ZMIERZCH BOGÓW
PIEŚŃ SIGRID
Trickster.
Wzywasz Lokiego, a ten zjawia się na skinienie.
Używałeś nas jakbyśmy byli twoimi zatrutymi strzałami. Koniec z tym.
Chyba już za późno na tak poważne oskarżenia.
Nikogo nie oskarżam. Ale decydują się losy tej wojny.
Nie możesz ciągle się ukrywać. Koniec tych wszystkich szeptów pośród
mroku. Jeśli chcesz śmierci Thora, chwytaj za broń, cwaniaczku.
Zostawiła nas. Poszła bez słowa.
Padło wiele słów. Ale ona jest mocna nie tylko w gębie.
Sigrid ci to zrobiła?
Próbuje mnie chronić.
Chce... żebyśmy uciekli daleko stąd. Mamy... mamy stworzyć dom,
na który oboje zasługujemy.
Pragnie, żebyśmy się pobrali. Bo wtedy jako twój mąż, mogę cię uszczęśliwić.
Tak, dzieliliśmy łoże... ale nie ciebie pragnę, rozumiesz?
Naprawdę niezła z nas parka. Pojąłem, że przeszłość już nie powróci.
Ale będę walczył u boku Sigrid aż do końca. To co, ostatnia szarża?
A dasz radę? W takim stanie?
Jak przywiążesz mnie do siodła.
Rozerwać ich na strzępy!
Wielki Tyr poległ.
Wojna zaślepiła twego brata. Powiedziałam mu,
że dopuszczę do niego śmierć.
Skoro tak, to po co ci moje porady?
Jestem boginią urodzaju. A on bogiem deszczu.
Więc mimo wszystko potrzebujemy siebie. Wciąż o tym myślę.
Dlatego to takie trudne.
Gdy wasza miłość zwiędła, podobnie stało się ze światem.
Ale nie ocalisz Thora przed nim samym.
Pozwoliłbyś tej babie go skrzywdzić?
Oczywiście. Gdyby sam tego pragnął.
Przez całe życie byłem kochany i podziwiany.
Ludzie opiewali moją urodę w pieśniach. Zachwycał ich mój blask i wielka mądrość.
Tak jak zachwyca ich sierpniowe słońce. Ale to,
co trwa wiecznie, jest nudne i banalne.
Piękno życia kryje się w przemijaniu.
Oto klucz do chwały.
Sądzisz, że on chce być śmiertelnikiem?
Życie śmiertelników ma dużą wagę. Za to nasze jest błahe, lekkie jak piórko.
Jesteśmy jak echa idei.
Thor gardzi ludzkim plemieniem.
Nie, on im zazdrości. Bo są śmiertelni.
Błagam cię, Baldurze. Chroń swego brata. I dawny porządek rzeczy.
Niech trwa choć trochę dłużej.
Mój królu.
To Einherjerowie.
Przybyli tu z Walhalli.
Więc odeślemy ich tam z powrotem.
Czarodziejko. Planowałem porwać cię z twego łoża...
Wiem o tym. Lecz przy tym zabiłbyś tego, z którym je dzieliłam. Zatem,
by ocalić jego życie, to ja przychodzę do ciebie.
Chciałeś mi zadać pytanie. Pytaj więc.
Z powodu dzisiejszej bitwy świat stanął w ogniu.
Krwawa Oblubienica naostrzyła swą włócznię. Czy to prowadzi do Wilka?
I Ostatniej Wojny? Czy niebawem wielki Wąż zabije mego syna?
Jak kończy się moja saga?
Aby przejąć moce Frei uczyniłeś z niej niewolnicę. Więc może to ją spytaj.
Gdy sprowadziłem Freję, była bezużyteczna. Oddała całą swoją moc ludzkim pomiotom.
Czarownicom zamieszkującym mroczne lasy. A one przekazywały dar swoim córkom.
I córkom swych córek. Na koniec moc Frei zamieszkała w tobie.
Daj mi to, czego żądam, Seid-Kono.
Niech ci będzie. Ale każda magia ma swoją cenę. A to,
o co prosisz będzie słono kosztować nas oboje.
Dobrze znam cenę proroctwa. Już kiedyś się powiesiłem
na Drzewie Świata. Na pełne dziewięć dni i nocy.
Przebity własną włócznią. Oddałem się w ofierze.
Odynowi.
Sam sobie. Bez wahania oddałem własne oko,
by posiąść wiedzę.
Szybko!
Zabierz mnie do niej.
Bałem się tego, co czai się we mnie. W mojej skórze. Powstrzymywałem to.
Ale jest takie powiedzenie: „Gdy coś wygląda i pachnie
jak wilk - jest wilkiem”.
Podłożyłeś ogień pod calutki świat. Przynajmniej powiedz mi dlaczego.
Jednej z moich córek przeznaczono straszny los. Śmierć z ręki samego Thora.
Chyba, że ja zabiję go pierwsza.
Próbujesz chronić swoją rodzinę.
Zakuli moje dzieci w łańcuchy. Przez całe życie czekałem na to.
Na szansę, żeby się zemścić.
Mogłeś poderżnąć Thorowi gardło we śnie.
Mogłem to zrobić większości z nich. Ale bóg zabijający bogów,
to wciąż za mało. I tak naprawdę nic by się nie zmieniło.
A, gdyby masakry dokonał śmiertelnik. To wstrząsnęłoby światem.
Takie szaleństwo...
...zbudowałoby świat od nowa.
Daj mi to, czego żądam, Seid-Kono.
Już ci mówiłam - najpierw musisz zapłacić.
Nie!
Ten kruk, którego zabiłam nazywał się Pamięć.
I właśnie ją musisz ofiarować. Nie wrócisz już do tego, co było.
To jest cena za spojrzenie w przyszłość!
Nie!
Nie.
To co widziałeś rozpocznie się dzisiaj.
Skończysz niekochany. Zapomniany. Porzucony.
Widziałem ten dzień. I widziałem kres. Ale nie pamiętam już tak wielu spraw.
Aile!
Egill.
To... jest ostatnie, to jest ostanie, co... widziałam.
To miałem być ja. Przecież mówiłaś, że to ja zginę. A nie ty. Nie ty, rozumiesz?
Znaliśmy się. Mam rację?
Nazywasz się Egill. Egill Jednoręki.
Aile.
Żałobna...
Masz tu znajome truchło.
To wszystko przez ciebie.
Zanim ten dzień dobiegnie końca... zatopię tę włócznię głęboko w twoim ciele.
Spoufaliłaś się z tym Kłamliwym Bogiem. Tym szczurem, który mnie zdradził.
Twoja naiwność czyni z ciebie pośmiewisko.
A jednak przyszedłeś Przyszedłeś mimo wszystko.
To już nie ma znaczenia. Nie mogłem inaczej.
A teraz idź i zemścij się na nim.
Nawet Loki walczy z lepszych pobudek. On robi to dla żyjących.
Ja zabijam dla zmarłych.
Ważne, że Thor zginie.
Nie! Nie!
Sigrid... nie rozpaczaj. Przenoszę się do miejsca,
w którym miód pitny płynie z sufitu strumieniami.
A każdy brzuch jest zawsze pełny.
W takim razie trzymaj dla mnie miejsce przy stole, dzielna tarczowniczko.
Chodźcie! Zawiozę was z powrotem!
Co się stało Aile?
Widzi mnie i słyszy, ale...
Jest teraz nową boginią. Z pamięcią Odyna i moim darem jasnowidzenia.
Połączenie mocy Wanów i Asów.
Zaczniemy od nowa, jeśli będzie trzeba.
Tutaj jest!
No chodźcie!
Na co czekacie? Musicie ją stąd zabrać!
Przecież poległa w bitwie! To jej święte prawo! Szybko, zabierzcie ją!
Musicie... Musicie... Musicie ją zabrać! Proszę.
Proszę. Błagam.
O nie... Nie.
Tylko nie... Odejdź stąd!
Jej broń była przeklęta więc nie trafi do Walhalli. Niestety, takie są wyroki losu.
Ale synowie Hervor czekają na nią w Walhalli.
Tak bardzo chciała spotkać się z rodziną.
Walhalla nie jest tylko nagrodą dla bohaterów.
Tak naprawdę Odyn potrzebuje armii. A zmarli dostarczają mu potężnej mocy.
Pożegnaj się z nią w myślach. Zamknij jej oczy.
I pozwól wyruszyć w drogę. Już nigdy nie będzie służyć
niewdzięcznym bogom.
W Helheimie Hervor zazna wolności.
Odyn jest wojną. Ale również mądrością. Czy chciałby śmierci tej kobiety?
Może bym się dowiedział, gdyby się wreszcie zjawił.
Na razie nie okryła się jeszcze chwałą. Chyba, że uczynisz z niej męczenniczkę.
Może masz rację. Zaufam twym słowom. Sandraudigo! Przywołuję cię!
Szukałaś mej śmierci. A znalazłaś klęskę.
Jeśli wzniesiesz w górę białą flagę ślubuję,
że Asgard przyjmie twoją kapitulację.
Odprowadzę cię do domu szlakiem pokonanych.
Będę przy tobie przez całą drogę.
Ale rozejm ma jeden warunek. Zdradzisz mi swoje prawdziwe imię.
Myślałam, że robię to wszystko tylko z zemsty. Ale teraz chodzi o coś więcej.
Chcę świata pozbawionego takich jak ty. Lepszej przyszłości. Nawet,
jeśli ja już jej nie dożyję. Pytasz jak się nazywam.
Wiedz, że mam bardzo wiele imion. Jestem Żałobną Panią. Krwawą Oblubienicą.
Jestem dzierżąca włócznię. I zabójczynią Honira.
Jestem córką wielkiego króla Glaumara.
I Ostatnią Olbrzymką z dumnego rodu Otwartej
Dłoni. W dniu moich zaślubin, Thorze, wymordowałeś moją rodzinę,
gdy trzymali w rękach białą flagę. Proponujesz mi rozejm?
Patrz! Oto moja odpowiedź!
Nazywam się Sigrid. Słyszałeś?! I żadni bogowie mi nie straszni!
Okłamałeś mnie, po to, żeby ją ocalić?!
Nie.
Hodur, chodź, szybko! Trzeba go ratować!
Jemioła uczyniła go męczennikiem.
Dokąd zabrała go Freja? Gdzie jest Thor?
Prościutko do świętej Walhalli. Ale to bardzo dobrze dla ciebie, Żałobna.
Masz ostatnią szansę, żeby go zabić.
By wkroczyć do Asgardu
– podpaliłaś cały świat.
Do Walhalli możesz trafić z łatwością.
Wystarczy, że polegniesz na polu bitwy, kochana.
Sigrid. Sigrid!
Żyj w legendach mała olbrzymko.
Sigrid. Si... Sigrid!
Sigrid!
Nasze zdrowie!
Następny! Kto następny, pijmy!
Jesteś mokra, kobieto.
Nikt nie powiedział mi całej prawdy. Wszyscy spiskowali za moimi plecami.
Tak długo miotaliśmy się we wszystkie strony.
Przez wichry losu i kaprysy innych. Ale teraz nawiedzamy
to samo pomieszczenie.
Tutaj zaczyna się...
...Pieśń Sigrid.