ZMIERZCH BOGÓW
GDYBYM MIAŁA MŁOT
Widzę, że sprowadziliście całą armię. Czyżbyście chcieli zerwać święty rozejm?
Thor pokaja się za tamto wtargnięcie.
Nie będziemy dyskutować z tą mściwą ladacznicą.
Ta Żałobna wywłoka jest wielce spragniona krwi. Chętnie ją w niej wykapię.
Lepiej zostaw pertraktacje swojemu braciszkowi.
Przecież tak to zazwyczaj działa, nie? Ty dajesz ciała,
a on musi sprzątać cały bałagan.
Nie zgodzę się na śmierć Thora. To decyzja Odyna. Ale on nie poświęci pierworodnego.
Kiedyś przepowiedziałaś mi, że umrę właśnie w Asgardzie. Czy to prawda?
Nie, jeśli temu zaradzę.
Wojownicy! Bydło ginie i krewni giną! Skończymy w ziemi albo w ogniu!
Ale nasze imiona zostaną zapamiętane! Nasza chwała będzie wieczna!
Taaak!
Uważaj na siebie.
Volsung!
Gdzie jesteś, Żałobna Pani? Dam ci posmakować mego młota!
To, co zbudował olbrzym...
...Olbrzym może też zniszczyć
A teraz czekamy.
U zarania dziejów Odyn wyśnił swoją przyszłość. Zobaczył ją jakby we mgle.
No, a tobą, mój wilczy synu, jednooki bardzo się niepokoił.
Wszakże wyśnił też śmierć Thora. Który zginie zabity przez wielkiego węża.
Bracie, siostro... zginiecie w trakcie tej bitwy.
Ale Hel będzie towarzyszyć wam w mroku.
Prastare przepowiednie się nie spełnią. Dopilnuję, żeby to Sigrid zabiła Thora.
Jej krwawa włócznia wybawi cię od trudów losu.
Za to ja pozbawię Odyna jego siwej głowy.
Ziemia wchłonęła dziś dostatecznie dużo krwi.
Pozwólcie pogrzebać albo spalić zmarłych.
Walkirie, zabierzcie swe klejnoty do Walhalli.
Jeśli polegnę...
Weźcie mnie w swe ramiona...
I zaprowadźcie do moich synów.
Czy nasz ojciec się odezwał?
A może nie dba, o to co się stanie?
Na razie nasz ojciec pragnie pozostać sam.
Poślij po Sandraudigę. Chcę się z nią trochę zabawić.
Widzę, że mój drogi mąż nadal żyje.
Nie chce mi się słuchać twojego zrzędzenia.
Więdnę w tym beznamiętnym związku.
Moja nałożnica jest wilgotna niczym ocean.
Ze wszystkich kobiet na świecie wybrałeś sobie Panią Klęski. Wiesz dlaczego?
Tak naprawdę?
Bo łakniesz tego. Przegranej. I śmierci.
Oby Żałobna spełniła twoje życzenie. I uczyniła mnie wdową.
Krew... krew bogów wypełnia Ulfera.
Żelazo i złoto i żelazo.
Żelazo wzywa i krzyczy „Walhalla”! I jest złote, i złote, i trupio-złote...
i trupio-złote.
I trupio-złote.
Trupio-złote.
Czy mogę wejść?
Zawsze jesteś mile widziana.
Nie wiem, od czego mam zacząć. Ta wczorajsza noc, wiele zmieniła.
Jeśli wolałabyś o wszystkim zapomnieć, nie będziemy się gniewać.
Nie, nie to miałam na myśli. Przyszłam wam podziękować.
Teraz widzę prawdziwą siebie. Nie jestem tylko panną z bezdroży.
Nie jestem żadną panną.
Jestem... solą. I ogniem. I pragnieniem.
I powtórzyłabym to znowu. I znowu, i znowu... I tak bez końca.
Twoje wyznanie bardzo nam schlebia, Thyro.
Jeśli walka nie pozbawiła was sił, wiecie, gdzie mnie znaleźć.
Jesteś zdziwiony, że przyszła po więcej?
Nie gniewasz się?
Przecież też tam byłam.
Poza tym wiedziałam, że weźmiesz sobie konkubinę.
Wziąłbym sobie. Gdybym tego chciał.
Wczoraj najwyraźniej chciałeś.
Nie. Chciałem, żebyśmy zrobili to razem. Pragnąłem dzielić to z tobą.
Kiedy ta batalia się skończy, i dane nam będzie wyjść z niej
cało ożenię się z tobą, Sigrid.
I będę opowiadał naszą historię, gdy zwiążemy się razem na dobre i złe.
We dwoje. Na dobre i na złe.
A co z Leifem? Czemu nie zabieramy go ze sobą?
Chcę, żeby wyszedł z tego cało. W ten sposób przynajmniej ma jakieś szanse.
Tak będzie lepiej. Mam nadzieję, że kiedyś to zrozumiesz.
Śpij, mój kochany.
Wanowie wzywają, a Drzewo Świata posłusznie odpowiada.
Mniej gadania, a więcej zabijania, dobrze?
Wspaniała Pani, jestem twoją wierną służebnicą.
Tak jak moja matka. I jej matka.
Witaj, moja córko. Magiczna i mistyczna.
Tyr przesyła pozdrowienia.
Ucałuję go wtedy, gdy Asgard zostanie już przeszyty śmiertelnym cierniem.
Chodźcie.
Thyro, co się stało?
Sigrid odeszła.
Aile... Znaczy Seid-Kona... no...
Wyruszyły dopaść Thora.
To tu władca grzmotów grzmoci się z Klęską.
Nie zauważą, że się zbliżacie.
W tym miejscu rozchodzą się nasze szlaki.
Ja też nie pójdę z wami dalej.
O czym ty mówisz?
Dlaczego?
Nie mogę zmienić swego przeznaczenia.
Wierzę, że znów się spotkamy. Cali i zdrowi.
Zawsze podziwiałam twój optymizm.
Idź, mała olbrzymko. Odpłać mu za wszystkie krzywdy.
Żałobna Pani! Gdzie się dziś podziewałaś?
Wiedziałem, że przyjdziecie nocą z nożami. Nie zabijesz zabójcy tak łatwo.
Ale daruję ci życie.
Założę ci uzdę i wypalę oczy. I poszerzę twą szparkę mieczem.
Swój młot zachowaj dla innych.
Loki. No nareszcie.
W nogi!
Dziękuję.
Daruj sobie podziękowania. Porażka zagląda ci w oczy.
Nie ma z wami Seid-Kony?
Andvari! Nie!
Wiek bardzo cię spowolnił, mój drogi.
Nie!
Wasz przyjaciel nie zdołał dokonać zemsty. Mam nadzieję, że tobie pójdzie lepiej.
Jak mogłem ci to zrobić?
Odebrałem ci sprawiedliwość i zgotowałem śmierć.
Wybacz mi.
Niedługo świt.
Okłamałaś mnie. Rozumiesz? Skłamałaś i zerwałaś naszą więź,
bo przez cały czas śmiałaś mi się w twarz. W imię czego?
W imię zemsty.
Robiłem wszystko dla tej twojej zemsty!
Ale dosyć tego! To... to już koniec, Sigrid!
To dopiero początek!
Nie widzisz, że przegrałaś? Sigrid! W tym miejscu czeka na ciebie już tylko śmierć.
Skoro tak, niech mnie zabierze!
Ty... ty jej pragniesz. Chcesz umrzeć, prawda?
Słuchaj... Poza tym polem bitwy istnieje inne życie.
Szczęśliwe życie. Wystarczy, że uciekniesz stąd ze mną!
Leife, wciąż noszę swoją girlandę. Czy widzisz miłość, kiedy na nią patrzysz?
Ostatniu miałam ją na głowie...
W dniu, w dniu naszego ślubu...
W dniu, w którym Thor wybił moją rodzinę jak bydło.
Nie mogę za ciebie wyjść Leifie.
Jestem zaślubiona cierpieniu.
Przymocuję tę girlandę do mojej włóczni. To będzie ostatnia rzecz,
którą zobaczy Thor.
Nadchodzi świt. Muszę iść.
Nie, poczekaj...
Zostań.
Żyj najdroższy. I kochaj Thyrę.
Bo przy mnie nie znajdziesz szczęścia.
Sigrid! Sigrid! Sigrid!