‪ไปกัน
‪โรงเรียนฉันมีธรรมเนียมอย่างหนึ่ง
‪ทุกปี ในวันเสาร์หลังจบการศึกษา
‪นักเรียนม.หกของโรงเรียนเตรียมคิฟนีย์-บราวน์ ‪จะงัดเข้าไปในหอระฆังของโรงเรียน
‪ปาร์ตี้กันด้านบน
‪แล้วผลัดกันตีระฆังตลอดหนึ่งชั่วโมง
‪นี่เป็นพิธีกรรมเปลี่ยนผ่านสถานะ ‪ที่ทุกคนตั้งตารอตลอดทั้งปี
‪เพื่อแสดงสัญลักษณ์แห่งการสิ้นสุด
‪พวกเขาจะโยนทิชชู่ลงมาจากหอระฆัง
‪สอง หนึ่ง
‪จะว่าไปก็ดูสวยดีนะ
‪มันไม่ควรจะสวย มันควรจะเป็นการก่อกวน
‪ก็ใช่ แต่เขาก็ทำกันทุกปีนี่นา
‪แสดงว่าที่จริงโรงเรียน ‪ก็คงเห็นดีเห็นงามด้วยนั่นแหละ จริงไหม
‪แบบว่า ถ้าโรงเรียนอยากห้ามก็ทำได้
‪ซึ่งก็ไม่เสียหายอะไร ‪ถ้ามองว่ามันเป็นธรรมเนียม
‪แต่ถ้าจะมองว่ามันเป็นการก่อกวน ‪ก็มันก็ผิดแหละ
‪ว่าไหม
‪- คงงั้น ‪- ถ้าเธอว่ามันผิด งั้นมาทำอะไรที่นี่ล่ะ
‪คือฉันก็อยากทำไง ฉันแค่พูดให้ฟังเฉยๆ…
‪ถึงไงก็ไม่ได้มีกฎ ‪ว่าเด็กม.หกทุกคนต้องเข้าร่วม เพราะงั้น…
‪ไป ฉันอยากได้ทำเลดีๆ ที่ด้านบน
‪บ้าเอ๊ย
‪ถ้านี่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดแค่ครั้งเดียว ‪ก็คงไม่เป็นไร
‪ลุยกันเลย
‪แต่ความจริงก็คือฉันทำแบบนี้ตลอด
‪เพราะอย่างนี้
‪แทนที่ฉันจะได้ขึ้นไปฉลอง ‪บนยอดหอระฆังกับเพื่อนร่วมชั้น
‪ฉันมาอยู่บ้าน
‪กับแม่และพวกเพื่อนที่ทำงานแม่
‪มีแต่คนแก่
‪จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
‪หากเรามองข้ามผู้หญิงที่ควรค่าแก่ความสนใจ
‪เว้นแต่เธอคนนั้นจะแต่งงาน ‪หรือร่วมเตียงกับผู้ชายที่มีชื่อเสียงกว่า
‪และนั่นแหละ คือเหตุผลที่ฉันจะไม่แต่งงานอีก
‪- ฤดูร้อนนี้เธอจะทำอะไรจ๊ะ ออเด็น ‪- ฉันจะไปอยู่กับพ่อที่โคลบี้ค่ะ
‪เธออยากไปสานสัมพันธ์กับเขาน่ะ
‪แม่คะ
‪แม่วิจารณ์พ่อของลูกน่ะ ไม่ใช่ลูก
‪ฉันกำลังเก็บเงินเตรียมไปเรียนมหาลัย ‪เลยจะไปทำงานที่ร้านของแม่เลี้ยงน่ะค่ะ
‪ที่นั่นชื่ออะไรนะ
‪คัพเค้ก กากเพชร เสริมนมตู้ม
‪ดีแล้วจ้ะ ออเด็น
‪ฤดูร้อนริมชายหาดฟังดูเป็นรางวัล ‪ที่สมกับการทุ่มเทตั้งใจเรียนมาตลอด
‪ฉันเสนอให้เธอมาเป็นผู้ช่วยวิจัย
‪แต่เธอกลับเลือกทางนี้
‪ฉันรู้ว่าแม่ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงอยากไปโคลบี้
‪แต่มันเหมือนว่าเมื่ออยู่ที่นี่ ‪ฉันรู้วิธีทำตัวเป็นคนอยู่แค่ประเภทเดียว
‪ฉันไม่เคยทำอะไร ‪นอกเหนือไปจากสิ่งที่อยู่ในใบผลการเรียน
‪แต่ถ้าฉันไปโคลบี้ ฉันอาจเป็นใครอีกคนได้
‪คนที่ต่างจากเดิม
‪หรือทุกอย่างอาจเหมือนเดิม ‪และฉันก็เปลี่ยนตัวเองไม่ได้
‪ฉันก็ไม่รู้
‪แต่ฉันพร้อมจะเดิมพันด้วยฤดูร้อนนี้ ‪และหาคำตอบให้ได้
‪(ไปโคลบี้แล้วค่ะ รักจากเอ)
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ออเด็น หวัดดีจ้ะ
‪ฉันโทรมาอีกรอบเพื่อบอกว่าพ่อเธอกับฉัน
‪ตื่นเต้นสุดๆ ที่จะได้เจอเธอในฤดูร้อนนี้
‪ใกล้ถึงแล้วรีบบอกฉันเลยนะจ๊ะ
‪โทรมาตอนที่เห็นป้ายโคลบี้ ‪ไม่สิ โทรมาก่อนถึงป้าย
‪โทรทุกสิบนาทีเลยนะ เพราะฉันรอไม่ไหวแล้ว
‪เดี๋ยวนะ เธอรู้ใช่ไหมว่านี่ไฮดี้
‪ไฮดี้ แม่เลี้ยงเธอเองนะจ๊ะ จุ๊บๆ
‪(ขอต้อนรับสู่โคลบี้)
‪(ทางเดินริมทะเล)
‪ถ้าส่งเสียงจะโดนฉันฆ่าแน่
‪อ้อ ขอโทษค่ะ ฉัน…
‪ตายแล้ว ไม่ใช่นะ ออเด็น ขอโทษจ้ะ
‪ฉันนึกว่าเป็นพ่อเธอน่ะ ‪พอดีฉันเพิ่งกล่อมให้ลูกหลับได้
‪ฉันลืมสนิทว่าวันนี้วันอะไร
‪- ไม่เป็นไรค่ะ ‪- ฉันวางแผนไว้หมดแล้ว
‪ทั้งป้าย ลูกโป่ง ฉันบุ๊กมาร์กไอเดียมื้อสาย ‪ในธีม "ขอต้อนรับสู่โคลบี้" ไว้ด้วย
‪สาบานได้เลย ตลอดทั้งสัปดาห์ก่อน ‪ฉันเอาแต่คิดกับตัวเองว่า
‪"ลูกเลี้ยงของเธอจะมา เป็นพี่สาวของดีสบี้
‪พิธีจบการศึกษาเธอก็ไม่ได้ไป
‪เพราะงั้นรีบเข้าครัวซะ ‪แล้วทำให้มันพิเศษที่สุด"
‪พ่อฉันอยู่ไหมคะ
‪อ๋อ เขาอยู่ในห้องทำงานจ้ะ ‪เขาอยู่ในห้องทำงานตลอดแหละ
‪- ว่าไง ‪- พ่อคะ
‪อ้าว ว่าไง มาแล้วเหรอ เข้ามาเลย
‪ก่อนที่ลูกจะพูดอะไร พ่อรู้ ‪ตรงนี้เละเหมือนระเบิดลง
‪แต่พ่อมั่นใจว่าลูกคงจำสภาพ ‪จากตอนที่พ่อเขียนนาร์วาลได้
‪ต้องบอกว่าในความทรงจำของหนู ‪ถ้าพูดถึงชีวิตเราช่วงนั้น
‪สภาพความสะอาดของห้องทำงานพ่อ ‪ไม่ได้อยู่ในภาพจำหนูเลยค่ะ
‪นั่นสินะ เพราะพ่อแม่ของลูกกำลังแยกทางกัน
‪ประมาณนั้นค่ะ
‪ลูกหิวไหม พ่อรู้จักร้านที่ทำหอมทอดอร่อยมาก
‪เหรอคะ ได้เลย หนูอยากไปลอง
‪เยี่ยมเลย งั้นไปที่ทางเดินริมทะเล
‪หาเจอแน่นอน ร้านชื่อลาสต์แช้นซ์ เอานี่ไปสิ
‪- พ่อไม่ไปด้วยกันเหรอ ‪- พ่ออยากไปนะ แต่งานยุ่งมาก
‪แต่ถ้าลูกซื้อเบอร์เกอร์ ‪มาฝากพ่อสักชิ้นก็คงจะดีมาก
‪ที่ร้านใส่หัวหอมผัดด้วย อร่อยมากเลยละ
‪ค่ะ ได้เลย
‪- ขอบใจนะ ‪- ค่ะ
‪- พ่อดีใจจริงๆ ที่ลูกมา ‪- หนูก็เหมือนกัน
‪- เยี่ยมเลย ‪- โอเคค่ะ
‪คุณพระ ออเด็น ไม่ให้สุ้มให้เสียงเลย
‪ฉันจะไปเดินเล่น อยากได้อะไรไหมคะ
‪- ไปเดอะ ทิปสิ ‪- เดอะ ทิปเหรอ
‪ใช่ พวกวัยรุ่นคูลๆ ไปรวมตัวกันที่นั่น สนุกสุดๆ
‪- ห้ามพลาดเลยล่ะ ‪- ค่ะ
‪- ไม่ต้องประหม่าไปหรอก ‪- ฉันเปล่าค่ะ
‪พอไปถึงที่นั่น ให้ถามหาแม็กกี้ ‪เขาเป็นคนโปรดของฉัน
‪ได้ค่ะ ขอบคุณ
‪เธอยังสาวแบบนี้ ไปสนุกเถอะ
‪ว่าไง
‪เธอเป็นเด็กใหม่ช่วงหน้าร้อนสินะ
‪- จะเรียกแบบนั้นก็ได้ ‪- แจ๋ว
‪เราเพิ่งเลิกกันแค่สองสัปดาห์ ‪แต่หมอนั่นมาทำแบบนี้ต่อหน้าฉันแล้วเนี่ยนะ
‪- ไม่ต้องไปมอง เถอะน่า ‪- เขาอาจเป็นญาติกันก็ได้
‪ไม่ใช่ญาติแน่ๆ เอสเธอร์
‪เดี๋ยวนะ ขอโทษ
‪ทุกอย่างโอเคไหม
‪ใช่ ก็ใช่ แค่ว่า…
‪นายเคยทำอะไรลงไป ‪เพราะพยายามจะเปลี่ยนตัวเองเป็นอีกคนไหม
‪แต่ระหว่างที่กำลังทำแบบนั้น ‪ก็กลับคิดขึ้นมาว่า "ให้ตาย นี่ไม่ใช่ฉันเลย"
‪- เธอชอบผู้หญิงเหรอ ‪- เปล่า ฉันคิดว่าไม่นะ
‪เราวัดเป็นสองขั้วไม่ได้แล้วนี่นา ‪แต่ฉันกำลังพูดถึง…
‪ไม่เป็นไร ฉันไม่เคืองหรอก
‪เธอกำลังค้นหาตัวเอง ไม่เป็นไรเลย
‪แต่ถ้าเธอไม่รู้สึกอะไรกับฉัน ‪เธอก็คงไม่ชอบผู้ชายหรอก
‪เพราะไม่ว่าสาวคนไหน ‪ก็เทใจให้ยอดชายนายเจคทั้งนั้น
‪ยอดเลย ฉันต้องไปแล้วละ
‪แต่ขอบคุณนะ ขอโทษด้วย ขอบคุณ มันเจ๋งมาก
‪อ้อ พอรู้ไหมว่าฉันจะไปหาคนชื่อแม็กกี้ได้ที่ไหน
‪- พูดจริงเหรอเนี่ย ล้อกันเล่นเหรอ ‪- อะไรนะ เปล่า
‪ช่างเถอะ โทษที
‪นางมาแล้ว คงเสร็จธุระกันแล้ว แต่ฉันไม่เป็นไร
‪- เธอโอเคนะ ‪- ฉันไม่เป็นไร สองคนนั้นคงได้สนุกกัน
‪ฉันสบายดี ไม่สนเลย
‪- ว่าแต่นางเป็นใคร ‪- ไม่เคยเห็น
‪- ไม่รู้จักนางด้วยซ้ำ ‪- ไม่เป็นไรแน่นะ
‪ฉันไม่เป็นไร ดีเลิศ
‪- ผมถึงบอกให้จ้างพี่เลี้ยงไง ‪- ฉันไม่ได้ขออะไรมากเลย
‪ฉันขอแค่ 20 นาที จะได้แปรงฟันกับอาบน้ำ
‪มันไม่ใช่แค่ 20 นาที
‪ออเด็น นั่นเธอหรือเปล่า
‪หวัดดีค่ะ
‪- อรุณสวัสดิ์จ้ะ คนขี้เซา ‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪- เธอเพิ่งตื่นเหรอ ‪- ค่ะ ปกติแล้วไม่ค่อยเป็นแบบนี้
‪ผมไปทำงานต่อดีกว่า
‪- อรุณสวัสดิ์ ลูกรัก ‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪กาแฟ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอรู้สึกผิดที่นอนเพลินนะ
‪แค่ว่าตอนนี้ฉันไม่รู้เวล่ำเวลาอะไรแล้ว
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪แล้วยังไงจ๊ะ พร้อมสำหรับวันสำคัญหรือยัง
‪- วันแรกที่จะไปทำงานที่ร้านไง คนขี้ลืม ‪- อ๋อ
‪ไม่ต้องห่วงนะ เธอไม่ต้องทำงาน ‪ตามกำหนดเวลาอะไร ขอแค่ทำให้เสร็จ
‪ซึ่งฉันรู้ว่าต้องเรียบร้อยแน่นอน ‪ในเมื่อมีสาวน้อยนักเรียนดีเด่นเป็นคนจัดการ
‪อย่านึกว่าฉันจะไม่เที่ยวอวดเรื่องเธอไปทั่วล่ะ
‪โอ้โฮ
‪ตื่นเต้นจังที่เธอจะได้เจอกับทีม ‪เธอชอบฟลามิงโกไหม
‪- เป็นนกที่เก๋ที่สุดเลยเนอะ ‪- ค่ะ เจ๋งดี
‪ถึงแล้ว ขอต้อนรับสู่สวรรค์ของฉัน
‪- ดูดีนะคะ ‪- รบกวนหน่อยได้ไหมจ๊ะ
‪- ได้ค่ะ แน่นอน ‪- ขอบคุณนะ
‪เอาละ สาวๆ ของฉันอยู่ไหนนะ
‪ตายแล้ว
‪น่ารักน่าชังจริงๆ
‪คุณพระคุณเจ้า ดูขนตาสิ
‪น่ารักเกินไปแล้ว
‪ฉันคิดถึงพวกเธอจังเลย
‪ไม่ต้องห่วงเลยนะคะ ‪เพราะเราจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
‪น้ำหอมบูตี้เบอร์รีเข้ามาแล้ว ‪ลูกค้าตื่นเต้นกันใหญ่เลยค่ะ
‪สร้อยคอกุญแจกับลูกก็หมดสต็อกไปสามรอบแล้ว
‪เหมือนอย่างที่ฉันบอกไหมล่ะ ฉันบอกแล้วใช่ไหม
‪- ฉันบอกแล้ว ‪- คุณบอกเราแล้ว
‪อ้อ และนี่จ้ะ ทำไมมายืนแอบมุมตรงนี้
‪- ขอโทษค่ะ ‪- นี่ไง คนที่ฉันพูดถึงอยู่ตลอด
‪ลูกเลี้ยงอัจฉริยะของฉัน ออเด็น
‪ออเด็นจ๊ะ นี่เอสเธอร์ ลีอา แล้วก็แม็กกี้
‪อ๋อ เราเคยเจอกันแล้ว
‪- งั้นเหรอ ‪- ที่เดอะ ทิปไง เธอรู้จักเจคแฟนเก่าฉัน
‪- อ๋อ ใช่ ‪- ดีเลย
‪ฉันรู้ว่าพวกเธอ ‪จะช่วยดูแลออเด็น คอยพาไปที่สนุกๆ
‪และทำให้เขารู้สึกสบายใจในโคลบี้ใช่ไหม
‪ดีจ้ะ
‪เอาละ ฉันต้องพาเจ้าตัวเล็ก ‪กลับบ้านก่อนเวลาหม่ำ
‪ขอบอกเลยนะ หัวนมฉันเนี่ย…
‪แต่ฉันดีใจมากที่เห็นพวกเธอสี่คนเป็นทีมใหม่
‪ต้องสนุกแน่ๆ
‪- โอเคนะ ‪- ค่ะ
‪ดีจ้ะ โอเค รักทุกคนนะ บายจ้ะ
‪- ฉันเปิดประตูให้ค่ะ ‪- ไปกัน
‪ไปสู่โลกกว้างกันเถอะ เราทำได้
‪โอเค ไปกันพวกเรา
‪- ฉันพาไปดูห้องทำงานแล้วกันเนอะ ‪- ได้
‪- เอกสารบัญชีทั้งหมดอยู่ในนี้ ‪- ได้ ขอบใจนะ
‪ไม่ต้องกังวลเรื่องแม็กกี้นะ ‪เดี๋ยวเขาก็หายโกรธเอง
‪เจคเป็นเหมือนจุดอ่อนของเขาน่ะ
‪สองคนนั้นคบกันตั้งสองปีตอนม.ปลาย
‪แล้วก็เลิกกันก่อนจะเรียนจบแป๊บเดียว ‪ไม่ใช่ความคิดของแม็กกี้ด้วย
‪เขาคบกับผู้ชายคนนั้นตั้งสองปีเลยเหรอ
‪เขาปกติดีหรือเปล่า
‪- ฉันปกติดีไหมงั้นเหรอ ‪- แม็กกี้ ฉันไม่ได้…
‪- นี่ ใบเสร็จของเมื่อคืน ‪- ฉันขอโทษ
‪- ฉันน่าจะ… ‪- นั่นสิ อยากได้ปากกาเพิ่มไหม
‪- ไม่ละ ขอบคุณ ‪- มีปากกาเยอะอยู่ โชคดีนะ
‪เมื่อกี้มันอะไรน่ะ
‪พักเต้นไง เราจัดทุกคืนตอนหกโมงเย็น
‪คราวหน้ามาเต้นด้วยกันก็ได้นะ ‪พวกเราผลัดกันเปิดเพลง
‪อะไรล่ะ เขาอาจชอบเพลงนิวเวฟก็ได้
‪ไม่ดีกว่า
‪- ขอบใจนะสาวๆ ‪- บาย ซาราห์
‪ขอบคุณที่มาอุดหนุนร้านเคลเมนไทน์สค่ะ
‪- ไปไหนดี อย่าบอกว่าเดอะ ทิปล่ะ ‪- แทลลี่ย์ โฮไหม
‪ไม่ๆ ไม่เอาแทลลี่ย์ โฮ
‪พวกเธอแย่ที่สุดเลย
‪พวกเราได้แต่ไปแกสโกร น่าหดหู่ชะมัด
‪ฉันส่งข้อความหาคาล่าดีกว่า
‪คาล่าคือใครเหรอ
‪ก็แค่สาวผมทองที่เอสเธอร์หลงหัวปักหัวปำ
‪แล้วเธอล่ะ จะไปทำอะไรต่อ
‪- อ้อ ฉัน… ‪- ฉันจะไปดูว่าคนอื่นทำอะไรกันอยู่
‪ที่จริงแล้วแม็กกี้นิสัยดีนะ เชื่อฉันได้เลย
‪ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าจะกลับพอดี
‪(ไปชายหาด)
‪ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ
‪ไม่เอาน่า หุบปากเลยเพื่อน
‪- พูดจริงนะ ‪- แทลลี่ย์ โฮ
‪หนึ่งเหรียญ 75 เซนต์
‪ได้โฟมเส้นมาแล้ว
‪แก้วที่เก้าฟรี
‪ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำเธอตกใจ
‪โคเล็ตต์เหรอ
‪ขอนับถือเลย
‪ก็ไม่เสมอไปนะ
‪เธอคือออเด็นใช่ไหม
‪- รู้ได้ไง ‪- ฉันขอชดเชยให้ได้ไหม
‪(โคลบี้ ร้านซักผ้าหยอดเหรียญ)
‪นี่จะชดเชยให้ ‪ด้วยการพาฉันมาเป็นเพื่อนซักผ้าเหรอ
‪เปล่า แต่ไหนๆ มาแล้วก็ขอซักเสื้อหน่อยแล้วกัน
‪เชิญก่อนเลย
‪ว่าไง กะแล้วเชียวว่าคืนนี้นายจะมา
‪ไม่มีเสื้อใส่แล้วน่ะ
‪- เปิดเพลงสิ เดี๋ยวชงกาแฟให้ ‪- ขอบใจเพื่อน
‪นั่นคลายด์ เขาเป็นตำนาน
‪นี่อะไร หมากฮอสแนวตั้งเหรอ
‪เธอไม่รู้จักคอนเนคโฟร์เหรอ
‪ฉันต้องรู้จักไหม ‪มันเป็นเกมบังคับของร้านซักผ้าหรือเปล่า
‪เธอแค่ต้องเรียงให้ได้สี่ช่องติดกัน
‪ฉันว่าน่าจะพอไหวนะ
‪ไหวอยู่แล้ว คุณนักเรียนทุนม.ดีฟรี
‪อะไรนะ โอเค เดี๋ยวๆ
‪- นายรู้เรื่องพวกนี้ของฉันได้ยังไง ‪- ไฮดี้ภูมิใจในตัวเธอแบบสุดขั้วเลยน่ะ
‪นี่เธอรู้จักทุกคนเลยใช่ไหม
‪ที่นี่โคลบี้ ทุกคนรู้จักกันหมด
‪- ได้แล้ว กาแฟสดร้อนๆ สองแก้ว ‪- ขอบคุณ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- เดี๋ยวฉันมา
‪โอ้โฮ
‪รสดีกว่าที่แกสโกรไหม
‪อย่าแซวน่า ฉันเพิ่งมาได้ไม่นาน
‪เอาละ ฉันมีราสพ์เบอร์รีพีช ‪แล้วก็สตรอว์เบอร์รีรูบาร์บ เอาอันไหนดี
‪นี่เราจะได้กินพายด้วยเหรอ
‪ร้านพายลับจะไม่มีพายได้ยังไง
‪เอาอย่างละชิ้น ดีไหม
‪ได้ เลือกได้ดี
‪เอาละ นี่มันแปลกนะ
‪นายรู้เรื่องฉันเยอะแยะ ‪ส่วนฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนายเลย
‪ได้แล้ว อย่างละชิ้น
‪- คุณทำเองเหรอคะ ‪- เอาเป็นว่าไม่ได้ซื้อมาแล้วกัน
‪- เรียบร้อยดีนะ ‪- ใช่ เรียบร้อยดี
‪- ได้ ทานให้อร่อยนะ ‪- ขอบใจเพื่อน
‪บอกแล้วไงว่าฉันจะชดเชยให้
‪เธอชนะอีกแล้ว
‪อะไรเนี่ย เธอใช้คอนเนคโฟร์หากินหรือไง
‪มือใหม่ก็ดวงดีแบบนี้
‪แต่สนุกดีนะ ฉันต้องบอกตัวเอง ‪ให้ทำอะไรแบบนี้บ่อยๆ
‪ทำอะไร โค่นคู่ต่อสู้ในเกมกระดานงั้นเหรอ
‪ก็ไม่เชิง แต่ก็ใช่แหละ พวกกิจกรรมเด็กๆ น่ะ
‪กิจกรรมเด็กๆ เหรอ หมายความว่าไง
‪ไม่รู้สิ แบบอะไรๆ ที่เราอ่านเจอในหนังสือน่ะ
‪อย่างศึกปาอาหาร แอบเข้าที่หวงห้าม
‪เธอเป็นพวกหมกตัวแต่ในบ้านสินะ
‪ที่ถูกก็คือ แม่ฉันไม่สนใจอะไรเทือกนั้นน่ะ
‪ฉันจะบอกความลับให้นะ
‪ไม่มีใครเล่นปาอาหารกับแม่หรอก
‪รู้น่า ฉันหมายถึงว่า ‪แม่ไม่สนใจให้ฉันทำอะไรแบบนั้นน่ะ
‪แม่ทำให้มันฟังดูไร้สาระ
‪โอเค ขอถามให้ชัดก่อน
‪เธอไม่เคยแอบเข้าที่หวงห้าม ‪ไม่เคยเล่นศึกปาอาหาร แต่ว่า…
‪เธอขี่จักรยานเป็นใช่ไหม
‪ใช่สิ ไม่ว่าใครก็ขี่จักรยานเป็นทั้งนั้น
‪แค่ถามดูน่ะ
‪ขอบใจที่พาฉันไปร้านพายลับนะ
‪หนุ่มจักรยานแปลกหน้าแห่งโคลบี้ ‪ที่ปรากฏกายในสายหมอก
‪ไงนะ
‪นายยังไม่บอกชื่อฉันเลย
‪- ไม่ได้บอกเหรอ ‪- ไม่
‪อ้อ
‪ฉันอีไล
‪ยินดีที่ได้รู้จัก อีไล
‪เช่นกัน
‪อยากมาเที่ยวเล่นกันอีกไหม
‪- ทำไม ต้องการกูรูด้านกิจกรรมเด็กเหรอ ‪- หา เปล่าสักหน่อย ช่างเถอะ
‪เดี๋ยว โทษที ล้อเล่นน่ะ
‪หมายถึงฉันล้อเล่น แต่ฉันจริงจังนะ
‪ลองนึกถึงเรื่องที่เธอพูดน่ะ ‪ฉันคิดว่าเธอควรทำนะ
‪ทำอะไร
‪นึกถึงอะไรๆ ที่เธอยังไม่เคยทำ ‪แล้วเริ่มทำมันไง
‪จะให้มันเป็นเหมือนภารกิจก็ได้
‪- ภารกิจเหรอ ‪- ใช่
‪ฟังดูไร้สาระจัง
‪อะไรล่ะ ไร้สาระตรงไหน
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันเคยพยายามเป็นอีกคนไปครั้งนึงแล้ว ‪ในหน้าร้อนนี้ และมันพังไม่เป็นท่า
‪งั้นเหรอ เหตุเกิดที่เดอะ ทิปหรือเปล่า
‪ทำไมถามงั้นล่ะ
‪จากประสบการณ์ของฉัน
‪อะไรที่พังไม่เป็นท่า ‪ส่วนใหญ่ก็เกิดที่เดอะ ทิปนั่นแหละ
‪แค่ชื่อมันก็…
‪- จะไม่พังได้ไง ‪- นั่นสิ
‪บ้านฉันอยู่ทางนี้
‪ลองไปคิดดูได้ไหม เรื่องภารกิจน่ะ
‪นายดูจะใส่ใจเรื่องชีวิตฉันมากเป็นพิเศษ ‪ทั้งที่เป็นคนแปลกหน้านะ อีไล
‪บอกแล้วไง ที่โคลบี้ไม่มีคนแปลกหน้าหรอก
‪ไว้เจอกันนะ นักหมากฮอสแนวตั้ง
‪ตีสองกว่าแล้ว ไปนอนเถอะ
‪ไม่ได้หรอก ถ้าวางลงนอน ดีสบี้จะร้องสุดเสียง
‪เดี๋ยวฉันอุ้มเองค่ะ
‪แน่ใจนะ
‪ค่ะ ยังไม่ได้เวลานอนฉันอยู่แล้ว ฉันอยากช่วย
‪- ได้จ้ะ ‪- ค่ะ
‪อยากเจอพี่ออเด็นไหมจ๊ะ
‪- อยากเจอไหม ดีสบี้ ‪- ไง ดีสบี้
‪ว่าไงจ๊ะ
‪เธอไปอยู่กับใครมาจนดึกป่านนี้
‪ไม่มีใครค่ะ
‪ตามนั้นจ้ะ ไม่มีใคร
‪ฉันดีใจที่เธอมีเพื่อนใหม่
‪ขอบคุณค่ะ
‪พี่จะบอกความลับให้เอาไหม
‪ที่นี่ก็ไม่เลวเท่าไรนะ
‪เอ้านี่ ลีอา
‪ขอบคุณที่มาอุดหนุนร้านเคลเมนไทน์สค่ะ
‪ซื้อขนมมาหรือเปล่า
‪อีไลเฝ้าหน้าร้านอยู่ อดัมเลยไปซื้อขนมที่แกสโกร
‪จริงเหรอ นึกว่าอีไลอยู่แต่หลังร้านซะอีก
‪ถ้าฉันบอกอดัมว่าแม็กกี้อยากกินมันฝรั่งทอด ‪คิดว่าเขาจะกลับไปอีกรอบไหม
‪ฉันอยากกินอะไรเค็มๆ
‪หยุดน่า เขาแค่มีน้ำใจ
‪เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
‪อ้อ ฉันก็แค่… ใบเสร็จน่ะ
‪เมื่อกี้เธอพูดว่า "อีไล" เหรอ
‪ใช่ ทำไมเหรอ
‪แสดงว่าเธอรู้จักเขาเหรอ
‪ฉันว่าคำถามที่ถูกคือเธอรู้จักเขาได้ยังไงต่างหาก
‪ไม่รู้จักหรอก คือฉันเคยเจอเขาน่ะ
‪นิยามคำว่า "เจอ" ที
‪ฉันกลับไปทำงานดีกว่า
‪แม่เจ้า ทั้งเจคทั้งอีไลเลยเหรอ แอบแซ่บนะเนี่ย
‪ระหว่างหล่อนกับอีไลไม่มีอะไรหรอก
‪รู้ได้ยังไง
‪ลองคิดดูสิ เขาเคยไปข้องเกี่ยวกับใคร ‪ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน
‪ก่อนเรื่องเอ๊บสินะ
‪ถูกเผง
‪ยุ่งอยู่หรือเปล่า
‪มินิกอล์ฟเหรอ
‪นายกำลังพยายาม ‪ยัดเยียดให้ฉันทำภารกิจด้วยวิธีนี้สินะ
‪ใช่แล้ว นักหมากฮอสแนวตั้ง ‪เป็นการสมคบคิดที่บันเทิงสุดๆ
‪สวัสดี สองคนครับ
‪- เคยขับโกคาร์ทไหม ‪- ไม่
‪- กระโดดร่มล่ะ ไม่เคยสินะ ‪- ไม่เคย
‪- โบว์ลิ่งล่ะ ‪- เคย
‪- โอเค ‪- เคยแล้ว
‪เข้าใจแล้ว สุดเหวี่ยงจริง
‪- เธอได้ไปงานพรอมไหม ‪- ไม่
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันว่าฉันคงไม่ใช่คน ‪ประเภทที่คิดว่าม.ปลายควรจะเป็น
‪ปาร์ตี้ใหญ่ยักษ์
‪ฉันอยากตั้งใจเรียนตอนนั้น ‪จะได้มีชีวิตที่ดีต่อไปมากกว่า
‪โอเค แต่ไม่เอาน่า แม้แต่คน ‪ที่เกลียดม.ปลายก็ยังไปงานพรอมเลย
‪เว้นแต่เธอจะมองว่ามันไม่คู่ควร ‪ดูเหมือนเธอน่าจะอารมณ์นั้นน่ะ
‪ไม่ใช่อย่างนั้น
‪จะบอกว่าฉันโดนเทก็ได้
‪ตายล่ะ เสียใจด้วย นั่นมันแย่มาก
‪ไม่หรอก อย่ารู้สึกแย่เลย
‪ฉันนัดว่าจะไปกับเจสัน ‪เขาเป็นแค่เพื่อนที่ทำแล็บด้วยกันน่ะ
‪เราจะไปในฐานะเพื่อน ‪แต่เขาได้รับเชิญไปร่วมงานประชุมที่ม.ดุ๊ก
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ‪ฉันไม่สนใจเรื่องพรอมสักนิด
‪จริงเหรอ แน่ใจนะ
‪ก็ได้ เรื่องเดียวที่น่าผิดหวังนิดหน่อยก็คือชุด
‪- ชุดเหรอ ‪- ใช่
‪มีวันนึงฉันเข้าเมืองไปดูร้านหนังสือมือสอง
‪แล้วพอดีเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้า
‪มีชุดที่สวมอยู่ในหุ่นที่ฉันว่าดูเจ๋งมาก
‪ถ้ามีเรื่องที่ฉันเสียดาย ‪ก็เรื่องที่ไม่ได้ใส่ชุดนั้นนั่นแหละ
‪แต่ถ้าแค่ตัวงานพรอมน่ะเหรอ ขอผ่านดีกว่า
‪- เธอพกชุดมาที่โคลบี้ด้วยไหม ‪- ไม่
‪- ไม่ได้เอามาเหรอ ‪- ฉันจะพกชุดแบบนั้นมาใส่ไปไหน
‪- ที่ไหนก็ได้ไง ‪- อะไรนะ
‪ใส่ไปโยนหินให้กระดอนบนผิวน้ำไง
‪ใส่ไปดื่มโค้กก็ได้
‪ไม่สำคัญหรอกว่าเธอจะใส่ไปไหน
‪ถ้าประเด็นมันอยู่ที่ชุดน่ะ ใช่ไหม
‪คงงั้น
‪น่าเสียดายที่เธอไม่ได้เอาชุดมาด้วย
‪เพราะมันจะเหมาะกับการทำภารกิจมากเลย
‪อีไล เราไม่ได้ทำภารกิจอยู่
‪โธ่ ออเด็น เรากำลังทำอยู่นี่ไง
‪แล้วนายล่ะ เราคุยกันแต่เรื่องฉันมาตลอด
‪ใช่ ก็เพราะเธอน่าสนใจกว่าฉันเยอะ
‪เลิกเบี่ยงประเด็นสักที ถึงตานายแล้ว
‪ไม่รู้สิ บางครั้งฉันก็รู้สึกว่า ‪ตัวเองเอาแต่เล่นไปเรื่อย
‪ฉันเล่นจนเป็นอาชีพด้วยซ้ำ
‪- ก็พักนึงน่ะ ‪- แล้วทำได้ยังไงล่ะ
‪แค่เรื่องจักรยานน่ะ ไม่มีอะไรหรอก
‪แต่ตอนนี้มันกลายเป็นอะไรขึ้นมาล่ะ
‪ก็แค่วิดีโอภาพแตกบนยูทูบ ‪บรรดาเรื่องเล่าไร้สาระ
‪ฉันคิดว่าทุกคนควรได้โอกาสแก้ตัว ‪ถ้าคนคนนั้นต้องการ
‪แบบนั้นน่ะ ฉันเองก็อยากได้โอกาสแก้ตัว
‪แก้ตัวเรื่องอะไรล่ะ
‪เธอไม่ชนะ แต่ถือว่าฝีมือใช้ได้ทีเดียว
‪ยอมรับเลย
‪ฉันขอเก็บไว้ได้ไหม
‪เผื่อมีใครถามว่าฉันเคยเล่นมินิกอล์ฟไหม
‪ถ้ามีหลักฐานก็คงดี
‪แน่นอน ได้สิ ต้องมีหลักฐานไว้
‪(เคลเมนไทน์ส แอท เดอะ บีช)
‪ฉันเกลียดตอนฝนตกจัง
‪- จะให้อากาศสดใสทุกวันไม่ได้หรอก ‪- ทำไมล่ะ
‪ฉันจะไปเอาเสื้อคลุมกันฝนออกมา
‪- โทษที เสื้อกันฝนอยู่ในนี้น่ะ ‪- อ้อ เดี๋ยวฉันหยิบให้
‪ให้ตายสิ นี่มันแย่เหลือเชื่อเลย
‪รู้ไหมว่าเวลาเธอพูดอะไรแบบนั้น ‪เธอทำตัวเหมือนพูดแทนทุกคน
‪ทั้งที่จริงๆ เธอแค่พูดความคิดเห็นตัวเอง
‪เอ้อ ฉัน…
‪เธอพูดถูก ขอโทษนะ
‪ออเด็น มีคนมาหา
‪แม่คะ ไง
‪ออเด็น สวัสดี
‪สนใจสินค้าตัวไหนเป็นพิเศษไหมคะ
‪แม่จะไปรอข้างนอกนะ
‪เอ้า
‪ฉันรู้ว่าเธอจะพูดอะไร ‪แต่เอาไปเถอะ ไม่งั้นเปียกโชกแน่
‪ขอบใจนะ
‪ได้ลองชิมอาหารในพื้นที่ดูหรือยัง
‪- อะไรนะคะ ‪- ลูกอยากไปกินมื้อเที่ยงที่ไหน
‪แถวทางเดินริมทะเลมีร้านที่ทำหอมทอดอร่อย
‪น่ารักดีจริง
‪งั้น
‪เป็นยังไงบ้าง ได้สานสัมพันธ์กับพ่อไหม
‪ก็ดีค่ะ พ่อกำลังยุ่งๆ น่ะ
‪เขากำลังตั้งใจทำงานหนักมาก
‪พ่อของลูกเนี่ย ‪เขาชื่นชอบการทำเป็นว่ากำลังทำงาน
‪มากกว่าการทำงานจริงๆ ซะอีก
‪แล้วไฮดี้ล่ะ
‪ไฮดี้นิสัยดีค่ะ
‪เธอต้องนิสัยดีอยู่แล้ว
‪ผู้หญิงแบบเธอมีแต่นิสัยดีทั้งนั้น
‪เป็นคุณลักษณะจำเป็นน่ะ ‪เป็นส่วนหนึ่งในหน้าที่พวกเธอ
‪น่าสงสารจริงๆ เธอคงเหนื่อยมากแน่ ‪ที่ต้องดูแลเด็กทารกอยู่คนเดียว
‪พ่อก็ช่วยนะคะ
‪ออเด็น ลูกคิดว่ากำลังพูดอยู่กับใคร
‪- เสื้อกันฝนน่าสนใจดีนะ ‪- โอเค พูดมาเถอะค่ะแม่
‪พูดอะไร
‪พูดอะไรก็ตามที่แม่อยากจะพูด
‪อย่าถือเลยถ้าแม่เห็นว่ามันน่าตกใจ
‪ที่ลูกปรับตัวเข้ากับ ‪โลกของภรรยาใหม่พ่อได้ง่ายดายขนาดนี้
‪ไม่จริงเลยค่ะ ‪หนูเป็นคนเดิมเหมือนที่เป็นมาตลอด
‪ฟังนะลูกรัก แม่รู้ว่าลูกกำลังค้นหาตัวเอง
‪และนั่นก็ไม่เป็นไรเลย ถือว่าปกติด้วยซ้ำ
‪แค่อย่าให้การหลุดจากโลกความเป็นจริงนี่ ‪ต้องแลกมาด้วยอะไรที่สำคัญ
‪เพื่อนร่วมชั้นลูกที่ดีฟรีคงไม่ใช้ช่วงฤดูร้อน ‪ไปกับการขายกางเกงในสายเดี่ยว
‪และตีลังกาดื่มเบียร์จากถังหรอกนะ
‪หนูไม่ได้ตีลังกาดื่มเบียร์ค่ะแม่
‪เดี๋ยวก็รู้
‪ไง
‪แม็กกี้ หวัดดี
‪แม่เธอไม่ธรรมดาเลยสินะ
‪อือ จะว่างั้นก็ได้
‪เขาเป็นศาสตราจารย์ระดับตำนาน ‪แต่การเป็นลูกสาวเขาคงลำบากสินะ
‪เธอรู้เหรอว่าแม่ฉันเป็นใคร
‪รู้สิ ฉันเกือบเลือกเข้าเดอะยู ‪แค่เพราะอยากลงเรียนวิชาแม่เธอด้วยซ้ำ
‪- แต่ฉันยอมทิ้งดีฟรีไม่ได้ ‪- เธอจะเข้าดีฟรีเหรอ
‪ฉันกำลังจะเข้าดีฟรีเหมือนกัน
‪ฉันรู้ ไฮดี้เคยบอก
‪ฉันเริ่มจะเข้าใจแล้วล่ะ
‪ตอนที่เห็นฉัน เธอคงคิดว่า ‪"ให้ตาย เกลียดยัยนี่ชะมัด"
‪อันที่จริง ตอนที่เห็นเธอครั้งแรก ฉันคิดว่า
‪"ฉันหดหู่จริงๆ ‪ที่สาวสวยที่ดูเจ๋งคนนั้นมาจี๋จ๋ากับแฟนฉัน"
‪- ก็จริง ‪- ฉันค่อยมามีความเห็นเรื่องเธอเอาทีหลังน่ะ
‪แฟร์ดี ยุติธรรมแล้ว
‪แต่ที่ไม่ยุติธรรม ‪คือการที่ฉันเหวี่ยงใส่เธอเพราะเรื่องเจค
‪เธอไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ
‪ใช่ แต่ฉันก็รู้สึกแย่อยู่ดี
‪ไม่เป็นไรหรอก เขามันห่วย
‪- จะไม่พูดอะไรแล้วกัน ‪- ไม่เป็นไร ฉันยอมรับได้แล้วล่ะ
‪แต่อย่างน้อยเขาก็ฮ็อตอยู่นะ
‪จะว่างั้นก็ได้ เขาเป็นหนุ่มห่วยที่ฮ็อต
‪โอเค มาเถอะ ‪ฉันรับปากไฮดี้ไว้ว่าจะพาเธอเที่ยว
‪และฉันก็ละเลยหน้าที่มาตลอด
‪เอสเธอร์กับลีอานั่งอยู่ตรงนั้น เธอเข้าไปได้เลย
‪- แล้วเธอจะไปไหน ‪- เดี๋ยวฉันตามไป
‪- ว่าไง ‪- ไง
‪โดนนางเกณฑ์มาเหมือนกันเหรอ
‪ก็ไม่แย่กว่าที่เธอเกณฑ์เรา ‪ไปออสสิฟายตอนสุดสัปดาห์ก่อน
‪เราต้องดูหมอนั่น ‪ร่ายรายการซื้อของเคล้าจังหวะกลอง
‪ทำไมแม็กกี้ถึงอยากมาที่นี่ล่ะ
‪คิดว่าเพราะอะไรล่ะ
‪เขาชอบผู้ชายสักคนตรงนั้นเหรอ
‪เดี๋ยวก็เห็นเอง
‪เดี๋ยว อะไรน่ะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ล้อเล่นแหงๆ พวกเธอกำลังแกล้งอำฉัน
‪เขา…
‪นี่แม็กกี้นะ
‪- นี่แม็กกี้ ‪- ฉันรู้ เราเคยเห็นมาแล้ว
‪นักปั่นบีเอ็มเอ็กซ์ ‪มีผู้ช่วยสองคนแบบนั้นกันหมดเลยเหรอ
‪- ไม่ใช่อยู่แล้ว ‪- ไม่หรอก แค่แม็กกี้นี่แหละ
‪โอ้โฮ
‪- ฉันไม่เคยได้ไปแทลลี่ย์ โฮ ‪- พูดอะไรของเธอ
‪แต่ฉันต้องมานั่งตรงนี้ตลอด
‪ไม่ยุติธรรมเลย
‪แต่นี่เจ๋งกว่าเยอะเลย
‪- เธอเคยไปแทลลี่ย์ โฮเหรอ ‪- ไม่เคย
‪โอเค งั้นเธอก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรอยู่
‪ไม่ต้องเลย
‪- ฉันว่าสัปดาห์ก่อนดูดีกว่านะ ‪- เมื่อคืนนางนอนดึกน่ะ
‪แม็กกี้ ฉันรักเธอ
‪หยุดน่า
‪ฉันรักเธอนี่นา
‪เธอคิดว่าไง
‪แม็กกี้ ล้อเล่นหรือเปล่า เธอเป็นใครเนี่ย
‪ไม่กี่เดือนก่อน ฉันคิดว่า ‪"ทำไมถึงให้พวกผู้ชายสนุกอยู่ฝ่ายเดียว"
‪- แล้วตอนนี้เราก็ต้องมาที่นี่ทุกสัปดาห์ ‪- จริงเหรอ
‪ทุกคน คืนนี้มีปาร์ตี้ที่ค็องค์เฮาส์ ‪เอาเสบียงมาด้วยล่ะ
‪โอเค เอามาคนละสิบเหรียญ
‪นี่ของฉันกับออเด็น ซื้อขนมมาด้วย
‪โอเค แต่ออเด็นต้องลงมาด้วยนะ ‪เพราะเธอดูโตที่สุด
‪เธอชอบกินขนมแนวไหนล่ะ
‪แม็กกี้ชอบเจลลีรูปหมีแบบเปรี้ยว ‪น่ารักซ่อนซ่า เหมือนนางนั่นแหละ
‪เอสเธอร์ชอบเนื้ออบแห้ง ‪เพราะเป็นพวกสวนกระแส
‪ส่วนฉันเป็นสายอนุรักษนิยม ‪เลยมักจะหยิบสนิกเกอร์ส
‪- เธอล่ะ ‪- เอาเป็นกาแฟแล้วกัน
‪กาแฟเหรอ ไม่
‪เธอต้องซื้อขนมที่เป็นชิ้นเป็นอัน
‪ถ้าเราไปลงเอยที่เดอะ ทิป แล้วเธอหิวขึ้นมาล่ะ
‪ใช่ว่าเดอะ ทิปจะมีอะไรให้กินสักหน่อย
‪ก็ได้
‪งั้นนี่ดีไหม
‪(พายแอปเปิ้ล)
‪โบราณดี แต่ฉันชอบแฮะ
‪โอเค
‪ไม่ ไม่เอาโนเอจแล้ว เปิดเพลงสนุกๆ หน่อย
‪ให้ออเด็นเลือกเพลงสิ
‪ฉันว่ารสนิยมเธอดีแหงๆ
‪ทีนี้ก็วิ่งไปบอกแฟนเธอเสีย
‪บอกเขาให้เลิกรอฉันสักที
‪ฉันมีเงินที่เก็บหอม ‪มีหัวใจหลายดวงที่พร้อมยอมให้หักอก
‪รู้ว่าวันหนึ่งจะเป็นตำนานที่ไร้ลมหายใจ
‪ฉันรู้ดีว่าวันหนึ่งจะเป็นตำนานที่ไร้ลมหายใจ
‪เธอสวยจับตา
‪และบางครั้งฉันก็ชอบโบกมือให้สูง
‪ให้ทุกสายตาได้เห็น
‪ฉันเป็นสุภาพสตรี
‪ฉันตัดสินใจได้แล้ว ตัดสินใจไปแล้ว
‪ฉันรู้ว่าฉันเปี่ยมมนตรา ดึงดูดกว่าคนไหน ‪ไม่ว่าใครก็อยากเทียบเคียง
‪ฉันเป็นสุภาพสตรี
‪ฉันตัดสินใจได้แล้ว ตัดสินใจไปแล้ว
‪และบางครั้งฉันก็ชอบโบกมือให้สูง ‪ให้ทุกสายตาได้เห็น
‪ฉันเป็นสุภาพสตรี
‪ฉันตัดสินใจได้แล้ว ตัดสินใจไปแล้ว
‪ฉันรู้ว่าฉันเปี่ยมมนตรา ดึงดูดกว่าคนไหน ‪ไม่ว่าใครก็อยากเทียบเคียง
‪ฉันเป็นสุภาพสตรี
‪ค็องค์เฮาส์ไม่รู้หรอกว่าจะได้เจออะไร ‪ขอบอกเลย สี่สาวแซ่บกำลังจอดรถ
‪อย่างคราวก่อน…
‪วอลเลสน่ะ ‪เขากระโดดจากชั้นสองลงสระเป่าลม
‪- ใช่ ‪- ตอนนั้นเธอพยายามขโมยหมาด้วย
‪ฉันรู้น่า คืนนั้นสุดเหวี่ยงไปหน่อย
‪เจสันกับคาร์ลอสจะอยู่ไหมนะ
‪เธออายเหรอ
‪เธอรู้จักคนพวกนี้ได้ยังไง
‪เราไม่ได้รู้จักทุกคนหรอก บางคนก็โตมาด้วยกัน
‪แล้วก็มีเด็กเก่าที่กลับบ้านช่วงหน้าร้อน
‪มีพวกยุโรปตะวันออก ‪ที่มาทำงานร้านอาหารช่วงฤดูท่องเที่ยว
‪ทำไมต้องยุโรปตะวันออก
‪ก็เป็นแบบนั้นมาตลอดน่ะ
‪พูดขึ้นมาพอดี…
‪ใช่ ฉันเป็นคนโคลบี้ ‪เธอบอกว่ามาจากไหนนะ ลัตเวียใช่ไหม
‪ต้องขับรถนานแค่ไหนเนี่ย
‪ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงต้อง ‪ประกาศตัวเป็นทูตสัมพันธไมตรีประจำโคลบี้
‪กับสาวหน้าใหม่ในเมืองทุกคน
‪อย่าถือเลยนะ
‪ไปเถอะ อย่าดูให้เสียสายตาเลย ไปกัน
‪ไปกัน
‪- ไปทางนี้ แล้วไปให้ไกลจากตานั่นกัน ‪- ใช่
‪แม็กกี้ ข้างบนนี้ ไง
‪เพื่อน เย็นไว้ ‪เราเพิ่งเจอเธอเมื่อชั่วโมงก่อนเอง
‪แล้วไง ฉันแค่ทักทาย
‪เอสเธอร์ร้องเก่งมากเลยนะ
‪ก็ใช่ แต่ความรื่นรมย์จะหมดไป ‪เมื่อพวกเขาเล่นเพลงเดิมทุกงานน่ะ
‪งั้น อีไล…
‪แหม ฉันกำลังรออยู่เชียว
‪ฉันแค่สงสัยเพราะเราคล้ายๆ จะเป็นเพื่อนกัน
‪ช่างเถอะ เว้นแต่เธอคิดว่าคืนนี้เขาจะมา
‪ไม่มีทางซะล่ะ
‪เขาไม่เคยมาร่วมอะไรแบบนี้หรอก
‪อย่างน้อยก็ไม่มาแล้วน่ะ
‪ตั้งแต่เรื่องเอ๊บ
‪เอ๊บ จริงด้วย
‪- เขาเล่าเรื่องเอ๊บแล้วเหรอ ‪- ใช่
‪เปล่าหรอก
‪คืองี้ เอ๊บเป็นเพื่อนสนิทของอีไล
‪อีไลกับเอ๊บเป็นนักปั่นบีเอ็มเอ็กซ์สายสตรีท
‪อาจเป็นเพราะคลายด์ชอบสายนั้นที่สุด ‪สองคนนั้นปลื้มเขามาก
‪แต่นั่นแหละ พวกเขาสุดยอดมาก
‪ทั้งคู่มีผู้สนับสนุน ‪ชนะการแข่งที่โหดหินเยอะแยะในวงการ
‪ทุกคนคิดว่าพอเรียนจบแล้ว
‪สองคนนั้นคงย้ายไปบาร์เซโลนาไม่ก็เบอร์ลิน
‪สักเมืองในยุโรปที่มีถนนที่เหมาะกับการปั่น
‪แล้วเอ๊บทำแบบนั้นเหรอ
‪เปล่า
‪เอ๊บตายแล้ว
‪เขากับอีไลไปนิวยอร์กช่วงสุดสัปดาห์ ‪เพราะได้รับเชิญให้ร่วมแข่งในเกมสำคัญ
‪ระหว่างทางกลับบ้าน ‪ห่างจากโคลบี้สัก 30 กิโลเมตรได้มั้ง
‪มีรถที่เมาแล้วขับพุ่งเข้าชนพวกเขา
‪อีไลเป็นคนขับ
‪หลังงานศพ เขาก็ปิดกั้นตัวเองไปเลย ‪ตอนนี้เหมือนอยู่แบบไม่มีชีวิตจิตใจ
‪ยอมทิ้งผู้สนับสนุน เลิกปั่นจักรยาน
‪ทำงานซ่อมจักรยานอยู่หลังร้าน ‪และไม่เคยออกมาเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ อีกเลย
‪พวกเราถึงแปลกใจมากไง ‪ที่เขาเริ่มใช้เวลากับเธอ
‪เวสต์ลีย์ แล้วพวก น.ป.ข.พ. ล่ะ
‪(เดอะพริ้นเซสบรายด์)
‪หนูประหลาดขนาดพิลึกพิลั่นน่ะเหรอ ‪ข้าว่ามันไม่มีจริงหรอก
‪ดูพวกนั้นสิ
‪ฉันชอบฉากนี้สุดๆ
‪อะไรเหรอ
‪เวสต์ลีย์!
‪เธอไม่ชอบเหรอ
‪เปล่าเลย หนูยักษ์เจ๋งจะตาย
‪โอเค เดี๋ยวนะ
‪งั้นหนังโปรดเธอสมัยป.สี่ ‪คือเรื่องอะไร เดอะ เปียโนงั้นสิ
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪ฉันชอบบาย บาย เบอร์ดี้นะ
‪งั้นเหรอ บาย บาย เบอร์ดี้ที่เป็นหนังเพลงน่ะนะ
‪ก็เป็นหนังเด็กนะ
‪ใช่ เด็กที่เกิดปี 1960
‪แล้วที่นายยกหนังเจน แคมเปียนขึ้นมาล่ะ
‪แม่ฉันคงภูมิใจในตัวนายมากแน่
‪คนไม่หลับไม่นอนก็ดูหนังเยอะแบบนี้แหละ
‪แถมได้กินพายเยอะด้วย ได้ดื่มกาแฟอีกแยะ
‪คนกลางคืนสองคน ‪เราคงเป็นเพื่อนกันเพราะงี้สินะ
‪เพื่อนกัน
‪แต่ถามจริงนะ ทำไมนายไม่นอนล่ะ
‪ฉันคงแค่เป็นคนนอนดึกมั้ง ‪เธอล่ะ คำถามเดียวกันเลย
‪คำตอบเดียวกัน คนกลางคืน พวกนอนดึก
‪ไม่หรอก เธอมีเรื่องเล่า ฉันดูออก
‪ถ้าจะต้องหาคำอธิบาย
‪ฉันว่าคงเป็นตอนที่พ่อแม่ฉันยังไม่หย่ากัน
‪พ่อกับแม่จะรอจนฉันหลับก่อน ‪แล้วค่อยเริ่มทะเลาะกัน
‪ฉันเลยคิดว่าถ้าฉันไม่หลับ ‪สองคนนั้นก็จะทะเลาะกันไม่ได้
‪ฉันคิดผิดนั่นแหละ เห็นชัดอยู่
‪เสียใจด้วยนะ เรื่องนั้น…
‪ไม่ต้องหรอก
‪ฉันไม่ใช่เด็กประเภท ‪ที่ชีวิตจมอยู่แต่กับหย่าของพ่อแม่
‪จะว่าไป ชีวิตฉันเหมือนจะดีขึ้น ‪เพราะพ่อแม่หย่ากันด้วยซ้ำ
‪มีพ่อแม่ใครบ้างเถอะที่ยังไม่เลิกกัน
‪พ่อแม่ฉันไง
‪นั่นสิ
‪แต่ฉันว่านายก็คงมีเรื่องอื่นให้ต้องรับมืออยู่ดี
‪ว่าไงทุกคน ผมชื่ออีไล สต็อค
‪ไม่สำคัญหรอก เรื่องนั้นไม่ต้องรู้ก็ได้
‪แค่รู้ว่าคนนี้เป็นใครก็พอ เอ๊บ ขวัญใจชาวช่อง
‪- เจ้าของฉายาเอบอนนิเมเบิ้ล ‪- เอบอนนิเมเบิ้ล
‪ถูกต้องแล้วครับ
‪วันนี้ได้อวดท่าหมุนแฮนด์ 360 องศาหรือยัง
‪ใช่ จัดท่า 360 ไปแล้ว ‪หรือจะเรียกท่าทรัคไดรฟ์เวอร์ก็ได้
‪- ลองครั้งแรกด้วย ขอบอก ‪- ครั้งแรก
‪- แป้นเหยียบเกือบหลุดแน่ะ ‪- ไม่จริงเลย ครั้งแรกหน้าคว่ำตลอด
‪ตลอดงั้นเหรอ อะไรของนาย ‪อย่ามาแมงโม้ เพื่อน
‪ฉันไม่ค่อยล้มเลยด้วยซ้ำ
‪อย่าลืมมาให้กำลังใจเพื่อนผมด้วย
‪ตกลงนะ เขาเป็นเพื่อนรักผม
‪ถึงผมเขาจะน่าแหวะ เขาไม่เคยสระสักครั้ง
‪เขาเป็นเพื่อนซี้ผม น่ารักมาก
‪บิ๊กเอ หยุดเล่นกับเขาได้แล้ว หยุดเลย
‪ไงคะ ทุกอย่างโอเคดีไหม อยากได้อะไรไหม
‪ฉันพยายามให้ดีสบี้ยอมดูดนมจากขวด ‪พ่อเธอจะได้ช่วยเรื่องให้นม
‪ที่รักคะ ฉันว่าลูกน่าจะยอมมากกว่าถ้าเป็นคุณ
‪ถ้าฉันอยู่ที่นี่ ลูกจะสนแต่นมจากเต้า
‪ผมก็อยากช่วยนะ ‪แต่ผมกำลังจะพาออเด็นไปกินมื้อเที่ยงพอดี
‪- อะไรนะ ‪- วันนี้เหรอ
‪คุณเป็นคนบอกเองนี่นา ‪ว่าเราควรใช้เวลาด้วยกันมากกว่านี้
‪- ค่ะ แต่ฉันหมายถึง… ‪- ลูกคิดว่าไง
‪ไปชริมพ์บาสเก็ตกันไหม
‪เยี่ยมเลย
‪- เยี่ยม ‪- ได้ค่ะ
‪ไปนะ
‪พ่อว่าเราออกมาแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอคะ
‪ไฮดี้ดูหมดแรงอยู่นะ
‪เธอไม่เป็นไรหรอก คุณแม่มือใหม่ก็แบบนี้แหละ
‪สมัยพ่อกับแม่ก็เป็นแบบนี้ไหมคะ
‪ไม่เลย แม่กับไฮดี้ต่างกันสุดขั้ว
‪เท่าที่พ่อเห็น ‪ผู้หญิงทุกคนจะสติหลุดกับเด็กแรกเกิด
‪แต่ผู้ชายไม่เป็นเหรอคะ
‪พ่อว่าที่เธอหงุดหงิดเรื่องหนังสือก็คงเพราะแบบนี้
‪เหมือนอย่างที่พ่อบอกเธอ ‪ตอนที่เธอพูดว่าอยากมีลูก
‪พ่อเหลือเวลาแค่สามเดือนนี้ ‪ที่ต้องเขียนให้เสร็จก่อนเปิดเทอมใหม่
‪เราแค่ต้องอดทนไปก่อน ผ่านไปให้ได้
‪ค่ะ แล้วหนังสือไปถึงไหนแล้วคะ
‪รากเลือดเลยล่ะ
‪ทั้งเจ็บปวด ยากเย็น แต่ก็สวยงามด้วย
‪อย่างที่ลูกรู้จากเล่มนาร์วาล ‪งานของพ่อส่วนใหญ่พูดถึง
‪ความบอบช้ำทางใจฝังลึกที่เรารับมาจากพ่อแม่
‪ออเด็น ลูกโชคดีมากที่ไม่ต้องมารับอะไรแบบนั้น ‪อย่างน้อยก็ไม่ใช่จากพ่อ
‪ค่ะ
‪นี่ รู้อะไรไหม ‪คงจะดีมากถ้าลูกเอาฉบับร่างไปลองอ่าน
‪พ่ออยากให้หนูอ่านเหรอคะ
‪คงจะดีถ้าได้มุมมองจากคนหนุ่มสาวน่ะ
‪ลูกก็รู้ว่าเดี๋ยวนี้วัฒนธรรมเรา ‪หมกมุ่นกับวัยรุ่นแค่ไหน
‪นี่พ่อพกมากินมื้อเที่ยงด้วยเหรอ
‪- พ่อหมายถึงคนหนุ่มสาวที่หัวดีน่ะ… ‪- ค่ะ
‪นั่นแหละ ใช่ พ่อพกไปทุกที่แหละ ‪ลูกจะช่วยอ่านให้ได้ไหม
‪ค่ะ แน่นอนค่ะ หนูยินดีมากค่ะพ่อ
‪เยี่ยมเลย
‪ถ้าลูกให้ความเห็นภายในวันศุกร์ได้ ‪แบบนั้นก็คงดีมาก
‪- หนังสือพ่อฉันน่ะ ‪- ดูยาวอยู่นะ
‪ถ้าเป็นสามปีก่อน ‪ฉันคงตื่นเต้นมากที่พ่อเชื่อใจให้ฉันมา
‪แต่ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าไม่อยากอ่านมันสักนิด
‪พ่อฉันพยายามชวนไปตกปลาด้วยตลอด
‪พ่อคงใช้ฉันเป็นเหยื่อตกปลา
‪อย่าลืมมาเต้นตอนหกโมงล่ะ
‪มาเถอะ
‪ฉันขอดูเฉยๆ ดีกว่า
‪อุ๊ยตาย เขาอยากดู ถือว่าคืบหน้านะ
‪หวัดดี
‪หวัดดี แปลกใจนะเนี่ย
‪ฉันจะเอาจริงแล้ว
‪ฉันอยากทำภารกิจ
‪มาสิ
‪- พระเจ้า ‪- เร็วเข้า
‪โอเคนะ
‪(ห้ามบุกรุก ทรัพย์สินส่วนบุคคล)
‪เอาละ พร้อมนะ
‪โอเค เข้าไปเลยๆ
‪ว้าว
‪ทีนี้เราก็ตัดการแอบเข้าที่หวงห้าม ‪ออกจากภารกิจได้แล้ว
‪เธอเคยลงทะเลตอนกลางคืนไหม
‪แค่บุกรุกเข้าที่หวงห้าม ‪ก็น่าจะพอสำหรับคืนนี้แล้วล่ะ
‪ตามนั้น
‪- ขอบคุณ สนุกดีนะ ‪- นั่นสิ
‪คราวหน้าเอาเป็นสอนเธอขี่จักรยานแล้วกัน
‪ฉันบอกแล้วไง ฉันขี่จักรยานเป็น
‪แน่ใจนะ
‪แน่สิ พ่อเป็นคนสอนฉันขี่ ‪เหมือนพ่อของเด็กทุกคนนั่นแหละ
‪ฉันไม่ได้พยายามจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่
‪ก็แค่อยากบอกว่า ‪ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร ถ้าเธอขี่ไม่เป็น
‪จะเรื่องครอบครัวหรืออะไรก็ตามแต่ ‪เธอควรเรียนไว้น่ะ
‪เพราะมัน… มันเยี่ยมที่สุด
‪ขอบคุณนะ แต่ไม่ล่ะ นั่นไม่ได้อยู่ในภารกิจของฉัน
‪แต่มันอาจอยู่ในภารกิจของนายหรือเปล่า
‪ถามจริงนะ จะมีอะไรอยู่ในภารกิจของนายบ้าง
‪ฉันเคยอยากย้ายไปอยู่บาร์เซโลนา
‪แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันแค่อยากไป ‪เพราะนักปั่นบีเอ็มเอ็กซ์อาชีพหลายคนอยู่ที่นั่น
‪นักปั่นบีเอ็มเอ็กซ์อาชีพแบบนายน่ะเหรอ
‪นายเคยบอกฉันใช่ไหม ‪ที่ว่านายปั่นจักรยานจนเป็นอาชีพ
‪ใช่ แต่ฉันเกษียณแล้วล่ะ
‪- เกษียณแล้วเหรอ ‪- ใช่
‪ตอนอายุ 20 เนี่ยนะ
‪แบบว่า ทั้งเรื่องชีวิตนักปั่นอาชีพ ‪ทั้งการเดินทางไปแข่ง
‪ทั้งต้องออกหน้าออกตา มันไม่ดึงดูดใจฉันแล้วน่ะ
‪ฉันผ่านอารมณ์นั้นมาแล้ว ‪ตอนนี้ฉันหันมาซ่อมจักรยานแทน
‪ไม่จำเป็นต้องเป็นคนปั่นอีกแล้ว
‪แต่นายก็ปั่นอยู่นี่นา
‪ถึงบ้านเธอแล้ว
‪ใช่ ถึงแล้ว
‪- โอเค ขอบคุณนะ ‪- ได้เลย
‪ราตรีสวัสดิ์
‪หยุดก่อน
‪หยุดก่อน ไม่นะ ตายแล้ว
‪ไม่นะ พระเจ้า
‪นี่ พวกเธอทำอะไรกันน่ะ นี่
‪- ซวยแล้ว ‪- ไปเลยๆ
‪ไปเลย
‪เขามาแล้ว
‪ออเด็น นี่ เป็นอะไรหรือเปล่า ‪เป็นอะไรไหม ออเด็น
‪สนุกโคตรเลย
‪ฉันขอโทษ ขอโทษนะ
‪ทุกอย่างโอเคไหม
‪ฉันขอโทษ ไม่น่าทำแบบนั้นเลย
‪อีไล มีเรื่องอะไรอยากคุยกับฉันไหม
‪ไม่ล่ะ มาเถอะ ไปกัน
‪ดีเลย เธอมาแล้ว ‪เราต้องเปิดใจคุยกันหน่อยแล้ว
‪เธอแอบย่องออกจากที่นี่ไปเที่ยวเล่นกับอีไลทุกคืน
‪แต่ไม่เคยมาเมาท์มอยให้เราฟังเลย
‪ไม่จริงสักหน่อย
‪เรารู้แค่ผิวเผิน เธอให้เราแค่นั้น
‪เราไม่ได้ข้อมูลอินไซด์เลย ‪ชะนีขาดข้อมูลไม่ได้นะ
‪ขอโทษ ลีอา ฉันไม่รู้ว่าเธออยากให้ฉันเล่าอะไร
‪- เราเป็นเพื่อนกัน ‪- แน่ใจเหรอ
‪- ไม่รู้สิ อ่านเขาไม่ออกเลย ‪- นี่ไง เห็นไหม
‪เธอถึงต้องให้เราช่วยไง
‪เราจะคอยสังเกตตอนพวกเธออยู่ด้วยกัน ‪แล้ววิเคราะห์ให้
‪- ที่ไหนล่ะ ‪- เอชดีพี พรุ่งนี้ มีงานวันชาติ
‪- เอชดีพีเหรอ ‪- เขารู้ดีว่าหมายถึงอะไร
‪อีไลเคยชอบปาร์ตี้ฮอตดอกสุดๆ
‪พ่อแม่วอลเลสจะออกนอกเมืองทุกวันชาติ
‪เราเลยไปยึดบ้านเขา
‪พวกเราไม่ใช่คนคิดชื่อนะ มันเห่ยเบอร์นั้น
‪ชื่อไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือเธอควงอีไลมา
‪เพื่อที่เพื่อนสาวอย่างเรา ‪จะได้ประเมินสถานการณ์
‪ฉันขอยอมรับบางอย่างกับพวกเธอได้ไหม
‪ฉันไม่เคยมีเพื่อนแบบนี้มาก่อน
‪ถึงเธอพูดแบบนั้น แต่ฉันไม่เข้าใจเลย
‪ที่โรงเรียนเรามีคนพิลึกยิ่งกว่าเธอตั้งเยอะ
‪แต่คนพวกนั้นก็ยังมีเพื่อน
‪เอางี้ ดูอย่างเอสเธอร์ก็ได้
‪นางพูดแบบนั้นเพราะเธอกลัวว่า
‪สักวันฉันจะรู้ตัวว่าเจ๋งเกินกว่าจะคบนาง
‪งั้นสิ เพราะการเอาถุงน่องตาข่าย ‪มาใส่เป็นปลอกแขนมันปังเวอร์
‪- ฉันใส่แค่ครั้งเดียว ไม่นึกเสียใจด้วย ‪- พวกเธอ
‪นี่เรื่องออเด็น รวบรวมสติหน่อย
‪- เธอว่าไงนะ ‪- ไม่รู้สิ
‪ถ้าจะให้พูดตามตรง ‪ฉันอาจทำไปแบบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
‪ฉันว่าฉันมักผลักไสคนอื่น
‪บางครั้งฉันคงดูเป็นคนเรื่องเยอะไปหน่อย
‪อะไรล่ะ
‪เราไม่ได้หัวเราะเยาะเธอนะ ‪ก็แค่ว่ามันมีเหตุผลน่ะ
‪เหมือนอย่างที่ตอนแรกเธอมึนตึงสุดๆ ‪เรานึกว่าเธอเกลียดเรา
‪- ว่าไง ‪- ไง
‪- เป็นไงบ้าง ‪- โอ๊ะ
‪ไม่ต้องห่วง มันไม่ตกลงมาโดนหรอก มาสิ
‪ฉันมีคำขอสำหรับภารกิจน่ะ
‪คำขอสำหรับภารกิจเหรอ แจ๋ว ว่ามาเลย
‪เอชดีพี
‪อีไล…
‪โทษที แค่เหตุผลส่วนตัวน่ะ
‪ฉันแค่ไม่ชอบงานปาร์ตี้
‪หมายถึงไม่ชอบแล้วใช่ไหม
‪นายไม่ชอบงานปาร์ตี้แล้ว
‪เธอรู้เรื่องเอ๊บแล้วสินะ
‪- เธอเลยมาเวทนาฉัน… ‪- อะไรนะ ไม่ใช่ อีไล
‪เรื่องที่เกิดกับเอ๊บไม่ใช่ความผิดนาย
‪ไม่ใช่ความผิดฉันเหรอ
‪- ไม่ใช่เลย ฉัน… ‪- เดี๋ยวนะ เธอเอาจริงเหรอเนี่ย
‪ออเด็น รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงชอบเธอ ‪เพราะเธอไม่พูดอะไรโง่ๆ แบบนั้น
‪- มันหมายความว่ายังไง ‪- ฉันไม่ได้พูดอะไรโง่ๆ
‪ฟังนะ ฉันขอโทษ
‪เธอควรไปปาร์ตี้แล้วสนุกให้เต็มที่ ‪แต่ฉันไปไม่ได้ ฉันขอโทษ
‪เดี๋ยวสิ อีไล…
‪สวัสดี ออเด็น นี่แม่ของลูกเอง
‪แค่โทรมาถามข่าวคราวว่าลูกเติบโตไปถึงไหน…
‪ออเด็น นี่แม่นะ
‪แม่คงต้องเข้าใจสินะว่าลูกกำลังยุ่งมาก
‪กับการทำผิวแทนและไฮไลท์ผม แต่แม่…
‪ออเด็น แม่เอง
‪แม่ไม่รู้ว่าไปทำอะไรที่ร้ายกาจนักหนา
‪จนลูกต้องมาเมินเฉยใส่แม่แบบนี้
‪แต่ในที่สุดชีวิตเราก็ไปกันคนละทางแล้วสินะ
‪คงต้านทานไม่ได้จริงๆ ชีวิตก็แบบนี้
‪โอเค ตื่นเต้นจริงๆ
‪จะเวอร์ไปไหมถ้าเอาเบอร์รี ‪มาเรียงเป็นธงชาติอเมริกาบนชีสเค้ก
‪ให้ตายเถอะ ฉันล่ะรักวันชาติสุดติ่ง
‪วันหยุดสุดโปรดของฉัน ‪เพราะฤดูร้อนก็เป็นฤดูโปรดของฉัน
‪เธอจะไปด้วยกันไหมหรือมีนัดกับเพื่อนๆ แล้ว
‪- ฉันไม่… ‪- ฉันจะไม่เคืองสักนิดถ้าเธอมีนัดแล้ว
‪ตอนอายุ 18 ‪ฉันก็ไม่อยากขลุกอยู่กับพ่อแม่เหมือนกัน
‪- เห็นว่าก็มีปาร์ตี้อยู่ค่ะ ‪- ตายจริง
‪อยากยืมชุดเฟี้ยวๆ ไปใส่ไหม
‪สวัสดีค่ะ ไฮดี้ นี่ออเด็นเอง ลูกเลี้ยงคุณคนเดิม
‪โอเค แต่ก็นะ ฉันวางชุดเอาไว้บนเตียงเธอแล้ว
‪คุณพระ
‪ไม่ต้องกลัวน่า ฉันรู้จักเธอดี
‪ไม่นะ
‪ออเด็น เธอเปรี๊ยะปังดังดอกไม้ไฟนะจ๊ะ
‪พวกเธอ คาล่าส่งข้อความหาฉัน ‪มาเป็นกลอนไฮกุทั้งนั้นเลย
‪คิดว่าบทนี้หมายความว่าไง ‪"เนื้อเหรอ ฉันเป็นวีแกน
‪เพื่อนไม่โกนขนรักแร้เหรอ
‪แอร์ฉันยังเย็นดี"
‪ฉันว่าตีความได้ไม่ยากหรอก นางไม่มา
‪เธอไม่โกนขนรักแร้เหรอ
‪ไง ออเด็น ทางนี้
‪- โอ๊ะ อีไลไม่มา ‪- อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่โต
‪- ไงจ๊ะ ‪- หวัดดี
‪- มาเถอะ ทุกคนอยู่ข้างนอก ‪- โอเค
‪ดีใจจังที่เธอมา
‪นี่พวก แล้วเดอะ สปิน ด็อกเตอร์สล่ะ
‪เพื่อน มีวงดนตรีชื่อนั้นแล้ว
‪จริงเหรอ ไม่มั้ง
‪- มีสิ "ทูพรินซ์ซิส" คลาสสิกจะตาย ‪- ไงนะ
‪โอเค งั้นนี่ล่ะ
‪เพ็ดเดิ้ล พอสซี่
‪โคตรเห่ยเลย
‪แม็กกี้ ไง มานั่งนี่สิ
‪- ว่าไง ‪- ไง ฉันต้องเอนหน่อยแล้ว
‪- เชิญ ตามสบายเลย ‪- โอเค
‪เอาละทุกคน ‪ไอเดียไว้ตั้งชื่อร้านจักรยาน เริ่มได้
‪เกลียดชะมัดตอนคนพูดว่า "เริ่มได้" ‪เวลาอยากให้ตอบอะไร
‪แล้วเดอะ ไบค์ ช็อปไม่ดีตรงไหน
‪นั่นควรจะเป็นแค่ชื่อชั่วคราวน่ะ
‪ร้านเคยชื่อคลายด์ ไรด์ส ‪ก่อนเฮอริเคนจะพัดป้ายพังเมื่อฤดูใบไม้ร่วงที่แล้ว
‪- ใช่ ‪- โย่ดั๊บ เอช เชื่อเรื่องมนุษย์ต่างดาวไหม
‪- ฉันเหรอ ‪- ใช่ ดั๊บ เอชเหมือนชื่อเธอไง
‪- นายรู้จักดับเบิลยูเอช ออเด็นเหรอ ‪- อย่าไปถือเลย
‪เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่เคยอ่านหนังสือ
‪ไม่ต้องห่วง แต่ยังไงเธอก็ต้องตอบคำถามนะ
‪ฉันคิดว่ามนุษย์ต่างดาวคงมีจริง ‪แต่ไม่ใช่ในแบบที่เราคิดไว้
‪นั่นสิ ก็ว่างั้น
‪รู้อะไรไหม อดัม เราต้องใจเย็นเรื่องชื่อร้าน
‪- เดี๋ยวไอเดียก็มาหาเราเอง ฉันรู้สึกได้ ‪- ก็ได้
‪- ทุกงานไหมล่ะ ‪- ฉันไม่นึกว่าจะ…
‪- บอกแล้ว ‪- เหมือนเดิมทุกงานแหละ
‪อะไรเนี่ย
‪เป็นปาร์ตี้ฮอตดอกที่ไม่ค่อยครึกครื้นเลยนะ
‪ว่าไง ไม่เลยเพื่อน ‪เราทุกคนแค่ดีใจที่เห็นนายน่ะ
‪เราไม่นึกว่าวันนี้นายจะมา
‪เราดีใจที่นายมานะ
‪- ทั้งเรา แล้วก็… ‪- โทษที ฉันนึกว่า…
‪เขาหมายถึงว่านายมาช้าน่ะ
‪อ้อ
‪รู้ไหมว่าบทลงโทษ ‪ของการมาปาร์ตี้ฮอตดอกช้าคืออะไร
‪อะไรเหรอ
‪เพื่อนเธอเพี้ยนนี่นา
‪อันที่จริง กฎน่ะ…
‪คือเด็กใหม่…
‪ควรเอาถั่วมาด้วย
‪ศึกปาอาหาร!
‪ขอบใจที่ช่วยฉันไว้นะ
‪- ช่วยนายเหรอ ‪- ใช่
‪คิดเองเออเองไปหน่อยมั้ง ฉันก็แค่ทำภารกิจ
‪งั้นสิ โอเค
‪ขอโทษเรื่องถั่วด้วยนะ
‪- นายไม่สำนึกผิดสักนิด ‪- ไม่เลย
‪ลงทะเลตอนกลางคืน!
‪ต๊ายตาย จัดเลยออเด็น
‪จัดไป
‪พ่อ
‪ออเด็น
‪เอากระเป๋าเดินทางมาทำไม
‪ตอนนี้พ่อกับไฮดี้อยากอยู่ห่างๆ กันสักพัก
‪พ่อออกจากบ้านเหรอ
‪แค่ชั่วคราวน่ะ
‪พ่อออกจากบ้านเหรอ
‪ใจเย็นน่า มานั่งก่อน ‪เดี๋ยวพ่อเลี้ยงกาแฟ ให้ตายเถอะ
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪ที่เกิดขึ้นก็คือ พ่อก็ไม่รู้
‪เธอหลุดโลกไปแล้ว อย่างน้อยกับแม่ของลูก ‪พ่อก็ยังดูออกเวลาแม่เขาไม่พอใจ
‪แต่กับไฮดี้ ตอนแรกก็คิดว่าทุกอย่างราบรื่นดี ‪แต่แค่พริบตาเดียว
‪พ่อก็ต้องมานั่งอยู่หน้าร้านกาแฟ ‪รอให้โมเต็ลริมหาดเตรียมห้องให้
‪ไม่เอาน่าพ่อ ขนาดหนู ‪ยังดูออกเลยว่าทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นดี
‪ลูกเป็นผู้หญิง ผู้หญิงมีสัญชาตญาณดีกว่า
‪ถ้าตัวละครของพ่อพูดแบบนั้น ‪พ่อคงบอกว่าเป็นบทที่ขี้เกียจ…
‪พ่อรู้ว่าเธอเครียด
‪เหนื่อยด้วย ก็ใช่ แต่นี่น่ะ
‪แต่นี่มันไม่ใช่เลย เธอเป็นบ้าไปแล้ว
‪- พ่อไม่รู้จะรับมือยังไง ‪- แล้วไงคะ
‪พ่อเลยจะยอมแพ้เหรอ
‪พ่อจะยอมแพ้ ‪เรื่องครอบครัวตัวเองอีกแล้วงั้นเหรอ
‪เพราะมันยากเนี่ยนะ
‪ลูกคิดว่าพ่อทำแบบนั้นเหรอ ออเด็น ‪ว่าพ่อยอมแพ้เรื่องลูก
‪หนูไม่รู้ว่าหนูคิดอะไร
‪ความจริงก็คือ ‪และที่พ่อบอกลูกก็เพราะเคารพในตัวลูก
‪และคิดว่าลูกจะเข้าใจ
‪บางครั้งพ่อก็นึกสงสัยว่าพ่อจะเป็นสามีได้ไหม
‪หรือจะเป็นพ่อได้ไหม
‪รู้อะไรไหมคะพ่อ
‪หนูขอถอนคำพูด
‪หนูไม่คิดว่าพ่อยอมแพ้เรื่องหนู
‪หนูว่าพ่อไม่เคยพยายามด้วยซ้ำ
‪ไม่เอาน่า
‪ไม่เอาน่าเหรอ โอเค
‪ไฮดี้…
‪ไงจ๊ะ ออเด็น
‪เรื่องไม่เป็นเรื่องน่ะ
‪เมื่อวานเป็นวันชาติไง
‪เป็นวันหยุดเทศกาล
‪และวันหยุดก็เป็นวันของครอบครัว
‪เวลาเราแต่งงาน มีลูก…
‪เราก็ควรทำอะไรแบบนั้นน่ะ
‪ไปงานเลี้ยงบาร์บีคิว
‪แต่เขาบอก "คุณเอาแต่พูด ‪ว่าตัวเองเหนื่อยนักเหนื่อยหนา
‪ตอนนี้ดันอยากไปงานเลี้ยงเนี่ยนะ" ‪แล้วฉันก็พูดประมาณว่า
‪"ฉันให้คุณพักจากการเป็นพ่อไปตลอดทั้งฤดูร้อน
‪ฉันขอไปปิกนิกแค่แม่งครั้งเดียว"
‪แล้วฉันก็…
‪มันหนักเกินไปน่ะ
‪มันหนักเกินกว่าที่จะรับไหวตลอด
‪เดี๋ยวฉันรีบกลับมาค่ะ
‪- ฮัลโหล ‪- แม่คะ นี่หนูเอง
‪หนูมีเรื่องให้แม่ช่วย
‪ไง มาอยู่ตรงนี้เอง
‪ว่าไง
‪มาทำอะไรที่นี่
‪เธอหายไปเลย ฉันเลยมาตามหาน่ะ
‪จริงด้วย
‪ขอโทษนะ
‪ฉันว่าจะซื้อกาแฟกลับไป แล้วฉันก็…
‪ไม่รู้สิ
‪นั่นจักรยานใคร
‪- หมายถึงจักรยานคันนี้น่ะเหรอ ‪- ใช่
‪ของเธอไง
‪- อะไรนะ ‪- ใช่
‪ของเธอนี่แหละ ‪ฉันซ่อมให้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้สภาพดีเลย
‪มันเป็นจักรยานครุยเซอร์ หัดขี่ง่ายมาก
‪เราคุยเรื่องนี้กันแล้ว
‪ฉันไม่จำเป็นต้องหัดขี่จักรยาน
‪- ฉันขี่จักรยานเป็น ‪- เยี่ยม
‪ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ เราจะได้ไปขี่เล่นกัน
‪ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะขี่
‪งั้นเอางี้ ถ้าเธอขี่จักรยานเป็นก็ขี่ให้ดูหน่อย
‪ต้องสนุกแน่ ฉันรับปาก
‪แต่ฉันไม่รู้สึกสนุกด้วยเลย ‪รู้สึกเหมือนเป็นการทดสอบพิลึกๆ มากกว่า
‪ออเด็น เธอไม่จำเป็นต้องอายหรอก
‪ฉันไม่ได้อายสักนิด
‪ฉันหงุดหงิด ‪ที่นายเอาแต่รังควานฉันเรื่องจักรยานบ้าบอนี่
‪นี่ เธอเป็นอะไรไป
‪นายเคยคิดบ้างไหม ‪ว่ามันอาจทำให้ฉันรู้สึกเหมือน ไม่รู้สิ
‪เหมือนฉันเป็นคนขี้แพ้ที่ไม่สมประกอบ
‪ที่ฉันทำสิ่งที่พ่อของเด็กส่วนใหญ่สอนให้
‪ตั้งแต่อายุห้าขวบไม่ได้
‪ออเด็น นั่นเป็นโจทย์ของเราไม่ใช่หรือไง
‪เพื่อทำฉันขายหน้าน่ะเหรอ
‪ไม่ ไม่ใช่อยู่แล้ว เพื่อทำภารกิจต่างหาก
‪อีไล ไม่เอาน่า ภารกิจไม่ใช่ของจริง
‪ภารกิจนั่น มันแค่เรื่องเล่นๆ มัน…
‪ตลอดฤดูร้อนนี้ นายผลักดันให้ฉันเป็นฉันคนใหม่
‪- แต่นายกลับกลัวเกินกว่าจะเป็นตัวเอง ‪- โอเค แล้วฉันเป็นใครล่ะ ออเด็น
‪เธอคิดว่าฉันเป็นใครกันแน่
‪นายสิต้องบอก
‪นายจะเป็นคนที่เตร็ดเตร่อยู่แต่ในโคลบี้
‪ทำงานในร้านจักรยานไปวันๆ เหรอ
‪เตร็ดเตร่สินะ โอเค
‪หรือนายจะกลับมาปั่นจักรยานเป็นอาชีพ ‪หรือย้ายไปยุโรป
‪หรือไปบาร์เซโลนา
‪- เหมือนที่นายเคยพูด ‪- ฉันว่าฉันเข้าใจเธอชัดแล้ว
‪รับทราบแล้ว
‪นายรับทราบอะไร ฉันไม่เข้าใจ
‪มาดูกัน โคลบี้ห่วยแตก
‪- และออเด็น เวสท์ก็ดีเกินไปสำหรับโคลบี้ ‪- ไม่ยุติธรรมเลย
‪และตอนนี้เธอสติแตกเพราะเมื่อคืน
‪เธออยู่กับไอ้ขี้แพ้หมดอนาคต
‪คนที่ไม่คู่ควรกับเธอด้วยซ้ำ ฉันรับทราบแล้ว
‪รู้ไหม ทุกครั้งที่เราพยายามคุยเรื่องนาย ‪นายก็โยนกลับมาที่ฉัน
‪- นายคิดว่าเพราะอะไร ‪- เพราะเธอต่างหากคือคนที่มีปัญหา
‪- ฉันคือคนที่มีปัญหาเหรอ ‪- ใช่
‪นายคิดว่าเอ๊บจะอยากให้นายเลิกเหรอ
‪ฉันจะไม่คุยเรื่องนั้นกับเธอ
‪นั่นแหละ เอาเลย เบี่ยงประเด็นไป
‪ตอนนี้ฉันมีเรื่องเยอะแยะให้ต้องจัดการ
‪จะให้ฉันเป็นคนที่นายใช้เป็นเครื่องมือ ‪เพื่อเลี่ยงจะไม่คิดเรื่องตัวเองอีกคงไม่ไหว
‪ฉันไม่ใช่เอ๊บ อีไล ‪ฉันเป็นโอกาสแก้ตัวให้นายไม่ได้
‪เธอพูดถูก
‪เธอเป็นไม่ได้
‪มันยากมากสำหรับฉัน เพราะฉันไม่ค่อยมีคนช่วย
‪มันงี่เง่ามากเลยค่ะ
‪- จะว่างั้นก็ได้ ‪- ไม่งี่เง่าหรอก
‪คุณฉลาดมาก
‪ฉันแค่อยากถามคุณว่า
‪อะไรทำให้คุณคิดว่า ‪ความต้องการของเขาสำคัญกว่าของคุณ
‪สิ่งที่คุณทำลงไปมีพลังมาก
‪ที่ลุกขึ้นแย้งเขา ที่พูดว่า "ฉันควรได้สิ่งที่ดีกว่านี้"
‪- ค่ะ ‪- และนั่นแหละความเป็นแม่
‪นั่นมีความหมายกับฉันมาก ‪จริงๆ นะ คุณนึกไม่ถึงเลยล่ะ
‪ไฮดี้โอเคไหมคะ
‪น่าจะนะ พ่อลูกกลับมาแล้ว สองคนนั้นกำลังคุยกัน
‪อ้อ ดีแล้วล่ะค่ะ
‪แม่ไม่รู้ว่าลูกไปพูดอะไรกับเขา ออเด็น ‪แต่ไม่ว่าจะอะไร เขารับฟังลูกนะ
‪เขาบอกแม่เหรอคะ
‪พ่อกับแม่คุยกันเรื่องนั้นเหรอ เรื่องหนูเหรอ
‪ฟังนะ ออเด็น แม่ต้องคุยกับลูก
‪แม่รู้ว่าลูกเจออะไรหนักๆ มามาก ‪เพราะเรื่องหย่า
‪และบางที
‪แม่อาจพึ่งพาลูกมากเกินไป ‪คาดหวังกับลูกมากเกินไป
‪แต่หนูชอบที่แม่คาดหวังกับหนูไว้มากนะ
‪หนูก็คาดหวังกับตัวเองไว้มากเหมือนกัน
‪แม่ไม่ได้หมายความแบบนั้น ลูกรัก
‪แม่หมายความว่า ‪แม่คาดหวังว่าลูกจะเป็นลูกของแม่เสมอ
‪ว่าแม่จะไม่ต้องแบ่งลูกกับใครและนั่นก็ไม่ยุติธรรม
‪ตอนที่ลูกมาที่นี่
‪แม่รู้สึกเหมือนลูกไม่ต้องการแม่อีกแล้ว
‪และถ้าจะให้บอกตามตรง
‪แม่อิจฉาน่ะ
‪หนูต้องการแม่เสมอค่ะ
‪หนูแค่ต้องการคนอื่นๆ ด้วย
‪แน่นอนสิจ๊ะ
‪หนูแค่หวังให้บางอย่างที่ผ่านมา ‪ง่ายกว่าที่มันเป็นน่ะค่ะ
‪แม่ก็เหมือนกัน
‪ให้ตายสิ
‪โธ่ แม่คะ
‪นั่นใครคะ
‪- หวัดดีจ้ะ ‪- ไงคะ
‪- คุณเล่นโยคะด้วยเหรอ ‪- ช่วงเวลา 75 นาทีแสนสุข
‪ว้าว ดีสบี้ล่ะคะ
‪พ่อเธอพาไปเดินเล่นที่ชายหาดน่ะ
‪เขาบอกว่าช่วยให้สมองปลอดโปร่งดี
‪โอ้โฮ
‪จ้ะ
‪นี่ ฉันยังไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเลย ‪ที่เธอขอให้แม่มาที่นี่
‪ฉันนึกว่าคุณอาจโกรธฉันซะอีก
‪ไม่จ้ะที่รัก ไม่เลย
‪เป็นเพราะแม่ของเธอ
‪พ่อเธอกับฉันถึงได้เปิดอกคุยกัน ‪แบบที่ไม่ได้ทำมาหลายเดือน
‪ตลกดีเนอะ เรามองชีวิตตัวเองแล้วก็คิด
‪แค่การตัดสินใจครั้งเดียว ‪ก็ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปได้
‪หมายถึงเรื่องพ่อฉันเหรอคะ
‪ที่จริงฉันกำลังคิดว่า ‪ถ้าฉันไม่ย้ายกลับมาจากนิวยอร์กน่ะ
‪- คุณเคยอยู่นิวยอร์กเหรอคะ ‪- ใช่จ้ะ
‪หลังจบป.โทด้านธุรกิจ
‪ฉันตั้งใจจะเปิดร้านเสื้อผ้าแถวโลเวอร์อีสต์ไซด์
‪แต่ฉันตัดสินใจว่าจะรอก่อน
‪รอจนกว่าจะเจอสินค้าในตลาดที่ฉันรักจริงๆ
‪แล้วฉันก็เจอ เคลเมนไทน์สไง
‪งั้นคุณก็เลือกโคลบี้ แทนที่จะเป็นนิวยอร์ก
‪แล้วคุณก็ไม่นึกเสียดายเลยเหรอคะ
‪ชีวิตคนเรามันยาวนะ ออเด็น
‪คงน่าเบื่อน่าดู ถ้าเราต้องเป็น ‪ตัวเองคนเดิมไปตลอด เธอว่าไหม
‪ค่ะ
‪แน่ใจนะว่าอยากให้ฉันเป็นคนสอน
‪ฉันแน่ใจ นี่เป็นเรื่องของฉันเท่านั้น
‪- จับอยู่ใช่ไหม ‪- จ้ะ ฉันจับอยู่
‪เกือบแล้ว
‪ได้แล้ว
‪ทำได้ดีมาก
‪- ไม่ดีสักนิด ‪- ดีสิ เธอไปได้ตั้งไกล
‪- โอเค ได้แล้ว ‪- โอเค
‪เกือบแล้ว ไปเลย
‪- พร้อมนะ ‪- นั่นแหละ ได้เลย นั่นแหละ
‪ไปเลย
‪โอเค อีกที
‪ได้แล้ว เธอทำได้แล้ว
‪เธอทำได้แล้ว
‪ฉันกำลังขี่
‪จริงด้วย
‪- ฉันขี่ได้จริงๆ ด้วย เห็นไหม ‪- เห็นแล้ว
‪ออเด็น ระวัง
‪(ขี่จักรยานล้ม ลุกขึ้นมาใหม่)
‪- ฮัลโหล ‪- เธอจะต้องไม่เชื่อแน่ๆ
‪ต่อไปเป็นหนึ่งในนักกีฬาขวัญใจเรา ‪ที่หวนคืนสู่สนามอีกครั้ง
‪เราไม่เห็นนักปั่นคนนี้มาปีครึ่งแล้ว
‪เร็วเข้าสิ เร็วๆ
‪อีไล สต็อค!
‪เริ่มกันเลย
‪- แล้วท่าควงเทลวิปสองตลบนั่นอีกล่ะ ‪- เป็นบุญตามาก
‪- เธอเห็นเขายิ้ม ‪- ชัดเลย
‪- เธอเห็นเขายิ้ม ‪- หล่อนก็เห็นเขายิ้ม
‪- ไปคุยกับเขาสิ ‪- เขาไม่ได้ชวนฉันมาสักหน่อย
‪- เขาไม่ได้ชวนใครมาทั้งนั้น ‪- เขาชวนใครมาที่ไหน ไม่มีเลย
‪ก็จริง
‪- ทำไมถึงไม่ไปตรงนั้น ‪- มัวทำอะไรของเธอ ไปคุยกับเขาสิ
‪ไปคุยกับเขาเถอะ
‪ถ้าเขาคิดว่ามันแปลกที่ฉันอยู่นี่ล่ะ
‪แหงสิ เพราะพวกผู้ชายไม่ชอบเลย ‪เวลาสาวที่ชอบมาดูตัวเองแข่งชนะ
‪- ไปเถอะน่า ‪- ไปสักทีได้ไหม
‪- ก็ได้ๆ ‪- ไปเลย
‪- เสด็จไปตรงนั้นสักที ‪- ไปได้แล้ว
‪- ไปสิ ‪- ไปอยู่นี่ไง
‪ใช่ๆ
‪- ไง ‪- ว่าไง
‪- หวัดดี ‪- ว่าไง
‪นายเก่งมากเลย
‪ขอบใจนะ ขอบคุณ
‪- ไปคุยตรงนั้นกันไหม ‪- เอาสิ
‪- โอเค ‪- ได้
‪- คือว่า อีไล… ‪- ออเด็น…
‪โทษที เธอพูดก่อนเลย
‪ขอโทษจริงๆ นะ ที่ฉันพูดไปวันก่อน ‪ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น
‪เธอหมายความอย่างนั้นแหละ ‪แต่ไม่เป็นไร เป็นสิ่งที่ฉันต้องฟัง
‪ฟังนะ
‪ฉันคิดถึงเอ๊บมาก
‪ฉันเคยคิดว่าถ้าฉันหยุดคิดถึงมันและ…
‪ถ้าฉันเลิกทำทุกสิ่งที่เขารัก ‪ความรู้สึกนั้นก็จะหายไป
‪แต่มันมีแต่ทำให้แย่ลง
‪เพราะทุกสิ่งที่เขารัก ‪ก็เป็นสิ่งที่ฉันเคยรักเหมือนกัน
‪เขาเป็นที่สุดของที่สุด
‪ฉันรักเด็กนั่นมาก
‪พวกเธอน่าจะได้เจอกัน ‪เขาคงถูกชะตาเธอมากแน่ๆ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪และฉันก็ขอโทษเหมือนกัน
‪ถ้าฉันกดดันเธอให้ทำอะไรที่ไม่อยากทำ…
‪ไม่เลย
‪ฉันอยากทำทุกอย่างที่ทำนั่นแหละ
‪โอเค ดี
‪เช้าวันนั้น ที่ฉันสติแตก
‪มันไม่ใช่เพราะเรื่องนาย ‪เรื่องเรา หรือเรื่องคืนก่อนนั้น
‪มันก็แค่เรื่องของพ่อแม่ฉันน่ะ
‪กลายเป็นว่าฉันยังทำใจได้ไม่สนิท ‪เหมือนอย่างที่คิดไว้
‪ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ
‪โอเค งั้นขอให้สนุกกับคืนนี้นะ
‪- นายสมควรได้สนุก ‪- ขอบใจนะ
‪เหลือเชื่อมากเลยล่ะ
‪ลูกสาวสองคนของฉันหลับยาวทั้งคืน
‪ออเด็น รู้อะไรเกี่ยวกับเด็กผู้ชาย ‪ที่ใส่ชุดทักซิโด้มานั่งอยู่ตรงสนามบ้านเราไหม
‪อ้าว ว่าไง
‪นายล่ะว่าไง
‪รู้ไหม เราคิดชื่อใหม่ให้ร้านจักรยานได้แล้ว
‪"เอ๊บส์ ไบค์ส" เธอคิดว่าไง
‪ฉันชอบมาก
‪ดีแล้ว เพราะเธอทำให้ฉันได้ไอเดียนั่น
‪ทักซิโด้สวยดีนะ
‪ชุดโทรมๆ เนี่ยน่ะเหรอ
‪จะแต่งตัวเต็มยศแบบนี้ไปไหนเหรอ
‪ไม่รู้สิ ฉันว่าจะใส่ไปโยนหิน ไม่ก็ดื่มโค้ก
‪ทำไมล่ะ เธอจะสนใจทำอะไรแบบนั้นหรือเปล่า
‪ก็น่าสนใจนะ แต่…
‪ฉันไม่มีชุดใส่นี่สิ
‪งั้นสิ
‪น่าเสียดายที่เธอไม่ได้เอาชุดนั้นมาโคลบี้ด้วย
‪ฉันขอสิบนาที
‪ว้าว
‪โอ้โฮ
‪- ชุดนี้สินะ ‪- ใช่
‪พวกเธอดูดีจังเลย
‪โอ้โฮ สวยน่ารักจริงด้วย
‪- ออเด็นก็เหมือนกัน ‪- ขอบคุณค่ะพ่อ
‪อย่าอยู่ดึกกันนักล่ะ
‪พ่อคิดว่ากำลังพูดกับใครอยู่คะ
‪- ผมไม่เข้าใจ ‪- โอเค ไปเถอะ
‪ไปก่อนนะครับ
‪มาเถอะ ฉันจอดรถไว้ตรงนี้
‪ที่จริงฉันมีความคิดที่ดีกว่านั้น
‪งั้นเหรอ
‪- เข้ากับเธอมากนะ ‪- ขอบคุณมาก
‪- ฉันพยายามอยู่ ‪- เหรอ
‪โอ้โฮ ปั่นเร็วนะเรา
‪ดูนี่สิ
‪- นี่ ‪- จะโชว์ยกล้อเหรอ
‪ไม่เด็ดขาด นายล่ะ
‪ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำได้ไหม คงได้มั้ง
‪- เธอวางแผนอะไรไว้อีก ‪- ฉันเหรอ นายต่างหากที่กุมบังเหียน
‪- กุมบังเหียนเหรอ ‪- ใช่
‪- เธอเห็นฉันเป็นคาวบอยหรือไง ‪- ก็นิดหน่อย
‪โอเค พร้อมนะ
‪- ดูไม่จืดเลย ‪- ก็นะ เราควรไปโยนที่ทะเลสาบมากกว่า
‪แน่ใจนะว่าเธอไม่คิดถึงส่วนที่เป็นงานพรอม
‪เอาละ โอเค
‪ถ้าไม่นับวันนี้นะ ‪ฉันอาจมองงานพรอมในแง่ร้ายไปหน่อย
‪บางทีก็คงดีเหมือนกันที่ได้ลุกมาแต่งตัวสวยหล่อ
‪แล้วไปเต้นกับเพื่อนๆ ‪เพื่อฉลองในวาระที่บางอย่างสิ้นสุดลง
‪ดีใจจริงๆ ที่ได้ยินเธอพูดแบบนั้น
‪ไงจ๊ะ
‪เดี๋ยว นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪ตอนที่อีไลบอกเราเรื่องแผน ‪ฉันบอกว่า "ล้อเล่นหรือเปล่า
‪ถ้าเพื่อนฉันไม่เคยไปงานพรอม ‪เธอก็ต้องได้สัมผัสของจริง"
‪ธีมงานคือปาร์ตี้บนหาด
‪เราคิดว่าควรต่อยอดจากสิ่งที่เรามีน่ะ
‪เรื่องจริงเหรอเนี่ย
‪เธอไม่พอใจหรือเปล่า
‪ฉันพอใจมากต่างหาก
‪คุณเพื่อนคะ
‪โอ้
‪ขอบคุณนะ
‪เอาละ แค่เพราะเธอเป็นคนที่ทำให้เกิดงานนี้
‪ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไม่ต้องช่วยนะ ‪ได้เวลาลงแรงแล้ว
‪ถึงนักหมากฮอสแนวตั้ง ฉันคิดถึงเธอแล้วล่ะ
‪เธอต้องชอบที่นี่มากแน่นอน มันสวยจริงๆ
‪ถนนก็เหมาะกับการปั่น ‪แถมผู้คนยังพักนอนช่วงกลางวันด้วย
‪อย่าปล่อยให้ภารกิจสิ้นสุด ‪แค่เพราะตอนนี้เธอมีการบ้านต้องทำล่ะ
‪โชคดีนะที่รัก ด้วยรัก จากอีไล
‪โอเค เธออ่านมาห้ารอบแล้วนะ
‪ทีนี้เราไปกินมื้อเที่ยงกันได้หรือยัง
‪ได้ ไปกันเถอะ
‪(ออเด็นและแม็กกี้)
‪คำบรรยายโดย ณัฐณิชา พุฒพิทักษ์