NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dzień dobry, panno Belmont. Dzwonię z pobudką.
- Temperatura wynosi dwa stopnie. - Pa.
Czy mam wysłać…
OŚRODEK WYPOCZYNKOWY BELMONT
Po prostu odmów.
Powiedz ojcu, że nie chcesz tej pracy.
Zabrał mnie tu na święta swoim prywatnym odrzutowcem.
Nie chcę go zranić.
Rany. Dzień dobry, panno Belmont. Terry Carver z obsługi gości.
Pani ojciec zatrudnił mnie jako pani asystenta.
To pani styliści.
Dobrze.
Nie chcę pracować w branży hotelarskiej.
Próbowałaś mu to powiedzieć?
Tatuś by nie zrozumiał.
Myśli, że to dla mnie idealna kariera.
Próbuję sobie wyobrazić, co musiałabyś nosić.
Oby nie plakietkę z imieniem.
- Co to za stanowisko? - Wiceprezes ds. atmosfery.
Chyba zmyślił je, by dać mi coś do roboty.
Już i tak mam ciężko.
Uznają mnie za rozpieszczoną córkę hotelowego magnata Beauregarda Belmonta.
Nie jestem rozpieszczona!
Sukienka czy spodnie?
Nie wiem. To materiał skóropodobny?
Wegańska skóra.
Tad, pomóż mi! Chcę sama się wykazać.
Okej. Jak tam twoje media społecznościowe?
Niedobrze. Mówiłam ci, że zhakowano moje konta.
Tak. Dobrze, że spotykasz się z jednym z najlepszych influencerów.
Codziennie mi przypominasz.
Po obiedzie z twoim ojcem
skoczmy na stok zrobić sobie parę selfie.
Wstawimy je na Instagram.
Chciałeś zachować związek w tajemnicy.
Może czas ujawnić się przed światem.
Zwiększy ci się liczba obserwujących.
I udowodnisz ojcu, że możesz pracować jako influencerka.
Chcę być zapamiętana za coś innego niż nazwisko.
Twój Tad o to zadba.
Tracę popularność.
Czas na selfie w limuzynie. Na razie.
Dobrze, kocham… Halo?
Słaby zasięg?
Coś w tym stylu. Postawmy na Valenyagi.
- Dobry wybór. - I boski kapelusz.
Panie Belmont!
Dobrze, że pana złapałem.
Jestem Jake Russell, właściciel…
- Hotelu Gwiazda Polarna. - Tak.
Sekretarka mówiła, że pan dzwonił.
- Piętnaście razy. - Aż tyle?
O co chodzi?
Chciałem zająć panu chwilę.
Jasne.
Ale musisz zjechać szybciej niż ja.
- Poważnie? - A co myślisz?
Zostajesz w tyle, młody!
Lepiej się pospiesz!
Niezła jazda.
Myślałem, że pana wyprzedzę, ale nie dałem panu rady.
Chodźmy. Porozmawiamy w drodze.
To miejsce wygląda jak SpaceX.
Staramy się wyprzedzać konkurencję.
Tutaj.
Rany. To wspaniałe miejsce.
To światowej klasy ośrodek narciarski.
Ale nie każdego stać na ośrodek światowej klasy.
Aż 70% początkujących uczy się jazdy w małych ośrodkach.
Takich jak twój.
Właśnie. A gdy stają się lepszymi narciarzami,
przenoszą się do ośrodków takich jak ten.
Mam zainwestować w twój hotel, by mieć pewność, że tak będzie?
Mniej więcej.
Skyler. Kakao?
- Jasne. - Dwa razy.
Oczywiście.
Mam tu koszty opłacalnej modernizacji.
Szybka winda, spa z jacuzzi, sauna…
Chciałbym pomóc, ale odpowiadam przed swoimi inwestorami.
Na pewno pan rozumie. Dzięki, kochana.
Na koszt firmy.
- I o co tylko poprosi. - Oczywiście.
Proszę wybaczyć, muszę lecieć.
To miłe, że pozwolił mi pan wygrać.
Dobra robota.
Zawiadomcie personel. Panna Belmont już idzie.
Poszedł na to?
- Nie. - Szkoda.
- To i tak było mało prawdopodobne. - Przykro mi.
- Widzimy się w hotelu. - Na razie.
Jestem w holu. Nie widzę cię.
Ja też jestem w holu.
Bądźmy szczerzy, trudno mnie przegapić.
Jestem przy gobelinie, który pasuje mi do kurtki.
Przepraszam.
Teraz jestem przy kominku.
- Hej! - Mam na sobie Valenyagi…
- Ojej… - O Boże!
Przepraszam. Nie widziałem pani.
Mój Valenyagi!
Chętnie zapłacę za pranie albo kupię wody…
Co się stało?
O nie! Tylko nie Valenyagi!
Pogarszasz sytuację.
- Wpadł na mnie. - To był wypadek!
Wyszedłem zza rogu, gdy ona szła.
- I oblałem ją. - Wszystko w porządku?
- Zdenerwowałem się troszkę. - Tad!
Ten miejscowy prostak zderzył się z moją dziewczyną
i zrujnował jej kombinezon.
- Przepraszam. To był wypadek. - Słuchaj, stary. Po prostu już idź.
Tędy.
Dobra. Zabierz ten palec.
Czy mademoiselle ma ochotę na wędzony bekon na jej sałatce?
Nie, dziękuję. Nie jem bekonu.
W porządku.
Ted, jak ci idzie ten biznes w Internecie?
To Tad, tato. To nie jest biznes.
Tad jest influencerem. Śledzą go miliony ludzi.
Jesteś sprzedawcą.
Od jak dawna się spotykacie?
Prawie rok, panie Belmont.
Mów mu Beauregard.
Prawda, tato?
No dobrze.
W każdym razie, Beau.
Wiesz, jak to jest. Pewnego dnia…
zjawia się ona.
W kawiarni życia.
Sierra to kawa venti.
Zyskuję popularność!
HOTEL GWIAZDA POLARNA
Cześć.
- Cześć, Jake. - Jak leci? Cześć, kolego.
No weź.
- Wszystko gra? - Cześć, Jake.
Próbuję uruchomić, ale nic z tego.
Zostaw go w szopie. Zajmę się tym.
Jasne.
Hej! Dokąd idziecie?
Tato! Choinka życzeń, pamiętasz? Mama zabierała nas co roku.
- No tak. - Teraz to zadanie babci.
Jake! Może pójdziesz z nami?
Byłoby fajnie,
ale goście chcą przejechać się saniami. Innym razem.
Zrobisz coś dla mnie? Wstawisz się za mnie u Mikołaja?
Przyda się każda pomoc.
Czyli nie poszło dobrze?
Belmont był ostatnią deską ratunku. Jeśli nic się nie zmieni…
Musimy być cierpliwi.
Potrzebujemy cudu.
Nie słyszałeś, tato? Boże Narodzenie to czas cudów.
- Prawda, babciu? - Tak.
Wspaniały optymizm.
Przynieście mi coś dobrego.
Jestem gotowy jechać na lotnisko. Każ kierowcy podjechać.
Dobrze.
Wciąż tu jesteś.
- Cześć. - Chciałam cię złapać przed wyjazdem.
Wrócę przed weekendem.
Załatwimy ci nowe biuro.
Może być obok mojego?
Tatusiu. Chodzi o tę pracę.
Tak?
Po prostu…
Nie chcę cię zawieść.
Nie byłabyś w stanie.
Dawno tego nie widziałam.
Twoja mama dała mi to w Gstaad.
Mówiła, że ta dziewczynka cię przypomina.
Dziwne, że pamiętasz.
Miałaś pięć lat, gdy…
Pamiętam jej perfumy i jej śmiech.
Jak czesała mi włosy.
Ten hotel bardzo mi o niej przypomina.
Wciąż za nią tęsknię.
Ja też.
- Obiecałem jej, że się tobą zaopiekuję. - Dałeś mi wszystko, czego pragnęłam.
No dobrze.
Wrócę przed Wigilią.
Dobrze.
Bezpiecznego lotu.
Nie martw się o mnie.
Będę w dobrych rękach.
Będę z Tadem.
Proszę pana!
Uwaga! Przejeżdżam!
Halo! Ruszać się!
Nie przeszkadzajcie mi, gdy będę z Tadem. W razie czego napiszę SMS-a.
Dobrze. Kiedy podać kolację do apartamentu?
Miałeś nie przeszkadzać.
Moja damo, rydwan czeka.
Sesja miała być tutaj.
Zarezerwowałem prywatną gondolę.
Gondole są dla frajerów. Wskakuj.
Barwny gość.
Tata ucieszyłby się, gdyby sesja była tutaj.
Poczekaj, aniołku.
Fajna piosenka.
Troszkę fałszujesz.
Gdzie twój świąteczny nastrój?
Dobra, gołąbeczki. Mam gorące kakao i świeże pierniki.
- Gotowi? - Tak, jedźmy!
Czy to jest bezpieczne?
Przyjacielu, ten kunsztowny pojazd
służy nam od pokoleń.
Gdzie twoja żądza przygód?
Nic wam nie grozi.
Hej, coś odpadło!
- Ciasteczko? - Dziękuję.
- Będzie dobrze. - Miłej jazdy.
Dokąd dokładnie jedziemy?
Śledzę konto narciarza pozatrasowego.
Oznaczył to ustronne miejsce.
Wygląda niesamowicie.
Ciężkie.
Wiesz, że nie jeżdżę na nartach?
Nikt nie musi wiedzieć.
Chodzi o iluzję.
Wiesz, jak odczepić skuter?
A wyglądam na kogoś, kto wie?
Poradzę sobie.
Skuterze śnieżny, odczep się.
- Co ty robisz? - Zaczekaj!
Tad, on nie jest aktywowany głosem!
Tad!
Tad! Dostaję tu łomot!
Dobrze się bawisz?
Bardzo.
Brak zasięgu. Musimy coś wymyślić.
Myślę, że jest…
tam.
- Nie wiesz, jak wrócić, prawda? - Wiem.
Trzymaj się.
NIEBEZPIECZEŃSTWO! ZAWRACAĆ!
Tad!
Patrzcie, to Choinka Życzeń!
Mam tu pieczone kasztany, kochani.
Teraz my.
Pamiętaj, masz tylko jedno życzenie, więc niech będzie dobre.
Dobrze, ale czy mogłabyś wyglądać na bardziej wysportowaną?
Nie chcę wyglądać, jakbym się spociła.
- Brakuje tylko jednego. - Czego?
Nie wymyślę tego na własną rękę,
więc poproszę o twoją.
Sierro Belmont, ten niecały rok u twego boku
był naprawdę magiczny.
Wiedz, że cokolwiek przyniesie przyszłość,
chcę spędzić ją z tobą.
Sierro Belmont,
wyjdziesz za mnie?
Och, Tad!
Jest za duży, skarbie.
Dopasujemy rozmiar.
Potwierdźmy to oficjalnie.
Pierwszy post w mediach społecznościowych jako para narzeczonych.
Już.
- Zażyczyłam sobie… - Nie mów mi.
Zachowaj je w tajemnicy, inaczej się nie spełni.
- Wesołych świąt. - Dziękujemy.
A twoje życzenie?
Już się spełniło.
Kiedy się urodziłaś.
Kocham cię, babciu.
Zawieśmy je na tej gałązce.
- Gotowa? - Tak.
Już.
Bardzo dobrze.
- Tad? - Pogoda się zmienia.
Wracajmy do hotelu.
- Dobra. - Tad.
Tad!
Trzymaj się!
Mam cię!
- Wyślizguję się! - Trzymaj się!
Sierra!
Nie!
O mój…
Zaczekajcie tu.
Co to jest?
- Oby to nie był trup. - Przestań, straszysz mnie.
O Boże.
Czy to trup?
Słyszy mnie pani?
Tu Jake po drugiej stronie Hoosier.
Mamy Kod Trzy. Potrzebny jest patrol narciarski.
Robi się, Jake.
PRZYCHODNIA
Jak się czuje?
Ma tylko lekkie wstrząśnienie mózgu.
Ale nie w tym problem.
Nie pamięta niczego sprzed wypadku.
Amnezja?
Albo coś w tym stylu.
Ale się obudziła. To dobrze, prawda?
To zależy od punktu widzenia.
- Proszę się nie ruszać. - Nie dotykaj!
Zabierz łapy!
Mówiłam, że nic mi nie jest.
Dobrze.
W porządku. Spróbujemy później. Dziękuję, Gene. Zajmiemy się tym.
W końcu ktoś, kto tu rządzi.
Proszę jej powiedzieć, żeby mnie wypuściła.
Chcielibyśmy to zrobić, ale musimy się dowiedzieć, kim pani jest.
Jak to?
Wiem, kim jestem.
Nazywam się…
Szukaliśmy dokumentów w pani ubraniach, ale nic tam nie było.
Znalazłem to. Przybory do makijażu.
- Gdzie moje ubrania? - Zespół pogotowia musiał je rozciąć.
- A odciski palców? - Pobraliśmy je, gdy ją przywieźliśmy.
Nie ma ich w bazie danych, więc nigdy jej nie aresztowano,
a może nawet nie zatrudniono.
Więc co mamy z nią zrobić?
Mógłbym wrzucić jej zdjęcie na stronę o zaginionych.
Ale są święta.
Jeśli nic sobie nie przypomni ani nikt jej nie szuka,
niewiele mogę zrobić.
Przepraszam, ona jest tutaj
i nie będzie więźniem, bo nie umiecie wykonywać swojej pracy…
- Moja głowa. - Dobra.
Spokojnie.
Chciałbym móc zrobić więcej,
ale musimy przestrzegać procedur przy osobach nieznanych.
Nieznanych?
Nie jestem nieznana!
Nie wiem, jak panią nazywać.
Nie ma pani tożsamości, pieniędzy ani dokąd pójść.
Ja mam hotel.
Parę osób odwołało rezerwacje. Mogłaby zostać z nami.
A pan to kto?
To Jake Russell. To on panią znalazł.
Wygląda znajomo?
Nie, to na pewno ktoś obcy.
Nie pójdę z nim, żeby zamordował mnie w lesie.
Jake jest właścicielem Gwiazdy Polarnej.
Gwiazda Polarna?
Jest tam obsługa pokojowa?
Oferujemy raczej nocleg ze śniadaniem.
Jakim śniadaniem?
Może jednak tutaj będzie jej lepiej.
Nie.
Cóż…
Powrót do codziennej rutyny może przywrócić pani pamięć.
Pani decyzja. Może pani tu zostać
albo skorzystać z oferty Jake’a.
Świetnie!
Po prostu świetnie!
Co to za las, gdzie nie ma wieży przekaźnikowej?
Cześć, tu Tad Fairchild.
Właśnie przeżyłem śmiertelnie groźny upadek
i utknąłem w odległym lesie lodowcowym.
To nagranie będzie świadectwem mojej dzielnej walki o życie.
Jeśli znajdziecie moje ciało…
wstawcie ten filmik…
Gdzie ja jestem?
Przeszukałem rzeczy znalezione.
Nie wiem, czy będą pasować, ale na razie muszą wystarczyć.
Są używane?
Pewnie tak.
Czasem goście zostawiają tu niechcący swoje rzeczy.
Nie wiem, czy ktoś zostawił to niechcący.
Pokój gotowy. To świeże ręczniki, a na łóżku jest czysta pościel.
Miło mi, że to robicie,
ale nie zostanę tu długo. To tylko na chwilę.
Na razie utknęła pani z nami.
Zaprowadzę panią.
Co się stało?
Tam była dzika, włochata bestia!
Sprawdzę.
Chyba już sobie poszła.
Jesteśmy w dziczy, więc mogą pojawić się goście.
Mogą tam sobie zostać.
Dam im znać.
Co?
Nic.
Fajna babcina koszula.
Jeśli to komplement…
Przyjmę go.
Dobranoc.
Zawieszam haczyki
Licząc na rybkę…
Sanktuarium!
Myślałem, że już nigdy nie zobaczę człowieka.
Spójrz na siebie.
Jesteś piękny.
Jak ci na imię, wybawicielu?
Ralph.
Ralph?
Padła mi bateria w telefonie.
Nie masz może ładowarki do modelu 15?
Nie. Nie lubię komórek.
Nie ufam im.
Może kawy?
Tak, poproszę, Ralph.
Po tym koszmarze to będzie nektar bogów.
Pomóc ci zdjąć tę przynętę z twarzy?
Jaką przynętę?
Tę na twojej twarzy.
Widzę ją.
To był tylko sen.
Co z tym jest nie tak?
Cześć!
Dzień dobry!
To nie sen.
Kim jesteś?
Cześć.
Ale tu bałagan.
Nikt jeszcze nie przyszedł posprzątać.
Jestem Avy.
To ty nie wiesz, kim jesteś, prawda?
- Chyba tak. - Tata mi powiedział.
Masz może suszarkę?
- W moim pokoju. - Dziękuję.
Jak mamy się do ciebie zwracać?
Nie wiem. Są jakieś imiona, które ci się podobają?
Cóż… Wybierzmy imię jednego z nich.
Chodź ich poznać.
To Frankie, to Wallace, to Potter, a to Sarah.
Sarah? Podoba mi się.
Dobra. Niech będzie Sarah.
To twoja mama?
Tak.
Zmarła niecałe dwa lata temu.
Tak mi przykro.
Bardzo za nią tęsknię.
Czasem…
Nieważne. Pomyślisz, że to dziwne.
Nawet nie wiem, kim jestem. Nie ma nic dziwniejszego.
Wiesz…
Czasem rozmawiam z jej zdjęciem.
To wcale nie jest dziwne. To piękne.
Jak się czujesz?
- Znacie mnie? - Poznaliśmy się na saniach.
Ale byłaś nieprzytomna.
- Smacznego. - Dziękuję.
Byłam nieprzytomna.
Cześć wszystkim! To Sarah!
Sarah.
Tak na próbę.
Poznałaś już tatę. To moja babcia.
Tak. Alejandra.
Zgadza się.
Skończyły nam się naleśniki dyniowe,
ale jeśli chcesz, mogę ci zrobić jajecznicę.
Jestem w stanie sama zrobić sobie śniadanie.
Jest zepsuty.
Nie, wystarczy wcisnąć i przekręcić.
Dziękuję.
Szybko się leje.
Jajko?
Dziękuję.
Pokazałaś jajku, kto tu rządzi.
Nabałaganiłam.
Wiesz co? Usiądź tam,
a ja się tym zajmę.
Dobry pomysł.
- Bekon? - Nie jem bekonu.
Ale bekon jest pyszny.
Próbowałaś go kiedyś?
Nie pamiętam.
To skąd wiesz, że go nie jesz?
Lubię bekon.
- Co to za babeczki? - Chyba nie jest stąd.
- Masz ulubioną? - Jest w niej coś…
Mam wrażenie, że ją znam.
Naprawdę?
Mówiła, żeby jej nie przeszkadzać.
Ale to było prawie 24 godziny temu.
Panno Belmont?
Tu ochrona hotelu. Mogę wejść? Halo?
Panno Belmont?
To ja, Terry.
Nie spała tu zeszłej nocy.
Na pewno? Może pościeliła łóżko?
Panna Belmont ścieląca łóżko? Wykluczone.
„Nie mogę się doczekać, aż cię tam zabiorę. Całuję, Tad”.
Planowali wspólny wypad.
- Ale dokąd? - Nie dotykaj mnie.
Zrozumiano.
Gdzie ja jestem?
Ralph?
CZŁOWIEK CHODZI PO KSIĘŻYCU
Niemożliwe.
Ralph!
Dzień dobry!
Chciałem, żebyś się wyspał.
To twój wóz?
Tak.
Co się z nim dzieje?
Padł jak przydrożna padlina.
- Okropny obraz. - Zostawimy wiadomość i pójdziemy pieszo.
To tylko parę dni marszu przez przełęcz.
- Dni? - W zależności od pogody.
Może usmażę rybkę na śniadanie? Może być?
Nie jem ryb. To egzotyczne zwierzaki w moim akwarium na Manhattanie.
Jak chcesz.
Sam sobie coś zrób.
- Co mam z tym zrobić? - Rzucić w wiewiórkę?
To nic.
Dziękuję.
Wesołych świąt.
Kolejne odwołanie.
- Żartujesz? - Idą do Airbnb.
- Jak mamy z tym konkurować? - Wszystko się ułoży.
Nie wiem jak. Nie stać nas nawet na pomoc domową.
- Wiem. - Hej.
Czy ktoś dzwonił w mojej sprawie?
Niestety nie.
Nie rozumiem.
Na pewno ktoś mnie szuka.
Nic sobie nie przypomniałaś?
Nie, ale według lekarki muszę robić normalne rzeczy,
by odzyskać pamięć.
Ciekawe, co to są „normalne rzeczy”.
Zalecenie lekarza.
Powodzenia.
To prześcieradło jest złe!
Ścieliłaś kiedyś łóżko?
Raczej nie.
Może spróbuj czegoś innego?
Mówię ci, stary, pojedź gondolą na górę…
Położyć je tutaj?
Serio?
O nie.
Tylko nie utknij.
Dam sobie radę.
Daleko jeszcze?
Nie. Trzymaj się mnie.
Chyba nie dam rady!
Ralph!
Zostaw mnie tu.
Ratuj się.
Trzymaj się.
Pomogę ci.
Dobra.
Aleś ty silny.
To ci pomoże.
Już.
Gotowy?
A co z tobą?
O mnie się nie martw. Mam duże stopy.
Chodź. Idziemy.
- Nic ci nie jest? - Utknęła.
Pomogę ci.
Dziękuję.
Czasem nie ma co się spieszyć.
Trzeba działać powoli.
Moja mama zawsze mówiła:
„Najgorsze kołtuny same się rozplączą…”
…jeśli tylko trochę im pomożesz.
Gotowe.
Kołtuny zniknęły.
Pamiętasz swoją mamę?
Tak. Chyba tak.
Avy?
Co tu się stało?
Co to jest?
- To nie ja. - Spójrzcie na ten bałagan!
Przepraszam.
Świetnie. Tylko tego brakowało.
Cześć.
Balthazarze.
Miło cię poznać.
Przedstawiłabym się,
ale nie wiem, kim jestem.
Mogę ci powiedzieć, że jestem bezużyteczna.
Nic mi nie wychodzi.
Powinnam mieć jakieś umiejętności, prawda?
Dzięki za wsparcie.
Zobaczmy, czy uda mi się przynieść drewno.
Do zobaczenia.
O rety. Jesteś ranna?
Nie.
Ja to wezmę.
W porządku?
Tak.
Posłuchaj.
Niepotrzebnie to mówiłem.
Nie chodzi tylko o to.
Minęły prawie dwa dni i nikt mnie nie znalazł?
Jestem jak nieodebrany bagaż.
Daj spokój. Nie mów tak.
Na pewno masz bliskich, którzy się o ciebie martwią.
Pewnie właśnie cię szukają.
Tak myślisz?
Oczywiście.
Może pójdziemy na jarmark bożonarodzeniowy?
Będzie tam dużo ludzi.
- Może ktoś cię rozpozna. - Nie chcę sprawiać kłopotów.
To żaden kłopot.
Poza tym Avy się ucieszy.
Dobra.
Nie. Zatrzymaj ją.
No tak.
Dzięki.
JARMARK BOŻONARODZENIOWY
Bardzo tu pięknie.
Wygląda znajomo?
Nie. Chyba nigdy tu nie byłam.
Chodźcie! Jesteście za wolni!
Avy nie może doczekać się świąt.
Ale piękne sanie.
Wykapana Carla.
Była moją żoną.
Avy mi o niej mówiła.
Przykro mi.
Dziękuję.
To było ciężkie parę lat.
Nie sądziłem, że tu zostaniemy.
Dokąd byście poszli?
Może wrócilibyśmy do miasta.
Zajmowałem się organizacją wyjazdów na narty.
Ale hotel jest w rodzinie Carli od trzech pokoleń.
Jej ojciec dał nam go w prezencie ślubnym
i zakochałem się w nim.
- Nie chcę go sprzedawać, ale… - Ale?
Ludzie lubią nowoczesne, krzykliwe ośrodki, wszelkie udogodnienia.
Ale w prostych rzeczach jest coś wyjątkowego.
No wiesz, domowe posiłki,
gorąca czekolada przy kominku,
dom z dala od domu.
Nie wiem.
Może się mylę.
Tato, Sarah!
Spójrzcie.
Piękne, prawda?
Masz dobry gust, młoda damo.
Sanie są piękne, ręcznie wykonane.
Jadą jak wiatr.
Wyglądają fantastycznie.
Ale są dla nas za drogie.
Pilnuję stoiska dla przyjaciela.
Jeśli coś wam się spodoba…
Spójrzcie.
Piękne.
Wszystko gra?
Tak.
Weźmiemy to.
Wspaniale.
- Dla ciebie. - Nie mogę.
To wczesny prezent na święta.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Wesołych świąt.
Dziękuję.
- Nie przegapmy zapalania choinki. - Idziemy!
Wesołych świąt.
Powitajcie burmistrza Summit Springs.
Witajcie na dorocznej ceremonii zapalania choinki.
To wyjątkowe wydarzenie.
Mówiąc między nami,
to dlatego lubię być burmistrzem.
Ale nie przyszliście tu słuchać mojego ględzenia.
Przyszliście zobaczyć światła. Nie przedłużajmy tego.
Skarbie, może ty pomożesz mi to zrobić?
Ja?
Kiedy będziemy odliczać, popchnij tę laskę.
Jesteście gotowi?
Tak!
Dobra! Odliczajcie ze mną.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Nie słyszę cię.
Nie umiem śpiewać.
Kto ci tak powiedział? No dalej, są święta.
Dobranoc, mała.
Zasnęła.
Jak suseł.
Gdy zobaczyłaś tę kulę śnieżną,
miałaś minę, jakbyś już ją gdzieś widziała.
Przypomniało mi się, jak byłam małą dziewczynką
i pewna piękna kobieta dała mi coś takiego.
To mogła być moja matka.
Ale wspomnienie się rozmyło.
Przynajmniej coś sobie przypomniałaś. Dobre i to na początek.
Tak.
To był długi wieczór.
Tak.
Też jestem wykończony.
Dobranoc.
Jake?
Chciałam ci powiedzieć…
Nigdy nie spotkałam kogoś takiego jak ty,
bo na pewno bym to zapamiętała.
Dobranoc.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
To tylko ja. Przyszłam posłać…
Najważniejszy jest ruch nadgarstków.
Dobra.
Nie szkodzi. Jeszcze raz.
- Użyj obu rąk. - Dobra.
Raz,
dwa,
trzy!
Hej!
Proszę, koordynacja wzrokowo-ruchowa.
Proszę bardzo.
- Oby ci smakowało. - Mniam!
Wystarczy odpowiednia ilość.
Idealnie.
Dobrze.
Musisz użyć dużo lukru, żeby się trzymało.
Okej. Tak dobrze?
- Tak. - Tak.
O rety!
- Tak nie może być! - Hej!
Obie to zrobiłyście!
Pamiętajcie, wewnętrzna krawędź.
Ostatni kupuje pizzę. Gotowi?
Dalej!
Jedziemy!
- Dobrze wam idzie! - Gotowa do jazdy?
Nie wiem, czy to pamiętam.
To łatwe. Jedź za dziećmi, powoli, tak jak mówiłem.
- Nic ci nie będzie. - No dobrze.
Pokaż, co potrafisz.
Nieźle.
O nie.
Trzymaj się!
Mam cię!
Przepraszam, nie chciałam.
Nie szkodzi.
Dziękuję, że mnie uratowałeś.
Do usług.
Proszę. To rachunek.
Trzymajcie się.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Dzięki za pobyt. Wesołych świąt.
- Nawzajem. - Pa, Sarah.
Pa.
Alejandra?
Wybacz, kochana. Nie zauważyłam cię.
Wszystko w porządku?
Tak. Po prostu trochę mi smutno.
Pewnie nie powinnam tego przeglądać.
Co to jest?
Nazywam to naszą Księgą Wspomnień.
Kartki świąteczne, programy weselne, notatki od gości.
To twoja córka. Jest bardzo piękna.
Dziękuję.
Ty też jesteś piękna.
Od czasu do czasu przypominam sobie,
jak nasz mały hotelik wpłynął na życie innych.
Zwłaszcza…
że niedługo może nas tu nie być.
- Jake nie chce sprzedawać. - Może nie mieć wyboru.
Jeśli tak dalej pójdzie,
być może spędzamy tu nasze ostatnie święta.
Nie musisz się tym przejmować.
Muszę odebrać Avy.
Odłożysz to potem do biurka Jake’a?
- Jasne. - Dziękuję.
- Co się dzieje? - Szuflada się zacięła.
Tak, zamierzałem ją naprawić.
To naprawdę piękne. Czemu nie powiesisz tego na choince?
Bo…
nie jestem gotowy.
Przepraszam. To nie moja sprawa.
Nie, przepraszam. Po prostu…
Carla i ja kupiliśmy to razem.
A potem zachorowała.
No i…
Nie chcę się tego pozbywać,
ale nie jestem gotowy wieszać tego na choince.
Muszę iść, bo spóźnię się na zbiórkę zabawek.
Co takiego?
Miasto organizuje ją co roku
dla rodzin, którym jest ciężko.
To bardzo miłe.
Każde dziecko zasługuje na prezent na święta.
Pomóc ci?
Tak, byłoby miło.
- Jak leci? - Skończyłam pierwszy.
Rany!
Całkiem nieźle. Pokażę ci sztuczkę.
Trzeba używać jak najmniej papieru.
Technika oklejania nie powinna wymagać więcej niż trzech kawałków taśmy.
Robisz to tak,
a potem tak.
I tak.
Bardzo dobrze.
Mówiłem.
Jacob! Cieszę się, że tu jesteś.
Nie zapomniałbym o mej świątecznej dziewczynie.
- Widzę, że już to zrobiłeś. - To Sarah.
- Wesołych świąt. - Nawzajem.
- Miło mi. - Mnie też.
- Jake, potrzebujemy pomocy. - Zaraz wracam.
Nie obgadujcie mnie.
Możemy zostawić tu zabawki?
Cześć, dziękuję.
- Wesołych świąt, dziękuję. - Proszę.
Nie wiem, co byśmy zrobili bez Jake’a.
Zgłasza się na ochotnika, daje datki.
Nie zliczę fundacji, którym pomógł.
Szkoda, że miasto nie ma jak pokazać, ile on dla nas znaczy.
- Świetnie zapakowane. - No nie wiem.
Dziękuję, że nam pomogłaś.
Dziękuję za zaproszenie. Wszyscy byli tacy mili.
A więc…
Będziesz o tym pamiętać, gdy odzyskasz pamięć?
Nigdy tego nie zapomnę.
Stoimy pod jemiołą.
Zgadza się.
Może nie powinniśmy tego robić.
A jeśli jesteś w związku?
To byłoby niefortunne.
Dla nas obojga.
Tak. No cóż.
Prawie skończyłam.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Wiem, jak pomóc Gwieździe Polarnej.
Mam dane kontaktowe prawie każdego gościa
z ostatnich 30 lat.
Doskonale.
A to co?
Zbiórka funduszy na hotel.
Fajnie. Rozmawiałaś o tym z tatą?
Nie ma mowy.
- Co? - Słyszałaś.
Nie zorganizuję zbiórki na ratowanie hotelu.
To nie będzie zbiórka.
Tylko świąteczna impreza ze wspominkami.
Zaprosimy wszystkich byłych gości,
by uczcić ich ulubione wspomnienia.
Poprosimy o darowiznę, ale co z tego?
Ja tutaj mieszkam.
Nie chcę być postrzegany jak ktoś, kto potrzebuje jałmużny.
Ale nie chcesz stracić Gwiazdy Polarnej, prawda?
Może chcę.
Nie mówisz serio.
Mam dość zmagań z tym miejscem.
Mam dość tego, że wszystko się psuje.
I zastanawiania się, jak dotrwamy do końca miesiąca.
Nie możesz zostawić tego hotelu.
- Pomyśl o wszystkich wspomnieniach. - Myślę bez przerwy.
Niektóre chętnie bym zapomniał.
Co ty wiesz o wspomnieniach? Zapomniałaś własne imię.
Sarah, zaczekaj.
Posłuchaj.
Nie chodzi o ciebie.
A właściwie tak.
Odkąd tu się zjawiłaś…
Pojawiły się we mnie uczucia… Myślałem, że już takich nie poczuję.
Masz rację. Z tym miejscem wiąże się wiele wspomnień.
Po prostu boję się
tworzyć nowe.
Nawet z kimś takim jak ty.
Proszę.
Wszystko w porządku?
Tak.
Co się stało?
Nic, tylko…
Chodzi o Sarah?
Wiem, że ci ciężko,
zwłaszcza o tej porze roku.
Nie wiem.
Sam już nie wiem, co robię.
Robisz, co w twojej mocy, by rodzina trzymała się razem.
Ale już wszystko w porządku.
Jake.
Możesz odpuścić.
Sarah. Robimy płatki śniegu. Pomożesz mi?
Teraz nie mogę, może później.
Alejandro, możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Chyba już czas, żebym odeszła.
Nie mów tak. Możesz zostać tak długo, jak trzeba.
Dziękuję, ale tak będzie najlepiej dla wszystkich.
Zaraz. Co?
Sarah, odchodzisz?
Nie możesz.
Niestety tak.
Myślałam, że zostaniesz z nami na święta.
Chciałabym, ale nastąpiła zmiana planów.
Tak, plany się zmieniły.
Tato!
Co to jest?
Czekałem z tym na odpowiednią chwilę.
Ale Sarah musi nam pomóc.
Proszę.
Ale mówiłeś…
Nie chcę tego robić bez ciebie.
Trochę w lewo.
- A teraz? - Idealnie.
Pięknie, Jake.
Wiecie, czego tu trzeba?
Imprezy świątecznej?
Do dzieła. Chodźmy.
Trochę bliżej siebie.
Na trzy krzyczcie „wesołych świąt”.
Raz, dwa, trzy.
Wesołych świąt!
Miłej jazdy.
Drukuję.
Zapraszamy do Gwiazdy Polarnej.
Będzie impreza wigilijna.
Proszę. Wesołych świąt. Impreza świąteczna w hotelu.
W Wigilię o 19.
Impreza w Gwieździe Polarnej.
Tutaj.
Odbędzie się 24 grudnia. Pewnie macie plany, ale zapraszamy.
Kolacja gotowa.
Czas na pyszną fasolę.
Proszę bardzo.
Dziękuję, przyjacielu.
To najlepsza fasola z puszki,
jaką w życiu jadłem.
Ralph! Rozważałeś założenie bloga survivalowego?
Znalazłbym ci sponsorów.
Dziękuję, Tad. To by było coś.
Ostre.
Tak, trochę pikantne. Potrafi dokopać.
Właśnie czuję.
I to mocno!
Nieźle dokopało.
Właśnie wchodzi.
Cześć! Właśnie dotarłem do hotelu. Zadzwoń do mnie.
Dziękuję, Morgan.
Terry?
Pan Belmont. Wrócił pan.
Muszę pogadać z Sierrą, ale nie odbiera.
- Niech przyjdzie do mnie do biura. - Przykro mi.
Nie wiem, gdzie jest.
Co?
Prosiłem, żebyś się nią zajął.
Pojechała z panem Fairchildem na narty
i wtedy widziałem ją po raz ostatni.
Co? Nie widziałeś mojej córki od czterech dni?
Myślałem, że ona i pan Fairchild chcą spędzić trochę czasu na osobności.
- Mówiła, by jej nie przeszkadzać. A ja… - My.
My znaleźliśmy ten liścik.
Moja córka nie rusza się nigdzie bez bagażu.
Niech ochrona sprawdzi teren. Przeszukajcie cały ośrodek.
- Robi się. - A ty zadzwoń do biura szeryfa.
Dobrze. Co mam powiedzieć?
Że ma znaleźć moją córkę.
No tak.
IDZIEMY PRZEZ PRZEŁĘCZ NA PIECHOTĘ. ZNAJDŹCIE NAS!
Potrzebujemy ekipy poszukiwawczej. Para głupków zgubiła się w przełęczy.
Przyjąłem. Wiemy, kto to jest?
Tak, to Ralph. Znowu kłusuje.
Tak?
Jesteś prawie gotowa?
Szukam czegoś do ubrania.
Właśnie dlatego tu jestem.
Pozwoliłam sobie wybrać coś dla ciebie.
Oby pasowało.
O rety. Dziękuję. Nie musiałaś.
Ale chciałam.
Przy tobie Jake się uśmiecha. Dawno tego nie robił.
Przyniosłam ci też buty.
Dziękuję.
- Widzimy się na dole? - Tak.
Ralph, tym razem cię spiszemy.
Co? To skandal! Ten człowiek to bohater.
- Kłusował na terenie rządowym. - Uratował mi życie.
Mnie też musicie aresztować.
Ted?
Beau!
Co ty tu robisz?
- To długa i straszna historia. - Gdzie moja córka?
Nie wiem. Pewnie w hotelu.
Nie ma jej w hotelu. Powiedziano mi, że jest z tobą.
Tak, ale rozdzieliliśmy się na szczycie góry.
- Oświadczyłem się jej. - Co?
Mówisz o ślubie?
Tak.
- Będę mówił do ciebie „tato”. - Gratulacje.
- Dzięki, przyjacielu. - Wiem, gdzie ona jest.
Czekaj. Co z Ralphem?
Jasper, puść go.
Są święta.
Dziękuję, Tad.
Bądźmy w kontakcie.
Twoje kajdanki.
Hej, co robisz?
Tylko sprawdzam.
Napisano tu: „Nie otwierać przed świętami”.
Obserwuję cię.
Myślisz, że mamy dość jedzenia? Nie chcę, żeby zabrakło.
To nie będzie problem. Jest Wigilia.
Ludzie mają co robić. To impreza na ostatnią chwilę.
Jest późno, a nikogo nie ma.
Nie trać nadziei. Wystarczy odrobina wiary.
Wow!
Sarah.
Śliczna sukienka.
Wyglądasz…
Pięknie.
Dziękuję. Alejandra mi ją kupiła.
Ślicznie w niej wyglądasz.
Avy, pomóż mi zrobić więcej przystawek.
- Tata mówił, że wystarczy. - Avy.
A więc…
Wszystko gotowe na przyjęcie?
Tak myślę.
Chcesz przeprowadzić ostateczną inspekcję?
Jasne.
Wygląda świetnie.
Przesunęliśmy kilka stołów
i wstawiliśmy parkiet na wszelki wypadek.
Może go wypróbujemy?
Nie wiem, czy umiem tańczyć.
Czuję, że to będzie udany wieczór.
To dziwne, że liczę, że nikt się nie zjawi?
Cześć!
- Wesołych świąt. - Przyszliście.
Przepraszamy za spóźnienie.
Utknąłem za pługiem Eda Hudsona.
Dziękujemy, że pan przyszedł.
Nie tylko ja.
Miło cię widzieć.
- Wesołych świąt. - Tak!
- Wesołych świąt! - Wesołych świąt!
Wesołych świąt!
- Zjedzcie coś. - Dziękuję.
Cześć! Dziękuję.
Jak się masz?
Dzięki za przybycie.
Miło cię widzieć!
- Chyba wszyscy dobrze się bawią. - Tak. To twoja szansa. Idź.
Nie wyjdę tam. Nie wiem, co powiedzieć.
Będzie dobrze.
Wszyscy będą zachwyceni. Świetnie się bawią.
Proszę o uwagę.
Chcę powiedzieć,
że nie wolno jeść domku z piernika.
To tylko dekoracja.
To do ciebie, Kenny.
Żartuję. Witam wszystkich.
Mam na imię Jake. Jestem właścicielem…
Wszyscy wiemy, kim jesteś, Jake.
Słuszna uwaga. W każdym razie…
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Dasz radę.
Chciałem tylko powiedzieć…
Chodzi o to, że Gwiazda Polarna…
Jest taka sytuacja…
Nie dam rady.
Pamiętam naszą pierwszą wizytę w Gwieździe Polarnej.
Nauczyłeś mojego syna jeździć na nartach.
Przyznaję, że nie uczył się szybko.
O nie.
Pracuje w patrolu narciarskim.
Jestem ci to winien za tamte lekcje. Wybacz, że tak późno.
Howard, nie mogę.
O rany.
Po ślubie nie było nas stać na miesiąc miodowy.
Dałeś nam największy apartament,
z szampanem i wszystkim, i nie wziąłeś za to ani grosza.
Chcemy ci to dać.
Dziękuję wam.
Dziękuję.
To dobry moment, by coś ogłosić.
Radni miasta zaproponowali,
by uznać Gwiazdę Polarną za zabytek.
O rany.
To powinno pomóc z funduszami i dotacjami na remonty.
A ze swojej strony…
Za to, że odholowałeś mi kiedyś auto z zaspy śnieżnej.
O rety. Nie wierzę, że to pamiętasz.
- Jesteś dobrym człowiekiem. - Dziękuję.
Kochamy cię.
Dziękuję.
- Dzięki. - Wesołych świąt.
Wesołych świąt.
Dziękuję. Wesołych świąt.
- Wesołych świąt. - Dziękuję.
Dziękuję wszystkim.
- Zasłużyłeś. - Wesołych świąt.
- Kochamy Gwiazdę Polarną. - Dziękuję.
Miło, że możemy coś dla was zrobić.
Naprawdę nie wiem, co powiedzieć.
To wszystko…
jest dla mnie trochę przytłaczające.
Ale chciałbym coś powiedzieć.
Ten wieczór nie byłby możliwy,
gdyby nie nasz wyjątkowy gość,
który zamieszkał u nas w hotelu.
Zmieniła sposób, w jaki postrzegam wiele rzeczy,
w tym samego siebie.
Możemy ją tu zawołać?
Podejdziesz tu na chwilę?
Podziękujmy wszyscy…
Sierra!
W końcu cię znalazłem! Kochanie!
Spójrz na siebie.
Szukałem i szukałem.
Proszę bardzo. Spotkali się na święta.
Więc masz na imię Sierra.
Tak. To moja córka.
- Co powiedział? - Jego córka?
Sierra.
Pamiętam to imię.
Tak mam na imię.
Oczywiście, że tak masz na imię.
A ty to kto?
To ja, Tad Fairchild, twój narzeczony.
- Jestem zaręczona? - Tak.
Jesteś córką pana Belmonta?
Tata.
Tak, skarbie.
Poznaliśmy się w zeszłym tygodniu.
- Pan Russell? - Tak, Jake.
Przepraszam, ja…
- Nie wiedziałem, kim jesteś. - A ja nie pamiętałam.
Na pewno pamiętasz to.
Jest za duży.
Chyba ci to mówiłam, prawda?
Tad.
Jechałam na nartach, spadłam i uderzyłam w drzewo.
Potem trafiłam tutaj.
Z tobą.
Jake.
Z tobą.
Nie mam pojęcia, co się stało,
ale widzę, że zadbałeś o moją córkę.
Doceniam to.
Zabierzmy cię do hotelu.
Gorąca kąpiel i szampan, żeby oczyścić umysł.
Tak, hotel. Muszę wracać.
Właśnie.
Sarah, zaczekaj!
Nie odchodź.
Przykro mi, skarbie.
Muszę wracać do domu.
Chodź, skarbie.
Nie wiem, co powiedzieć.
Bardzo ci dziękuję.
To nic takiego. Zapomnij o tym.
Do widzenia.
Tato, dokąd idzie Sarah?
Ma na imię Sierra. Wraca do domu.
Jake?
Chciałam ci powiedzieć… Nigdy nie spotkałam kogoś takiego jak ty.
W porządku?
Trzy.
Hej!
Nie chcę tego robić bez ciebie.
Pięknie.
Panno Belmont? Wstała pani?
Tak.
Pan Fairchild chciał pani przypomnieć,
że za dwie godziny odbędzie się konferencja prasowa.
Bo… Ojej, błyszczące.
Możecie wejść.
Media bardzo interesują się pani historią.
Panno Belmont, co pani robi?
Pomagam ekipie sprzątającej.
W końcu są święta.
Dobrze się pani czuje?
Tak.
Mam piękny strój prosto z Mediolanu.
Postawię dziś na prostotę.
Rozumiem.
Dziękuję.
Kawior?
Mam ochotę na coś innego.
- Nie jest sobą. Powinien pan wiedzieć. - Dziwne.
Oby ten okropny hostel nie wywołał u niej traumy.
Czekajcie.
Sierra, co ty robisz?
Śniadanie.
Konferencja prasowa jest za 30 minut.
Musisz się ubrać.
Jestem ubrana.
Tato!
Dziękuję!
Nie ma za co.
- Jestem zachwycona moją książką. - Cieszę się.
Od razu je przymierzę.
Dziękuję za mój wspaniały kask!
- Posprzątam tu trochę. - Ja też.
Ludzie byli wczoraj bardzo hojni.
To prawda.
To nic nie zmieni, jeśli nie będzie rezerwacji.
Masz rację.
Trzeba nam świątecznego cudu.
- Z ostatniej chwili. - Tato!
Zaginiona dziedziczka Sierra Belmont, córka magnata hotelowego…
Chodź.
…została znaleziona. Trwa konferencja prasowa.
Co się stało? Gdzie pani była?
Zanim odpowiem na pytania,
chcę podziękować Jake’owi i jego rodzinie z Gwiazdy Polarnej.
Dobrze się mną opiekowali w swoim uroczym hotelu.
Gorąco polecam.
Hotel Gwiazda Polarna.
Jakieś plany na przyszłość?
Ja odpowiem, pokazując to.
Opowiedzcie o zaręczynach.
- Ostatnie pytanie. - Ślub za granicą?
- Piękny, co? - Kto zaprojektował pierścionek?
Jefferson Diamonds.
#BiżuteriaJeffersonDlaCiebie.
- Jesteście zaręczeni. - Pan Fairchild poprosił mnie o rękę.
Pan Belmont pewnie się cieszy.
Nie umiem wyrazić słowami tego, co czuję.
Kiedy ślub?
Rozmawiamy o tym.
Utrzymujemy to w tajemnicy. Za kilka godzin lecimy samolotem
do nieujawnionego miejsca.
Nie wiem, czy…
Już wystarczy.
Ja odbiorę.
Moje świąteczne życzenie się nie spełniło.
Co masz na myśli?
Gdy byłyśmy z babcią przy Choince Życzeń, moje życzenie nie dotyczyło mnie.
Tylko ciebie.
Oddałaś mi swoje życzenie?
Chciałam, byś znalazł kogoś, kogo pokochasz.
Tak się o nas troszczysz.
Chciałam, żebyś miał kogoś, kto troszczy się o ciebie.
Kogoś takiego jak Sarah.
Avy, to nie takie proste.
Właśnie że tak. Podoba ci się, prawda?
- Tak, ale… - Powiedziałeś jej o tym?
Nie rozwodziłem się nad tym.
Jest jeszcze czas, tato.
Powinieneś jej powiedzieć.
- Idź się ubrać. Powiedz jej. Idziemy! - Dobra.
- Drogi są zamknięte na tym końcu doliny. - Wezmę skuter!
Albo i nie.
Tato?
A to co?
Co to?
Co one tu robią?
- Załatwiłyście to z babcią? - Nie. Skąd się wzięły?
Nie wiem. Pójdę po Balthazara. Jedziesz ze mną?
- Pewnie! - Dobra.
Moje świąteczne życzenie.
Jednak się spełnia.
Za kilka godzin będziemy robić selfie na pięknej plaży.
Wiesz co? Idź.
- Przyjdę do auta. - Pospiesz się.
- Dobra. - Bo przegapisz lot.
Tato?
Przepraszam, że nie powiedziałam ci
o zaręczynach z Tadem.
To nic, skarbie.
Najważniejsze, żebyś była szczęśliwa.
Jesteś szczęśliwa, prawda?
Tak.
A ta praca…
Nie martw się o pracę. Będzie na ciebie czekać.
No właśnie. Nie chcę tego.
Nie rozumiem.
Wiceprezes ds. atmosfery? Zrobiłeś to, żeby się mną zaopiekować.
Może trochę, ale…
Kocham cię za to i zawsze będę twoją córką.
Ale muszę znaleźć własną drogę. Mam nadzieję, że nie jesteś zły.
Zły?
Nie.
Nigdy nie byłem z ciebie tak dumny.
Naprawdę?
Obiecałem twojej matce, że się tobą zaopiekuję.
Cóż…
Zaczynasz sama się sobą opiekować.
Kocham cię, tato.
Ja ciebie też.
Mama byłaby z ciebie dumna.
Dzięki, tato.
No dobrze.
Dobra.
Wesołych świąt, Gwiazda Polarna.
- W wiadomościach? - Tak, to tutaj.
- Chcę złożyć rezerwację. - Dla ilu osób? Kiedy?
Proszę chwilę poczekać.
Dziękuję.
Wesołych świąt, Gwiazda Polarna.
To tutaj była Sierra Belmont?
Tak, to tu nocowała Sierra Belmont.
Tak. Dla ilu osób?
Gwiazda Polarna?
O rany.
Proszę poczekać.
Jedźmy, Balthazarze! Dobry chłopiec!
Alejandra!
- Telefon świeci jak choinka. - Żartujesz.
Jake… Wyprzedaliśmy wszystkie miejsca!
Przynieść coś panu?
Może moją kurtkę?
No tak, bo jest zima.
Dobrze.
Sierra! Gotowa, kochanie?
Co robisz?
Przepraszam, Tad.
Jesteś świetnym gościem, ale nie jestem na to gotowa.
Myślałam, że jestem, ale to nieprawda.
Zrywasz ze mną?
W Boże Narodzenie?
Znam cię, Tad. Otrząśniesz się przed Nowym Rokiem.
Mogę o tym napisać na mojej stronie?
Moi fani będą zachwyceni.
Rozstanie podnosi liczbę obserwujących.
Wesołych świąt, Tad.
Powodzenia.
Tak mi przykro, panie Fairchild.
I to w święta.
Ty. Terry.
Tak.
Co robisz w Nowy Rok?
Popilnujesz Balthazara?
Pewnie. Znajdź Sarah.
- Dobra. - Zaczekaj!
Dużo lepiej.
Zatrzymaj auto! Nie ruszaj się.
Chwila!
Daj mi chwilę.
Wiem, że ledwo się znamy
i pewnie pomyślisz, że oszalałem.
Nie dam ci odejść, nie mówiąc ci, że się w tobie zakochuję.
Bardzo mi schlebiasz, ale mam inne plany.
Wesołych świąt.
Przepraszam.
To, czego szukasz, jest na tylnym dziedzińcu.
- Sierra! - Jake?
Myślałem, że wyjeżdżasz.
Zmiana planów. Zostaję tutaj.
Bez Tada.
Tak?
Tak.
A co ty tu robisz?
Chciałem ci podziękować.
Wyprzedaliśmy wszystkie miejsca do końca sezonu.
Naprawdę? Chyba trzeba ci pomóc w pracy.
Byłoby super.
Tata wspominał, że chciałby zainwestować w hotel.
Uznałam, że się nie zgodzisz.
No tak.
Powiedziałam, że spróbuję cię przekonać w czasie świąt.
Jeśli nie masz nic przeciwko spędzeniu ich ze mną.
Wiesz co?
Jest taka świąteczna tradycja.
Ale po drodze uderzyłem się w głowę i za nic nie pamiętam jaka.
To…
Mogę ci w tym pomóc.
Tu są.
Sierra!
Jednak nie wyjechałaś.
A co…
A co z Tedem?
To Tad, tato. Nie jesteśmy sobie pisani.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Miło pana widzieć.
- Co za święta. - Nigdy ich nie zapomnę.
Widzę, że poznał pan moją córkę Avy…
Wesołych świąt!
Tad, mówiłam ci, że jestem w holu. Gdzie jesteś?
O rety.
Cholera.
Przepraszam. Nie widziałem pani.
Co za chaos.
No nic. Kręcimy.
Jedźmy!
No dalej. Jedziemy na nartach.
Nie będziemy grać.
Pomyślałaś życzenie beze mnie?
Jakie piękne. Czemu nie powiesisz tego na choince?
Fircyk! Tancerz!
- I co? - Hej!
Wio!
Tad, nie jest aktywowany głosem! Jesteś niedorzeczny!
Un, deux, trois!
Moje ręce!
- Jak ci na imię, wybawco? - Ralph.
Co?
Przepraszam.
- Przepraszam. - Uśmiecham się.
Cały czas mrugasz?
Nie przywykłem do widoku kobiet w hotelu.
Renifer!
Wylądowaliśmy na Księżycu!
Fałszujecie.
Akcja!
Musisz być bardziej uprzejma, kochanie.
- Bądź uprzejma. - Boże!
Jeszcze jeden, bo nie mogę przestać…
Nie mogę przestać się śmiać.
Mało śmieszne.
Będzie mnóstwo imprezowiczów.
Sylwester… Wigilia.
- Mam coś na nosie? - Tak.
Nic nie zginie.
Jak to się stało?
Musisz tylko tam wyjść i pokazać swoje serce.
Co ja wyprawiam?
Jak chcesz.
Proszę powiedzieć temu mięśniakowi z tyłu, żeby przestał kraść moje zbliżenia.
Przepraszam.
O nie.
I cięcie.
Napisy: Ewelina Zakrzewska