Chodźcie.
Moja szkoła ma pewną tradycję.
Każdego roku, w sobotę po zakończeniu szkoły,
uczniowie ostatniej klasy Kiffney-Brown włamują się do szkolnej dzwonnicy,
urządzają sobie imprezę
i przez godzinę uderzają na zmianę w dzwon.
Wszyscy czekają na ten rytuał przejścia przez cały rok.
Gdy mija godzina,
z wieży spada papier toaletowy.
Dwa, jeden!
To całkiem piękne.
Nie ma być piękne. To taki żart.
Tak, ale powtarza się co roku.
Czyli władze szkoły właściwie to zatwierdziły.
Mogłyby tego zakazać.
To miła tradycja, zgoda.
Ale nie ma nic wspólnego z łamaniem zasad.
Co nie?
Skoro tak uważasz, to co tu w ogóle robisz?
Chcę to zrobić, tylko mówię…
Obecność nie jest obowiązkowa.
Chodź, zajmą najlepsze miejsca.
Cholera.
Jeden taki wyskok byłby okej.
Jazda!
Ale ja wciąż robię takie rzeczy.
Dlatego zamiast świętować na szczycie dzwonnicy z kolegami z klasy,
jestem w domu,
z mamą i jej kolegami,
zgrają starych pryków.
Nic się nie zmieni,
jeśli uznamy, że kobieta nie zasługuje na uwagę,
chyba że wyszła za mąż lub sypia z bardziej znanym mężczyzną.
Dlatego ja już nigdy nie wyjdę za mąż.
- Co będziesz robić w wakacje? - Jadę do Colby, do taty.
Myśli, że się do siebie zbliżą.
Mamo.
To przytyk w stronę twojego ojca.
Oszczędzam na studia. Będę pracować w sklepie mojej macochy.
Jak go nazwała?
Brokatowe Implanty Piersi.
To miło, Auden.
Lato na plaży to idealna nagroda za ciężką pracę.
Zaproponowałam jej stanowisko swojej asystentki,
ale wybrała to.
Wiem, że mama nie rozumie, dlaczego chcę jechać do Colby,
ale czuję się, jakbym tutaj potrafiła być tylko jedną osobą.
Całe moje życie można wyczytać z listu motywacyjnego na studia.
Ale może w Colby uda mi się zmienić.
Stać inną osobą.
Albo będzie tak samo, bo nie potrafię się zmienić.
Nie wiem tego,
ale poświęcę lato, żeby się dowiedzieć.
WYJECHAŁAM DO COLBY
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Cześć, Auden!
Znowu dzwonię, ale tak się cieszę, że do nas przyjeżdżasz.
Daj znać, jak tylko dojedziesz.
Zadzwoń, gdy miniesz znak. Nie, wcześniej.
Dzwoń co chwilę. Tak się cieszę!
Tu Heidi, załapałaś?
Twoja przyszywana mama. Buziaki!
WITAMY W COLBY
DEPTAK
Piśnij tylko, a już nie żyjesz.
Przepraszam.
Boże, Auden! Wybacz.
Myślałam, że to twój tata, a właśnie ją uśpiłam.
Zapomniałam, jaki to dzień.
- To nic. - Wszystko zaplanowałam.
Miały być banery i balony. Zbierałam pomysły na powitalny brunch.
Słowo daję, cały tydzień myślałam: „To twoja pasierbica, siostra Thisbe!
Przegapiłaś zakończenie szkoły, więc teraz przygotuj coś super”.
Jest tu mój tata?
W swoim gabinecie. Ciągle tam siedzi.
- Tak? - Tato?
Hej! Przyjechałaś! Wejdź.
Nic nie mów, wiem. Jak po przejściu tornada.
Pamiętasz, co było, jak pisałem Narwala?
Przyznam, że gdy wspominam tamten czas,
nie myślę o tym, czy miałeś porządek w gabinecie.
No tak, twoi rodzice się rozwodzili.
Coś w tym stylu.
Głodna? Mają tu świetne krążki cebulowe.
Tak? Jasne, chętnie spróbuję.
Świetnie. Idź na deptak.
Na pewno trafisz. Knajpa nazywa się Ostatnia Szansa. Proszę.
- Ty nie idziesz? - Mam masę roboty.
Ale byłoby fajnie, gdybyś przyniosła mi burgera.
Mają takie z pyszną karmelizowaną cebulą.
Jasne.
Dzięki.
- Cieszę się, że przyjechałaś. - Ja też.
Boże, Auden!
- Ale mnie wystraszyłaś. - Idę się przejść.
Potrzebujesz czegoś?
- Wybierz się na plażę. - Na plażę?
Pełno tam fajnych, młodych ludzi. Zabawisz się.
- Musisz iść. - Dobra.
- Tylko się nie stresuj. - Ja? Skąd.
Znajdź Maggie. To moja ulubienica.
Fajnie. Dzięki.
Jesteś młoda. Zabaw się.
- Jak leci? - Spoko.
Nasz nowy letni nabytek?
- Można mnie tak nazwać. - Spoko.
Zerwaliśmy dwa tygodnie temu, a on odwala coś takiego na moich oczach?
- Nie patrz. Chodź. - Może są kuzynami.
Akurat!
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Tak, tylko…
Próbowałeś kiedyś zrobić coś nowego
i zrozumiałeś w trakcie, że to totalnie nie dla ciebie?
- Jesteś lesbijką? - Nie. To znaczy chyba nie.
Seksualność to spektrum. Chodzi mi o to…
W porządku. Nie jestem zły.
Odkrywasz siebie, spoko.
Ale jeśli nie lecisz na mnie, to faceci raczej nie są dla ciebie,
bo wszystkie laski lecą na Jake’a.
Fajnie. Muszę już iść.
Ale dzięki. I przepraszam. Spoko.
Wiesz może, gdzie znajdę kogoś o imieniu Maggie?
- Mówisz serio? To jakiś żart? - Co? Nie.
Nieważne. Przepraszam.
Idzie. Chyba skończyli. Ale nieważne.
- Wszystko gra? - Tak. Świetnie się bawili.
Nic mi nie jest.
- Kto to jest? - Nie wiem.
- Nie znam jej. - Wszystko gra?
Tak, jest okej.
- Miałaś znaleźć nianię. - Nie proszę o wiele.
Chcę 20 minut na umycie zębów i prysznic.
To nie było 20 minut.
Auden? To ty?
Cześć.
- Dzień dobry, śpiochu. - Dzień dobry.
- Dopiero wstałaś? - Tak już mam.
Wracam do pracy.
Miłego dnia, mała.
Kawa.
Nie chciałam, żebyś poczuła się winna.
Całkowicie straciłam poczucie czasu.
Nie szkodzi.
Gotowa na wielki dzień?
Twój pierwszy dzień w sklepie, głuptasie.
Nie masz żadnego grafiku, o ile zrobisz swoje.
A wiem, że zrobisz, moja ty prymusko.
Nie myśl, że się tobą nie chwalę.
Rety.
Cieszę się, że poznasz załogę. Lubisz flamingi?
- Uwielbiam je. - Są fajne.
I voilà! Oto moja nirwana.
- Super. - Otworzysz?
- Jasne. - Dziękuję.
No dobra. Gdzie moje dziewczyny?
Boże!
Jaka ona śliczna!
Te jej rzęsy!
Zaraz się rozpłynę.
Tęskniłam za wami.
Niczym się nie martw, nad wszystkim panujemy.
Przywieźli perfumy Booty Berry. Ludzie szaleją na ich punkcie.
A naszyjniki z kluczykiem dowozili trzy razy.
A nie mówiłam? Czy mówiłam?
- Mówiłam? - Tak.
No tak. A to… Czemu stoisz w kącie?
- Przepraszam. - To o niej wam tyle mówiłam.
To moja genialna pasierbica, Auden.
Auden, to Esther, Leah i Maggie.
Już się poznałyśmy.
- Naprawdę? - Na plaży. Byłaś z Jake’em, moim eks.
- No tak. - Dobrze.
Na pewno zaopiekujecie się Auden, pokażecie jej fajne miejsca
i sprawicie, że poczuje się tu jak u siebie.
Dobrze.
Pora na nas. Mała niedługo znowu zgłodnieje.
Powiem wam, że moje sutki…
Ale cieszę się, że będziecie teraz drużyną.
Ale fajnie!
- W porządku? - Tak.
No dobrze. Kocham was. Pa!
- Otworzę drzwi. - Idziemy!
Wyruszamy w świat. Damy radę!
Idziemy!
- Może pokażę ci biuro? - Dobrze.
- Wszystkie papiery są tutaj. - Fajnie. Dzięki.
Nie przejmuj się Maggie. Przejdzie jej.
Jake to jej kryptonit.
Spotykała się z nim przez dwa lata,
a on zerwał z nią krótko przed zakończeniem szkoły.
Była z nim dwa lata?
Coś z nią nie tak?
- Ze mną? - Maggie, nie chciałam…
- Utarg z wczoraj. - Przepraszam.
- Lepiej… - Wystarczy ci długopisów?
- Tak, dzięki. - Sporo ich. Powodzenia.
Co to było?
Przerwa na taniec. Codziennie o szóstej.
Możesz dołączyć. Zmieniamy się przy wyborze muzyki.
No co? Może lubi nową falę.
Nie, dzięki.
- Dzięki, dziewczyny. - Pa!
Dzięki za zakupy w Clementine’s!
- Gdzie idziemy? Tylko nie na plażę. - Do Tally Ho?
Tylko nie tam.
Nienawidzę was.
Skończy się na Gas Gro. To dołujące.
Napiszę do Cali.
Kto to?
Taka blondynka, Esther na nią leci.
A ty masz jakieś plany?
- Chyba… - Sprawdzę, co u chłopaków.
Jest naprawdę miła. Słowo.
To nic, miałam już iść.
DO PLAŻY
Nawet nie żartuję.
Zamknij się, stary.
- Mówię ci. - Tally Ho!
1,75 dolara.
Mamy makaron!
Dziewiąta gratis.
Wybacz. Nie chciałem cię przestraszyć.
Colette?
Szacun.
Niekoniecznie.
Auden, tak?
Skąd wiesz?
Mogę ci to wynagrodzić?
PRALNIA
Wynagradzasz mi rozlaną kawę, zapraszając mnie do pralni?
Nie. Ale skoro już tu jesteśmy, to coś sobie upiorę.
Panie przodem.
Czułem, że się dzisiaj zjawisz.
- Nie mam już czystych ciuchów. - Puść coś, zaparzę kawy.
Dzięki.
To Clyde. Facet jest legendą.
Co to jest?
Pionowe warcaby?
- Nie kojarzysz Czwórek? - A powinnam?
To jakiś pralniany wymóg?
Cztery żetony w linii.
Chyba sobie poradzę.
Nie wątpię, zdobywczyni stypendium Defriese.
Co? Dobra, chwila.
- Skąd tyle o mnie wiesz? - Heidi jest z ciebie bardzo dumna.
Czy ona zna tutaj wszystkich?
To Colby. Wszyscy się tu znają.
- Dwa kubki gorącej kawy. - Dzięki.
- Dziękuję. - Zaraz wracam.
Rany.
Lepsza niż w Gas Gro?
Odpuść. Jestem tu nowa.
Mam malinowo-brzoskwiniowe i truskawkowo-rabarbarowe. Które?
Ciasto też będzie?
A widziałaś kiedyś tajną cukiernię bez ciasta?
Po kawałku z każdego.
Dobra decyzja.
Dziwnie się czuję.
Wiesz o mnie mnóstwo rzeczy, a ja o tobie nic.
Proszę, po jednym.
- Sam je upiekłeś? - Przecież nie kupiłem.
- To wszystko? - Tak.
- Smacznego. - Dzięki.
Mówiłem, że ci to wynagrodzę.
Znów wygrałaś.
Udawałaś, że nie znasz tej gry?
Szczęście początkującego.
Ale jest fajnie. Muszę częściej robić takie rzeczy.
To znaczy? Niszczyć rywali w planszówkach?
Nie tylko, ogólnie…
robić rzeczy dobre dla dzieciaków.
Dla dzieciaków? To znaczy?
No nie wiem. Rzeczy, o których czyta się w książkach.
Bitwy na żarcie, drobne włamania…
Rzadko wychodziłaś, co?
Moja mama nie była tym zainteresowana.
Zdradzić ci tajemnicę?
Nikt nie robi bitew na żarcie z mamą.
Wiem. Ale nie chciała, żebym to robiła.
Wmówiła mi, że to głupota.
Dla jasności:
nigdy się nie włamywałaś ani nie rzucałaś jedzeniem,
ale chyba potrafisz jeździć na rowerze?
Tak, każdy to potrafi.
Wolałem się upewnić.
Dzięki za pokazanie mi tajnej cukierni,
chłopaku z Colby wyłaniający się z mgły.
Co?
Nie przedstawiłeś się.
- Nie? - Nie.
Jestem Eli.
Miło cię poznać, Eli.
Ciebie też.
Chciałbyś się jeszcze spotkać?
- Potrzebujesz speca od dziecinnych spraw? - Co? Nie. Nieważne.
Przepraszam. Żartowałem.
Chociaż nie do końca.
Myślę o tym, co powiedziałaś. Naprawdę powinnaś to robić.
Co?
Pomyśl o tym, czego nigdy nie robiłaś, i zacznij to robić.
No wiesz, taka misja.
- Misja? - Tak.
To jakiś absurd.
Co? Co w tym absurdalnego?
No nie wiem.
Już raz próbowałam być kimś innym i skończyło się dość żałośnie.
Tak? To było na plaży?
Czemu pytasz?
Z doświadczenia wiem,
że najżałośniejsze rzeczy dzieją się tam.
No bo wiesz…
- Nie może być inaczej. - Właśnie.
Mieszkam tam.
Zastanowisz się? Mówię o misji.
Jak na obcego, bardzo przejmujesz się moim życiem.
Już ci mówiłem. W Colby nikt nie jest obcy.
Na razie, Pionowe Warcaby.
Już po drugiej. Idź spać.
Nie mogę. Jak ją położę, zacznie płakać.
Daj mi ją.
Na pewno?
Tak. Nigdy nie kładę się tak wcześnie. Naprawdę chcę.
Dobra.
Chcesz zobaczyć Auden?
- Chcesz, Thisbe? - Cześć.
Z kim się tak długo włóczyłaś?
Z nikim.
Jasne, z nikim.
Cieszę się, że kogoś poznałaś.
Dzięki.
Zdradzić ci sekret?
Tu wcale nie jest tak źle.
Hej, Leah.
Dzięki za zakupy w Clementine’s.
Kupiłaś przekąski?
Eli stanął przy ladzie, a Adam wyskoczył do sklepu.
Przecież Eli nie wychodzi z warsztatu.
Może powiem Adamowi, że Maggie chciała czipsy?
- Zjadłabym coś słonego. - Przestań. Po prostu był miły.
Nic ci nie jest?
Nie, ja tylko… Paragony.
Powiedziałaś „Eli”?
Tak, a co?
Znasz go?
Pytanie, skąd ty go znasz.
Nie znam. Po prostu go poznałam.
Szczegóły, proszę.
Muszę wracać do pracy.
Cholera, Jake i Eli? Ale z niej cicha woda.
Jej i Elia nic nie łączy.
Skąd wiesz?
Pomyśl. Kiedy ostatnio Eli z kimś kręcił?
Zanim Abe…
Właśnie.
Zajęta?
Minigolf?
Chcesz mnie w ten sposób namówić na misję?
Tak, Pionowe Warcaby. To taki fajny spisek.
Cześć. Poproszę dwa.
- Jeździłaś kiedyś na gokartach? - Nie.
- Skakałaś ze spadochronem? - Nie.
- Grałaś w kręgle? - Tak.
- Grałam. - Niesamowite.
- Byłaś na balu maturalnym? - Nie.
Czemu nie?
Nigdy nie należałam do ludzi, dla których liceum to tylko
jedna wielka impreza.
Wolałam ciężko pracować, żeby później mieć fajne życie.
Ale nawet ludzie, którzy nie cierpią liceum, idą na bal.
A może myślisz, że jesteś ponad to, bo takie sprawiasz wrażenie.
Nie o to chodzi.
Po prostu ktoś mnie wystawił.
Boże, przepraszam. To okropne.
Daj spokój, nie masz za co przepraszać.
Miałam iść z Jasonem, kolegą z zajęć.
Przyjaźniliśmy się. Ale zaprosili go na konferencję, więc…
Wcale się nie przejęłam. Bal i tak mnie nie obchodził.
Serio? Na pewno?
No dobra. Jeśli już, to szkoda mi było sukienki.
- Sukienki? - Tak.
Któregoś dnia chodziłam po antykwariatach,
trafiłam do jednego sklepu
i zobaczyłam na manekinie świetną sukienkę.
Jeśli czegoś żałuję, to tego, że nie mogłam jej włożyć.
Ale samego balu mi nie szkoda.
- Przywiozłaś ją do Colby? - Nie.
- Nie? - Dokąd bym w niej poszła?
- Gdziekolwiek. - Co?
Mogłabyś puszczać w niej kaczki.
Pójść w niej na colę.
Nieważne, co robisz,
jeśli chodzi o samą sukienkę.
Chyba tak.
Szkoda, że jej tu nie przywiozłaś,
bo byłaby idealna na misję.
Nie ma żadnej misji.
Jasne, że jest.
A co z tobą? Cały czas mówimy o mnie.
Bo jesteś ode mnie dużo ciekawsza.
Nie zmieniaj tematu. Twoja kolej.
Nie wiem. Czasem czuję, że zawsze tylko się wygłupiałem.
Zrobiłem na tym karierę.
- Chwilową. - Jak?
Jeździłem na rowerze. Takie tam.
A teraz się zastanawiam, co mi z tego zostało.
Klipy na YouTube w kiepskiej jakości? Głupie historyjki?
Myślę, że każdy zasługuje na to, żeby zacząć od nowa.
Wiesz? Sam chciałbym dostać drugą szansę.
Szansę na co?
Nie wygrałaś, ale szanuję twoje starania.
Mogę to zatrzymać?
Gdyby ktoś mnie spytał, czy grałam już w minigolfa,
dobrze byłoby mieć dowód.
Jasne. Musisz mieć dowód.
Nienawidzę deszczu.
- Nie zawsze musi być słonecznie. - Czemu nie?
Pójdę po poncza.
- Wybacz, trzymamy tu poncza. - Zaraz ci je dam.
NIECH ZAJAŚNIEJE SŁOŃCE
Boże, ale okropne.
Mówisz, jakbyś wygłaszała prawdę objawioną,
a to tylko twoja opinia.
Masz rację. Przepraszam.
Auden, masz gościa!
Cześć, mamo.
Cześć, Auden.
Możemy w czymś pomóc?
Zaczekam na zewnątrz.
Masz.
Wiem, co powiesz, ale bez tego przemokniesz.
Dzięki.
Próbowałaś już lokalnej kuchni?
- Co? - Gdzie chciałabyś zjeść lunch?
Na deptaku mają dobre krążki cebulowe.
Uroczo.
No dobrze.
Jak ci idzie zbliżanie się do ojca?
Dobrze. No wiesz, jest dość zajęty.
Ciężko pracuje.
Powiem ci coś o twoim ojcu.
O wiele ważniejsze od samej pracy
jest dla niego jej odgrywanie.
A Heidi?
Heidi jest miła.
No jasne.
Takie kobiety zawsze są miłe.
Muszą być. To część ich obowiązków.
Biedactwo. Musi być wyczerpana. Sama opiekuje się dzieckiem.
Tata jej pomaga.
Auden, pamiętaj, z kim rozmawiasz.
- Niezły masz płaszczyk. - Dobra, mamo. Powiedz to wreszcie.
Co?
Cokolwiek chcesz powiedzieć.
Musisz mi wybaczyć, jeśli niepokoi mnie to,
z jaką łatwością odnalazłaś się w świecie swojej nowej macochy.
To jakiś obłęd. Wcale się nie zmieniłam.
Posłuchaj, skarbie. Wiem, że próbujesz odnaleźć siebie.
W porządku, to normalne.
Obyś tylko nie zapłaciła za to zbyt wysokiej ceny.
Twoi koledzy z Defriese nie spędzają lata,
handlując stringami i pijąc na umór.
Nie upijam się, mamo.
Zobaczymy.
Hej.
Hej, Maggie.
Mama daje ci popalić, co?
Powiedzmy.
Jako profesorka obrosła legendą, ale pewnie ciężko być jej córką.
Wiesz, kim jest moja mama?
Jasne. Niewiele brakowało, żebym chodziła na jej zajęcia.
- Ale nie mogłam odmówić Defriese. - Idziesz do Defriese?
Ja też.
Wiem. Heidi mi powiedziała.
Zaczynam rozumieć, czemu od początku mnie znienawidziłaś.
Właściwie to złapałam doła,
bo ta fajna, śliczna dziewczyna zaczęła podrywać mi chłopaka.
- No tak. - Opinię wyrobiłam sobie później.
Nie dziwię ci się.
Ale niepotrzebnie byłam taka wredna z powodu Jake’a.
Nawet mnie nie znałaś.
I tak mi głupio.
Nie przejmuj się. To palant.
- Nic nie powiem. - W porządku. Pogodziłam się z tym.
Ale przynajmniej jest przystojny.
Przyznaję. To przystojny palant.
Dobra, chodź. Obiecałam Heidi, że cię oprowadzę,
i poważnie zaniedbałam swoje obowiązki.
Esther i Leah siedzą tam, idź do nich.
- A ty? - Zaraz dołączę.
Ciebie też w to wciągnęła?
Lepsze to niż twój ostatni pomysł:
występ typa, który recytował listę zakupów.
- Czemu Maggie chciała tu przyjść? - A jak myślisz?
Leci na jednego z nich?
Zobaczysz.
Co jest?
Co się dzieje?
To jakiś żart. Robicie sobie ze mnie jaja.
- To Maggie. - Wiem. Widziałyśmy.
Czy wszyscy zawodnicy mają do dyspozycji dwóch asystentów?
- Nie. - Tylko Maggie.
- Nigdy nie zgadzają się na Tally Ho. - Co?
A ja z wami tutaj chodzę.
To niesprawiedliwe.
Ale to jest dużo fajniejsze.
- Byłaś kiedyś w Tally Ho? - Nie.
Więc nie wiesz, o czym mówisz.
Nie.
- Ostatnio szło jej lepiej. - Wczoraj późno szła spać.
Kocham cię, Maggie!
Przestań.
Kocham ją.
I co ty na to?
Nie wierzę. Kim ty jesteś?
Uznałam, że dziewczynom też należy się trochę zabawy.
- Teraz chodzimy tu co tydzień. - Serio?
Hej, impreza w Muszli. Przynieście zapasy.
- Dajcie po dyszce. - To za mnie i Auden. Kupcie przekąski.
Auden idzie ze mną. Wygląda na najstarszą.
Masz ulubioną przekąskę?
Maggie lubi kwaśne żelki. Urocze, ale z pazurem, jak ona.
Wołowina dla Esther, buntowniczki.
Dla mnie tradycyjny Snickers.
- A dla ciebie? - Chyba wystarczy mi kawa.
Kawa? O nie.
Potrzebujesz czegoś na ząb.
A jeśli skończymy na plaży i zgłodniejesz?
Nic tam nie kupisz.
No dobrze.
Może to?
SZARLOTKA
Oldskulowo. Ale fajnie.
Dobra.
Dość już tych No Age. Puśćcie coś fajnego.
Niech Auden coś wybierze.
Na pewno ma dobry gust.
Idź, powiedz swemu chłopakowi
Że nie ma u mnie żadnych szans
Mam trochę forsy, oszczędzałam I trochę serc, bo je łamałam
Kiedyś zrobią ze mnie męczennicę
Cud-dziewczyna
Czasem robię wokół siebie szum
Niech wszyscy wiedzą że
Jestem damą
Wiem, czego chcę
Wiem dobrze, jaki roztaczam czar Tylko spróbuj dorównać mi
Jestem damą
Wiem, czego chcę
Wiem dobrze, jaki roztaczam czar Tylko spróbuj dorównać mi
Jestem damą
Wiem, czego chcę
Wiem dobrze, jaki roztaczam czar Tylko spróbuj dorównać mi
Jestem damą
Nie wiedzą, co ich czeka. Jadą cztery dziewczyny.
Jak ostatnio…
Wallace skoczył z drugiego piętra do basenu dla dzieci.
Ty próbowałaś ukraść psa.
Wiem. To była szalona noc.
Jason i Carlos też tu będą?
Wstydzisz się?
Skąd znacie tych ludzi?
Nie wszystkich. Część to starzy znajomi.
Niektórzy wrócili na wakacje.
Są też pracownicy sezonowi z Europy Wschodniej.
Czemu stamtąd?
Zawsze przyjeżdżali.
A skoro o tym mowa…
Tak, jestem z Colby. A ty? Z Łotwy?
Długo się jedzie?
Czy on naprawdę musi zgrywać ambasadora Colby
przy każdej nowej dziewczynie?
Bez urazy.
Nie musimy na to patrzeć. Chodźmy.
Chodźcie.
Chodźmy tędy, jak najdalej od niego.
Cześć, Maggie! Tu jestem.
Wyluzuj. Widziałeś ją godzinę temu.
No co? Tylko się przywitałem.
Jest naprawdę dobra.
Tak, ale piosenka traci urok, gdy grają ją na każdej imprezie.
Pogadajmy o Eliu.
Czekałam na to.
Jestem ciekawa, bo tak jakby się przyjaźnimy.
Nieważne. Myślisz, że tu wpadnie?
Chciałabyś.
Nigdy nie chodzi na takie imprezy.
A przynajmniej już nie teraz.
Odkąd Abe…
Abe… No tak.
- Powiedział ci o nim? - Tak.
Nie.
No dobra. Abe był najlepszym przyjacielem Elia.
Ich dyscypliną był uliczny BMX.
Pewnie dlatego, że Clyde’a też to kręciło, a oni go ubóstwiali.
Tak czy siak, byli świetni.
Mieli sponsorów, wygrywali wielkie zawody. Nie mieli sobie równych.
Wszyscy myśleli, że po skończeniu szkoły
przeniosą się do Barcelony albo Berlina.
Do europejskiego miasta ze świetnymi ulicami.
I Abe to zrobił?
Nie.
Umarł.
Pojechał z Eliem na wielkie zawody do Nowego Jorku.
Gdy wracali,
jakieś 30 kilometrów od domu wjechał w nich pijany kierowca.
Eli prowadził.
Po pogrzebie zamknął się w sobie. Teraz jest jak duch.
Pozrywał umowy i przestał jeździć.
Pracuje na tyłach warsztatu i z nikim się już nie spotyka.
Dlatego tak się zdziwiłyśmy, gdy zrobił wyjątek dla ciebie.
A co z GNR, Westley?
Gryzonie Niezwykłych Rozmiarów? One nie istnieją.
Spójrz tylko na nie.
Uwielbiam tę scenę.
Co?
Westley!
Nie podoba ci się?
Podoba. Fajne te szczury.
Chwila.
A ty co oglądałaś w czwartej klasie? Fortepian?
Nie.
Nie wiem.
Lubiłam Bye Bye Birdie.
Co? Ten musical?
Jest dla dzieci.
Tak, urodzonych w 1960 roku.
Wyjeżdżasz mi tu z Jane Campion?
Moja mama byłaby z ciebie dumna.
Bezsenność sprawia, że oglądasz mnóstwo filmów.
Do tego mnóstwo ciasta i kawy…
Dwa nocne marki. Dlatego się kumplujemy.
Kumple.
Ale serio, czemu nie sypiasz?
Chyba po prostu jestem sową. A ty? To samo pytanie.
Ta sama odpowiedź. Nocny marek, sowa.
Nie, to coś więcej. Czuję to.
Pewnie chodzi o to, że gdy moi rodzice byli jeszcze razem,
czekali, aż zasnę, zanim zaczynali się kłócić.
Myślałam, że jeśli nie zasnę, to nie pokłócą się wcale.
Oczywiście się myliłam.
Przykro mi.
Nie, daj spokój.
Rozwód rodziców wcale na mnie nie wpłynął.
A jeśli już, to dzięki niemu moje życie stało się lepsze.
Wszyscy rodzice się rozwodzą.
Moi nie.
No dobra.
Ale sam na pewno przeżyłeś coś trudnego.
Co tam, ludziska? Jestem Eli Stock.
Nieważne. Nie musicie wiedzieć.
Wiecie, kto to jest. Wasz ziomek, Abe.
- Znany jako Paskudny Abe. - Paskudny Abe.
Tak jest.
Wykręciłeś dziś 360 barspina?
Tak, inaczej truckdriver.
I to za pierwszym razem.
- Pedał ledwo wytrzymał. - Zawsze się przewracasz.
Że co? Nie ściemniaj.
Praktycznie nie upadam.
Obczajcie go.
To mój najlepszy kumpel.
Chociaż ma ohydne włosy. Nigdy ich nie myje.
Mój ziom! Jaki on uroczy!
Przestań się wydurniać.
Wszystko w porządku? Potrzebujesz czegoś?
Przyzwyczajam ją do butelki, żeby twój tata mógł ją karmić.
Skarbie, tobie powinno pójść lepiej.
Gdy tu jestem, chce tylko cycka.
Właśnie miałem zabrać Auden na lunch.
- Co? - Dzisiaj?
Mówiłaś, że mamy spędzać razem więcej czasu.
- Tak, ale… - To co zjemy?
Krewetki?
Świetnie.
- Fajnie. - Okej.
Na razie.
Może nie powinniśmy ich zostawiać.
Heidi wyglądała na wyczerpaną.
Nic jej nie będzie. Tak wygląda wczesne macierzyństwo.
Z tobą i mamą też tak było?
Nie, twoja matka i Heidi są zupełnie inne.
Wszystkie kobiety szaleją, gdy opiekują się noworodkiem.
A mężczyźni nie?
Pewnie dlatego tak się czepia mnie i mojej książki.
Od początku jej mówiłem, że tak będzie.
Muszę skończyć, zanim znowu zaczną się zajęcia.
Muszę się zawziąć i to zrobić.
Jak ci idzie?
To wyczerpujące.
Bardzo bolesne i trudne, ale też piękne.
Czytałaś Narwala, więc wiesz, że piszę wyłącznie
o ukrytych traumach odziedziczonych po rodzicach.
Masz szczęście, że ja ci takiej nie zafundowałem.
Racja.
Chciałbym, żebyś przeczytała pierwszą wersję.
Naprawdę?
Skorzystałbym na opinii młodej osoby.
Nasza kultura ma dziś obsesję na punkcie młodości.
Zabrałeś maszynopis na lunch?
- Taka mądra, młoda osoba… - Jasne.
Wszędzie go ze sobą noszę. Przeczytasz?
Jasne, tato. Chętnie.
Doskonale.
Do piątku czekam na twoje komentarze.
- Książka taty. - Wygląda na długą.
Trzy lata temu cieszyłabym się, że tak mi ufa,
a teraz nie mam najmniejszej ochoty tego czytać.
Mnie tata próbuje wyciągnąć na ryby.
Mój użyłby mnie jako przynęty.
Nie zapomnij o tańcu o szóstej.
Chodź.
Popatrzę sobie.
Patrzy! To już coś.
Cześć.
Cześć. Co za niespodzianka.
Chcę to zrobić na serio.
Zgadzam się na misję.
Chodź.
- Boże. - Dalej!
W porządku?
ZAKAZ WSTĘPU
Gotowa?
Właź, szybko!
Rany.
No to…
Wtargnięcie mamy z głowy.
Pływałaś kiedyś nocą?
Wtargnięcie to dość jak na jedną noc.
Dobra.
- Dzięki. Fajnie było. - Tak.
Następnym razem nauczymy cię jeździć na rowerze.
Już ci mówiłam, że potrafię.
Na pewno?
Tak. Tata mnie nauczył, jak wszyscy ojcowie.
Nie chcę robić z tego afery.
Ale jeśli z jakichś powodów tego nie potrafisz,
rodzinnych czy innych, to dobrze byłoby się nauczyć.
To jest ekstra.
Dzięki, ale nie mam tego na swojej liście.
Ale może ty masz to na swojej?
Pytam serio. Co by na niej było?
Kiedyś chciałem się przenieść do Barcelony.
Ale nic z tego nie będzie.
Dlaczego?
Chciałem tam pojechać, bo mieszka tam pełno zawodowców.
Takich jak ty?
Mówiłeś, że zrobiłeś karierę, jeżdżąc na rowerze.
Tak. Ale jestem na emeryturze.
- Na emeryturze? - Tak.
W wieku 20 lat?
Całe to zawodowstwo, wyjazdy na zawody
i brak prywatności już mnie nie bawią.
Wyrosłem z tego. Teraz naprawiam rowery.
Nie muszę na nich jeździć.
Ale to robisz.
To twój dom.
Racja.
Dzięki.
Dobranoc.
DOM TOWAROWY
Stój!
Stój! Nie! O Boże!
O nie. Boże!
Hej, co wy wyprawiacie?
- Boże! - Dalej!
Uciekamy!
Idzie tu.
Nic ci nie jest?
Było super.
Przepraszam.
Wszystko gra?
Wybacz. To było głupie.
Chcesz o czymś pogadać?
Nie. Chodźmy.
Wreszcie jesteś. Musimy pogadać.
Co wieczór wymykasz się z Eliem
i nie zdajesz nam relacji.
To nieprawda.
Mówisz nam tyle, co nic.
A szczegóły? Bez nich się nie obędziemy.
Przepraszam. Nie wiem, co wam powiedzieć.
- Przyjaźnimy się. - Na pewno?
- Nie wiem. To zagmatwane. - Widzisz?
Potrzebujesz nas. Przyjrzymy się wam i powiemy ci, o co biega.
- Gdzie? - IHD, jutro, w Dzień Niepodległości.
- IHD? - On będzie wiedział.
Uwielbiał imprezy hotdogowe.
Rodzice Wallace’a wyjeżdżają, a my przejmujemy ich dom.
To nie my wymyśliłyśmy tę okropną nazwę.
Nazwa nie ma znaczenia. Liczy się to, że przyjdziesz z Eliem,
a my, twoje przyjaciółki, ocenimy sytuację.
Mogę wam się do czegoś przyznać?
Jeszcze nigdy nie miałam takich przyjaciółek.
Nie rozumiem tego.
W naszej szkole było pełno dziwaków
i każdy kogoś miał.
Spójrz tylko na Esther.
Gada tak, bo się boi, że kiedyś będę dla niej zbyt fajna.
Jasne. Bo noszenie kabaretek na rękach to szczyt fajności.
- To był jeden raz. - Dziewczyny.
Skupcie się na Auden.
- Co mówiłaś? - Sama nie wiem…
Szczerze mówiąc, to chyba nieświadomie…
odpycham od siebie ludzi.
Czasem robię wrażenie agresywnej.
Co?
Nie śmiejemy się z ciebie. To naprawdę ma sens.
Na początku byłaś nieprzystępna. Myślałyśmy, że nas nienawidzisz.
- Hej. - Cześć.
Co tam?
Spokojnie, nie oberwiesz. Siadaj.
Chcę coś dodać do naszej misji.
Dodać coś? Ekstra. Co?
IHD.
Eli…
Nie bierz tego do siebie.
Nie lubię imprez.
Chociaż kiedyś lubiłeś?
A teraz już nie?
Słyszałaś o Abie.
- Litujesz się nade mną. - Co? Nie.
To, co spotkało Abe’a, to nie twoja wina.
Nie moja wina?
- Nie. - Chwila, mówisz poważnie?
Wiesz, czemu cię polubiłem? Bo nie pieprzyłaś takich bzdur.
- Co to ma znaczyć? - Wcale nie pieprzę bzdur.
Przepraszam.
Idź na imprezę, zabaw się. Ja nie mogę, przykro mi.
Czekaj. Eli…
Cześć, Auden. Tu twoja mama.
Sprawdzam, co u ciebie. Pewnie rozkwitasz…
Auden, tu mama.
Pewnie jesteś zajęta opalaniem się i robieniem pasemek, ale…
Auden, tu mama.
Nie wiem, co takiego strasznego zrobiłam,
że mnie teraz ignorujesz,
ale to musiało się kiedyś stać.
Tak już jest. C’est la vie, c’est la vie.
No dobrze. Jakie to ekscytujące!
Czy flaga z borówek na serniku to przesada?
Boże, uwielbiam Dzień Niepodległości!
Pewnie dlatego, że najbardziej lubię lato.
Idziesz z nami czy masz już plany?
- Cóż… - Nie obrażę się.
W twoim wieku też nie chciałam siedzieć z rodzicami.
- Jest jedna impreza. - Boże.
- Pożyczyć ci jakiś ciuch? - Jestem twoją pasierbicą, zapomniałaś?
Możliwe, że już ci coś uszykowałam.
Boże.
Nie bój się. Znam cię.
O nie.
Moja ty petardo!
Dziewczyny, Cala wysyła mi same haiku.
Co to znaczy? „Jestem weganką.
Te laski golą pachy.
Klima już działa”.
To chyba jasne.
Nie przyjdzie.
Ty nie golisz pach?
Przyszła Auden.
- Bez Elia. - Nie róbcie afery.
Wszyscy są na zewnątrz.
Fajnie, że przyszłaś.
A może Spin Doctors?
Jest już taki zespół.
Serio?
- Nie znasz „Two Princes”? - Że co?
Dobra, posłuchaj.
Ekipa z Rowerów.
Koszmarna.
Maggie! Usiądź z nami.
- Co tam? - Hej. Muszę się położyć.
- Śmiało. - Dobra.
Wymyślamy nazwę dla rowerowego. Już!
Nie lubię, gdy ktoś pyta, jakby dawał rozkaz.
Nie mogą być „Rowery”?
To miało być tymczasowe.
Sklep nazywał się U Clyde’a, ale huragan zdmuchnął szyld.
Wierzysz w kosmitów, W. H.?
- Ja? - Masz imię po nim.
- Kojarzysz W. H. Audena? - Nie złość się.
Ona myśli, że poza nią nikt niczego nie czyta.
Nie szkodzi. Odpowiedz.
Kosmici pewnie istnieją, ale nie odpowiadają naszym wyobrażeniom.
Wiedziałem.
Odpuśćmy trochę z tą nazwą.
- Sama nam się objawi, zobaczysz. - Dobra.
- Na każdej imprezie! - Nie sądziłam, że…
- Mówiłam. - Zawsze to samo.
Co?
Trochę drętwa ta wasza impreza.
Hej! Po prostu ucieszyliśmy się na twój widok.
Nie sądziliśmy, że przyjdziesz.
Fajnie, że jesteś.
- To znaczy… - Myślałem…
Chodzi o to, że się spóźniłeś.
Wiesz, co jest karą za spóźnienie?
Słucham.
Laska ma świra!
Właściwie to zasady mówią…
że nowa…
przynosi fasolę.
Bitwa na żarcie!
Dzięki za ratunek.
- Uratowałam cię? - Tak.
Chciałbyś. Zrobiłam to w ramach misji.
Jasne.
Przepraszam za tę fasolę.
- Doprawdy? - Nie.
Idziemy popływać!
Boże! Dawaj, Auden!
Tak!
Tata?
Auden.
Po co ci ta walizka?
Heidi i ja musimy trochę od siebie odpocząć.
Odszedłeś?
Tymczasowo.
Odszedłeś?
Uspokój się. Usiądź. Przyniosę ci kawy. Boże!
Co się stało?
Cóż… A bo ja wiem?
To wariatka. Twoja mama przynajmniej okazywała złość.
Z Heidi niby wydaje się, że jest cacy, a po chwili
siedzisz w kawiarni i czekasz na wolny pokój w motelu.
Daj spokój. Nawet ja zauważyłam, że nie wszystko było cacy.
Jesteś kobietą. Wyczuwasz pewne rzeczy.
Żadna z twoich postaci nie powiedziałaby takiego banału.
Wiedziałem, że była spięta.
I zmęczona, jasne. Ale to?
To coś zupełnie innego. Totalnie jej odbiło.
- Nie wiem, jak sobie z tym radzić. - I co?
Zostawisz ją?
Znowu porzucisz swoją rodzinę?
Bo jest ci ciężko?
Myślisz, że cię porzuciłem, Auden?
Sama nie wiem, co myślę.
Prawda jest taka…
Mówię ci to, bo cię szanuję i wiem, że mnie zrozumiesz.
Czasem się zastanawiam, czy kiedykolwiek nadawałem się na męża
i ojca.
Wiesz co, tato?
Cofam to.
Wcale mnie nie porzuciłeś.
Nigdy cię nawet nie było.
Daj spokój.
Co?
Heidi…
Hej, Auden.
To nic takiego.
Wczoraj był czwarty lipca.
To święto.
A święta są dla rodzin.
Gdy masz żonę i dziecko…
spędzasz z nimi czas.
Idziesz z nimi na grilla.
A on mówi mi: „Wciąż powtarzasz, jaka jesteś zmęczona,
a teraz chcesz wyjść?”.
Mówię mu: „Dałam ci całe lato wolnego od ojcostwa.
Proszę o jeden cholerny piknik”.
Po prostu…
Tego już za wiele.
Zaczyna mnie to przerastać.
Zaraz wracam.
- Halo? - Cześć, mamo. To ja.
Musisz mi pomóc.
Hej. Tu jesteś.
Cześć.
Co tu robisz?
Zniknęłaś. Szukałem cię.
No tak.
Przepraszam.
Poszłam po kawę, a potem…
Sama nie wiem.
Czyj to rower?
- Pytasz o ten rower? - Tak.
Jest twój.
- Co? - Tak.
Jest twój, naprawiłem go. Jest w świetnym stanie.
Plażowy, łatwo się nauczysz.
Już to przerabialiśmy.
Nie muszę się uczyć jazdy na rowerze.
- Potrafię to. - Super.
Tym lepiej. Przejedźmy się gdzieś.
Nie jestem w nastroju.
Zróbmy tak: skoro potrafisz jeździć, to mi to pokaż.
Będzie fajnie. Obiecuję.
Dla mnie to nic fajnego. To jakiś dziwaczny test.
Auden, nie musisz się wstydzić.
Nie wstydzę się.
Wkurzam się, bo nie dajesz mi spokoju z tym durnym rowerem.
Hej, co z tobą?
Nie wpadłeś na to, że mogę się przez to poczuć
jak totalny przegryw?
Nie potrafię rzeczy, której ojcowie uczą pięciolatków.
Myślałem, że o to tu chodzi.
O to, żeby mnie upokorzyć?
Nie, jasne że… To część misji.
Daj spokój, ta misja to ściema.
To tylko żart.
Przez całe lato zmuszasz mnie do stania się kimś innym.
- A sam boisz się być sobą. - Czyli kim?
Kim według ciebie jestem?
Ty mi powiedz.
Zamierzasz włóczyć się po Colby
i pracować w warsztacie?
Włóczyć?
A może wrócisz do zawodowstwa,
pojedziesz do Barcelony? Chciałeś tego.
Tak, teraz cię już rozumiem.
To znaczy? O co ci chodzi?
Pomyślmy. Colby jest do bani.
- Auden zasługuje na coś lepszego. - To nie fair.
Spanikowałaś, bo zeszłą noc
spędziłaś ze skończonym frajerem,
który nie jest ciebie wart. Jasne.
Gdy tylko zaczynamy mówić o tobie, ty odbijasz piłeczkę.
- Jak myślisz, dlaczego? - To ty masz problem.
- Ja? - Tak.
Myślisz, że Abe chciałby, żebyś zrezygnował?
Nie będziemy o nim rozmawiać.
Jasne, zmień temat.
Mam dość własnych problemów.
Nie chcę być twoją odskocznią.
Nie jestem Abe’em. Nie mogę być twoją drugą szansą.
Masz rację.
Nie możesz.
Ciężko mi, bo nie ma mi kto pomóc.
Wiem, to głupie.
- Przyznaj. - Nie jesteś głupia.
Jesteś bardzo inteligentna.
O coś cię spytam.
Czemu myślisz, że jego potrzeby są ważniejsze od twoich?
Zrobiłaś coś ważnego.
Postawiłaś się, bo zasługujesz na więcej.
- No tak. - O to chodzi w macierzyństwie.
Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Z Heidi wszystko okej?
Chyba tak. Twój tata wrócił i znowu rozmawiają.
Tak? To dobrze.
Nie wiem, co mu powiedziałaś, ale cię posłuchał.
Powiedział ci to?
Rozmawialiście o tym? O mnie?
Słuchaj, Auden… Musimy pogadać.
Wiem, że bardzo przeżyłaś nasz rozwód.
Być może…
za bardzo na tobie polegałem. Za dużo od ciebie wymagałam.
Lubię, gdy stawia mi się wymagania.
Sama je sobie stawiam.
Nie o to mi chodzi, skarbie.
Oczekiwałam, że już zawsze będziesz moja.
Że nie będę musiała się tobą dzielić. To niesprawiedliwe.
Gdy tu wyjechałaś,
czułam, że już mnie nie potrzebujesz.
Szczerze mówiąc,
byłam zazdrosna.
Zawsze będę cię potrzebować.
Ale potrzebuję też innych.
Oczywiście.
Chyba żałuję, że pewne sprawy nie były dla nas prostsze.
Ja też.
Boże.
Mamo.
Halo?
- Cześć. - Cześć.
- Uprawiałaś jogę? - Przez 75 błogich minut.
Rety. A gdzie Thisbe?
Twój tata zabrał ją na spacer.
Powiedział, że to świetnie oczyszcza umysł.
Nie miałam okazji podziękować ci za to, że zaprosiłaś tu swoją mamę.
Myślałam, że będziesz zła.
Nie, skąd.
To dzięki niej
ja i twój tata odbyliśmy najszczerszą rozmowę od miesięcy.
To zabawne, prawda?
Patrzysz na swoje życie i widzisz,
że jedna decyzja mogła wszystko zmienić.
Mówisz o moim tacie?
Nie. Myślałam, co by było, gdybym nie wyjechała z Nowego Jorku.
- Mieszkałaś w Nowym Jorku? - Tak.
Po studiach z ekonomii.
Chciałam otworzyć butik na Lower East Side,
ale wolałam zaczekać,
aż pojawi się coś wyjątkowego.
I się pojawiło. Clementine’s.
Czyli wolałaś Colby od Nowego Jorku
i wcale tego nie żałujesz?
Życie jest długie, Auden.
Byłoby nudno, gdybyśmy zawsze musieli być tą samą osobą, prawda?
Tak.
Na pewno chcesz, żebym to ja cię tego nauczyła?
Tak. Tu chodzi o mnie.
- Trzymasz? - Tak.
Prawie.
Jedziesz!
Było świetnie.
- Wcale nie. - Tak, daleko zajechałaś.
- Dasz radę. - Dobra.
Prawie. Jedź.
- Gotowa. - Dobra, dasz radę. Jedź.
Jedź!
Dobra. Jeszcze raz.
Jedziesz!
Potrafisz!
Jadę!
Widzę!
- Naprawdę jadę! Widzisz? - Tak!
Uważaj!
SPADŁAM Z ROWERU ZNÓW NA NIEGO WSIADŁAM
- Halo? - Nie uwierzysz.
A teraz powrót jednego z naszych ulubieńców.
Nie widzieliśmy go od ponad półtora roku.
No dalej.
Eli Stock!
Jazda!
- To się nazywa podwójny tailwhip! - Obłęd.
- Uśmiechał się. - Tak.
- Widziałaś to. - Ona też.
- Pogadaj z nim. - Nie zaprosił mnie.
- Nikogo nie zaprosił! - Nie było zaproszeń.
W sumie…
- Co ty tu jeszcze robisz? - Idź z nim pogadać.
- Pogadaj z nim. - A jak uzna, że to dziwne, że przyszłam?
Jasne, faceci nie znoszą, gdy dziewczyny patrzą na ich zwycięstwa.
- Idź! - Rusz się wreszcie.
- Dobra. - Idź.
- Rusz tam tyłek! - Idź już!
- Idź! - Przecież idę.
- Cześć. - Hej.
Byłeś świetny.
Dzięki.
- Pogadamy tam? - Tak.
- Eli… - Auden…
Przepraszam. Ty pierwsza.
Przepraszam za to, co ci powiedziałam. Nie mówiłam poważnie.
Mówiłaś, ale to nic. Musiałem to usłyszeć.
Słuchaj…
Cholernie tęsknie za Abe’em.
Myślałem, że jak przestanę o tym myśleć i…
przestanę robić to, co kochał, to mi przejdzie,
ale było jeszcze gorzej, bo…
uwielbiałem te same rzeczy, co on.
To był wspaniały gość.
Bardzo go kocham.
Żałuję, że się nie poznaliście.
Ja też.
Ja też cię przepraszam.
Jeśli cię do czegoś zmuszałem…
Nie.
Chciałam to wszystko zrobić.
To dobrze.
Tamtego ranka, gdy mi tak odbiło…
nie chodziło o ciebie ani o tamtą noc.
Miałam kłopoty z rodzicami.
Chyba wcale nie przepracowałam ich rozwodu.
W porządku. Rozumiem.
Cóż… Miłego wieczoru.
- Zasłużyłeś sobie. - Dzięki.
Szaleństwo.
Obie dziewczyny przespały całą noc.
Auden, dlaczego na naszym trawniku jest chłopak w smokingu?
Hej.
Wzajemnie.
Wymyśliliśmy nową nazwę sklepu.
„Rowery u Abe’a”. Co o niej myślisz?
Świetna.
To dobrze. Sama podsunęłaś mi pomysł.
Fajny garniak.
Mówisz o tych łachach?
Dokąd się tak wystroiłeś?
Nie wiem. Może popuszczam kaczki albo pójdę się napić coli.
A co? Interesuje cię coś takiego?
Byłoby super, ale nie mam co na siebie włożyć.
Jasne.
Szkoda, że nie przywiozłaś do Colby tamtej sukienki.
Daj mi dziesięć minut.
- To ona? - Tak.
Świetnie wyglądacie!
Rety, naprawdę ślicznie wyglądasz.
- Auden też. - Dzięki, tato.
Nie siedźcie do późna.
Tato, wiesz, z kim rozmawiasz?
- Nie rozumiem. - Dobra, chodź.
Na razie.
Chodź. Zaparkowałem tutaj.
Mam lepszy pomysł.
Tak?
- Dobrze na nim wyglądasz. - Dziękuję.
- Ćwiczyłam. - Tak?
Rety, szybka jesteś.
Spójrz!
- Hej! - A na jednym kole?
Nie ma mowy. Może ty?
Nie wiem, czy potrafię. Może.
- Co jeszcze dla nas zaplanowałaś? - Ja? To twoje rodeo.
- Rodeo? - Tak.
- Czy ja wyglądam na kowboja? - Odrobinę.
Dobra. Gotowy?
- Tragedia. - Lepsze byłoby jezioro.
Na pewno nie szkoda ci przegapienia balu?
Cóż… No dobrze.
Chyba przesadziłam z tą krytyką.
Pewnie miło się wystroić
i potańczyć z przyjaciółmi na zakończenie pewnego etapu.
Cieszę się, że to mówisz.
Co tu się wyprawia?
Gdy Eli opisał nam swój plan, powiedziałam: „Żartujesz?
Urządzimy mojej przyjaciółce prawdziwy bal”.
Motyw przewodni: „Impreza na plaży”.
Nie ma co kombinować.
Wy tak na serio?
Kiepski pomysł?
Najlepszy z możliwych.
Halo?
Dziękuję.
No dobra. Pomysł wziął się od ciebie,
ale musisz nam pomóc. Do roboty!
Droga Pionowe Warcaby, już za tobą tęsknię.
Spodobałoby ci się tutaj. Jest pięknie.
Ulice są idealne do jazdy, a ludzie śpią w dzień.
Wiem, że masz mnóstwo pracy, ale nie przerywaj misji.
Bueno suerte, mi amor. Kocham cię, Eli.
Przeczytałaś ją z pięć razy.
Możemy już iść na lunch?
Dobra, chodźmy.
AUDEN I MAGGIE