Poprzednio…
Człowiek Boscha wyciągnął 14 numerów. Bez abonamentów.
Jeden doprowadził nas do Olivasa.
Końcówka 0666.
Manny Santos, mój chłopak.
Dostawał SMS-y od Olivasa.
Manny Santos?
Nie!
Jesteś spalony, Manny.
Ale na razie tylko ty o tym wiesz.
- Nie lepiej, by tak zostało? - Nazywam się Emmanuel Santos.
Współpracuję z własnej woli.
Należałem do grupy policjantów w LAPD
współpracujących z kartelem Zacatecas Nuevas.
Nie dzwoń. Ja dzwonię do ciebie.
- Czego chcesz? - Zobaczyć twoją minę.
Policja! Ręce za głowę!
Czy kartel ma mojego syna?
Będziemy go dalej szukać.
Mówiliście, że jest nagranie Luisa z Gaelem.
Zawęziłem grupę do 7 dzieci, które mogą być Gaelem.
To adresy, spod których wchodzili do systemu.
Ale tego
oddano w remizie, sześć przecznic od Sunbeam.
Chodzi o zachowanie ofiar.
A jeśli nasz zabójca
karał te kobiety, bo za bardzo się wychyliły?
To szminka.
Była pod łóżkiem Sary, jakby ją upuściła.
To nie jej.
Othella to marka dla czarnych kobiet.
Nie sprawdzono środka szminki.
Jeśli to nie jej, to czyja?
- Badania szminki? - Tak.
Miałaś rację, to nie szminka Sary. Wcześniej pobrano próbkę z zewnątrz.
Darcy sprawdziła sam sztyft.
Mam próbkę i trafienie w CODIS.
O w mordę!
DNA pasuje do Naomi Bennett. Notowana w 2003.
Naomi Bennett, aresztowana w 2003 za „hot prowl" w Sacramento.
- Włamanie? - Tak, kiedy ktoś jest w domu.
Naomi włamała się do domu kobiety.
Miała 26 lat, mieszkała sama, akurat spała.
- Jak nasza ofiara. - A jeśli zabójca nie działał sam?
Myślisz, że Naomi z nim pracuje?
- Możliwe. - Wspólniczka?
To nic nadzwyczajnego.
Gerald i Charlene Gallego. Myra Hindley i Ian Brady.
Zabójczy Ken i Barbie.
Ale Reddiciara.
Przyjrzyjmy się Naomi.
Wszystkie bazy danych. Od 2003.
Kombinujcie.
Jest problem.
Wersja ze wspólniczką nie trzyma się kupy.
Listopad 2000, Sawtelle.
Zobacz.
Zaatakowano Naomi?
Dusiciel zostawił ją na śmierć.
Listopad 2000?
Pięć miesięcy przed zabójstwem Sary.
Naomi Bennett nie była wspólniczką.
Była ofiarą.
Ale przeżyła.
Mogłaby zidentyfikować seryjnego zabójcę.
Na to liczymy. Jest w Maderze.
Madera?
Miasteczko w Central Valley.
Sprawdziłam, samolot jest wolny.
Wykluczone.
Niech policja w Maderze umówi was online.
Mam przywołać traumę ofiary na Zoomie
i wydobyć z niej szczegóły sprzed 25 lat?
Słuszna uwaga.
Szerokiej drogi.
Jasne.
W sprawie korupcji prokuratura prosi o wasze pisemne zeznania.
Mówili coś?
Solidna sprawa.
Akt oskarżenia będzie za tydzień, dwa.
Miłe uczucie?
Wiem, ile przeszłaś z Olivasem.
Ale on jest lubiany.
Dlatego…
nie wychylaj się.
Rozumiem.
Parker, pakuj się. Za 45 minut wyjeżdżamy.
Renée Ballard.
J. Edgar.
No proszę. Trzymasz się?
Staram się.
Robisz postępy w sprawie Pearlman.
Rozkręcasz się.
- Kto tak mówił? - Wspólny znajomy.
Cieszę się, że stanęłaś na nogi.
To jeszcze nie koniec.
No nie wiem.
Ludzie gadają.
Zamknij to, a może przywrócą cię do Zabójstw.
Ile wydziałowych plotek okazuje się prawdą?
Ta ma ręce i nogi.
Trzymam kciuki za nową partnerkę.
A z kim jesteś?
Z Tomlinsonem.
Gość całymi dniami sprawdza kurs Bitcoina.
Nie wpakuj się w kłopoty.
Serio Berchem zgodził się na samolot?
- No cóż… - „Cóż”?
Nie zgodził się.
Lubisz podróże samochodem?
Jeśli pozwolisz mi puszczać muzę…
Coś w sprawie korupcji?
Nie, to Laffont.
Ma zgodę na wizytę u Gaela i pobranie DNA.
Może uda nam się oddać dzieciaka mamie.
Wszystko zaczyna się układać.
Było trochę problemów, ale czujesz to, prawda?
Szykuje się coś dużego.
Mówisz jak Colleen.
Dobrze. Oczywiście.
Dzwoniła Ballard.
Prokuratura prosi o pisemne zeznania
w sprawie Santosa,
więc czekając na nią i Parker…
- Pisemne? - Literki? Słowa od lewej do prawej?
Możesz to odłożyć?
Czego mają dotyczyć?
Zapytajmy eksperta. Detektywie?
- Prokuratura chce zeznań… - Słyszałem.
Opiszcie swoje działania.
Bądźcie dokładni. Piszcie o sobie.
Zeznania będą się różnić.
Praca domowa.
Dasz radę?
Tak.
Miłe zadanie. Zwłaszcza jego zakończenie.
Trzymaj się faktów, a jeśli potrzebujesz pomocy…
Hej. Wszystko w porządku?
Tak.
Mam DNA Gaela.
To chyba dobrze?
Darcy je sprawdzi. Chodzi o rodzinę zastępczą.
To miejsce opieki, ale brakuje im środków.
Nawet gdy system działa, to wciąż za mało.
Szkoda.
Nienawidzę tego.
Pani Bennett?
Detektyw Renée Ballard.
A to funkcjonariuszka Parker. Policja.
- Chcemy zadać kilka pytań. - Jakich?
O listopad 2000.
Wszystkie nie żyją?
Tylko ja przeżyłam?
Rozumiem.
To trudne.
To było wieki temu.
Ledwo pamiętam jakieś szczegóły.
Detektywi zadawali mi pytania,
ale mój umysł…
nie chciał pamiętać.
Nie umiem tego wyjaśnić.
Rozumiem.
Ale nawet najmniejszy szczegół może nam pomóc.
Pokażemy pani kilka rzeczy.
Może odświeżą pani pamięć.
No nie wiem.
A może byśmy…
Damy pani teraz spokój i porozmawiamy rano.
Dobrze?
Tak.
Masz przeczucie?
Kto teraz przypomina Colleen?
No wiem.
Czułam, że nas do siebie nie dopuszcza.
Czasem masz tylko jedną szansę.
Ale to może potrwać.
Też przez to przeszłaś.
Wciąż nie wierzę, że go mamy.
- O rety. - No…
Nie wiem, co sprowadza tu takie damy,
ale niech Bóg błogosławi kapitalizm.
- Delegacja? - Zgadza się, kowboju.
Wiedziałem.
Postawię wam kolejkę.
Jeszcze nie skończyłyśmy.
No nie, tylko praca i zero rozrywki?
Zabawmy się!
Bez obaw, mam pozwolenie.
No i umiem się z nią obchodzić.
Najszybsza ręka na Zachodzie?
Jak pieprzony Billy the Kid.
To jak?
Kończymy skrzydełka i…
Macie już dość piwa?
A gdybym przyniósł wam coś na…
rozkręcenie wieczoru?
Łapiecie?
- Chyba tak. - Tak?
Wiesz co? Ja też mam pozwolenie.
- Ja tylko… - Idź.
- Dobra. - Już.
Czasem bywa śmiesznie.
Nie chcę się spieszyć z Naomi.
Tak bardzo wyparła tę napaść,
że działając nieostrożnie, stracimy szansę.
Sama nie wiem.
A może odwrotnie?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam.
Całą noc myślałam i bardzo chciałabym wam pomóc,
ale nie ma o czym mówić.
Zapomniałam o tym. Dziękuję.
Naomi.
Proszę posłuchać.
Wiem, że to trudne,
ale musimy to zrobić, dla wszystkich kobiet, które skrzywdził
i które może skrzywdzić.
To nie tak, że nie chcę.
Ja…
nie mogę.
Bo jest już pani za daleko.
Umysł pani do tego nie dopuszcza.
Może powinna się pani zaangażować.
Niech pani wróci z nami do LA.
Chwila. Do LA?
Może jeśli pani wróci i zanurzy się…
coś sobie pani przypomni.
Czekajcie.
- Czy to… - Tak panią znaleźliśmy.
Wszystko jej się posypało.
A coś więcej?
Po tym, co się stało, ja…
po prostu wyjechałam.
Myślałam, że ucieczka pomoże.
Zaczęłam pić,
a potem przestało mi to wystarczać.
Kiedy spróbowałam kokainy, pomyślałam: „Dzięki Bogu”.
Ale w końcu i to było za słabe, więc…
Potem mnie…
aresztowali.
Włamanie w 2003.
Próbowałam się włamać do koleżanki.
Wtedy…
sięgnęłam dna.
To był koniec równi pochyłej, która zaczęła się od niego.
Wcześniej było dobrze,
więc patrzę na tę dziewczynę i…
To mnie dobija.
Czyli wcześniej…
Było dobrze.
Miałam własne mieszkanie.
Ciężko pracowałam w szkole kosmetycznej,
sama się utrzymywałam.
Aż w końcu
dostałam fotel w salonie i byłam…
Z radością szłam do pracy.
To może się wydawać niewiele, ale…
dla mnie było wszystkim.
Dwa miesiące przed atakiem Naomi zatrudniono w Jolie, w Mar Vista.
Brzmi znajomo.
Jak awans Eleny albo reklama Laury Wilson.
Ale żeby to zmotywowało zabójcę,
musiałby wiedzieć.
Właśnie.
Szukajcie kogoś w pobliżu. Znajomych, rodziny, pracowników salonu
albo pasażu handlowego.
Panie radny, wszystko w porządku?
Zbliżają się wybory, robi się niemiło.
Mój przeciwnik chce, żeby moje kontakty z waszym wydziałem
stały się osią jego kampanii.
- Staram się, jak mogę. - Doceniamy to,
ale mamy prośbę.
Umawiam wywiad w telewizji, żeby pokazać naszą stronę,
- i chcemy, by pani… - Nie.
Dołączyłaby pani do Jake’a.
Mowy nie ma. Przyszliście rozmawiać o polityce?
- Mam milion… - Chcieliśmy pomówić osobiście.
Wiedzieliście, że jak zadzwonicie, to się rozłączę.
Niech pani spojrzy na to szerzej.
Tu nie chodzi tylko o karierę polityczną radnego,
ale o jego wpływy.
- Co to? - Wszystko o moim związku
z Mannym, aż do aresztowania.
Dlaczego mi to dajesz?
Sprawdź, czy dokładny.
Profesjonalny. Nie chcę niczego zawalić.
Myślę, że Laffont…
Laffont jest zbyt miły.
Ty nie masz jego taktu.
No dobrze.
Hej, Ballard.
Coś znalazłem.
W 2000 była taka knajpka ze skrzydełkami…
w Jolie Mall, obok salonu.
Pracował tam niejaki Casey Robbins.
Jest notowany?
Nie, mam coś więcej.
W 2000 Casey Robbins mieszkał w Palms, na Jasmine Avenue,
na północ od Venice,
na jednej z ulic, gdzie inna ofiara, Josie Culver,
agitowała za Hillary Clinton.
Josie Culver zapukała do Caseya Robbinsa.
Ma związek z dwiema ofiarami?
- To już coś. - Mówiłem.
Znajdziesz jego zdjęcie z 2000?
Wiem, że minęło sporo czasu,
ale czy pani go poznaje?
Nie jestem pewna.
Nie pamiętam twarzy, ale robię, co mogę.
Spokojnie.
W porządku.
Dziękuję.
Gdzie teraz jest Casey?
Nie znalazłem jego adresu, ale mam jego mamę.
Woodland Hills.
Dobrze. Rawls i ja to sprawdzimy.
Wy szukajcie związków ofiar z tym Robbinsem.
To jest nasz cel. Dzięki.
Rawls.
Co?
Kobiety to jednak mają przesrane.
Czytałem zeznania Martiny.
Do tego to, co przytrafiło się Naomi.
Te wszystkie sprawy.
No, nie jest idealnie.
Po takich przejściach macie chodzić na randki?
Jak to jest?
Jak jazda autostradą 405.
Dzikie korki, ale kiedyś dotrzesz do celu.
A jak u ciebie?
Z randkami?
Mówisz o fundacji?
Co?
Fundacja Głodnych Singielek Teda Rawlsa.
Nasza misja to nakarmić każdą głodną singielkę
w najlepszych lokalach w LA, plus drinki,
na jakichś czterech randkach,
aż się pokojowo rozstaniemy.
Chryste, Ted.
Umawiam się…
ale od dawna nie byłem w związku.
Psycholog by powiedział, że z takim ojcem jak mój
nie da się mieć dobrego podejścia do relacji.
Ale może to ja jestem problemem.
Przynajmniej jesteś bogaty.
No tak.
Tu mógłby dorastać seryjny morderca.
Tylko jeden samochód.
Może sprawdzisz tyły?
- Dzień dobry. - Ty w sprawie psa?
Psa?
Trochę za wcześnie.
Ale nie stój tak.
Jesteś z policji.
Uwielbiam Prawo i porządek.
„Masz prawo zachować milczenie”.
Po apokalipsie
zostaną tylko karaluchy
i seriale policyjne.
Mnie to w zupełności wystarczy.
Pani sama…?
Mieszkałam sama, a potem wprowadził się mój syn.
Casey.
Prawdziwy synek mamusi.
Syn jest tu teraz?
Nie.
Wyszedł.
Mogę skorzystać z toalety?
Za dużo kawy wypiłam po drodze.
Proszę.
Jeśli wystarczy ci odwagi. Śmiało.
Dziękuję.
W porządku?
Mam nadzieję, że nie wpadłaś.
Prawo do zachowania milczenia.
Chodź. Dam ci to, po co przyszłaś.
Przypomniałam sobie, że muszę…
Mamo?
O rety.
Tu jesteś, skarbie.
- Cześć. - A to kto?
Kobieta w sprawie psa.
Tamta odwołała.
- Coś ty za jedna? - Policjantka.
- Ma odznakę i wszystko. - Chyba już pójdę.
- Dobry pomysł. - Wszystko, co powiesz,
- będzie wykorzystane… - Odsuń się.
Odsuń się.
Wszystko w porządku?
Rawls,
odpalisz auto?
Jasne.
Wezwij służby weterynaryjne i oddział specjalny.
Gość się nie ruszy bez ogona.
Scena jak z horroru. Zgodzi się na przeszukanie?
Nie musi.
Już mam jego DNA.
Cześć.
Tutu.
Dopiero 9.30.
Przyzwoity czas na mimozy.
Ten nowy trop to powód do świętowania.
Możliwe.
W normalnych okolicznościach.
A jak opiszesz bieżące okoliczności?
Jeśli rozwiążę sprawę seryjnego,
może kiedyś wrócę do Wydziału Zabójstw.
Czy to źle?
Ja…
Wolisz to, co masz.
Chyba tak.
Tym bardziej to uczcijmy. Wezmę kieliszki.
Niech to szlag!
- Co tam? - Casey to ślepa uliczka.
Próbka ze szczoteczki nie pasuje do odcisku ręki.
Nie…
Miałyśmy wziąć wolne przedpołudnie,
ale namów Naomi na przejażdżkę.
- Zabierzemy ją do mieszkania. - Jest na to gotowa?
Musi być gotowa.
Spotkamy się na miejscu.
Cholera! Nie mogę.
Mam się spotkać z Pearlmanem i Hastingsem w sprawie wywiadu.
Jedź sama. Weź Laffonta.
Załatwione.
Żadnych uwag. Świetna robota.
Naprawdę?
No, jedna uwaga.
Ten gość to dupek.
Dwie uwagi.
Wiesz, że zasługujesz na kogoś lepszego?
No dobra.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jak pani spała?
Prawie wcale.
Mieszkanie jest puste. Może pani tam siedzieć, ile zechce.
Niech pani pozwoli wspomnieniom wypłynąć.
Dziwne.
Pachnie tak samo.
Mieszkałam tu tylko kilka miesięcy.
Moje pierwsze własne lokum.
Tamtego wieczoru…
poszłam na drinka z koleżankami z salonu, a potem…
wróciłam do domu.
Nie za późno.
Czy w domu było coś dziwnego?
Nie.
To skrzypienie.
Omijałam to miejsce.
Ale tamtej nocy usłyszałam skrzypnięcie i wiedziałam, że ktoś jest w domu.
Gdzie pani wtedy była?
Spałam…
w łóżku…
tam.
Na tej ścianie była komoda.
A tam był wiatrak.
Co to za dźwięk? To było po tym…
To nie było potem…
Pamiętam…
kiedy był…
Na zewnątrz byli ludzie.
Śmiali się.
Jego…
Jego oczy.
Pamiętam jego oczy.
Były brązowe.
Jest pani pewna?
Tak.
Boże… Prawie widzę jego twarz.
A potem znika…
Szlag.
- Spokojnie. - Okej.
Nic na siłę. Świetnie sobie poradziłaś, Naomi.
Dajcie mi chwilę.
Dobrze.
Postęp.
Mały.
Tylko…
- Oby było warto. - Da radę.
Radzi sobie.
Dzwonię do Ballard.
Niech poprosi o portrecistę.
W mieście jest ponad 6000 niewyjaśnionych zabójstw.
Wiele z nich dotyczy ofiar,
których rodziny nie mają wpływów.
Jako syn robotników wiem, jak to jest.
Razem z tym wydziałem,
używając moich wpływów, walczymy z całych sił
dla rodzin, które czekają na odpowiedzi.
Ale co powie pan krytykom,
którzy twierdzą, że finansuje pan dochodzenie w sprawie siostry,
gdy przestępczość i bezdomność w mieście
są nie do opanowania?
- Są w błędzie i… - Panie radny.
Mogę?
Proszę.
Wspomniała pani o finansowaniu.
Tylko jedna osoba w wydziale jest na etacie. To ja.
Pozostali to wolontariusze.
Pracujemy w piwnicy tego budynku,
a jednak widać rezultaty.
W zeszłym tygodniu zamknęliśmy sprawę zabójstwa 19-latka.
Aresztowaliśmy zabójcę, który od 7 lat chodził wolno.
Imponujące.
Ale jeśli detektyw Ballard rzeczywiście zamyka różne sprawy,
to dlaczego pańskie biuro prowadzi rozmowy z policją
o zastępstwie?
Nie wiem, skąd pani bierze te informacje,
ale mając do czynienia z pieniędzmi podatników,
trzeba ciągle weryfikować…
- Co jest? - Pierwsze słyszę.
…czy środki są dobrze wykorzystane.
Musieliśmy to zrobić po ataku na twój dom.
- Plan awaryjny. - Było tak mówić!
Były też wątpliwości co do innej sprawy.
Roberta Olivasa.
Słucham?
Sugerowano, że kierują tobą względy osobiste.
Powinniśmy to byli omówić z tobą. To był błąd.
W pełni się zgadzam.
- Cześć. - Cześć.
- Powiedz, że kupiłaś piwo. - Tak, ale…
- Ja… - Co?
Pozwoliłam mu wejść.
Ale…
Cześć.
Wybacz, że tak wpadłem. Chciałem pomówić z tobą osobiście.
Dobrze.
My…
zaczęliśmy na luzie,
taka była umowa…
I było dobrze.
Świetnie.
Ale kiedy cię zaatakowano,
a ja rozmawiałem z tobą przez telefon…
To było okropne.
Martwiłem się o ciebie, ale…
to było coś więcej. I zdałem sobie sprawę…
że chcę czegoś więcej.
Ja…
- Nie wiem, co powiedzieć. - Nic nie mów.
Wiem, że teraz i tak nie możesz mi dać nic więcej.
Nie mogę w tej sytuacji być ofiarą.
Przykro mi.
Cicha dziś jesteś.
Bardzo cicha.
Wszystko gra?
Brązowe oczy.
Na razie tylko to mamy. Nic więcej ci nie dała.
Ale da.
Albo…
Całe przedpołudnie siedziała z portrecistą.
Może zrobiła postępy.
Przez nas znów przez to przechodzi.
Ile to będzie warte, jeśli nic nie osiągniemy?
Daj spokój.
Czasem do roztrzaskania sprawy wystarczy drobiazg.
Jeden drobiazg.
I czasem się go nie znajduje.
Dzień dobry.
Jak samopoczucie?
Dobrze. Ale co my tu robimy,
skoro zaatakowano mnie w domu?
- Bo utknęliśmy. - Ballard.
W porządku.
Taka prawda.
Pokazaliśmy pani zdjęcie Caseya Robbinsa. To nie on.
Trzy razy sprawdziliśmy listę pracowników pasażu.
Też nic.
Może powrót tutaj w czymś pomoże.
Gdzie był salon?
Mój fotel był przy tym oknie.
Pamięta pani jakichś wyróżniających się klientów?
Jolie to był damski salon.
Bywała pani tu w kawiarniach albo restauracjach?
Przynosiłam własne jedzenie.
Jakie są szanse, że go znajdziecie?
Skoro ja nic nie pamiętam.
Jest inny sposób?
Coś wymyślimy. Proszę się nie zrażać.
Czemu nie zaparkowała tutaj?
Pracuje tu, a nie korzysta z parkingu.
Kiedy tu pracowałam, właściciel pasażu
nie pozwalał pracownikom tu parkować.
Musieliśmy parkować za rogiem,
w bocznej ulicy.
Pokaże nam pani?
Sprawdźmy, kto tu mieszkał w 2000.
Naomi tu parkowała, mógł ją widzieć idącą do pracy.
Zna pani ten budynek?
Wtedy był w budowie.
Parker, zaprowadź ją. Dziękuję.
Poszerzamy zakres poszukiwań do kwartału w Ashland.
Naomi parkowała w bocznej ulicy. Może tam spotkała zabójcę.
Sprawdzimy z Martiną rejestr własności.
Dobrze.
Gdzie Rawls? Nie powinien tu być?
Dzwonił, że musi coś załatwić po drodze.
Wprowadźcie go, jak przyjdzie. Laffont?
Naomi nie rozpoznała napastnika,
czyli nie był jej bliżej znany.
Nie zauważyła go, ale on ją zauważył.
Na rogu była agencja nieruchomości.
Remontowano ją w 2000.
Właściciel obiecał
przysłać mi listę podwykonawców.
Już to zrobił.
Prześlę ją do ciebie, żebyś mógł…
Nie.
Niemożliwe.
Co?
O kurwa…
To…
To musi być zbieg okoliczności.
Naomi, ci ludzie mogli brać udział w ataku na panią.
Ale może pani któregoś rozpozna.
Okej.
No dobrze.
Numer cztery.
Zdecydowanie. O Boże.
O mój Boże!
Jest pani pewna?
W porządku.
- Już dobrze? - Tak.
No i?
Tom, to on.
Kto?
Gary Pearlman.
Co takiego?
Ojciec radnego?
Chryste.
Pearlman Electric był podwykonawcą budowy.
Gary co dzień patrzył, jak idzie do pracy.
Do nowego życia.
Była szczęśliwa,
a on nie mógł tego znieść.
Dlaczego nikt nie zauważył związku w DNA?
Bo go nie było.
Sama przeglądałam wyniki z Darcy.
Potrzebujemy DNA Gary’ego. Gdzie…
Gdzie jest Rawls?
Bywa wkurzająca.
Rozumiem.
Ale zastąpienie jej byłoby wielkim błędem, a Jake…
musi to wiedzieć.
Mówił, że będzie za 20 minut.
- Mogę tu zaczekać? - Jasne.
Zmienił pan zdanie co do niej, prawda?
Mogę założyć, że robi postępy w sprawie Sary?
Tak. Znaleźliśmy żywą ofiarę.
Wyobrażasz to sobie?
- To żart? - Nie.
Zabójca zostawił ją w 2000.
Co wam powiedziała?
Zidentyfikowała sukinsyna?
Nie. Sporo lat minęło.
To duża…
trauma do przepracowania.
- Tak. - Ale Ballard nie marnuje okazji.
O wilku mowa…
Hej, szefowo. Co tam?
Rawls, słuchaj.
Zabrzmi to jak szaleństwo, ale to prawda.
Rozpoznała Gary’ego Pearlmana.
To nasz zabójca.
Co?
Tak. Potrzebujemy cię tutaj.
Dobrze, mogę się tym zająć.
Rawls, gdzie jesteś?
Wpadłem do Jake’a.
I jego taty.
Ale niedługo wrócę do biura.
Gary, zaczekaj!
Rawls?
O Boże…
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska …