustwo.
Bogowie uznali to za słuszne, bo to on zawarł umowę.
Zagrozili mu, że jeśli stracą słońce, księżyc i Freyę,
będą zmuszeni skrócić Lokiego o głowę.
Loki wkroczył do akcji.
Ukazał się Svadilfariemu pod postacią pięknej klaczy.
Ogier wyczuł jej ruję, a potem...
wszedł w Lokiego.
Zaś olbrzym,
gdyż budowniczy naprawdę był olbrzymem,
bez konia nie ukończył budowy na czas.
Azowie zadrwili z niego.
Radowali się, że dostali swój mur za darmo.
A gdy olbrzym próbował protestować,
zginął od uderzenia młotem,
jak wielu innych olbrzymów.
Po jakimś czasie
Loki pojawił się z dziwnym źrebakiem, któremu zdawał się matkować.
Podarował go Odynowi w prezencie.
Bogowie zrozumieli,
że Loki gotów jest wychędożyć nawet samego siebie,
jeśli dojrzy w tym jakiś zysk!
Nasz Egill ma zatem swego patrona!
Egillu, kiedy się z kimś gzisz, robisz za ogiera czy klacz?
Chcesz wiedzieć, czy lubię, gdy mnie ktoś dyma?
Chcesz wiedzieć, jak to jest?
Zatem zamień się w słuch.
Posłuchajcie o Egillu i jego pojedynku.
Mam rzeźby na sprzedaż!
Posążki bogów! Figury szachowe!
Talizmany szczęścia i miłości!
Każdy ma własną historię!
Pomocy! Proszę!
Niech ktoś pomoże!
Przestańcie, błagam was! Litości!
Już dobrze. Poszli sobie.
Jestem Odric. Odd.
To puchar zdrowia.
Te runy ci pomogą.
Mój dziadek tak mawiał.
- Zmarł w zeszłym roku. - Są magiczne?
Dziadek mówił, że do magii służy drewno z morza.
Gdy dwa kawałki wypłyną razem na brzeg, to znak.
Mówi się, że pierwsi ludzie powstali z takiego drewna.
To tylko legenda.
Zaprzyjaźniliśmy się.
Zaś kilka tygodni później
pokochaliśmy.
Brat Odda publicznie mnie oskarżył.
Twierdził, że uwiodłem Odda.
Głosiciele praw rzeczą, że mężczyzna może posiąść drugiego w boju,
ale nie z miłości.
To hańba dla tego, który da się posiąść.
Nazwano mnie Ergi.
Czyli niemęski.
On kłamie.
Dla mnie jest kłamcą!
Udowodnię to mieczem i wytnę kłamstwa z jego gardła!
Pojedynkowaliśmy się na zasadach holmgang.
Tego typu pojedynki odbywały się na wyznaczonej wyspie.
Ojciec służył mi za sekundanta.
Był ze mnie dumny.
Pokaż mu, na co cię stać.
Tego wymaga honor.
Dołóż mu.
Dalej! Wstawaj!
Jest gotowy do walki!
Ukarz go!
Wykończ go!
- Dobrze! - Widzieliście to?
Mój nóż wymierzył sprawiedliwość.
Jak zawsze.
Tym oto sposobem obroniłem swój honor.
Przykro mi, przyjacielu.
Już czas.
To już.
Jesteś pewien?
Zbliża się fala przemocy.
Potrzebujesz siły.
- Mogę ci ją dać. - To dawaj.
Opowiedz historię, którą skrywasz.
Zimno.
Powietrze było zimne, tak samo jak tamto dziecko i jego krew.
Ulfr ocalił chłopca,
uratował go przed wilkiem.
Ulfr miał skórę wilka
i oddał ją temuż dziecku.
Ulfr rozpalił ogień dla dziecka, a to spojrzało na niego z uśmiechem.
Jednak wciąż było zimno, a ogień był coraz zimniejszy.
Ulfrowi też było zimno!
Ale krew dziecka była ciepła.
Jego krew była skąpana w ogniu,
aż zadymiła złotem.
Ulfr jadł,
a wilczą skórę na powrót zarzucił sobie na ramiona.
Ulfrowi było ciepło i mięso też było ciepłe.
Ciepło to rozeszło się w jego ustach, a następnie w trzewiach.
A to ciepło było złotem.
To było złoto,
prawdziwe złoto.
Złoto było krwią
i złoto było śmiercią.
I wilcza skóra pożarła Ulfra.
Ulfr zaś pożarł to dziecko!
Ulfr stał się wilkiem!
Egillu.
Wiodłem...
paskudne życie.
Chcę chociaż umrzeć godnie.
Będziesz miał szansę.
Dla mnie to za dużo.
Hervor!
Hervor.
Jesteś bezpieczna.
Już dobrze.
Za dużo tego wszystkiego.
Jakim cudem zachowujesz taki spokój?
Krasnoludy przywykły do działania grzybów.
Na co tak patrzysz?
Muszę się oddalić.
A twoja opowieść?
Uraczysz nas?
Nie mam o czym mówić.
Przeżyłam 20 zim i widziałam potwory.
Widziałam bogów z bliska, lecz...
W mych opowieściach
ja się nie liczę.
Wolę usłyszeć wasze.
Może dowiem się, dlaczego trafiłam na was, obłąkanych samobójców.
Niech będzie. Opowiem ci coś.
Posłuchaj o dziewczynie, której stopy nie dotykały podłogi.
Była w połowie olbrzymką,
po swoim ojcu.
Była córeczką tatusia pod każdym względem,
poza jednym ważnym szczegółem.
Była mała jak na olbrzymkę.
Proszę.
Warkocz prawdziwej Jötunki.
Kiedy siedziała na rodzinnym krześle, jej stopy nie dotykały podłogi.
Jej stopy nie dotykały podłogi w czasie uczty.
Nie dotykały jej też, gdy siedziała na swym łóżku.
Ani wtedy, gdy korzystała z wychodka.
Gdy była starsza,
przez braci waliła się pijana pod stół,
a stół był tak wysoki jak ona sama.
Wreszcie, po wielu latach,
poprosiła ojca...
o zgodę na wyprawę.
Pragnęła ujrzeć dom matki.
Kochała swą ziemię, rodzinę i nieokrzesanych braci...
Jednak była inna.
Czuła się samotna.
Tędy.
Co tu się dzieje?
Jesteśmy na wojnie.
Moja matka pochodziła z tej wioski.
Więc jesteś z klanu Völsung.
Tak oto poszła na wojnę.
Zawdzięczam ci życie.
Oto spłaciłeś dług.
Ten warkocz i tatuaże...
Zaiste pochodzisz z innych stron.
Skąd dokładnie?
Pochodzę z miejsca, w którym krzesła są wysokie jak konie.
Zbyt wielkiego, by je opisać. Zbyt wielkiego dla mnie.
Pojęcia nie mam, co to znaczy.
Nie chcę mieć długów wobec obcej kobiety.
Co książę może ci dać?
Dziewczyna została.
Walczyła w wielu bitwach.
Tak minęły lata.
Myślałam, że...
Co to takiego?
Zrobiłem coś dla ciebie.
Masz dla mnie krzesło.
Nie, ja...
Zrobiłem ci tron.
O ile zechcesz na nim zasiąść. Wpierw muszę cię poprosić...
O rękę.
Coś takiego.
Usiądę na tronie i się zastanowię.
Gdy tylko jej stopy dotknęły ziemi, wiedziała,
że odnalazła dom.
- Egillu, ja... - Cicho.
Odkąd uratowałaś mi rękę,
naprawdę stałem się Egillem Jednorękim.
Spójrz.
Ta ręka nie jest już moja.
Pachnie twoją magią.
Gdy gładzę nią swoją twarz,
czuję, jakbyś to ty mnie dotykała.
Egillu...
Musisz coś wiedzieć.
Jutro...
Nie mów mi o przyszłości.
Zdradź mi swe imię.
Áile.
Gdzie położyć twą dłoń?
Chcesz poznać własną historię?
Tak.
Posłuchajcie o Thyrze,
pannie z rozdroży.
Dzikiej, pięknej i cnotliwej...
W przeddzień bitwy
rzuciła przywódców Völsungów na kolana.
Ostra ta broń, kunsztownie wykuta.
Jej trzon pochodzi z Drzewa Świata.
Na taką włócznię nabijesz niejedną głowę.
Mój najstarszy jest tobą oczarowany.
„Płacząca”.
Rozumiem dlaczego.
Kim jesteś?
Dałem ludzkości miód poezji.
Jestem Władcą Opowieści.
Mój syn to Władca Piorunów.
Jestem wojownikiem, wędrowcem i mędrcem.
Odyn.
Pamiętaj, co stało się z Menją i Fenją,
które zatopiły statek z solą.
Zadały wszystkim śmierć.
Po czym same...
również zginęły.
Napisy: Agata Martelińska