NETFLIX PRZEDSTAWIA
GRENLANDIA WEDŁUG DANYCH Z 1905 ROKU
ZIEMIA PEARY'EGO
Coś tam jest!
Iver, idź za nimi.
Sprawdź, co to jest. Daj mi lampę.
To kapitan!
Kapitanie, znaleźliście coś?
Pomóżcie mu. Zamarzły mu stopy.
Dobra, chodź.
- Już idzie. - Szybko, Unger. Przynieś wodę.
Jørgensen, podnieś głowę.
- Unger, pospiesz się z wodą. - Zaraz!
- Do góry. Spokojnie. - Będzie dobrze.
- Pomożemy ci. - Spokojnie, Jørgensen.
Unger, woda!
- No już! - Za chwilę.
Potrzymaj to. Spokojnie, Jørgensen.
- Macie whisky? - Dajmy mu się napić.
Proszę.
Dobrze.
Czekajcie.
Daj butelkę.
Ejnar, przytrzymaj go.
Jørgensen, oddychaj głęboko.
Do dzieła.
No dobrze.
- Trzymajcie go. - Raz, dwa, trzy.
OPARTE NA PRAWDZIWEJ HISTORII
WIGILIA 1909 ROKU PÓŁNOCNO-WSCHODNIA GRENLANDIA
- Siadaj. - Dzięki.
Dasz radę?
Pachnie świętami.
Raz, dwa, trzy.
- Kto głodny? - Wszyscy.
- Bardzo. - I to jak.
Proszę, chłopcy.
- Piękny. - W końcu.
Spisałeś się, myszko.
- W końcu się przydałeś. - Dzięki.
- Nieźle. - Panowie, czy mogę prosić o uwagę?
- Koniec imprezy. - Cicho, Poulsen.
- Wznieśmy toast. - Oczywiście.
Za…
Za bliskich w domu.
Za tych, którzy zginęli,
badając nieznane regiony naszego królestwa.
Za Ekspedycję Duńską.
Oraz za was
i wasz wkład w realizację jej celu.
Skål.
Już niedługo.
Nasze poszukiwania nie poszły zgodnie z planem.
Jørgensen może to potwierdzić.
Jak przewidywałem,
trudno było znaleźć jakiekolwiek ślady ekspedycji.
Jednakże
znaleźliśmy to.
Pamiętnik jednego z odkrywców.
Oraz mapę.
Ma ona wskazywać położenie kopca,
w którym Mylius-Erichsen zostawił ostatnie zapiski o nieznanym lądzie.
Kopca?
Sterty kamieni, którą widać z daleka.
Dlatego wyruszę w kolejną podróż.
Co?
Kolejną?
Tym razem dalej, przez czapę lodową.
Chcę odzyskać zapiski o ich odkryciach.
Nie wracamy do domu?
Po to tu przypłynęliśmy.
Możemy stracić północną część Grenlandii.
Zajmą ją Amerykanie.
Jørgensen jest niedysponowany,
a sam tego nie zrobię,
co daje jednemu z was szczęściarzy niepowtarzalną szansę.
Potrzebuję ochotnika, który wyruszy ze mną.
Ktoś się zgłosił?
Chyba żartujesz?
Jørgensen jest okaleczony.
Nie jesteś następny, Laub?
Zamknij się, Poulsen. Mam rodzinę.
Dlaczego nie chcecie z nim iść?
Widziałeś mapę.
To jak iść z Moskwy do Rzymu, szukając sterty kamieni.
Do tego w towarzystwie kapitana.
Iver wszystko o nim wie.
Wiedział, zanim do nas dołączył, prawda?
Czytałem o nim.
Tak jak chyba wszyscy?
Nie każdy jest fanem, Iverze Iversenie.
No i Unger nie umie czytać.
Przeczytaj to!
No chodź!
Kapitanie.
Ja
zastanawiam się…
Nie wiem, ilu jest już ochotników…
Ani jednego.
Chcę powiedzieć,
że nie mam tu zajęcia.
Póki tu stoimy, silnik nie będzie potrzebny.
Chciałbym panu towarzyszyć, jeśli można.
Dobrze strzelam i uczę się prowadzić zaprzęg.
Bardzo bym tego chciał.
Będę to miał na uwadze. Dziękuję.
Dziękuję, kapitanie.
Poulsen, podaj uprzęże.
- Co on wyprawia? - No już.
- Trzeba mu pomóc. - Zostań tu.
Zostańcie tu wszyscy.
Już.
Hej!
Stójcie!
Zostańcie!
Pogadaj z nim.
Hej!
Pomogę ci.
Iversen, psy pracują dla ciebie.
Pamiętaj o tym.
Na lodzie
każdy pies może od początku udźwignąć 50 kilogramów.
Kiedy zjesz te 50 kilogramów,
jeden pies przestaje być potrzebny.
Trzeba zastrzelić najgorszego
i nakarmić nim resztę.
Iversen, nie zżywaj się z nim.
Iversen chce mi towarzyszyć.
- Tak, wiem. - Co o nim myślisz?
- O Iversenie? - Tak.
To dobry chłopak.
Bardzo odważny.
Silny charakter.
Widziałeś go z psami?
Na pewno musi się bardziej postarać.
Myślisz, że temu podoła?
Tak sądzę.
To wszystko.
Nie bądź śmieszny.
Przecież to za ciężkie.
Mówię ci, jest niezatapialny.
Wydali już milion dolarów.
Ma turbiny kombinowane i silniki tłokowe,
które gwarantują prędkość 21 węzłów.
- Ktoś może przetłumaczyć? - O czym ty mówisz?
Alabama nie jest ciebie godna?
Opowiadaj takie rzeczy kapitanowi,
to wpakuje ci kulkę w łeb.
Poulsen zazwyczaj gada bzdury,
ale faktycznie strach się odezwać do kapitana.
Nie jest taki zły.
Chyba postradałeś zmysły.
Co wiesz o jeździe na saniach i życiu przy -40 stopniach?
I niedźwiedziach polarnych i innych potwornościach.
Myślę, że Iver nieźle już sobie radzi z psami.
Wciąż możesz zmienić zdanie.
To moja trzecia wyprawa, a wciąż nienawidzę tych psów.
Gorsze kazirodztwo niż u Habsburgów.
Daj spokój. Są niesamowite.
Kiedy zaufasz psu prowadzącemu, wszystko się układa.
Mój Bjørn pilnuje pozostałych.
Sam wszystko robi.
Patrz na Ivera i jego pieska, Bjørna!
Czuję, że cię zawiodłem.
Musisz stanąć na nogi.
Poza tym Iversen się zgłosił.
Co?
On jest mechanikiem.
Jest z nami tylko przez awarię silnika w Reykjavíku.
Zaopiekuj się dla mnie Alabamą.
Muszę coś powiedzieć.
Nie jesteś już taki młody.
Ryzykujesz życie. I życie Iversena.
Mamy się po prostu poddać?
Próbowaliśmy.
- Daliśmy z siebie wszystko. - Skąd.
A co z Nają?
Ma na ciebie czekać?
- Nie musisz niczego udowadniać. - Nie chodzi o mnie.
Komisja dała nam jasne polecenie.
Morze topnieje w lipcu.
Czekajcie na nas do sierpnia, a potem odpłyńcie.
- Będziesz zdany na siebie. - To rozkaz.
Iversen jest najlepszym chętnym, a może i jedynym.
Szanuję twoją troskę, ale jutro wyjeżdżamy.
Tak jest, kapitanie.
ZIEMIA PEARY'EGO ZATOKA INDEPENDENCE
TRAGICZNY KONIEC EKSPEDYCJI NA GRENLANDIĘ
CIAŁA MYLIUSA-ERICHSENA I DWÓCH POZOSTAŁYCH ODKRYWCÓW PRZEPADŁY
DZIEŃ 1 MARZEC 1910 ROKU
Iver, stań bliżej kapitana.
Dobrze.
Trzy, dwa, jeden.
Wyśmienicie.
Dziękuję.
- Powodzenia. - Dzięki.
Dziękuję.
Do zobaczenia w sierpniu.
Trzymajcie się!
Nawzajem.
Powodzenia.
Dziękuję, Jørgensen.
Powodzenia.
Dalej, chłopcy!
Szczęśliwej drogi, Iver!
Szczęście mu się przyda.
Iversen!
Jedź za mną.
Dalej, Bjørn!
Dalej, chłopcy!
O Boże!
- Mamy wejść na górę? - Zawsze jest jakaś droga.
Trzeba tylko znaleźć najszybszą.
Pewnie najszybciej można spaść.
Dlatego musisz być ciągle skupiony.
Musimy wjechać na górę.
Chodź.
Dwa, trzy, ciągniemy.
Raz, dwa, trzy.
Ciągnij!
Już dosyć.
Jakbyśmy byli na Księżycu.
Ile to metrów sześciennych lodu?
Pewnie co najmniej dwa miliony?
Uważaj, gdzie idziesz.
Iversen, odczepmy się.
Czytam pański artykuł
o Ekspedycji Duńskiej.
Niesamowite, prawda?
Teraz jesteśmy tu razem.
Bardzo ciekawe.
Mieli tyle sprzętu, prawda? Nawet samochód.
Coś takiego! Jazda autem po lodzie.
To jakiś absurd.
Jaki to mógł być samochód?
Crossley?
Jaki miał silnik? Pamięta pan?
Cztery do ośmiu koni?
Kapitanie.
To mój pies prowadzący, Bjørn.
Chciałby wejść do namiotu. Może?
DZIEŃ 26
Nic dziwnego, że się tu zgubili.
Prawda.
Całkiem sami
Na lodzie
Całkiem sami
Na lodzie
Nikogo wokół
Nikogo nie widać
Tylko ja i Ejnar
Na lodzie!
Kapitanie, mam pytanie.
Co według pana naprawdę się stało
z Ekspedycją Duńską?
Z Myliusem-Erichsenem?
Czasem lepiej za dużo nie myśleć.
Dobrze się znaliście?
Był moim przyjacielem.
I świetnym odkrywcą.
Ale nie umiał się poddać.
Znaleźliśmy jednego.
Grenlandczyka Brønlunda.
Pozostali dwaj przepadli w lodzie.
Co za śmierć.
Samemu w tym miejscu.
Zostały po nim jedynie ostatnie słowa z pamiętnika i mapa.
Nigdy nie myślisz, że to koniec.
Zawsze wierzysz, że znajdzie się sposób.
Dzień dobry, Bjørn.
Wybacz, że musiałeś tu spać.
Kapitan powiedział, że nie możesz wejść, jeśli będziesz hałasować.
W porządku?
No tak.
Jeszcze się nie gotuje.
Pokażę ci coś.
Magia Inuitów.
Robią to w takich warunkach na Alasce, by przyspieszyć.
Widzisz?
Cieniutka warstwa lodu.
Dalej, chłopaki!
- Iversen! - Tak?
- Widzisz te cirrusy na północy? - Nie, kapitanie.
Widzę tylko słońce!
Iversen!
Psy czują ziemię! Zwolnij!
Iversen, stój!
Stójcie!
Uważaj.
No dobrze.
- Zejdź na dół. - Dobrze.
Szlag.
Widzę go! To Bjørn.
Złap za linę.
Dobrze.
Wciągnę go.
Jesteś cały?
Wstawaj! Wciągniemy sanie.
Zostaw psa!
Nie, wciągnę go.
Nie!
Z moich obliczeń wynika,
że straciliśmy przeze mnie dwa tygodnie psiej karmy,
pół zapasów herbaty i puszkę parafiny.
- I Bjørna, kapitanie. - To tylko pies.
Wiedziałem, że stanowisz ryzyko,
ale sądziłem, że po służbie w marynarce
masz dość dyscypliny, by wypełniać rozkazy.
Przepraszam, kapitanie.
Przynajmniej jutro zejdziemy z czapy lodowej.
Dalej!
Idź.
Chodźcie. Szybko!
Chodźcie.
Dalej!
Dobrze.
DZIEŃ 48
Kapitanie.
Mogę zadać osobiste pytanie?
Pytaj.
Dlaczego pan to robi?
Tyle lat,
w takich miejscach jak to?
Samotnie,
ryzykując życie.
Nie ma…
Nie czeka na pana ktoś bliski?
W naszych podróżach…
nie ma miejsca na bagaż.
Nie możesz być myślami 3000 kilometrów stąd.
To czemu pan to robi?
Czemu ludzie coś robią? Czemu jesteś mechanikiem?
Umiem tylko naprawiać silniki.
Właśnie.
Co ci powiedzieli, gdy dołączyłeś do nas w Reykjavíku?
Wiem, że chodzi o Amerykanów
i ich prawa do ziemi.
Ale po prostu cieszyłem się,
że popłynę z panem na Grenlandię
i dołączę do ekspedycji.
Chodzi o nieznany ląd.
Amerykanie twierdzą,
że górna część Grenlandii jest oddzielona kanałem od reszty,
ale tego nie udowodnili.
To ważne zadanie.
Rozumiem.
Może nawet będziesz sławny.
Ja miałbym być sławny? To nie ja będę w centrum uwagi.
Nie rozpędzaj się.
Najpierw musimy znaleźć ten kopiec.
KANAŁ PEARY'EGO ZIEMIA PEARY'EGO
Jak masz na imię?
Co tam masz?
Znalazłem na statku.
Proszę.
Zapomina się o nich.
Ta wygląda na słodką.
Miłą i troskliwą.
- Nazywam ją Panna Czułość. - Nazwałeś ją?
No tak.
- Panna Czułość. - Co to za imię?
- A ta? - Ta mała, uśmiechnięta?
To Panna Słoneczko.
- Śmiałaby się z moich żartów. - Raczej z imienia.
Może któraś wpadła panu w oko?
Ta mi się podoba.
Ma jakieś imię?
Jeszcze nie.
Niech ma na imię Naja.
Tak. To jest Naja.
No dobrze.
Jeśli nikt ze zgromadzonych nie widzi przeszkód,
pan kapitan i Naja będą od dziś parą.
Amen.
Dalej!
- Masz? - Mam.
Tak jest.
DZIENNIKI MYLIUSA?
No już.
Masz coś?
Nic.
Nic tu nie żyje, nawet ptaki.
Żadnego jedzenia dla psów.
- Co zrobiłeś? - Co?
Z tym.
- Nic nie zrobiłem. - Coś musiałeś.
Nie działa. Jesteś skończonym idiotą?
- Bez kuchenki mamy przesrane. - Ale…
Napraw ją. Już!
Bez niej nie przeżyjemy, rozumiesz to?
- Rozumiesz? - Może pan podać czajnik?
Musimy zmniejszyć racje o połowę.
Przepakuj sanie.
Iversen, dawaj!
DZIEŃ 84
Musimy wprowadzić lekką korektę kursu.
- Kapitanie. - Tak, Iversen?
No powiedz.
Nie mamy zapasów.
Czy w którymś momencie…
Co?
- Pogodzimy się… - Pogodzimy się z porażką?
Chcesz się poddać?
Za ciężko ci?
Tęsknisz za domem?
Nie, kapitanie. Po prostu…
Mamy mapę. Znajdziemy kopiec.
Nie znajdziemy go, stojąc i gadając.
Tak, ale…
I do sierpnia wrócimy na Alabamę.
Zostawimy jedne sanie.
Iversen.
Iversen, spójrz.
Co?
To jest kopiec.
Zgadza się.
Kapitanie, oni tu byli.
Oni tu byli!
To ich obóz.
Pemikan.
- I zupa ogonowa. - Czekaj.
„Dnia 8 sierpnia 1907 roku.
Nie mając jedzenia dla siebie i dla psów,
musimy opuścić to miejsce, udać się na wybrzeże i zapolować,
by mieć zapasy na 930 kilometrów drogi do statku”.
Nie mieli jedzenia, kapitanie, ale zostawili nam to.
„Odkryliśmy i zostawiliśmy tu dowód,
że Kanał Peary'ego nie istnieje.
Navy Cliff jest połączony lądem z Heilprin Land.
Jesteśmy zatem blisko końca.
Pragniemy wrócić na statek do końca września, z psami lub bez.
Porucznik Mylius-Erichsen,
dowódca Ekspedycji Duńskiej”.
Robert Peary i Amerykanie się mylili.
To koniec.
Po to tu przybyliśmy.
Piękne, prawda?
Piękne.
Nie rozumiem, dlaczego to, co znaleźliśmy,
jest takie ważne,
ale widzę, jak pan się uśmiecha.
To jedna ziemia.
USA nie mają do niej prawa.
Dania kiedyś ci podziękuje.
Czas świętować. Zagotuj tę zupę.
Możemy wracać do domu.
Jak iść z Moskwy do Rzymu, szukając sterty kamieni.
Co takiego?
Tak mówili chłopaki na statku.
Możesz ich wyprowadzić z błędu.
Wracamy do naszej Alabamy.
A potem do domu.
DZIEŃ 132
Możemy zjeść wątrobę?
Reszta to skóra i kości.
Nie będzie trująca?
Bo padł z wycieńczenia?
Nie ryzykujmy.
Ale jak to było
ze srebrną łyżką w garnku z czymś trującym?
Zmienia kolor.
Właśnie.
Szkoda, że nie mamy srebra.
Pan ma srebro?
Zgadza się.
No co?
O co chodzi?
Mówił pan, że nikogo nie ma.
Że nie ma bagażu.
To był prezent.
Dobra, spróbujmy.
Jak ma wyglądać?
- Nie pamiętam. - Ja też nie.
Powinno być zielone?
Jeśli to trujące?
Tak mi się wydaje.
Brzmi sensownie.
- To nie jest zielone. - Bardziej brązowe niż zielone.
Na pewno nie zielone.
Cholera.
Cholerne psy!
Szlag.
Kapitanie!
Niech pan da rękę!
Wszystko dobrze.
Już go nie ma.
Już dobrze.
Nie do wiary, że rozerwał tylko tyle.
Dobrze.
Naprawione.
Ciepło panu?
Straciliśmy dwa psy.
To była nasza szansa.
- Co? - Ten niedźwiedź.
Był zupełnie jak my.
Głodny mięsa.
Brakuje mi ich.
Kogo?
Kobiet.
Mnie też.
Nie tak.
Towarzystwa kobiet.
Są inne. Ich głosy, ich zapach.
Brakuje mi ich śmiechu.
Gdy miałem 16 lat i miałem wstąpić do marynarki,
mój dziadek zapytał, czy pojadę z nim do portu w Kopenhadze.
Myślałem, że pooglądamy statki, więc pojechałem.
Nawet spakowałem prowiant.
Ale on miał inne plany.
Chciał, żebym był gotów wypłynąć na morze
i, cytuję, „był mężczyzną”.
Zabrał mnie do domu publicznego,
zapoznać mnie z kobietami,
by mi nie było wstyd podczas podróży.
Nie protestowałem.
Skończyłem ze starszą kobietą.
Muszę przyznać,
że znacznie poszerzyła moją wiedzę.
Kiedy ja miałem 16 lat,
tata zabrał mnie do szpitala,
na oddział chorób wenerycznych,
by pokazać mi bolesne konsekwencje takiego zachowania.
To było obrzydliwe.
Kapitanie?
Co pan robi?
Niech pan przestanie.
Co się dzieje? Proszę przestać.
Co pan robi?
Musimy podróżować bez obciążenia.
Zostawimy wszystko, co nie jest konieczne.
Do statku jest jeszcze 300 kilometrów.
DZIEŃ 164
Przejdziemy tędy.
Co?
- Nie możemy iść naokoło? - Nie mamy czasu.
Musimy zrobić kopiec.
Myśli pan, że nie damy rady?
Jeśli nie damy, wszystko przepadnie.
Jeśli dowód i nasze dzienniki zostaną w kopcu,
można je znaleźć.
Dobrze.
Iversen.
Damy radę.
Tak samo było z Myliusem-Erichsenem?
Chodźmy.
Co się dzieje?
Nic.
Muszę się na chwilę położyć.
Wstawaj. Chodź.
No już. Wstawaj.
Wstawaj.
Patrz.
To Alabama!
- Wróciliśmy! - Wróciliśmy!
Wróciliśmy!
Wędrowcy wrócili!
Bijcie w dzwon!
- Stoi na lądzie. - Co?
Maszt jest na lądzie.
Gdzie mój statek?
Nie wiem.
Zbudowali chatę z elementów statku.
Halo?
- Halo? - Halo?
Zostawili nas!
Nie!
Po prostu odpłynęliście?
Nie mieliśmy wyboru.
Alabama była zniszczona. Rozdarł ją lód.
Musieliśmy skorzystać z okazji.
Zostawiliśmy jedzenie na ponad rok.
- Módlmy się o ich powrót. - Chcą czegoś więcej niż modlitwy.
Prosicie rząd o sfinansowanie kolejnej próby ratunku. Zgadza się?
Poruczniku Laub, to nie była pańska pierwsza wizyta na Arktyce?
Nie. To była moja czwarta.
Poruczniku Jørgensen?
Również czwarta.
A kim jest ten Iver Iversen?
Naszym mechanikiem.
Nie ma go na liście załogi.
Nie. Dołączył do Alabamy w Reykjavíku.
Jak to możliwe, że wybrano mechanika
na towarzysza Mikkelsena w drugiej podróży?
Zgłosił się na ochotnika.
Zgłosił się.
Miał doświadczenie w polarnictwie?
Nie.
To był jego pierwszy raz na Arktyce.
A więc najpierw zginęło trzech, a teraz dwóch podczas wyprawy ratunkowej.
Nie ma dowodu na to, że…
Dowodu!
Nikt nie przynosi dowodów.
Obaj wiedzieliście, że szanse na powodzenie są minimalne.
Tym bardziej, że pozwoliliście żółtodziobowi
pisać się na wczesną śmierć.
Nie mogę usprawiedliwić kolejnej bezowocnej wyprawy.
Nikt nie chce marnować rządowych pieniędzy.
Proszę!
Uratował nas wielorybnik.
Może gdyby udało się wyznaczyć nagrodę…
Dziękuję, poruczniku.
DZIEŃ 242
Będzie dobrze.
Tak?
Przypłynie jakiś statek.
- Nie wierzę, że nas zostawili. - Właśnie.
Jak nas zostawili?
Zabrał ich przepływający statek.
Tak samo będzie z nami.
A jeśli nie?
Tak będzie.
Myślą, że nie żyjemy.
Nikt tak nie myśli.
Pod koniec przyszłego lata
przypłynie statek.
Masz tamtą pocztówkę?
Gdyby nas teraz widziały…
Lepiej nie.
Co by pan zrobił,
gdyby nagle zaczęła tu iść dziewczyna?
- To się nie stanie. - Nie, ale gdyby się stało?
Ale jak?
Nie wiem.
Przyleciałaby balonem.
Jak Salomon Andrée.
- To ten, który zaginął? - Tak. Spotkałem go raz.
Miałem 15 lat.
Przeszedłem pieszo z Kopenhagi do Göteborga.
Miał polecieć balonem na biegun północny.
Chciałem do niego dołączyć.
Mając 15 lat?
Na pewno się ucieszył z tego spotkania!
Wytłumaczył mi, że jestem za młody,
ale dał mi pieniądze na pociąg do Kopenhagi.
Można powiedzieć,
że uratował mi życie.
Znalazłem coś.
- Tylko że zepsuty. - Szkoda.
Już rozumiem.
No i proszę.
Iver.
Tak?
Musimy wrócić.
Do kopca.
Po dzienniki i dowód.
Jeśli znajdzie je niedźwiedź…
- Nie powinniśmy byli ich zostawić. - Ale teraz?
Musimy wrócić, zanim morze się otworzy.
Naprawdę?
- Kapitanie? - Tak?
- Powinniśmy zostawić wiadomość? - Nie, Iver.
Tak jak mówiłem, wrócimy, zanim lód pęknie.
Tak, ale to 300 kilometrów w jedną stronę.
Na miłość boską, możemy już iść?
A gdyby to była prawda?
Nie jest.
Ale gdyby była.
Nie jest.
Ponoć w snach jest nieco prawdy.
Lepiej byłoby dla pana, gdyby w moich snach nie było prawdy.
Nie mógłbym wrócić.
Wyobraź sobie powrót do Kopenhagi.
„Wróciliście!
Dobra robota. Gdzie dowody?”
„Bardzo mi przykro. Zjadł je niedźwiedź”.
Co za wstyd.
DZIEŃ 439
Nie.
Cholera. O nie.
Nie!
Czyja to sprawka?
- Nie wiem. - Nie?
Nie wiem.
Niedźwiedzia.
Tak.
Ponoć w każdym śnie jest nieco prawdy.
Tak mawiają, Iversen.
Widzi pan?
Czy to…
Niemożliwe.
Kapitanie? Czy to…
To ich samochód?
Z Ekspedycji Duńskiej?
Crossley!
Co za absurd.
Faktycznie crossley.
DZIEŃ 471
- Uwaga na skałę. - Dobra.
Kapitanie.
- Co? - Ktoś tu jest.
Halo?
„Dnia 23 lipca 1911 roku.
Szukam…
Ejnara Mikkelsena.
Nie ma śladu.
Joseph Motzfeldt.
Bergen”.
Mogło być gorzej.
Śmiało, mów.
Co?
Mówię, że mogło być gorzej.
Jak mogło być gorzej?
Tak tylko mówię…
- Gdybyśmy… - Nie próbuj być cwany.
Wiem, co chcesz powiedzieć.
Tak, trzeba było zostawić, kurwa, wiadomość!
Panie ministrze, gdy marynarz znalazł chatę,
była zabita deskami.
My tego nie zrobiliśmy. Ktoś tam był.
Właśnie, chata.
Możemy porozmawiać w drodze?
Oczywiście.
- Wiem, że jest pan zajęty. - Zajęty?
Dziękuję. Cały kraj przyszedł do mnie na żebry.
Do tego kwestia Grenlandii.
Musimy przekonać naród,
że utrzymanie tych nieszczęsnych kolonii jest opłacalne,
a oczywiście nie jest,
oraz pokazać reszcie świata,
że nadal mamy jakąkolwiek kontrolę.
Boli pana?
Przeżyję.
To dobrze.
Ale przejdźmy do kwestii ratowania Mikkelsena.
Doceniamy i rozumiemy wagę jego pracy, oczywiście.
Amerykanie są zdesperowani.
Wszędzie wsadzają w lód swoje flagi,
a ten cholerny Peary chce przejąć biegun północny.
To absolutnie niedorzeczne.
Jestem przekonany, że kapitan zdobył dowody.
Ale nie wie pan tego na pewno.
Ani tego, dokąd na tej ogromnej wyspie mielibyśmy wysłać misję ratunkową.
- Wiem, że to dla pana trudne. - Nie przetrwają kolejnego roku.
Jeśli nie dopłyniemy do nich do przyszłego lata,
porzucimy nie tylko ich, ale i Grenlandię.
Wyznaczyliśmy już hojną nagrodę.
Nic więcej nie mogę zrobić.
Przepraszam, poruczniku.
Czas minął.
- Zrobiłby to pan? - Szczerze mówiąc, nie wiem.
- To do pana niepodobne. - Co?
Nie mieć zdania.
Możemy zmienić temat?
Jest dość…
ponury.
To nasze pierwsze święta w chacie?
Drugie.
Drugie?
Tak, drugie w chacie.
Trzecie na Grenlandii.
- Wesołych świąt, Iver. - Wesołych świąt, kapitanie.
Ale jedno wiem na pewno.
Gdyby pan kapitan wciąż miał dłonie, nie mógłbym…
A przynajmniej palce.
Nie lubię o tym mówić ani nawet myśleć,
ale według mnie dłonie odróżniają ludzi od zwierząt.
Dłońmi robimy wszystko, czego nie potrafią zwierzęta.
Więc gdybym umarł bez dłoni?
Bez dłoni?
To tak.
Na pewno bym pana zjadł.
Chciałbym powiedzieć…
No to…
Za nadzieję.
DZIEŃ 793
Wszystko w porządku?
Tutaj!
Hej!
Już dobrze.
Naja?
Tak bardzo się stęskniłam.
Ja też.
Kapitanie, robi się zimno. Niech pan wraca do środka.
Wszystko dobrze?
Kapitanie…
Ach tak.
Irytujący gnojek.
Czy było warto?
Tego chciałeś?
Jest jeszcze szansa, prawda?
Na statek?
Tak.
Żeby przypłynął.
Morze jeszcze nie zamarzło całkowicie?
I tak się rozejrzę.
Woda się zagotowała.
Martwię się o niego.
Wygląda dobrze.
Wszyscy możemy wyglądać dobrze.
Ale w środku…
nie jest sobą.
Chyba jest mu ciężko.
Myślę, że wini mnie
za przegapienie statku.
Musimy mieć go na oku.
Żeby mu się nie pogorszyło.
Wierzy pan w duchy?
W duchy?
W… zmarłych ludzi między nami?
Nie bądź głupi.
Spotkałem dziś dziadka.
Twojego dziadka?
Tutaj?
Nie. Na wzgórzu.
Jak to go spotkałeś?
Wyczułeś go? Poczułeś jego obecność?
Nie.
Sam nie wiem.
Myślę, że może zmarł
w czasie wyprawy.
To nie znaczy, że zmarł.
Może nie.
Przepraszam. Bardzo mi przykro.
- Nie chciałem… - Nie.
Jeśli mogę jakoś…
Wiem.
Będzie pan przy mnie.
A jeśli nigdy nie wrócisz?
Miałeś wszystko.
Mieliśmy się pobrać.
Nie miałem wyboru. Nie widziałem innego wyjścia.
Ktoś inny by to zrobił. Czemu ty?
Nikt inny by tego nie zrobił.
Nie wiem dlaczego, ale to musiałem być ja.
A co z Iverem?
On miał wybór?
Zgłosił się na ochotnika. Znał ryzyko.
Wiesz, że nikt po was nie przypłynie?
- Wiem. - Tak?
Wiem.
Dlaczego cię zostawiłem?
Przepraszam.
O co chodzi?
To coś. Jest odrażające.
- Przestań. Pokaż mi. - Nie.
Wyjdź! Wynocha!
Iver!
Nie.
Przepraszam!
- Natnij to. - Co?
Natnij to.
- Poważnie? - Proszę.
W środku.
Dobrze. Już.
- Dobra. - No?
Spokojnie.
No już, tnij!
Dobra.
Trzy,
dwa,
jeden.
Tak!
Dzień dobry.
Trochę pan sobie pospał.
Miałem sen.
Byłem w domu.
To miło.
A jak szyja?
Rozumiem.
Też miałem sen.
Mam lekkie poczucie winy.
Wiem, że pan ją wybrał,
ale wczoraj w nocy ona wybrała mnie,
rozumie pan.
Widział pan ślady na zewnątrz?
Pójdę zobaczyć.
Może to zając.
Nie chcę wiedzieć.
To był tylko sen.
Nie chcę wiedzieć.
Zabiję go.
Zabrałeś mi ją!
Kapitanie.
Niech pan przestanie.
- Była moja! - W porządku.
- Moja! - Już dobrze.
To nie jest realne.
Spokojnie.
To nie jest realne.
Nie.
- Niech pan to odłoży. - Przestań!
To nie jest realne.
Spokojnie.
Przestań. On ma rację.
To nierealne.
- Stój! - Niech pan odłoży broń.
- Ejnar! - To sen!
- Stój! - Na ziemię.
- Na ziemię! - Stój!
Nie!
Już…
Zwariowałem?
Nie wiem…
Przepraszam cię.
Nic się nie stało.
W porządku?
Ile mamy jedzenia?
Prawie wcale.
- A amunicji? - Mieliśmy dwa naboje.
Widzisz coś?
Nie.
Niedźwiedź!
Gdzie karabin?
- W składziku! - Co?
Pohałasuj.
Poszedł sobie?
Nie wiem.
DZIEŃ 865
Iver?
Iver.
Niedźwiedź.
- Już? - Tak.
Jedna szansa. Jeden strzał. Nie chyb.
Dobra.
Raz, dwa, trzy.
Spokojnie. Hej.
Proszę oddać broń.
Wszystko dobrze.
Już dobrze.
Wrócicie do domu.
Jakie jest najważniejsze zadanie odkrywcy?
Podczas podróży do nieznanych krain
w celu odkrycia nowych części świata
najważniejsze jest dopilnować, by zapisy odkryć
wróciły bezpiecznie.
Razem z odkrywcą lub bez niego.
W przeciwnym razie wszystko poszłoby na marne.
Cały ten trud i poświęcenie byłyby nadaremne.
W przeciwieństwie do przedstawicieli duńskiej prasy
rząd Danii ani razu nie zwątpił,
że kapitan Mikkelsen wróci do nas cały i zdrowy.
Mieliśmy swój udział w zapewnieniu bezpiecznego powrotu duńskiego bohatera.
Ilu tam ludzi.
Pamięta pan ten statek,
Titanica?
Zatonął.
Chciałeś na nim pracować.
Mam szczęście.
Zawsze miałem szczęście.
Nie.
To ja mam szczęście.
Tylko dzięki tobie tu jestem.
Dziękuję, Iver.
W oparciu o wiedzę, którą zawdzięczamy kapitanowi Ejnarowi Mikkelsenowi,
Stany Zjednoczone niniejszym uznają,
że Ziemia Peary'ego nie jest wyspą,
a częścią Grenlandii.
Iver.
- Tak? - Stoi tam kobieta?
Tak.
Kapitanie.
Z ogromną przyjemnością…
Gratulacje, panowie.
Dziękuję.
…jako pierwszy mogę powitać w domu
osoby, które dokonały niemożliwego.
To jest Iver.
Iver Iversen.
- Bardzo mi miło, panno… - Holm.
Naja Holm.
Miło mi panią poznać, panno Holm.
Mnie również.
Kapitan Ejnar Mikkelsen
i Iver Iversen.
Idźcie. Czekają na was.
Obiecuję, że naprawdę wrócili.
- Panie ministrze. Iver Iversen. - Dziękuję.
EJNAR MIKKELSEN I NAJA HOLM POBRALI SIĘ ROK PÓŹNIEJ
EJNAR POŚWIĘCIŁ ŻYCIE GRENLANDII
IVER IVERSEN JUŻ NIGDY NIE WRÓCIŁ NA ARKTYKĘ
EJNAR I IVER POZOSTALI PRZYJACIÓŁMI DO KOŃCA ŻYCIA
OPARTE NA KSIĄŻCE EJNARA MIKKELSENA „FARLIG TOMANDSFÆRD”
Napisy: Ewa Zielińska