ZMIERZCH BOGÓW
PIEŚŃ SIGRID
Ty kanciarzu.
Wspomnij Lokiego i nasłuchuj kroków jego.
Przez cały ten czas miotałeś nami jak strzałami.
Nigdy więcej.
Już za późno na rzucanie oskarżeń.
Nikogo nie oskarżam.
Wojna, którą rozpętałeś, trwa.
Nie musisz się ukrywać.
Koniec z twoimi podszeptami.
Jeśli pragniesz śmierci Thora,
to chwytaj za pieprzony miecz.
Zostawiła nas. I to bez słowa.
Padło wiele słów, zaś potem padłem ja sam.
Sigrid ci to zrobiła?
Żeby mnie chronić.
Chce, żebyśmy to wszystko przeżyli.
Pragnie, byśmy stworzyli dom, na który zasługujemy.
Ubzdurała sobie, że mamy się pobrać.
Mam cię uszczęśliwić jako mąż.
Dzieliliśmy łoże we troje.
Lecz... to nie ciebie pragnę.
Osobliwa z nas para.
Zbyt długo walczyłem o marzenie.
Teraz będę walczył o nią taką, jaką jest.
Wyruszysz ze mną?
Dasz radę dosiąść konia?
Jeśli mnie przywiążesz.
Rozerwać ich na strzępy!
Thorze, błagam cię...
Tyr poległ.
Wojna zaślepiła twego brata.
Wyznałam mu, że oddam go śmierci.
Zatem po cóż mnie wezwałaś?
Jestem boginią urodzaju, a on jest bogiem deszczu.
Bez Thora... zbiory będą połowę mniejsze.
Nie dam się zbyć.
On mnie nie wybierze.
Wasza miłość zwiędła, a cały świat wraz z nią.
Ale nie ocalisz Thora przed nim samym.
- Pozwoliłbyś tej diablicy go skrzywdzić? - Owszem.
Skoro tak wybrał.
Przez całe życie byłem kochany i podziwiany.
Ludzie śpiewali o pięknie Baldura.
Wychwalali mój blask i moją mądrość.
Niczym letnie słońce.
Piękno jednak nie trwa wiecznie.
Życie jest krótkie i pełne ograniczeń. To jest chwała.
To łaska.
Sądzisz, że on chce być śmiertelnikiem?
Życie śmiertelnika ma sens.
My wiedziemy żywot wieczny, przez co biedniejszy.
Jesteśmy jeno wcieleniami.
Thor gardzi ludzkimi plemionami.
Nie.
On im zazdrości.
Gdyż są śmiertelni.
Błagam cię, chroń swego brata.
Utrzymaj porządek w świecie.
Niech trwa trochę dłużej.
Mój królu.
Einherjerowie.
Przybyli z Walhalli.
Odeślemy ich, skąd przybyli!
Czarodziejko.
Chciałem porwać cię z łoża.
Wiem.
Tedy zabiłbyś tego, który je ze mną dzielił.
Przychodzę więc, nie stawiając oporu, aby go uchronić od śmierci. Masz pytanie.
Zadaj je.
Dzisiejsza bitwa postawiła świat w ogniu.
Rozpaliła go włócznia Krwawej Oblubienicy.
Czy to prowadzi do wilka i wojny ostatecznej?
Czy wielki wąż dopadnie mego syna? Chcę ujrzeć koniec mej sagi.
Zrobiłeś niewolnicę z Freyi, aby przejąć jej moce.
Czemu jej nie zapytasz?
Ma żona była nikim, gdy ją tutaj sprowadziłem.
Oddała swój dar ludzkim pomiotom,
czarownicom z lasów ujeżdżającym wilki.
Przekazują sobie moc z matki na córkę.
Kolejnym pokoleniom.
Aż w końcu jej moc zamieszkała też w tobie.
Daj mi to, czego żądam, Seid-Kono.
Zgoda.
Lecz magia ma swoją cenę.
To, o co prosisz, będzie słono kosztować.
Znam cenę proroctwa.
Powiesiłem się niegdyś na Drzewie Świata.
Wisiałem nań przez dziewięć nocy i zostałem raniony włócznią.
Poświęciłem się w ofierze.
Odynowi, sam sobie.
Oddałem własne oko, by posiąść wiedzę o przyszłości.
Tędy.
Prowadź do niej.
Bałem się tego, co czaiło się we mnie. W mojej skórze.
Powstrzymywałem to.
Jest pewne stare powiedzenie:
„Gdzie dojrzysz uszy wilka...
spodziewaj się wilka”.
Postawiłeś cały świat w ogniu. Chociaż zdradź mi powód.
Jednej z mych córek przeznaczona jest śmierć
z rąk syna Odyna.
Chyba że zabiję go pierwsza.
Chronisz swoją rodzinę.
Zakuli moje dzieci w kajdany.
Całe me życie prowadziło do tego.
Pragnąłem zerwać te więzy.
Mogłeś poderżnąć Thorowi gardło we śnie.
Owszem. I nie tylko jemu.
Któż by zauważył, że bóg zabił boga?
Nic by się nie zmieniło.
Lecz gdyby masakry dokonał śmiertelnik...
To byłoby nie do pomyślenia.
Takie szaleństwo...
...zatrzęsłoby światem w posadach.
Daj mi to, czego żądam, Seid-Kono!
Już powiedziałam. To kosztuje!
Nie!
Kruk, którego zabiłam, nazywał się Pamięć.
To właśnie ją musisz ofiarować.
Wyrzeknij się wspomnień. Taki jest koszt jasnowidzenia!
Nie!
Nie.
To zacznie się już dziś.
Skończysz bez czci i umiłowania.
Widziałem... ten dzień.
Widziałem zagładę.
Tak wiele wymknęło się już mej pamięci.
Aile!
Egill.
Niczego dalej już nie widziałam.
To miałem być ja.
To ja miałem umrzeć.
Nie ty.
Tylko nie ty.
Znamy się, nieprawdaż?
Nazywasz się Egill.
Egill Jednoręki.
Aile.
Płacząca...
Masz tu tego swojego dzika.
Doprowadziłaś do zagłady.
Zanim ten dzień się skończy, zatopię w tobie swoją włócznię.
Spoufaliłaś się z bogiem kłamcą.
Współpracujesz ze zdrajcą.
Twoja wiara... uczyniła z ciebie głupca.
Przyszedłeś. Po tym wszystkim.
Nieważne, co było.
Liczymy się my.
A teraz zemścij się.
Nawet Loki walczy o coś więcej.
Robi to dla żyjących.
Ja zaś dla zmarłych.
Thor może zginąć z obu pobudek.
Nie!
Sigrid...
Nie rozpaczaj.
Idę tam, gdzie miód pitny kapie z sufitów.
A każdy brzuch jest pełny.
Trzymaj dla mnie miejsce przy stole, tarczowniczko.
Chodźcie! Zawiozę was!
Co się z nią stało?
Widzi mnie, lecz...
Jest teraz nową boginią.
Z moją zdolnością przewidywania i z pamięcią Odyna.
To połączenie mocy Wanów i Azów.
Zaczniemy od nowa, jeśli będzie trzeba.
Tutaj jest.
To ona.
Na co czekacie?
Musicie ją zabrać.
Poległa w bitwie!
To jej się należy! Musicie ją zabrać!
Wy...
Musicie ją zabrać.
Proszę.
Nie.
O nie.
Tylko nie ty!
Jej broń była przeklęta, więc nie trafi do niebios.
Z twoją włócznią będzie inaczej.
Ale synowie Hervor są w Walhalli.
Chciała połączyć swoją rodzinę.
Walhalla nie jest nagrodą dla bohaterów.
Odyn bierze sobie dusze na żołnierzy.
Tworzy z nich sobie potężne oddziały.
Oporządź jej zwłoki.
Zamknij jej oczy.
Pozwól przyjaciółce odejść.
Nie będzie już służyć niewdzięcznym bogom.
W Helu Hervor będzie wolna.
Odyn jest wojną.
Ale też mądrością.
Czy chciałby jej śmierci?
Mógłby się wypowiedzieć, gdyby opuścił swą wieżę.
Nie okryła się jeszcze chwałą.
Chyba że zrobisz z niej męczennicę.
Masz rację. Zaufam twym słowom.
Sandraudigo, wzywam cię.
Pragnęłaś mej śmierci.
A kajasz się przede mną.
Wznieś w górę białą tarczę,
a cały Asgard uzna twą kapitulację.
Zabiorę cię do domu szlakiem pokonanych.
Ale dojdziesz tam o własnych siłach.
Zawrzemy rozejm pod jednym warunkiem.
Zdradź mi swoje prawdziwe imię.
Myślałam, że przyszłam po zemstę.
Chodzi jednak o coś więcej.
Chcę świata wolnego od takich jak ty,
lepszej przyszłości,
nawet jeśli sama jej nie dożyję.
Pytasz mnie o imię...
Przeżyłam wiele rzeczy.
Jestem Płaczącą i Krwawą Oblubienicą.
Jestem dzierżącą włócznię i zabójczynią Hoenira.
Jestem córką króla Glaumara.
Jestem ostatnią olbrzymką z rodu Otwartej Dłoni.
W dniu mojego ślubu
wymordowałeś mych krewnych, mimo wzniesionych białych tarcz.
Proponujesz kapitulację?
Oto moja odpowiedź.
Nazywam się Sigrid.
I nie lękam się bogów!
Okłamałeś mnie, żeby mogła przeżyć?
Nie.
Prędko, Hödrze! Trzeba mu pomóc!
Jemioła zrobiła zeń męczennika!
Dokąd zabrała go Freya? Gdzie jest Thor?
Zabrała go do świętej Walhalli.
To ci dobrze wróży, Krwawa Oblubienico.
Oto masz jeszcze jedną szansę.
By podbić Asgard, podpaliłaś cały świat.
Nietrudno trafić do Walhalli.
Wystarczy polec na polu bitwy.
Sigrid.
Sigrid!
Żyj w legendach, mała olbrzymko.
Sigrid. Sigrid!
Sigrid!
- Tak! - Wypiłeś dość.
- Tak. - Mam cię.
Kto teraz?
Jesteś mokra, kobieto.
Wiedzieli o tobie, ale kryli to przede mną.
Chronili mnie wbrew mojej woli.
Bawiły się nami i miotały
wichry losu i kaprysy innych.
A teraz nawiedzamy tę samą izbę.
Tak oto zaczyna się...
Pieśń Sigrid.
Napisy: Agata Martelińska