Poprzednio…
Teraz ty tu rządzisz?
Róbcie swoje, a kasa będzie płynąć.
Przekażę kartelowi, że działamy dalej.
Namierzyliśmy kolejny numer.
Chciałem, żebyś to zobaczyła.
- Olivas, ręce do góry! - Spokojnie!
Nie masz pojęcia…
Miłe uczucie? Wiem, ile przeszłaś z Olivasem.
Niespodzianka!
Uwielbiałaś patrzeć, jak tata robi deski.
Zginął, gdy miałam 14 lat. Surfując.
Tutu uznała, że robienie jego deski będzie oczyszczające.
Wszystko zaczyna się układać.
Czujesz to, prawda? Szykuje się coś dużego.
Listopad 2000, Sawtelle. Patrz.
- Zaatakowano Naomi? - Była ofiarą.
Ale przeżyła.
Mogłaby zidentyfikować seryjnego zabójcę.
Ci ludzie mogli brać udział w ataku na panią.
Może pani któregoś rozpozna.
Numer cztery.
Tom, to on. Gary Pearlman.
Ojciec radnego?
Znaleźliśmy żywą ofiarę.
Gdzie jesteś?
Wpadłem do Jake’a.
Jestem z jego tatą.
Nie, Gary!
Rawls?
Blokady tu, tu i tu.
Macie sprawcę?
Wóz jest w garażu. Musiał uciec pieszo.
Odetnijcie całą okolicę.
Załatwione.
- Bardzo źle? - Żyje, ale musimy jechać.
Trzymaj się, Rawls. Szlag.
Gdzie twój wóz?
Gdzie twój wóz, Rawls?
Trzymaj się.
Czekajcie na straż.
Znajdźcie numery auta Teda Rawlsa. Zgłoście kradzież jego BMW.
Podejrzany to Gary Pearlman. Uzbrojony i groźny.
Przyjąłem.
Laffont?
Jakie wieści?
Trzyma się, ale stracił dużo krwi.
Zabierają go do karetki.
Co z Garym?
Chyba ukradł wóz Rawlsa. Będą go szukać.
Skontaktuj się z policją.
Dopóki on jest na wolności, musicie ukryć Naomi.
Hej.
Hej!
- Muszę iść. - To mój tata?
- Jake… - Co z moim tatą?
- Nie! - Co tu robisz?
Gdzie mój tata?
Nie chodzi o niego, tylko o Rawlsa.
Co takiego?
Te zabójstwa
to robota twojego ojca.
Co? Nie, to niemożliwe.
To zawsze był Gary.
Nie.
Zabił Sarę.
Zabił je wszystkie.
- Przykro mi. - Nie.
Przykro mi.
Nie.
Wdrażamy system zarządzania kryzysowego.
Wills, zajmij się tym.
Dopilnuj, żeby ściągnięto nagrania,
i przesłuchajcie świadków.
Niech ci od elektroniki…
Cooper. Zabierz go do mojego gabinetu.
Niech pilnują kont bankowych Pearlmana,
jego telefonów, maili, social mediów.
I znajdźcie wóz Rawlsa.
To najlepszy sposób na znalezienie Gary’ego.
Ten model powinien mieć lokalizację GPS. Sprawdzę to.
Coglin, pomówcie z Jakiem.
Zróbcie listę krewnych i znajomych.
- Miejsc… - Jasne.
Ja chcę z nim pomówić.
- Kapitanie, bez urazy… - Nawiązałam z nim więź.
Mój zespół się tym zajmie. Wiedzą, co robią.
A ja znam te sprawy i ludzi.
- Jeśli porucznik… - Detektyw…
Niech jedzie do Jake’a.
- Tak jest. - Do roboty.
Co się stało z DNA?
Sprawdzałaś Sarę. Czemu testy nic nie wykazały?
Jedno przychodzi mi do głowy: Gary nie jest jej biologicznym ojcem.
- Żona miała romans? - Możliwe.
Mój wolontariusz potwierdzi to z Darcy.
Najpierw dzwoń do mnie.
Tak jest.
Ukryliście Naomi?
Parker zabiera ją do kryjówki w Hollywood. Jest przerażona.
Nie wątpię.
Zajęty?
Po śmierci mamy zamknął się w sobie.
A znajomi…
byli jej znajomymi.
Nie miał nikogo.
Poza mną.
Do kogo mógł pojechać?
Wspominał coś?
Tamtej nocy to ja ją znalazłem.
Sarę.
Wróciłem od kolegi.
Myślałem, że nikogo nie ma. Było cicho.
Poszedłem na górę,
drzwi były otwarte
i…
Musiał mnie usłyszeć, dlatego wyszedł przez okno.
Niecałe…
pięć minut później
wszedł, jakby dopiero wrócił do domu.
Podziwiałem go.
Jeździł na moje mecze, pomagał mi z pracą domową.
Doradzał.
To wszystko bez sensu. Jak mógł być…
jednocześnie takim potworem?
- Hej. - Cześć.
Rozmawiałaś z Jakiem?
Jest w kiepskiej formie. Dobrze, że jesteś.
- Wiesz już coś? - Nie, właśnie jadę do szpitala.
Jeśli mogę coś zrobić…
Dziękuję.
Colleen, jak Rawls?
Zabrali go na operację, ale teraz nie widziałam lekarza.
Jadę do ciebie.
Słuchaj, dzwoniła Darcy.
Odcisk dłoni na parapecie w sypialni Sary…
na pewno należy do Gary’ego.
Chryste.
A Jake i Sarah mają różnych ojców.
Więc matka miała romans. Ale cyrk.
A co z Garym?
Wiadomo, gdzie jest?
Nie, ale go znajdziemy.
Ja tylko…
Nie wierzę, że to on.
Wydawał się taki miły.
Muszę iść. W razie czego dzwoń.
…obejmuje ten kwadrant.
Załaduje dane.
- Rozdzielcie się… - Kapitanie?
Przepraszam.
Zawsze zakładamy, że podejrzany ucieknie,
ale Gary Pearlman raczej tego nie zrobi.
- Dlaczego? - Znaleźliśmy Naomi Bennett,
która przeżyła atak w 2000.
No i?
Na ile go poznałam, raczej jej nie odpuści.
Proszę…
Wyjaśnij.
- Nie załatwił z nią sprawy… - Chce zwiać.
- Bez wątpienia. - Zgadzam się, chce uciec,
ale jest w nim też ten Gary, który zabijał kobiety.
On mu na to nie pozwoli.
Naomi ciągle żyje, a to znaczy… że wygrała.
On tego nie odpuści.
- Przepraszam, to strata… - Zaczekaj, do cholery.
A jeśli tak, to co?
- Co mamy zrobić? - Musi się o tym dowiedzieć.
W jaki sposób?
PODEJRZANY JEST UZBROJONY I GROŹNY
Pójdę do telewizji.
Co? Jeszcze nie dość tego cyrku?
- Skupmy się na środkach… - Powiem mu,
co zostawił,
a wtedy może, nie na pewno, ale może się ujawni.
Masz coś na przebranie?
Ciężka praca Wydziału Nierozwiązanych Spraw
ujawniła morze dowodów, które zostawił Gary Pearlman,
w tym ofiarę, która przeżyła.
Która opowiada swoją historię
i go zidentyfikowała.
Cały wydział skupia się na poszukiwaniach
i jesteśmy pewni, że Gary Pearlman wkrótce trafi za kratki.
Liczymy, ile ofiar zostawił,
ale ucierpiały nie tylko te kobiety i ich rodziny,
lecz również jego rodzina.
Jake Pearlman też chciałby powiedzieć kilka słów.
Tato,
proszę, poddaj się.
Teraz tylko pogorszysz sprawę.
Proszę,
zrób to, co należy, i współpracuj.
- Jest tu potrzebny. - Daj kogoś z transportu.
Namierzyli BMW Rawlsa.
Przy Union Station. Stamtąd wyjeżdża się z miasta.
Kamery nagrały, jak Pearlman wchodzi do budynku,
ale znikł w tłumie.
Może być wszędzie.
Możesz puścić znów piątkę?
Potrzebne mi nazwisko.
San Francisco, Phoenix, Bakersfield, San Diego.
To tylko bilety na pociąg.
Kupił też dwa bilety autobusowe i bilet na metro.
I wynajął samochód, płacąc kartą.
Współpracujcie z MTA,
Greyhoundem, Amtrakiem, Budgetem i tak dalej.
Sprawdzajcie każdy trop.
- Któryś nas do niego zaprowadzi. - SIS go szuka.
- Kapitanie… - Jeśli będziemy potrzebowali,
poprosimy o pomoc. Jasne?
Co się dzieje?
Zwiał.
Szlag.
Wszystko gra?
Tak. Jedźmy do szpitala.
Zadowolona, Renée?
WSW kupiło te brednie, które im wcisnęłaś.
To nie brednie.
- Zrujnowałaś karierę mojego męża. - Olivas sam wybrał.
Nie, ty to zrobiłaś.
Wrzuciłaś go do jednego worka ze skorumpowanymi glinami.
Zamira, ty wiesz.
Byłaś jego partnerką. To dobry człowiek.
Janet…
Jedź już do szpitala.
Tam się spotkamy.
Dobrze.
Jasne.
Jak mogłaś nam to zrobić?
Nie musisz mi wierzyć.
Ale jeśli chcesz znać prawdę,
kapitan Berchem ci wszystko powie.
Trzymaj się.
Właśnie dotarłam do szpitala.
Znaleziono kobietę w bagażniku jej auta. Na szczęście żywą.
Pracuje w barze na Union Station.
Pearlman ją porwał. Tak się stamtąd wydostał.
Gdzie samochód?
W Arizonie, przy granicy z Meksykiem.
Straż Graniczna wie, ale Gary pewnie już przekroczył granicę.
Zgubiliśmy go.
Tak.
Dziękuję.
Dziwnie widzieć cię w mundurze.
Spodobałoby mu się.
Niektórzy uważają, że rezerwiści to outsiderzy.
Nie są pełnoprawnymi policjantami.
Ja uważam, że są tacy jak my.
Może nawet lepsi.
Nie robią tego dla emerytury.
I na pewno nie dla pensji.
Robią to, bo próbują zmieniać świat, w którym żyją na lepsze.
A Rawls…
Ted…
chciał coś zmienić.
Nie był zaprzysiężony,
ale nie był obcym.
Tracąc kogoś takiego, traci się nie tylko człowieka,
ale i szansę na sprawiedliwość, której pragnął.
Dlatego musimy wyjść
i wymierzyć ją za niego.
Ted…
byłeś ważnym członkiem zespołu
i będzie nam ciebie
brakowało.
Myślał, że wciąż się gniewam.
Wiedział, że ci przejdzie.
Jak się trzymasz?
Hej.
O co chodzi?
Ciągle myślę o człowieku na pogrzebie taty.
Brakowało mu przedniego zęba.
Tego dnia powiedział mi,
że to tata mu go wybił.
Mieli po 18 lat, pobili się.
Następnego dnia tata zaczynał pracę na taklowcu.
Zgadnij z kim.
- Z tym bez zęba. - Tak.
Wszyscy myśleli, że jeden z nich skończy za burtą,
ale wiesz, jak jest.
Mała łódź, duży ocean…
Kumple na całe życie.
Właśnie.
Czyli nie wracasz do Zabójstw?
Nie.
Dobrze mi tu, gdzie jestem.
Spokojnie tu.
Po godzinach.
Jak się pan trzyma?
Chyba to do mnie nie dotarło.
Miał bajzel w papierach, ale chyba wszystko zebrałem.
Dziękuję, że pan to przywiózł.
Wciąż nie zidentyfikowaliśmy kilku ofiar. To może pomóc.
Może nawet nas do niego doprowadzi.
Tak.
Dobrze.
Bo wiesz…
To, kim jest…
Nie dociera to do mnie.
Czuję się…
jak na rysunku Eschera,
gdzie niby wszystko trzyma się kupy, ale nic nie ma sensu.
Ironia losu.
Naciskałem, chcąc zamknąć ten rozdział i mieć spokój.
Wyszło odwrotnie.
Za to dał pan spokój rodzinom, które skrzywdził.
Niech pan o tym pamięta. To ważne.
Mam nadzieję.
Czy mógłbym…
zabrać kilka rzeczy?
Hastings przekaże je rodzinie.
Byłoby miło.
Zadzwonił tego dnia rano w drodze do mnie.
Był na mnie zły. Chciał pogadać.
O czym?
Uważał, że to nie fair,
jak na panią naskoczyli w wywiadzie.
Uznał, że to głupota, że chcemy kogoś innego.
Postanowiłem zawiesić kampanię.
Po tym wszystkim i tak nie mam szans.
Ale…
musisz wiedzieć,
że wciąż będziesz miała przyjaciół w radzie.
Doceniam.
Dziękuję.
Hej.
Kiedy go znajdziecie,
jeśli to możliwe,
nie zabijcie go.
Cześć, Tutu.
Chciałam tylko sprawdzić, jak się czujesz.
Dobrze.
Pracuję.
Jak tam jest?
Cicho.
I szczerze mówiąc, trochę dziwnie.
W kuchni ciągle stoi jego odżywka białkowa.
Kiedy wrócisz do domu?
To chyba dobry moment.
Spakuję się i pojadę.
Dobrze. Schłodzę parę piw.
Jestem za.
- Kocham cię. - Tak, wiem.
Pomocy Ahmanson
Przyszedł Gary
Naprawdę myślisz, że uda ci się ujść cało, Renée?
Oboje wiemy, co dalej.
Ty suko!
Tu Renée Ballard. Ośrodek szkoleniowy Ahmansona.
Wszystko pod kontrolą,
mam podejrzanego.
Potrzebna karetka dla białego mężczyzny,
około 70-letniego.
Ma roztrzaskaną dłoń.
Wiedziałem, że jest jedną z nich, kiedy tylko ją zobaczyłem.
Stała przy ladzie i plotkowała ze sprzedawczynią…
Przepraszam.
Powiedział pan „jedną z nich”.
Co to oznacza?
Pewien rodzaj kobiet.
Zarozumiałe,
samolubne,
niekobiece.
Mówił pan, że rozmawiała ze sprzedawczynią.
Tak, u jubilera.
Właśnie dostała awans.
Dla tej pracy chciała wszystko odłożyć.
Małżeństwo, dzieci.
Zrobiłem im przysługę.
Nie chciała wychodzić za mąż.
Wrócimy do tego.
Nie powiązaliśmy żadnej pamiątki z Sarą.
Pewnie miał ich pan sporo w domu.
Wydawała się miła.
Świetne wyniki, cheerleaderka, teatr. Jak pańska córka pasowała do tego wzorca?
Nie była moją córką.
Ale wychowywałem ją jak swoje dziecko,
bo rodzina jest na pierwszym miejscu.
A ona miała czelność oskarżyć mnie o niewierność.
- Tego wieczoru? - Znalazła coś w aucie
i uznała, że zdradzam jej matkę.
Znalazła trofea.
Szminkę.
Myślała, że ma pan romans. Nie wiedziała…
Nie powinna była grzebać w moich rzeczach.
Wystarczy.
Przyznał się?
Do zidentyfikowanych.
Laffont pracuje nad ostatnimi trzema trofeami.
A Laura? Jest coś nowego?
Zabił ją,
bo już nie chciała robić mu kawy.
Słucham?
Laura była baristką w ulubionej kawiarni Gary’ego.
Była miła, rozmawiała z nim.
Lubił ją, dopóki nie dostała roli w reklamie.
Powiedział, że przestała być skromna.
Przechwalała się rolą i mówiła,
że już nie musi parzyć kawy.
Po prostu…
Był zły, że go zostawia.
Niech zgadnę.
- Jego dzieciństwo? - Matka odeszła, gdy miał osiem lat.
Ojciec się na nim ostro wyżywał. Mówił, że to przez niego.
A świat zyskał kolejnego psychopatę.
Nieźle was tu urządził.
Zaskoczył mnie.
Myślałam, że będzie szukał żyjącej ofiary, Naomi.
Rys psychologiczny się zgadzał, ale nie cel.
To chyba dobrze, że nie myślisz jak zabójca.
Dobrze, że go dorwaliście.
Nawet po tylu latach,
grzebiąc w stogu siana…
Przeszłość zawsze jest obecna.
Renée, coś ci powiem.
Jeśli kiedyś mnie sprzątną, obyś ty prowadziła sprawę.
To wielki komplement.
A co z tym spiskiem? Z Olivasem i resztą gnojków?
Prokuratura się tym zajmuje.
I oczywiście trzymają mnie na dystans.
Wkrótce będę coś wiedziała.
W porządku.
Tu jest wszystko o sprawie Laury.
Gość miał długą listę ofiar.
To prawda.
Do zobaczenia.
Późno wczoraj wróciłaś.
Byłam z moim zespołem.
Potrzebujemy czasu razem.
Piękna.
Popływasz na niej?
A mogę nie?
Byłby z ciebie dumny.
Potrzebujemy więcej półek.
Dziękuję.
Trzymaj się.
Byłaś dzielna.
Renée!
- Cześć. - Harry, co tu robisz?
Podpytałem kumpla w prokuraturze
o ten wasz spisek.
Mów.
Sprawa za tydzień trafi do sądu.
Sześciu oskarżonych.
Sześciu?
- Dałam im siedem nazwisk. - Wiem.
Olivasa zwolnią.
Upiecze mu się.
Przykro mi.
Chcę, żebyś była
- na rozmowie o 14… - Chandler.
Dlaczego Robert Olivas nie jest oskarżony?
Daj nam chwilę.
- Skąd wiesz? - Z dowodów wynika,
że siedział w tym najgłębiej.
Chyba sama sobie odpowiedziałaś.
Dogadał się?
Co wam zaoferował?
Przy takich sprawach potrzeba kogoś, kto pójdzie na współpracę…
Daliśmy wam Santosa!
Potrzebowaliśmy kogoś wyżej.
Olivas się zgłosił.
Oczywiście.
Poszliście na łatwiznę.
Wiem, że wskutek zajścia z Olivasem
- możesz się czuć… - „Zajścia”?
Opowiedział nam o waszym zatargu.
Należało nam o tym powiedzieć.
To nie miało związku z faktem, że popełnił przestępstwa.
Nie rozumiesz kontekstu.
Ależ rozumiem. Rozumiem doskonale.
Parker, sprawa z Olivasem wzięła w łeb. Oddzwoń.
Co jest, Ballard? Co tu robisz?
Żmija!
Nie obchodzi cię, kogo skrzywdzisz!
Zawsze wszystko uchodzi ci płazem!
Spokojnie. Nie złość się tak.
Myślisz, że świat jest fair.
Nie jest.
I nie jest to moja wina.
Wiem, jak to wykorzystać.
Nic mi nie będzie.
Wyjdę z tego obronną ręką, jak zawsze.
Ale ty…
Ty już zawsze będziesz pracować w piwnicy.
Marząc o wydostaniu się.
Też to przerabiałam.
Byłam pewna, że wiatry będą mi sprzyjać.
Ale nie wiesz…
że plotki już się rozeszły.
Będziesz zakałą LAPD.
Wymażą twoje nazwisko ze wszystkiego.
A przy okazji, gdzie żona?
Już odeszła?
Zabrała chłopców?
To dzięki mnie. Skontaktowałam ją z Berchemem.
Daj mi powód.
Może i pracuję w piwnicy,
ale chociaż ciągle mam pracę.
Co mógł im zaoferować?
Nie wiem.
Dowiemy się za rok czy dwa,
kiedy wszystko wyjdzie na jaw.
Ale już nie może ukryć się za odznaką.
Pewnie żałujesz, że przyszłam do ciebie.
Nie.
Nie zrozum mnie źle.
Wkurza mnie, że nie dostanie tego, na co zasłużył.
Ale…
nie siedzę w tym sama.
- Mogę pomóc? - Renée Ballard?
To ja.
Aresztuję panią
za zabójstwo Roberta Olivasa.
Co takiego?
Ktoś go zastrzelił. Nie żyje.
Możecie chwilę zaczekać?
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska .