ZMIERZCH BOGÓW
GDYBYM MIAŁ MŁOT
Skrzywdzili cię, siostro?
Sprowadziliście całą armię.
Czyżbyście chcieli złamać rozejm?
Rozejm nas oślepiał i trawił głodem,
a na was spływała chwała.
Azowie już go zerwali.
Thor wtargnął na nasz ląd.
Odpokutuje za swój występek.
A wasze złote jabłka?
Nie zawrzemy przymierza w imię zemsty tej lafiryndy.
Ta oto płacząca ladacznica jest żądna gorącej krwi.
Z chęcią jej tę krew dam.
Niechaj brat załatwi problem za ciebie.
Tradycji stanie się zadość.
Zwykł po tobie sprzątać, gdy narobisz chryi.
Zawrzemy pakt, jeśli Thor zginie, a władca Asgardu zrzeknie się tronu.
Nie dam zabić jednego z nas.
To Odyn decyduje.
On zaś nie poświęci najstarszego syna.
Zatem wybrałeś rozlew krwi i lament.
Przepowiedziałaś mi, że umrę w Asgardzie.
Czy tak będzie?
Nie, jeśli temu zaradzę.
Wojownicy!
Ginie bydło, a pobratymcy ponoszą śmierć.
Skończymy w piachu lub ogniu!
Zachowamy jednak dobre imię i honor!
Nasza chwała będzie żyć wiecznie!
Uważaj na siebie.
Völsung!
Gdzie jesteś, Płacząca? Już ja ci pokażę, kobieto!
Co zbudował olbrzym...
...olbrzym może też zniszczyć.
A teraz czekamy.
U zarania dziejów Odyn wyśnił swą przyszłość.
Ujrzał ją jak przez mgłę.
Ty, mój wilczy synu, zmartwiłeś starego Jednookiego.
Wszakże ujrzał też śmierć Thora,
który zostanie zabity przez węża morskiego.
Bracie, siostro, oboje zginiecie w tej bitwie.
Hel będzie wam towarzyszyć.
Te przepowiednie się nie spełnią.
Dopilnuję, by to Sigrid zabiła Thora.
Jej zakrwawiona włócznia oszczędzi ci tego losu.
Ja zaś zetnę posiwiałą głowę Odyna.
Ziemia Asgardu wypiła dość krwi na dziś.
Niech spalą lub pogrzebią martwych.
Walkirie, zabierzcie swe klejnoty do Walhalli!
Jeśli polegnę...
weźcie mnie w ramiona.
Zabierzcie mnie do synów.
Jakieś wieści od ojca?
Pochwala, co się tu dzieje?
Wszechojciec pragnie być teraz sam.
Poślij po Sandraudigę. Niechże się nieco zabawię.
Widzę, że mój mąż wciąż żyje.
Nie będę słuchał twego ględzenia.
Więdnę w twym beznamiętnym łonie.
Moja nowa nałożnica daje mi zaś ogromną uciechę.
Mogłeś uwieść każdą kobietę,
a wybrałeś Panią Klęski.
Nie znasz ku temu powodu... ale ja tak.
Bo to jej łakniesz.
Przegranej. Śmierci.
Oby Płacząca spełniła twe życzenie
i uczyniła mnie wdową.
Krew bogów wypełnia Ulfra.
Żelazo i złoto, i żelazo.
Żelazo woła i krzyczy: „Valhalla”.
I jest złotem i złotem.
I trupim złotem, i trupim złotem.
I trupim złotem.
Trupim złotem.
Mogę wejść?
Zawsze miło cię widzieć.
Nie wiem, jak zacząć. Między nami wszystko się zmieniło.
Jeśli chcesz zapomnieć o wczorajszej nocy, nie będziemy chować urazy.
Nie, to nie tak.
Chcę wam podziękować.
Poznałam samą siebie. Nie jestem tylko panną z bezdroży.
Żadna ze mnie panna.
Jestem solą, ogniem i żądzą.
Chętnie zrobiłabym to znowu... i jeszcze raz.
Cieszymy się, że cię poznaliśmy, Thyro.
Jeśli macie jeszcze trochę sił,
wiecie, gdzie mnie szukać.
Dziwi cię, że ona pragnie więcej?
Nie jesteś zazdrosna?
Też tam byłam.
Wiedziałam, że weźmiesz konkubinę.
Wziąłbym.
Gdybym tego chciał.
Wczoraj chciałeś.
Nie. Chciałem, byśmy zrobili to razem.
Pragnę być z tobą.
Kiedy zakończymy tę batalię i wyjdziemy z niej cało,
poślubię cię, Sigrid.
Będę głosił naszą historię, a my będziemy trwać razem.
W doli i niedoli.
Razem. W doli i niedoli.
Co z twoim facetem? Czemu go zostawiamy?
Chcę, żeby wyszedł z tego cało.
Tak przynajmniej ma szansę.
Widziałam cię, Egillu,
ale nie wiedziałam, co poczujesz.
Śpij, mój kochany.
Zaopiekuj się nim.
Wanowie wzywają.
Drzewo Świata odpowiada.
Pora przestać tyle gadać i zacząć zabijać.
Wspaniała pani.
Jestem twą wierną służebnicą.
Tak jak moja matka i jej matka.
Witam cię, córko, boska i magiczna.
Tyr przesyła pozdrowienia.
Odwzajemnię mu się, gdy Asgard zostanie zmieciony w pył.
Chodźcie.
Thyro, co się stało?
Sigrid zniknęła.
Aile... to znaczy Seid-Kona...
Poszli dopaść Thora.
Tam oto wasz wróg pieprzy się z samą Klęską.
Przejdziecie niezauważeni.
Tutaj nasze ścieżki się rozchodzą.
Ja też nie pójdę dalej.
Co ty wygadujesz?
Dlaczego?
Odchodzę, bo taki mój los.
Obyśmy się jeszcze spotkały.
Żywe.
Zawsze podziwiałam twój optymizm.
Śmiało, mała olbrzymko.
Ukatrup go za to, co wam uczynił.
Płacząca! Gdzie się podziewałaś?
Wiedziałem, że przybędziecie nocą.
Łączy nas umysł zabójcy.
Chyba daruję ci życie.
Każę założyć ci uzdę i wędzidło, a potem poużywam twej szparki.
Zachowaj młot dla innych.
Loki.
Nareszcie.
Uciekajcie!
Dziękuję.
Daruj sobie wdzięczność w świetle rychłej porażki.
Nie ma z wami Seid-Kony?
Andvari! Nie!
Wiek cię spowolnił, Andvari...
Nie!
Twój przyjaciel nie zdołał się zemścić.
Wierzę, że tobie pójdzie lepiej.
Co ja zrobiłem, przyjacielu?
Skradłem ci sprawiedliwość i zgotowałem śmierć.
Wybacz mi.
Wschodzi słońce.
Okłamałaś mnie.
Okłamałaś!
Skłamałaś i zerwałaś naszą więź. I to z uśmiechem na ustach!
W imię czego?
Zemsty.
Przemierzyłem świat, abyś mogła się zemścić.
- Ale dość. Skończyło się. - Nic się nie skończyło!
Przegrałaś, Sigrid!
- Tutaj czeka cię tylko śmierć. - Niechaj mnie zabierze!
Ty jej pragniesz.
Chcesz umrzeć.
Posłuchaj...
Poza polem bitwy istnieje życie!
Możemy je dzielić, jeśli udasz się ze mną.
Leifie, noszę przy sobie wianek.
Widzisz w nim miłość?
Ostatnio założyłam go...
W dniu naszego ślubu.
W dniu, w którym Thor zarżnął moją rodzinę jak bydło.
Nie wyjdę za ciebie.
Jestem poślubiona zagładzie.
Wianek przywiązany do włóczni będzie ostatnią rzeczą, jaką zobaczy Thor.
Nadchodzi świt. Muszę iść.
Nie, posłuchaj.
Zostań.
Żyj.
Kochaj Thyrę.
Ona to odwzajemni.
Sigrid!
Napisy: Agata Martelińska