ZMIERZCH BOGÓW
POSŁUCHAJCIE
Posłuchajcie mitów. Owoców ludzkiej pamięci. Opowieści snutych pośród nocy.
Wychwala cię, Sigrid. Mówi, że mężnie walczyłaś w świątyni Honira.
I że bezpieczniej jest stać po twojej stronie.
Myślicie, że zobaczymy Tańczące Światła?
Na pewno. Ale zjedzcie te grzyby, to zobaczycie o wiele więcej.
Tylko powoli.
Spokojnie. Krasnoludy jedzą je od dziecka.
Czy ktoś uraczy nas ciekawą historią? Snuj historię, Bajarzu.
Kto przemówi?
Dobrze jest oderwać myśli przed wielką bitwą.
A zatem ja opowiem pierwszą historię. Nadstawcie uszu,
oto baśń o siostrach Fenji i Menji. Które sprzedano Królowi Mórz.
A ten więził je w kajdanach na swoim statku.
I przykuł je do magicznego kamienia młyńskiego...
Ich zadaniem było mielić sól bez chwili wytchnienia.
Aby ulżyć swoim cierpieniom siostry zaczęły
śpiewać rzewną pieśń o dawnych swych wspomnieniach.
Śpiewały o wielkich górach w swojej ojczyźnie. Były bowiem olbrzymkami.
Tymczasem król gromadził coraz więcej soli, wciąż zawiedziony zapasami.
Nie używał jej do mięsiwa, ale solił nią ziemię.
Aby w krainach wrogów zasiać zniszczenie. Siostry pracowały w pocie czoła.
A ocean pienił się dookoła.
W końcu fale rozbiły kadłub, a żywioł statek pochłonął.
Kamień młyński zmielił fale, a okrutny król... utonął.
Gdy statek szedł na dno, olbrzymie siostry śpiewały.
Bo w ten sposób wolność odzyskały. Powiadają,
że kamień młyński wciąż mocno pracuje i właśnie z tego powodu w morzu soli
nie brakuje.
Mój ojciec opowiadał mi tę historię na dobranoc.
Kto jeszcze zna ciekawą opowieść?
Ja, znam dobrą!
Dobra, oto opowieść o murach Odyna! Murach, które jutro obrócimy w pył!
Bo co zbudował olbrzym - olbrzym może też zniszczyć!
Było to dawno temu, tuż po tym jak pierwsza forteca
Odyna upadła pod naporem Wanów.
Asowie potrzebowali nowych murów.
Do bogów zgłosił się budowniczy. Obiecał, że postawi mur,
którego nikt nie zdoła sforsować. Bogowie spytali o cenę.
Budowniczy zażądał słońca, księżyca i ręki samej bogini Frei.
Do akcji wkracza Loki. I ustala warunki umowy,
które brzmiały tak: Jeśli budowniczy zbuduje
mur bez niczyjej pomocy, w ciągu jednej zimy - otrzyma słońce
i księżyc, a Freja zostanie jego żoną.
Przez całą zimę budowniczy pracował w pocie czoła.
Pomagać mógł mu tylko jego wierny koń Swadelfari.
Ale ku rozpaczy Asów mury rosły w oczach.
Freja była wściekła. Nie chciała znowu zostać sprzedana w jakiejś umowie.
Baldur podzielił się z nią swoimi podejrzeniach.
Może budowniczy nie był zwykłym człowiekiem.
Lecz może był olbrzymem.
Do akcji wkracza Loki. I proponuje oszustwo.
Bogowie uznają, że to jego działka.
Przecież to on dobił targu. Grożą, że jeśli stracą słońce księżyc i
Freję, niechybnie skrócą Lokiego o głowę.
Loki wkracza do akcji. Objawia się Swadelfariemu
w postaci pięknej klaczy. Ogier natychmiast wyczuwa jej ruję.
A potem... mocno wchodzi w Lokiego.
A olbrzym, bo budowniczy naprawdę był olbrzymem,
nie zdołał dokończyć pracy na czas.
Asowie tryumfowali, zachwyceni, że nie zapłacą nic za swój mur.
A kiedy olbrzym próbował zaprotestować zginął od ciosu młotem,
jak wielu olbrzymów przed nim.
Niedługo później Loki powrócił razem z dziwnym źrebakiem, któremu matkował.
Przyprowadził go Odynowi jako dar. A bogowie pojęli,
że cwaniak Loki jest gotów przelecieć nawet samego siebie,
jeśli tylko coś na tym zyska!
No proszę, więc nasz Egill chyba ma swojego patrona!
Egillu, kiedy ty się bzykasz, to robisz za ogiera, czy za klacz?
Chcesz wiedzieć, czy łatwo mnie wydymać?
Ciekawi cię jak to jest? To ja ci zaraz opowiem.
Posłuchajcie o Egillu i jego pojedynku.
Piękne rzeźby na sprzedaż! Posążki bogów! Figury do gry!
Amulety na szczęście w miłości! Każdy ma własną historię!
Pomocy! Proszę! Niech ktoś mi pomoże! Litości! Zaklinam was!
Już w porządku. Poszli sobie.
Jestem Odrik. Dziwak.
Pij na zdrowie. Te runy ci pomogą.
Tak twierdził mój dziadek. Zmarł w zeszłym roku.
Są magiczne? Dziadek mówił, że do magii służy drewno z morza.
Najlepiej dwa kawałki wyrzucone na brzeg obok siebie.
To symbolizuje powstanie pierwszej kobiety i mężczyzny.
Ale to tylko legenda.
Zostaliśmy przyjaciółmi.
A potem... kilka tygodni później - kimś znacznie więcej.
Jego brat był moim oskarżycielem.
Twierdził, że uwiodłem biednego Odrika. Głosiciel Praw powiedział,
że mężczyzna może posiąść drugiego w boju. Ale nie z miłości. To hańba dla tego,
który da się posiąść. Nawet nazwał mnie „ergi”,
czyli „niemęski”.
Ten człowiek kłamie! Mówię mu to prosto w twarz!
Udowodnię to moim mieczem, którym wytnę kłamstwa z jego gardła!
Pojedynek miał się odbyć według zasad holmgang. Na przeznaczonej do tego wyspie.
Mój ojciec został moim sekundantem.
Był ze mnie dumny.
Walczycie o honor!
Pokaż mu, co potrafisz!
Dawaj mu!
Pokaż co potrafisz!
Podnoś się, no dalej walcz!
Wstawaj! Walcz! Rusz się!
Tak! Dobrze!
Dobrze!
Mój nóż rozstrzygnął spór. Ostatecznie.
I w ten sposób udało mi się obronić swój honor.
Przykro mi, przyjacielu.
Nadszedł już czas.
Czuję to w kościach.
Jesteś pewien?
Zbliża się fala potężnej przemocy. Musisz się wzmocnić.
- Mogę dać ci siłę. - Na co czekasz?
Podaruj mi opowieść, którą wciąż skrywałeś.
Jak zimno... Powietrze było zimne.
Tak samo jak tamto dziecko i jego dziecięca krew.
Ulfer ocalił chłopca, uratował go przed wilkiem.
I Ulfer zabrał skórę wilka i oddał ją temu dziecku. Ulfer rozniecił
dla dziecka ogień. Chłopiec uśmiechał się przez chwilę,
ale zimno nie ustawało. Ogień był coraz zimniejszy i zimniejszy.
I Ulfer także był zimny.
Ale krew dziecka stała się ciepła.
Krew dziecka rozgrzała ognisko, aż buchnęła złotem. Ulfer jadł,
a skóra wilka z powrotem znalazła się na ramionach Ulfera. Ulferowi było ciepło.
I mięso było ciepłe. Bardzo ciepłe w ustach Ulfera,
a potem w jego trzewiach. A to ciepło było złotem.
Cudownym złotem. Złotem wspaniałym.
Ale złoto było krwią. I złoto było śmiercią.
Skóra wilka pożarła Ulfera. No, a Ulfer pożarł to dziecko!
Ulfer stał się wilkiem!
Egill.
Wiodłem paskudne życie.
Chcę umrzeć w słusznej sprawie.
Będziesz miał okazję.
Dla mnie to zbyt wiele.
Hervor!
Hervovr. Uspokój się. Już w porządku.
Wszystko... wszystko jest... jakieś dziwne.
Jak zachowujesz spokój?
Krasnoludy są obeznane z grzybami. Na co tak patrzysz?
Ja muszę lecieć.
A twoja opowieść?
Śmiało, czekamy.
Nie mam swej opowieści. Przeżyłam równo dwadzieścia
zim i wiele potworów. Widziałam też bogów z bliska,
ale w opowieściach ja byłam tylko tłem. Wolę posłuchać was.
Może dowiem się czemu mój los splótł się z losami takich szalonych awanturników.
Niech będzie. Opowiem ci coś.
Posłuchaj historii o dziewczynie, której stopy nie dotykały ziemi.
Dziewczyna była pół-olbrzymką po swoim ojcu.
Jego wykapaną córeczką prawie pod każdym względem. Poza jednym istotnym szczegółem.
Jak na olbrzymkę była bardzo mała.
Proszę. Warkocz godzien prawdziwej Jotunki.
Gdy siedziała na domowym krześle, jej stopy nie dotykały ziemi.
Nie dotykały jej także w trakcie każdej uczty.
I nie dotykały wtedy, gdy siedziała na swym łóżku.
Podobnie działo się też w wychodku.
Gdy była starsza, jej bracia ciągle się z niej wyśmiewali,
że może wchodzić pod stół na stojąco.
Wreszcie po wielu długich latach poprosiła swego ojca o zgodę na wyprawę.
Chciała odwiedzić dom swojej matki.
Naprawdę kochała ojca i swoich nieokrzesanych braci.
Ale różniła się od nich.
I czuła się samotna.
Co tu się dzieje?
Szykujemy się do wojny!
Moja matka pochodzi z tej wioski.
Więc jesteś z klanu Volsung.
I tak dziewczyna poszła na wojnę.
Czym ci się odwdzięczę za ocalenie życia?
Ugaszeniem pragnienia.
Twój warkocz i te tatuaże...
Widać, że pochodzisz z dalekich stron, kobieto.
Skąd?
Pochodzę z miejsca, w którym krzesła są wysokie niczym konie.
To miejsce zbyt wielkie, by to opisać. Zbyt wielkie dla mnie.
Aha.
Nie mam pojęcia co to oznacza.
Słuchaj... nie chcę mieć długu u cudzoziemki.
Co może dać ci książę?
Dziewczyna została. Walczyła w wielu bitwach. I tak mijały lata.
Leifie, myślałam, że... co to takiego?
Prezent dla ciebie, moja miła.
Zrobiłeś dla mnie krzesło?
Nie, ja, no... Zrobiłem dla ciebie tron.
To znaczy, jeśli zechcesz na nim zasiąść. Powinienem zacząć od tego...
Wyjdziesz za mnie?
A to ciekawe.
Usiądę na nim i to przemyślę.
W momencie, gdy jej stopy dotknęły ziemi, wiedziała, że znalazła dom.
Egillu, ja...
Cicho.
Może i zwróciłaś mi dłoń, ale i tak stałem się Egillem Jednorękim.
Bo ona już nie należy do mnie. Pachnie twoją magią.
A, gdy muskam nią swoją twarz, czuję, jakbyś to ty ją muskała.
Egillu...
Musisz coś wiedzieć.
, Jutro...
Nie zdradzaj mi przyszłości.
Zdradź mi imię.
Aule.
Więc, Aule... Gdzie położyć twoją dłoń?
Chciałabyś poznać swoją opowieść?
Tak.
Posłuchajcie o Thyrze. Czyli pannie z bezdroży. Dzikiej, słodkiej i czystej.
W przeddzień bitwy rzuciła przywódców klanu Volsung na kolana.
Ostra ta broń. Misternie wykuta. Uchwyt pochodzi z Drzewa Świata.
Można nabić na nią niejedną głowę.
Mój porywczy syn ma na twoim punkcie obsesję, Oblubienico Wiem już dlaczego.
Mów kim jesteś.
Podarowałem ludzkości nektar poezji. Jestem Panem Opowieści. A mój syn,
to wielki władca piorunów.
Jestem wojownikiem i wędrowcem, i mędrcem.
Odyn.
Pamiętaj co się stało z Menją i Fenją. Które zatopiły statek z solą.
Sprowadziły na wszystkich śmierć. Ale same także zginęły.