Poprzednio…
Macie 72 godziny na znalezienie czegoś istotnego,
inaczej sprawa trafia do nich.
Seryjny morderca? Ma pani nazwisko?
Zamknięta sprawa z 2008. Ofiara uduszona w łóżku.
Rodzina zgłosiła zaginięcie złotej bransoletki.
Znaleźliśmy tę bransoletkę
wśród troefów zabójcy.
Skazano chłopaka ofiary, ale twierdził, że jest niewinny.
Jeśli otworzymy tę sprawę,
może znajdziemy związek między kobietami a zabójcą.
I może uwolnimy niewinnego człowieka.
Mike’a i Denise znaleziono w promieniu 15 km od Crestline.
Więc to ona była celem.
A Mike przeszkodą.
Luis mówił, że możemy mu ufać.
Było nie gadać.
Miło jak zawsze.
- Podwieźć cię? - Nie. Mam transport.
Ibarra miał wydać kartel, więc Driscoll się go pozbył.
Driscoll jest lekkomyślny albo uważa się za nietykalnego.
Nie mają tropów ani podejrzanych.
Jesteś młody, nic nie wiesz.
Oni gdzieś tam szukają wyrwy.
Nie jestem potworem.
- Już mam. - Jesteś pewna?
On umrze!
Zrób pionowe nacięcie na półtora centymetra.
Włóż tam rurkę
i przebij ścianę tchawicy.
Nie!
Znała go pani?
Proszę na mnie spojrzeć.
Przepraszam, ale zapytam ponownie.
Czy pani go znała?
Tak.
Proszę mówić głośniej. Nie słyszę.
Miała uciśnięte gardło. Jakiś czas będzie chrypieć.
Tak.
Znałam go.
Proszę powiedzieć, kto wyciągnął rurkę?
On czy pani?
Odczyta mi pan moje prawa?
Kolego.
Karetka czeka. Jutro to załatwimy.
Potrzebujemy ubrań.
Znam się na tej robocie.
Dostaniesz ubranie, jak się przebierze.
Chodźmy.
W porządku?
Wszystko będzie dobrze.
Jedźcie!
Dziękuję.
OŚRODEK SZKOLENIOWY POLICJI
- Co jest? - Ktoś chciał ją udusić?
Nie, to ma związek ze sprawą NN.
- Co? - Jak?
Trudno powiedzieć, bo to jurysdykcja szeryfa.
No tak. Nie lubią, jak ktoś się wtrąca.
- Możemy ją odwiedzić? - Goście to kiepski pomysł.
Detektywie Laffont, ktoś z Wydziału Zabójstw.
- Chcą… - Hej, Tom.
Greg?
Co jest?
Wybaczcie najście.
W porządku.
Hej!
Czy… Co jest grane?
Co się dzieje?
Nie musiał pan.
Zrobiłem to automatycznie.
Kiepsko wyglądasz.
Co się stało?
- Wie pan tyle, co ja. - Gówno prawda.
Czemu nie mówiłaś, że podejrzanym w sprawie NN jest były policjant?
Nie miałam okazji. Za szybko się to wszystko działo.
Ale kiedy wrócę do pracy,
- zamierzam… - À propos…
Wydział Zabójstw bierze Pearlman.
Czyli to kwiaty na przeprosiny, a nie szpitalne.
Przejmują też sprawę NN.
Ale ta się chyba sama zamknęła, kiedy Driscoll wyciągnął rurkę.
Jeszcze jakieś złe wieści?
Przydzielę ci ochronę do czasu, aż to rozwikłamy.
Nie.
Driscoll nie żyje. Nie chcę.
To nie było pytanie.
Dobra, ale ja ich wybieram.
Kiedy już lekarze cię wypiszą, zadzwoń i załatw wszystko.
Ale… weź kilka dni wolnego.
Hej.
- Ballard. - Cześć.
Zatrzymasz się w motelu Sand Dollar, aż sprawa przycichnie.
Cudownie.
Dziękuję.
To przyjaciel?
Jeden z niewielu.
Pokój 210. W razie czego jesteśmy tutaj.
Dziękuję.
Laffont wpadł do mnie wczoraj po 1 w nocy.
Dał mi telefon.
Zmarłego gliny.
Poprosił, żebym zgrał dane.
Zrobiłeś to?
Zanim odpowiem… Co tu jest grane?
Wyjaśnię, ale najpierw muszę oddać telefon
- na policję. - Już się tym zająłem.
Pracuję z Mo, nie zadajemy pytań.
Muszę wiedzieć.
Wprowadź mnie.
Kim jest Anthony Driscoll?
Zabił NN. To jedna z moich starych spraw.
Oprócz tego pośredniczy w handlu bronią
między kartelem Zacatecas Nuevas a policją Los Angeles.
Chryste.
Musiał być mocno umoczony,
bo wyciągnął rurkę, żeby nie dać się aresztować.
Atak na ciebie nie wydaje się robotą kartelu.
Duszenie to nie w ich stylu.
Nie.
Myślę, że działał sam.
Gdyby to była robota kartelu, nie siedzielibyśmy tu teraz.
Wybacz.
Nieźle cię wplątałam.
Nie pierwszyzna.
Zgrałem telefon Driscolla.
Znalazłem kilka numerów, pewnie na kartę,
więc będę musiał je sprawdzić starym sposobem.
Wyśledzę pingi, przypiszę twarze do numerów.
Ale wciąż nie wierzę…
że zabrałaś telefon z miejsca zbrodni.
Chciałam go oddać.
Tak.
O rety. Coraz bardziej cię lubię.
Chryste.
Laffont, co tam?
Sprawdzam, co u ciebie. Jak się czujesz?
Dobrze. Tylko głos doprowadza mnie do szału.
Jak zespół się trzyma?
Kiepsko.
Myślałaś, co im powiesz?
Wszystko.
Czemu nam nie mówiłaś?
Nawet teraz nie powinnam wam mówić.
Przynajmniej wiemy, kto jest poza kręgiem zaufania.
Nie. Tu chodzi o coś więcej niż zaufanie.
Teraz wszyscy ryzykujecie.
Zaatakowali Javiera Fuentesa tego samego dnia, co Driscoll mnie.
Wiem, że nie na to się pisaliście.
Jeśli ktoś chce odejść,
zrozumiem.
W porządku.
Koniec tajemnic.
Ufamy sobie.
Wracajmy do pracy.
Nad czym?
Zabrali obie nasze sprawy.
Tego jeszcze nie wiem.
Ale… coś wymyślę.
Halo, tu KCAL News, zbieramy materiały…
Tu ABC7…
Pani detektyw, mówi Mike Suffolk z LA Times…
Nazywam się Lillian Lee.
Widziałam wiadomości.
Już tracę nadzieję.
Zabito mojego syna.
Nazywał się Raehyun Lee.
Wydzwaniam do detektywów, ale już nie oddzwaniają.
Chcę odzyskać syna.
Boję się, że nie zazna spokoju, bo nie odnaleziono jego ciała.
Mam nową sprawę.
Wchodzicie w to?
Straszny bałagan.
Pewnie pierwszy śledczy uznał to za zabójstwo gangów. I tyle.
To będzie ciężka robota.
Właśnie. Jesteś pewna?
Nie ma zwłok.
Tylko kałuża krwi w uliczce za mieszkaniem.
Może wróć do domu, odpocznij parę dni.
Nie, wolę pracować. Oszaleję, liżąc rany.
Miód, cytryna, imbir. Łagodzi struny głosowe.
Dziękuję.
Na nagraniu z monitoringu widziano zielonego forda fiestę
wyjeżdżającego w czasie zniknięcia Raya.
Bez tablic, więc jakby gang.
Ale komórka ofiary piknęła potem raz w La Cañadzie.
Co już nie jest w stylu gangów.
Tu piszą, że Ray miał powiązania z Asian Gs.
W 2018 kontrolowali Koreatown.
Siedem lat. Zmiana terytoriów. Może ktoś coś wie.
No nie wiem.
Gangi w mojej okolicy są pamiętliwe.
A ludzie trzymają gębę na kłódkę, nawet po latach.
Musimy spróbować.
Martina, Colleen, przygotujcie ulotki z danymi samochodu i zdjęciem ofiary.
Wrzućcie je na social media policji.
Rawls, Parker, rozwiesicie je w okolicy?
Szansa jest mała, ale tamten śledczy nawet nie próbował.
Pomówmy z mamą Raya.
Dobrze, że poszerzyłaś krąg zaufania.
Ale nie wspomniałaś o Boschu i zabranym telefonie.
Pracuję nad tym.
Zespół musi się skupić na nowej sprawie.
Zespół?
Przydałby nam się jakiś sukces.
Ale… dlaczego ta sprawa?
Nie wiem. Było coś w głosie matki.
Ciała mojego ojca też nie odnaleziono.
- Cholera, zapomniałam. - Co jest?
Więzienie w Lancaster. Miałam dziś odwiedzić Jorge Ochoę.
Siedzi za zabójstwo zamiast naszego seryjnego.
Detektyw Renée Ballard.
Wiem, przepraszam.
Umówisz mnie na inny termin?
Dziękuję.
Jeszcze nie wiedzą, że odebrano nam sprawę.
Tak myślę.
Wiem, że nie żyje.
Chcę go tylko pochować,
by jego dusza mogła odejść.
Chciał grać w baseball.
Nawet łowcy talentów go oglądali.
Ale potem miał wypadek na motocyklu kolegi.
Włożyli mu w ramię metalową płytkę.
Koniec z baseballem.
Potem byli inni koledzy. Twardsi.
Ale nawet ulubieniec Boga był upadłym aniołem.
Ray nie był aniołem.
Był w gangu.
Chciał się nami zająć, ale wpadł w niezłe gówno.
Brat Raya, Jun.
Mamo, jeśli chcesz poznać prawdę,
policja musi znać fakty.
Ma rację.
Czytałam w aktach, że Ray pokłócił się
z kolegą ze szkoły na kilka dni przed strzelaniną.
Marcus Jeong.
Przyjaźnił się z Rayem. Do czasu.
- Wiesz, co się stało? - Byłem mały.
Marcus jest dwutwarzowy.
Dwulicowy, mamo.
Mówiłam detektywowi, żeby go poszukali,
ale że Marcus nie ubiera się jak zły człowiek…
Marcus nie był w gangu, a gliny uznały, że to ich sprawka.
Odpuścili Marcusowi.
A potem właściwie się poddali.
Zrobimy, co w naszej mocy, żeby się dowiedzieć, co zaszło.
Dobrze.
Marcus Jeong?
Detektywi Ballard i Laffont.
Chcemy porozmawiać o Rayu Lee.
Kate, dogonię cię.
Chciał mnie wciągnąć do Asian Gs. Bardzo nalegał.
Kusiło mnie, tak.
Ale miałem wsparcie.
Mama, nauczyciele,
pedagog szkolny starali się, żebym nie zszedł na manowce.
Śmierć Raya była moim przebudzeniem.
Zobaczyłem, jak to może się skończyć.
Szybko się ogarnąłem.
Opowiesz nam o waszej bójce przed zniknięciem Raya?
Zrobiła się z tego legenda.
To była zwykła kłótnia.
O co poszło?
Uznał, że zwodzę go z tym gangiem.
Ludzie rozdmuchali sprawę.
Gadali o tym tak, jakby to były walki w klatce.
Potem pojawił się ten filmik…
Jaki filmik?
Jakiś dzieciak nagrał tę bójkę.
Znajomy prawnik mojej mamy załatwił, że go zdjęli.
Nie chciałem psuć sobie opinii.
Marcusowi chyba się ułożyło.
Może kosztem Raya.
Zobaczmy, gdzie był w dniu zaginięcia Raya,
a potem może Colleen wygrzebie filmik, o którym mówił.
Sugeruję zmianę planów.
- Jesteś wykończona. - Laffont…
Wracasz do hotelu.
Odpocznij.
Jakby co, skujcie ją!
Chłopak z telefonem na kartę na siódmej.
Kolejny gliniarz.
Nie znam go.
Zadzwonię do centrali, sprawdzę, kto brał wóz.
Ballard i cała reszta.
W co się wpakowała?
W niezłe gówno, bracie.
Skarbie…
Nic mi nie jest.
Już dobrze.
- Skarbie. - Już dobrze.
Na śniadaniu
Mówiłeś, żebym odpoczęła.
Tak.
Dzwonię tak wcześnie, bo mamy trop.
Świadek zareagował na naszą ulotkę.
Coś ty.
Też byłem zaskoczony.
Mieszka w Montrose, na zachód od La Cañady.
Stamtąd był ostatni sygnał telefonu ofiary.
Zgadza się.
Powiedział, że tego dnia
wybierał się na wędrówkę po kanionie Colby.
Ktoś schodził z gór w dżinsach i bluzie.
Brudny. Miał rękawice robocze.
Odjechał zielonym fordem.
Czemu ktoś miałby pamiętać takie szczegóły po tylu latach?
Cieszę się, że zapytałaś.
Przeczytam ci jego zeznania, słowo w słowo.
„Dotarłem tam i zdałem sobie sprawę, że na szlaku nie ma toalety.
Akurat skończyłem kawę i…
Nieważne. Znalazłem krzaki,
załatwiałem swoje potrzeby,
kiedy nagle ktoś się zjawił”.
Szedł tamtędy, mój pies szalał,
ciągnął za smycz.
Miałem spodnie na kostkach,
więc rąbnąłem na glebę.
Gdy zobaczyłem ulotkę o zielonym fordzie, od razu o tym pomyślałem.
To było tam.
Mamy coś!
To on.
Ballard, spójrz.
Znaleźliście broń?
Były odciski?
- Tak, badamy tę broń. - W Colby?
Jun,
wiem, że chcesz pomóc, ale pozwól nam robić swoje.
- To samo mówili siedem lat temu. - Jun, spójrz, ile zrobiła.
Pomogła pochować twojego brata.
Znaleźli ciało, ale to nie znaczy, że już po wszystkim.
Rano jadę do Lancaster porozmawiać z Jorge Ochoą.
Myślisz, że mógłbyś…
Przekonać ich do przyspieszenia badania broni?
Zajmę się tym.
Dziękuję.
I jeszcze…
Sprawdzić, czy Colleen zrobiła postępy z filmikiem.
Z samego rana.
Jakoś nigdy tego…
nie łączyłem faktów.
Śmierci twojego ojca.
Z twoją motywacją.
Możesz przenocować u nas.
Leo chętnie cię ugości.
I Tutu.
Przy Kawalerze do wzięcia.
Mam to zostawić?
Dzięki za propozycję.
Tu nie chodzi o motel. Po prostu to nie dom.
Co tam?
Rozmawiałaś z Ochoą?
Jeszcze nie.
Jestem na Sierra Highway. Będę za 40 minut.
Wiemy coś o broni znalezionej przy Rayu?
Freddie mówi, że była zarejestrowana na Christę Fortson.
Jakiś związek z Marcusem albo Rayem?
- Ona twierdzi, że nie. - Rozmawiałeś z nią?
Ma poranną zmianę w Denny’s,
więc wpadłem tam na placki.
Mówi, że kupiła wtedy trochę broni
dla byłego, który był w gangu.
Młodzieńcza miłość.
Rozdawał broń kumplom.
Zechce nam powiedzieć którym?
Raczej nie.
Nie żyje.
A pani Fortson ma mocne alibi.
Świetnie, czyli pudło.
Na razie.
Wybacz, że wtedy nie mogłam być.
Ja zawsze tu jestem.
To Eleny.
Narzeczonej?
To pańskie inicjały?
Tak.
Skąd to macie?
Z magazynu człowieka, który zabił pańską narzeczoną.
Jak to? Kto to?
Tego jeszcze nie wiem.
Pan jest raczej niewinny.
- Ale muszę to usłyszeć. - Jestem. Mówiłem adwokatowi.
Mówił, że DNA nie było jednoznaczne.
Chciał, żebym poszedł na ugodę,
ale byłem niewinny.
Doszło do procesu.
Przysięgli mi nie wierzyli.
Nie miałem pieniędzy.
Kochałem Elenę.
Nie skrzywdziłbym…
Dała mi taki, ze swoimi inicjałami.
„Mi vida, E.C.”
Po aresztowaniu mi ją zabrali.
Dostała awans w pracy. Była taka dumna.
Zaczęły się nadgodziny.
Dłuższa rozłąka.
Kupiła je za własne pieniądze.
Żebyśmy mieli siebie…
Zawsze.
No nie wiem, DNA jest przekonujące.
Ale nie niezawodne.
Była jego narzeczoną. Jasne, że sypiali ze sobą.
Nie masz wstrząśnienia mózgu?
Bransoletka należała do jego narzeczonej.
Eleny Cervantes. Wiesz, gdzie ją znalazłam?
W magazynie seryjnego mordercy.
I nie zaczęłaś od tego?
Sprawdzałam, czy we mnie wierzysz, Damani.
- Nie zdałeś. - Jasne.
Wchodzisz w to?
- Chyba tak. - Dobrze.
Gość zasługuje na kogoś, kto będzie kopał.
No to idę po łopatę.
- Jak Javi? - Trzyma się.
Wiesz, kto go zaatakował?
Jeszcze nie.
Pracuję nad tym.
- Dzwoń. - Dobra.
Hej.
Traktuj ją z uczuciem.
Dzięki.
Co to?
Ktoś pracuje dla mnie nad postarzeniem dziecka Ibarry.
- Gaela? - Tak.
U Osób Zaginionych
trwa to zbyt długo, więc poszedłem do DCFS.
Pytałem o każde dziecko w jego wieku.
Chciałem poszukać kogoś, kto pasuje…
Nie spodziewałem się aż tylu.
Ruszyło cię to.
Mam!
Znalazłam filmik Marcusa.
Prawnik dobrze je zakopał, ale znalazłam udostępnienie.
Internet nie zapomina.
Wracaj tu!
Puść mnie!
Marcus. Wynoś się stąd. Już!
Co jest…
- Koniec przedstawienia! - Panie Kim!
- Niech walczą! - Zatrzymaj. Znam to nazwisko.
Nathan Kim jest nauczycielem w szkole.
Przesłuchano go. Mówił, że ta bójka to nic takiego.
- Rozdmuchana sprawa. - To samo mówił Marcus.
Czemu pan Kim to zbagatelizował?
Dla jego dobra czy dla Marcusa?
Dowiedzmy się.
Wy szukajcie Gaela. Chodź, Rawls.
Na jak długo Berchem dał ci ochronę?
Aż go przekonam, że w domu nic mi nie grozi.
Mogę zwiększyć twoją ochronę.
Przydzielić ludzi do twojego domu.
Zielone Berety. Pracują przy Oscarach.
- Za wysokie progi. - Za darmo, oczywiście.
Mamy na to budżet.
- Mogę się zastanowić? - Tak.
Czekaj, SMS od Laffonta.
W dniu zaginięcia Raya Marcus był na zawodach pływackich w Bakersfield.
Pobił rekord na 50 metrów stylem dowolnym.
Świetnie. Czyli to nie on.
Na to wygląda. Pomówmy z panem Kimem.
Koniec przedstawienia!
Dość zacięta ta bójka.
Ray mocno oberwał, a był pańskim byłym uczniem.
Wiem, kiepsko to wygląda.
Ta sprawa z gangami… mnie niepokoi.
Dorastałem w okolicy.
Jeździłem tu na rowerze, nigdy go nie przypinałem.
A potem wszystko
się zmieniło.
Cała moja praca w klasie…
idzie na marne, kiedy gangi proponują im
szybką kasę i szacunek na ulicy.
Tak było z Marcusem?
Był taki obiecujący.
Ale widziałem… że bije się z myślami.
Ray był dokładnie tam,
gdzie Marcus kilka lat wcześniej.
Przegrałem walkę o niego.
Skończył martwy.
Ray zginął przez powiązania z gangiem?
Na pewno. W chwili śmierci miał długą listę wrogów.
Pamięta pan nazwiska?
Siedem lat.
Mówiłem wtedy detektywowi.
Był tam taki Ashton Reed.
I jeszcze Eddy Fortson.
Victor Cabrera…
Fortson?
Tak, był w mojej klasie.
Krewny Christy?
To jego siostra.
A co?
Broń, z której zabito Raya, należała do Christy.
- Ona nie miała alibi? - Miała.
Czyli obstawiamy jej brata.
Jeśli nie chodzi o alimenty, to o co?
O zabójstwo.
To znaczy…
Ray Lee.
Strzelano do niego z broni zarejestrowanej na twoją siostrę.
- A wiemy, że mieliście na pieńku. - Ray? Nie znam.
Chodziliście razem do szkoły.
W szkole było dużo ludzi.
Byliście razem w drużynie baseballa. Jeździliście na mecze.
Twoja siostra powiedziała nam o broni.
Tobie też ją kupiła?
Szukamy na niej odcisków.
Jak znajdziemy twoje, alimenty będziesz płacił z pudła.
Tak…
Christa dała mi gnata.
Ale nie chciałem nikogo zabijać.
Dokuczano mi.
W szkole.
- Znęcano się? - Christa mówiła, żebym go użył.
Że jak nim pomacham, starsi mi odpuszczą.
Ale po niecałym tygodniu ktoś mi go ukradł z szafki.
Siostra była wściekła.
Byłeś w kanionie Colby?
Nie. Co to?
Szlak wędrowny przy „dwójce”.
Tam.
Nie. Chodzili tam tylko najlepsi uczniowie.
- To znaczy? - Ze szkoły.
Raz w roku nauczyciel zabierał ich
na zacieśnianie więzi, testy zaufania itp.
Który nauczyciel?
Nie wiem, jak się nazywał.
Pan Kim.
Tak.
Ja się nie załapałem.
- Trzeba znów z nim pogadać. - O czym?
Mamy tylko przeczucie i słowa byłego ucznia.
To za mało.
O tej porze już nic nie znajdziemy.
Jutro rano zaczniemy od Nathana Kima.
Dobranoc.
Rawls.
Jeśli ta oferta ochrony jest ciągle aktualna, przyjmę ją.
Załatwione.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Cześć.
Chciałem to posprzątać, zanim tu wrócisz.
Dziękuję.
Widzę, że zwiększyłaś ochronę.
Robi wrażenie.
Znajomy mi pomógł.
Tutu już wróciła?
Wyszła z Lolą.
- Colleen, co tam? - Nie mogłam się powstrzymać.
Pogrzebałam trochę w samochodach Nathana Kima.
Jego mama miała
zielonego forda fiestę, kiedy zginął Ray.
Żartujesz.
Wiemy, gdzie jest?
Przekazany na cele dobroczynne po jej śmierci w 2021.
Zadzwonię do nich rano, jak otworzą.
Szukajmy nowego właściciela,
może został tam jakiś dowód rzeczowy.
Sporo tu niewiadomych, ale warto spróbować.
Nieźle, Colleen.
A teraz odłóż laptopa.
Przyjęłam.
Hej, mała.
Przepraszam.
Dziękuję.
Spokojnie.
Opowiesz mi o tym tatuażu?
Tak.
Po śmierci taty zostałam…
sama.
Mamy już dawno nie było.
Zadawałam się…
z pewnymi ludźmi…
To nie było dobre. Byłam w rozsypce.
I go zrobiłam.
Pomyślałam, że nawet jeśli się zagubię, może będzie mnie chronił.
Podoba mi się.
O rety…
Byłeś dla mnie taki dobry.
To łatwe.
W te ostatnie dni…
nagle coś…
do mnie dotarło w tym chaosie.
Jak wtedy zadzwoniłaś…
Miałaś kłopoty…
i pomyślałem…
Już jadę.
Będziesz mnie kochać.
Tak?
Znaleźliśmy tego forda.
I za zgodą obecnego właściciela właśnie go sprawdzamy.
Nie chrzań.
I trafiliśmy w dziesiątkę.
Bo nikt nie wyczyścił danych z nawigacji.
Gdzie był Nathan Kim w wieczór śmierci Raya?
W kanionie Colby.
Kochasz mnie, co?
Czekaj, ktoś dzwoni.
- Detektyw Ballard… - Jun zniknął!
Mówi, że jeden z nauczycieli zabił Raya. Pan Kim.
Nie wiem, co chce zrobić.
Już tam jadę.
Policja była szybsza.
Widzieli w środku młodego Azjatę.
Wezwali SWAT.
Cholera!
Musimy tam wejść.
Rawls, chodź ze mną. Laffont, Parker, ochraniajcie nas.
Rawls, weź łom.
- Jun! - Idźcie stąd!
- Zróbcie coś! - Zamknij się!
- Tu detektyw Ballard. - Zróbcie coś!
- Morda! - Jun, odłóż broń
i podejdź do drzwi. Zgarniemy go.
Zabił Raya i nikt nic nie zrobił!
Kanion Colby.
Tam zabierasz bystre dzieciaki. I tam zakopałeś mojego brata!
Nie wiem, o czym mówisz.
Gówno prawda! Kłamiesz.
Niech mu pan powie.
- Oszaleliście. Nic nie zrobiłem. - Mamy dowody.
Mamy pańskie auto. A pan nie ma czasu.
Nie zamierzałem nikogo skrzywdzić. Chciałem go tylko nastraszyć.
Zabrałeś broń!
Bo on tylko to rozumiał.
Nie chciałem go zabić.
Ale pomyśl, ile dzieci ocaliłem?
- Zamknij się! - Jun!
Mamy wszystko, co trzeba.
Mówiłam, że nie odpuszczę.
Odłóż broń, dobrze?
Pozwól nam robić swoje. Mamy go.
Odłóż broń.
Pomóż nam.
Odłóż to.
Jun, chodź do mnie. Odwróć się.
Na ziemię. Na kolana.
Nie!
- Nie ruszaj się! - Nie ruszaj się.
- Na kolana. - Mam go!
Ręce za plecy!
Przepraszam.
Rozumiem.
Wyjaśniłam adwokat
sytuację Juna. Wystąpi o niski wyrok.
Biedna matka.
Przynajmniej zna odpowiedzi. Długo to trwało.
Bo śledczy szukał złoczyńcy,
który wygląda jak złoczyńca.
A oni czasem wyglądają jak my.
Może to też odłożysz na półkę? Sprawa Ibarry.
Praktycznie zamknięta.
Chwileczkę.
Mamy jeszcze trochę pracy.
Odstawisz? Przeszłaś przy tym piekło.
Nie.
To twoja sprawa.
NN #38
Cześć, Harry.
Namierzyliśmy kolejny numer z telefonu Driscolla.
Musisz to zobaczyć.
- Dzieci! Dokąd idziecie? - Powoli.
Chyba sobie jaja robisz.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska ko nastraszyć.