NETFLIX PRESENTA
CONFIGURACIÓN
CONECTADO Á REDE SEN FÍOS
Oe, Tobes. Se hai que marchar hai que marchar.
- Pensa coa cabeza. - Calma.
Non se permite mendigar na estación.
Rógase non fomentar tal comportamento.
AXUDA! SEN FOGAR E CON FAME.
Desculpe, isto é seu?
Si, grazas.
Salváchesme.
Perdoa.
Grazas.
NADA É CERTO TODO É ACEPTABLE
- Angus. - Non fales.
Angus!
Que carallo?
PASABA POR AQUÍ
Coidado!
Rematamos, xefe? Morro de sede.
Si. Case.
OS GRAFITEIROS DE "PASABA POR AQUÍ" ACTÚAN NOUTRA CASA
Oe. Vixía as ferramentas. Vou mexar.
Feito.
Escoitan Tears for Fears nesta solleira tarde londiniense.
Ola?
UN XUÍZ.
- Precisa axuda? - Desculpe.
Buscaba o baño.
No salón?
Está por aí á esquerda.
Ese é seu pai?
Si.
Parécense moito.
DIMISIÓN DUN XUÍZ DO TRIBUNAL SUPREMO SACUDE Á XUDICATURA
Ola!
- Que ben cheira. - Chegas tarde.
Tiña cita no médico.
Todo ben?
Si. Era unha revisión.
Que tal o día?
Ben. Estivo ben.
Mira isto.
Hoxe estiven na casa dun xuíz. Mira.
Eses imos ser nós?
En Londres? Non cun soldo de xuíz.
Será de boa familia. Quen é?
Hector Blake.
Philip, o meu titor estudou con el. Chámanlle san Blake.
- En serio? - Era conselleiro da Raíña
e aceptaba casos de parte dos refuxiados.
Sen cobrar nada.
Ti non lle poderías pedir que lle botase un ollo a miña proposta de tese?
Pídello a Philip.
Imbécil!
Iso é linguaxe abusivo.
- Abusivo? - Por que es así?
- Non creo. - Non?
Pois é unha mágoa. Porque agora xa non te podes desfacer de min.
E iso por que?
Teño noticias.
- Pilláchesme. - Si.
Si, irmán.
- Todo ben? - Todo ben.
Morro de fame.
Mi madriña, aquí todo custa un ril!
Tranquilo. Invito eu. Sándwich de atún?
- Grazas, ruliña. - De nada, queridiño.
Investiguei o xuíz ese. Seu pai era colonialista acérrimo.
Tiña unha fábrica e opoñíase á descolonización…
Si, pero seica é un santo.
É todo fachada. E sabes por que?
Hector era xuíz do Tribunal Superior,
pero renuncia por seren demasiado brancos e elitistas.
Iso cabreou o Lord Chanceler e, pum, de volta ás noticias.
Igual só intenta reparar os erros da súa familia.
Ou desviar a atención.
Mira.
Iso é marfil.
Vólvelle tolo a merda imperial.
Isto hoxe é ilegal.
É unha puta antigalla.
De que lado estás?
Escoita…
Non podo seguir.
Naz está preñada.
- Non fodas. - Si!
- Xa sei. - Non o vai ter, non?
Pois claro que o vai ter.
Estamos os dous emocionados.
Mira, sei que é inesperado, pero…
Inesperado?
Quen cona quere fillos ós 23?
Túa nai?
Ela non conta.
Oe, escoita.
Isto cámbiao todo.
Non podo facer máis misións, vale?
A policía tenme vixiado. e non podo volver ó caldeiro.
Ninguén vai ir preso. Isto funciona coma un reloxo.
Non podo facelo eu só.
Xa sei, pero igual é hora de deixalo.
Escribir era o teu, Jameel. Loitar contra o sistema, lembras?
Deixamos de loitar porque vas ter un fillo?
Pero ata agora, que conseguimos?
Demostrarlles que podemos…
Podemos entrar nas súas casas cando queiramos.
Si, e xa llo deixamos claro. A outra cousa.
Nin sequera queres o bebé, só o fas por ela.
Vai tomar polo cu, Toby.
Jay, non te podes botar atrás.
- Necesítote, meu! - Non.
O meu fillo necesítame. Entendes?
Non permitirei que medre igual ca nós.
Oe, se queres seguir escribindo, ben, faino,
pero a min déixame á marxe.
Xenial. Grazas.
Desculpe, pódemo poñer tamén para levar?
E ti que queres?
O que eu queira dá igual.
Faisal, estudar medicina estache a provocar ansiedade.
Non podes ver sangue sen desmaiarte.
Debería ser máis home, non?
Vin para vivir o seu soño.
Iso fai un bo fillo.
Completar a visión de futuro dos pais.
E que hai da túa visión de futuro? Como o imaxinas?
Ordenadores.
Encántanme,
pero meus pais queren que sexa médico,
así que non resultaría.
Traduzo iso como que teus pais non comparten esa visión,
non é que non fora resultar.
Miña nai traballa de sol a sol dende que chegou a este país
para darnos unha vida mellor.
Iso é o que fan os pais.
Xa sabemos onde nos metemos.
A recompensa é ver os teus fillos felices.
Decepcionaríaos moito se o deixo.
Miña nai non o superaría xamais.
E ti non queres facerlle dano.
Non.
Entón prefires sufrir ti?
A moralidade morreu.
Xa ninguén fai nada por un motivo real ou significativo.
Tan só gardan as aparencias
e asegúranse de estar en todos os movementos "woke",
pero é todo hipocrisía.
Quizais chegou a hora de observarnos coma individuos
e asumir certas responsabilidades,
porque o auténtico cambio ha de empezar dende cero.
Seguindo con actos significativos ou sen sentido,
falemos dos taggers de "Pasaba por aquí".
Tras meses de ausencia, parece que volven atormentar ós ricos.
Dúas casas podentes foron o seu branco nos últimos tres meses,
pero que os fixo espertar? E serán eles?
Antes de entrar en materia, premede o botón "subscribir".
Ola?
Toby, xa cheguei.
Rave, ti es grafiteiro.
Escritor de graffitis, non é o mesmo.
- Que pensas de "Pasaba por aquí"? - É un puto novato.
Seica son outros.
RUTINA DE HECTOR
…imbécil facendo o heroe cun spray.
O lugar dos graffitis son as rúas. Lugares públicos, sabes?
Non entras na casa de ninguén, sexa quen sexa.
Interesante punto de vista,
porque, vendo a xente a que atacan,
non é como foder a clase política?
E iso non é o que buscan os grafiteiros?
Non, meu. Para empezar, quen é o obxectivo?
O mes pasado foi un banqueiro. Que orixinal.
E agora? O puto Tony Blair?
Estás de puta chanza.
Toby?
Toby!
Viches o mando da tele? Deixeino á vista, nun sitio normal.
Non pode ser o terceiro que perdemos. Non o entendo.
Ola a ti tamén, madre.
Xa te saudei, pero non me oíches.
Axúdasme a buscar?
Igual o universo tenta dicirche
que deixes de ver celebridades sedentas de fama vendendo a alma.
Síntoo, don Intelectual, que aprendiches hoxe en Youtube?
Xa resolviches os problemas do mundo?
Xenial. Vale. Teño que marchar.
Espera. A onde?
Fóra.
Podes ordenar antes a cociña? Está feita un desastre.
- Fareino cando volva. - Non veñas coma unha cuba!
AXUSTES DA WIFI
WIFI: INTRODUZA O CONTRASINAL
TECNOLOXÍA SEN FÍOS
REDE SEN FÍOS DESACTIVADA
Vello idiota.
Puto imbécil.
E ti es policía? Non tiñades que estar en forma?
Case non saio de comisaría. Non me fai falla.
- Un descansiño? - Por favor.
Vale.
SEN CONEXIÓN
Vives máis pegado ó móbil ca miña adolescente.
PERDEUSE A CONEXIÓN A INTERNET. SEGURIDADE EN RISCO
Hei de marchar.
Que pasou?
É a alarma.
Queres que che mande unha patrulla?
Non. É só unha alarma de incendio.
Será mellor que vaia mirar. Compensareicho.
Vale. Xa me contas.
SEGURIDADE INTELIXENTE - CONECTADO Á REDE
CHAMADA ENTRANTE
Ola, William.
Grazas por chamar. Si, todo ben. Non, foi unha falsa alarma.
Sería cousa de bruxas.
Ás veces a tecnoloxía pásase de lista.
Agarda.
Estás ben?
Si, todo ben.
Sinto outra vez o de hoxe, A semana que vén a mesma hora?
Para que viñeches?
Vaite.
- Imos falalo. - Falar de que?
- Somos unha familia. - Aquí non volvas. Vaite.
- Non quero marchar. - Desfixeches a familia!
- Fóra. - Que é isto?
As túas cousas.
- Marcha. Fóra da miña vista! - Oe!
- Lisca! - Colle as cousas.
- Es unha vergoña! - Está embarazada!
Ti! Arruinácheslle a vida! Lévaa!
Toby?
Necesito falar.
Vas entrando ti? Enseguida estou contigo.
Si.
Meu, non é un bo momento. Naz acaba de…
Jay, por favor, pasou algo malo e non sei que facer.
Entrei na casa do xuíz. O tipo que marcaches fai meses.
Non.
Cando entrei vin…
Non sei o que vin. Podes escoitarme un segundo?
Non, escóitame ti. Non quero saber nada.
Tranquilízate. Dixeches que podía seguir escribindo.
Si, e tamén dixen que non quería saber nada.
Mira, non sei en que lea te metiches, pero non é problema meu.
Estás ti só.
Jay.
Que quería?
O drama de sempre.
TELÉFONO
- Emerxencias, que servizo precisa? - Policía.
Carafio, que pasa, rapaces?
Carafio, meu. Nada, meu. Só pasamos o rato.
Xa vexo. Carafio.
Suponse que teño que atopar o que atracou a tenda, pero, carafio, non sei.
Carafio, meu, que mal que o teu Rick te obrigue.
Non é o meu Rick. É o meu compañeiro. Carafio.
Igual o uniforme marca a diferenza,
pero que sei eu. A min séguesme a parecer un secuaz.
Volve chamarme secuaz! Chámame secuaz!
- Carafio, meu, calma. - Fago unha pintada?
Foron os Tolos de Mortytown, meu. Os Tolos de Mortytown.
Sabes cantas normas infrinxiches?
Carafio, Rick, que sei eu de saber cousas? Sube o puto coche.
Morty…
POLICÍA
Axentes, en que os podo axudar?
- Sir Hector Blake? - Si.
Podemos pasar?
Impórtalles quitar os zapatos?
Por favor, é totalmente absurdo.
Será a broma de mal gusto dun adolescente con moito tempo libre.
Sabe de alguén que quixera acusalo de algo así?
Era xuíz, así que seguro que si.
Queren tomar un café?
- Non, grazas. - Eu si.
- Como lle gusta? - Con leite.
- Vive alguén máis aquí, señor? - Non, só eu.
…os Ricks traballan por unha fracción do soldo do xefe, inda sendo idénticos.
A casa ten soto?
- Si. - Impórtalle se baixamos?
Contareille á William, William Roy,
á dilixencia coa que a policía atende unha chamada de broma.
Non creo que pense que é unha perda de tempo.
É o seu comisario, non si?
Xoga ben ó squash. Faime espelir.
Enténdoo perfectamente, vostedes só fan o seu traballo.
- Agradézollo. - Grazas.
Non marchedes!
Porcos covardes do carallo!
Toby!
Toby, abre a porta!
Que?
O desastre da cociña.
Por que sigue alí?
- Mamá, de verdade, tiven un día de merda. - En serio? Facendo que?
Vai a merda.
Como dis?
- A onde cres que vas? - A calquera outro sitio.
Agora non podo escoitar nada diso.
Non, agora vas ir ordenar a cociña.
Onte non se ordenou soa milagrosamente,
nin antonte nin o día anterior!
Grazas por ordenar, madre. Agradézocho moito.
Sabes que? Dáme as chaves.
Que? Que fas? Como queres que volva entrar?
Volve cando me respectes e deixes de usar a porta da miña casa como gateira.
A túa casa? A casa comprouna papá. Non lembro que fixeras algo para gañala.
Toby… Non quería…
Por que non me dás o diñeiro que me deixou e con gusto lisco de aquí?
Eses cartos son meus!
Xa cho dixen, non estás listo para tanto diñeiro.
Teño 23 anos, hostia! Tes que deixar que avance!
Xusto. Tes 23 anos, e que fixeches ata agora?
Sempre o abandonas todo:
música, escola de arte, universidade… Os traballos dúranche unha semana.
Traballo todos os días con rapaces que están moito peor ca ti,
pero todos loitan desesperadamente por algo.
E ti…
Non tes nin idea de por que loito.
Non esperes esperta.
Estúpido…
Fódete!
Ola.
Tranquilo.
Vin para axudarte.
Non temos moito tempo.
Veña.
Queda aquí, pero en silencio.
Non.
Por favor.
Mírame.
Voute sacar de aquí, vale?
Por amor de Deus, mexaches por riba, non?
Vaia por Deus.
Pásache moito, non si?
Pois eu non o vou limpar. Valo limpar ti.
Que cousas fas.
Ai, voume emocionar. Estou moi orgullosa de ti.
É unha homenaxe por ser diferente.
É incrible.
As follas de papel de arroz quedáronche preciosas.
Mira que letras e números tan pequenos.
Encántame. Recórdame a canción Yellow Submarine.
Nunca vin torta igual e creo que falo por todos.
Si, xa o chamei. Non ten batería.
Avísame se se pon en contacto contigo, por favor.
Grazas.
- Ola. - Ola.
- Síntoo. - Non pasa nada.
Xa chamei a todos os seus amigos, a ver se sabían algo del.
Si? Non sabía que os tiña.
Perdoa.
Esta é…
- Ai, desculpe. - Sarxento Ella Lloyd.
Jameel Agassi. Jay. Un dos amigos de Toby.
Como xa pasaron 72 horas dende que houbo noticias de Toby,
tratarémolo como unha desaparición.
Ten motivos para crer que Toby podería estar e perigo?
Non. É bo rapaz. Creo…
Creo que só intenta castigarme. Discutimos antes de que marchara.
Non me dixo sobre que.
O de sempre: cartos, seu pai…
- E onde está seu pai? - Morreu.
Era maior.
Case nunca estaba, de todas formas. Toby apenas o coñecía.
Cando o viu por última vez?
Non sei. Fai meses, creo.
A señora Nealey di que son moi amigos, case coma irmáns.
Si, así é.
Pois non velo en meses non me parece moi de irmán.
Xa. É que teño un bebé en camiño, estiven distraído.
Xa.
Ben, temos unha foto actual de Toby e vostede ten o meu número.
Eu serei a súa persoa de contacto, se se lle ocorre algo, dígamo.
- Grazas. - Podo saír soa.
Ti sabes algo, non si?
Non.
Que non.
- Ola. - Tobes…
Pilleite. Deixa unha mensaxe, pero non prometo responder.
Oe, Tobes.
Que carallo fas, meu?
Chámame.
É TARDE. QUE ESTÁ PASANDO?
Non fastidies.
Merda.
Abra.
Veña, oh, a que vén isto?
Xa volo dixen. Levo conducindo toda a noite. Só quería descansar.
Supoño que non se ven moitos negros por aquí.
Iso comigo non funciona.
Quere explicar isto?
Jameel Benjamin Agassi.
- Xullo 2018, vandalismo. - O edificio estaba baleiro.
Era propiedade privada.
Xuño de 2020.
Arrestado nunha protesta en Westminster
por desobedecer a Lei de Orde Pública.
Seis meses en prisión.
E agora posesión dunha sustancia ilegal.
Veña, home, era só a cabicha dun porro.
O que é una ofensa grave
sobre todo tendo antecedentes.
Vale.
Síntoo.
É que a miña moza está preñada de sete meses.
E eu traballo 14 horas ó día
e fai meses que non durmo ben.
Fumei un pouco. E estaba intentando botar unha cabezada.
Seguro que me entende.
ESCOLA BIRLSTONE
Toby?
Xesús, Jay, que merda fas?
Perdoa, Liz. Petei á porta, pero non oías e usei a miña chave.
Pensei que volvera.
Merda. Perdoa, Liz. Non o pensei.
Sigo agardando que apareza pola porta, pero non vai volver, verdade?
Non digas iso. Isto é típico de Toby.
Perdoa.
Tomei un calmante e estou un pouco confusa.
Como estás ti? E Naz?
Ben.
Está enorme.
Si?
Inda non creo que vaia ser pai.
O certo é que morro de medo.
Vas ser un pai marabilloso.
Mi ma.
Parece que estoupou unha bomba.
Sendo xustos, en parte fun eu.
Puxen o cuarto patas arriba. Nin sequera sei o que busco.
Miraches no seu agocho?
O que?
Xusto estaba a punto de mirar por se había algunha pista.
Non llo quixen dicir á sarxento Lloyd
porque non sabía o que ía atopar.
Sir Hector Blake?
"Para apoiar ó medio ambiente, a próxima revista será dixital."
- Que é isto? Que fai aquí? - Non sei.
Por que ía ter unha carta para un exalumno de Birlstone no seu cuarto?
Investiguei o tal Hector Blake. É un antigo xuíz.
Non creo que Toby o coñecera.
Que? Que busca?
Xesús, diga algo! Estou a volverme tola.
Desculpe.
Fixo ben en traerme isto. Tirarei do fío.
E iso que significa? Quen é ese home?
Señora Nealey, volva á casa.
Espere a que a chame.
Cal era a última localización coñecida de Toby segundo o móbil?
Pitt Road, por que?
A nai atopou isto no cuarto de Toby, é para Sir Hector Blake
e xusto vive nesa rúa.
A semana pasada, chamou un mozo
dicindo que tiñan a alguén retido
no soto desa mesma dirección.
Cres que foi Toby.
Iso é o que imos pescudar.
Sir Hector Blake? Sarxento Ella Lloyd. Podemos pasar un momento?
De que vai isto? Ía saír.
Señor, teño motivos para crer que a vida dunha persoa está en risco.
Outra vez non.
Baixo a sección 17 da Lei de probas policiais e penais,
temos que rexistrar a propiedade.
Teño que explicarlle a sección 17 a alguén da súa altura?
Quiten os zapatos.
De verdade cren que aquí hai alguén en perigo?
- Gustaríame ver o soto. - Por aquí, sarxento.
Este é o meu taller.
De que?
Miña muller era oleira, así que empecei a facer cerámica para sentila máis preto.
E onde está?
Chesham House.
- O psiquiátrico? - Si.
Si.
Non dixen que os fixera todos.
Vale, pilloume, axente, vaime arrestar?
Hai unha porta tras este andel?
Ábraa, por favor.
Unha habitación do pánico.
A mira está fóra e orientada cara ó interior.
Será un erro de construción.
Nunca a vira.
Non ten nada máis? Parecía máis lista.
Que acaba de dicir?
Hector Blake,
queda arrestado por atentado contra a autoridade.
- Que? - Ten dereito a non declarar,
o que pode afectar á súa defensa.
Esposas á fronte.
Pero moitas grazas.
Tranquilo. Foi un malentendido.
Non importa. Sei que só fai o seu traballo.
- É moi entusiasta. - Si.
- Seguro que o arranxamos. - Claro.
- Quedamos para xogar? - O mércores, coma sempre.
- Mércores. Si. - Vale.
FAMILIA: A PRIMEIRA INSTITUCIÓN SOCIAL
CHAMADA ENTRANTE
Diga?
E xa está? Caso pechado?
Non pregunta como o fixen?
Como o fixeches?
Mesturei pílulas para durmir
e tomeinas con vodka.
Despois espertei no hospital.
Ó parecer non acertei coa dose.
Estudas medicina.
E non sabes cantas pílulas tomar para suicidarte?
Faisal,
mira.
Igual en realidade non querías morrer
Quizais ese intento
foi unha declaración do moito que queres vivir.
Un xeito de comunicarlles ós teus pais o que non podes dicir con palabras.
Non.
Quería morrer.
Quería que meus pais entenderan que me fallaran.
Está ben?
FORMULARIOS E INFORMES
USB PROTEXIDO- INTRODUZA O CONTRASINAL
DESBLOQUEAR
CONTRASINAL INCORRECTO
Sabes algo da túa familia?
Falei con miña irmá hai un par de días, pero meus pais nada.
Onde era que estaban? Teherán?
Non, en Gorgán. Unha pequena cidade do norte de Irán.
Miña irmá si está en Teherán e cóntame como están.
Non falas cos teus pais?
Desherdáronme.
De veras? E iso?
Por como son, supoño.
Vaia, síntoo moito.
Como se vivir exiliado non fose duro dabondo.
Confórmome con seguir vivo.
Entón como é que podes traballar?
Non fago nada ilegal.
Non insinuaba que o estiveras a facer.
A primeira vez, rexeitáronme a solicitude.
Non sei que máis probas precisan.
Que bique a un home diante deles?
Así que recorrín e agora non sei que pasou co meu caso.
Pasou tanto tempo que xa podo traballar.
Síntoo moito. A miña intención non era incomodarte.
- Teño que sobrevivir. - Claro.
Alégrome de coñecerte un pouco mellor.
Quizais poida axudarche.
Se queres que examinemos o caso.
A que hora rematas?
Moitas grazas.
Chegaches.
- Adiante, pasa. - Bonita cancela. Gústame.
- Cólgoche o abrigo. - Grazas.
Quita os zapatos, se non che importa.
- Queres tomar algo? - Claro, se me acompañas.
Por favor, non digas cervexa. Non teño.
O que ti queiras.
- Entón tomaremos un gin-tonic. - Claro. O que ti digas.
Por que non pos algo de música? Os vinilos están naquel aparador.
É tan vello que volve estar á moda.
Gústache a música clásica.
Non. É que esta portada era chula, como un filme de Disney.
Xenial. Toma.
Ensínoche o meu tema favorito?
É meu pai.
Debes querelo moito para ter un cadro así aí colgado.
Non sei eu se será amor. É máis complicado.
Pero, queira ou non,
converteume no home que son hoxe.
Estará orgulloso.
Non creo.
Estará decepcionado porque renunciei.
E por que o fixeches?
Non quería seguir vivindo segundo o seu plan e aburríame,
pero sinto que pode verme a través dese cadro,
inda que morreu fai moito.
Entón telo aí para facerlle un corte de manga todos os días?
Xusto.
Pensou que ía ser primeiro ministro
e eu nin quería estudar dereito.
Miña nai e eu non lle importabamos.
Síntoo moito.
Tiñamos un axudante parsi.
Persa, coma min.
Da India.
Chamábase Ravi, era un mozo ben garrido.
Veu aquí para gañar diñeiro para a súa familia, que estaba na India.
O meu pai atopouno traballando na súa fábrica
e decidiu acollelo.
Foi moi amable e caritativo.
Despois invitouno a vivir na nosa casa,
como un membro da familia.
E o final terminou por invitalo a súa cama.
Desterrou a miña pobre nai ó cuarto de invitados…
e, pouco despois, ela suicidouse.
Eu era só un neno e atopeina cos pulsos abertos de arriba a abaixo.
- Por Deus. - Xa.
Non recibín moito consolo de meu pai.
De feito mandoume a un internado.
Deume igual, alí era feliz.
O certo é que lonxe de aquel mozo estaba moito mellor.
Odiábao con toda a alma,
só pensar que nos substituíra a miña nai e a min…
Vivía na nosa casa, comía a nosa comida, respiraba o noso aire.
Ese… plebeo.
A ver, iso soa un tanto racista.
Non. Se coñeceras a miña traxectoria saberías que son de todo menos racista.
Intentei ser amable con el, abofé que si,
pero sentía unha rabia no meu interior
moi difícil de controlar.
Igual el só era outra vítima.
Quizais teu pai forzouno a estar nesa situación.
Sempre hai elección.
Non cando es pobre e non tes a onde ir.
En fin, é cousa do pasado.
Só comparto esta historia con xente moi especial coma ti.
Queres saber que lle pasou a Ravi?
Desculpe, antes podo ir o baño?
Claro.
Que pasa?
E os meus zapatos?
Non tes boa pinta.
- Ven sentar un rato. - Non, creo que debería marchar.
Non pasa nada, descansa un pouco e logo marchas.
Igual bebiches moi rápido.
Dásme un vaso de auga?
Claro.
Entón…
Que foi de Ravi?
Pensei que o matara.
Un verano, cando volvín do internado lanceime a por el coma unha besta salvaxe.
Case lle desfago a cara.
Foi tan liberador e deume tal poder…
Foi algo case transcendental.
Oe!
Raza, relixión, orientación sexual e identidade transexual.
Hoxe en día hai unha opinión xeneralizada na profesión xurídica,
na que me inclúo, de que estes sectores da sociedade
non están protexidos polo do sistema penal igual que…
Perdoa!
Cona, Jay! Deixa de facer iso ou vou ter que quitarche as chaves.
Perdoa! Farteime de petar, pero…
Supoño que non oías.
Son de Toby?
Si.
Onde andas? Non me colles o teléfono.
Chamei ó traballo e dixéronme que tomaras un descanso.
Queres té?
Entón, ti que tal?
Xa son pai oficialmente.
En serio? Cando?
Fai semanas.
Síntoo moito. Debín…
Non te preocupes.
Adiantouse.
Parece que o meu homiño tiña ganas de saír.
Vaia, é incrible.
Parabéns.
- Como se chama? - Quen?
O bebé.
Aydan.
Si.
Terei que ir visitar o pequeno Aydan e presentarme.
Encantaríanos.
Seguramente sexas o máis parecido a unha avoa que vai ter.
Liz?
Que é iso?
Ese é Hector Blake.
Era membro da Comisión de Dereito,
loitaba pola igualdade dentro do sistema penal.
É de chiste.
Pero por que o ves?
Supoño que o estou estudando.
San Blake é o demo e ninguén o ve.
Se iso é certo, a policía descubrirao.
- A policía xa se rendeu. - Igual porque está limpo.
Ou porque ten contactos.
Pero obsesionándote con el non vas conseguir nada.
Xa o sei.
Tamén o vixío no mundo real, non só en Internet.
Estás a seguilo?
- Liz… - Xa sei.
Isto é serio.
Onte a noite vin a un mozo tirarse pola ventá de Hector.
Se viras o estado no que estaba… O principio estaba moi confuso.
Di que Hector o invitou e botoulle algo na copa.
Saltou pola ventá para escapar del. Menos mal que estaba alí.
Fostes a policía?
Non quixo.
É demandante de asilo. Teme que afecte o seu caso.
Pero ten que ir.
Xa, pero non o podo obrigar. Intento persuadilo, pero ten medo.
E creo que con razón.
REFORM CLUB - SÓ MEMBROS
- Que carallo queres? - Tróuxenche a roupa.
- Non a quero. - Podemos falar?
Non. Déixame en paz.
A túa solicitude de residencia permanente no Reino Unido.
Sabes que podo paralizala ou acelerala.
Oe, sube ó coche, por favor ou teño que berrar pola ventá?
Volva cando queira se ten máis preguntas.
- Grazas polo seu tempo. - De nada.
- Que pasou? - Vamos.
Desapareceu. Ninguén sabe nada.
E agora que?
Non podo aceptar a proba.
O rapaz terá que ir a policía e declarar.
Pero acaba de dicir que desapareceu.
É demandante de asilo, igual volveu á casa.
Se buscas asilo é porque non podes volver.
O seu traballo non é protexer a xente?
Si. E intento protexerte a ti, Lizzie.
Que facías diante da casa de Hector Blake?
Agora entendo como se sentiu Toby.
OLA, OMID. GARDACHES O MEU NÚMERO?
FAINO E CHÁMAME CANDO POIDAS.
ESTOU PREOCUPADA.
Déixame saír!
VAI TODO BEN? QUERO AXUDARCHE.
Por que me fas isto?
Déixame saír!
UN BO RATO CUN BO FILLO… E FAI SOL! QUE SEMPRE VÉN BEN.
Déixame saír, por favor!
Ola, Faisal. Chámote despois?
Ola, Lizzie, só che quería dicir que conseguín entrar no USB.
- En serio? - Si.
- Que contén? - Non mirei.
Segredo entre cliente e terapeuta, non?
Ola, rula.
Aquí está.
Lizzie. Alégrome de verte.
Eu tamén.
Mira o que nos trouxo para Aydan.
Que bonita. Grazas, Liz.
De nada. Con sorte poderédela usar un par de anos.
Quen é un bebé adorable?
Si! Es ti! E quen apesta tamén un pouquiño?
Ai, non.
- Un pouco. - Vouno cambiar.
Que tal van as cousas?
Liz?
PASABA POR AQUÍ
Temos que falar.
Estiven lendo sobre os taggers de "Pasaba por aquí". Chámanse así?
Entran nas casas dos ricos e pintan as paredes con spray.
Sabía que ocultabas algo.
Como sabes que son eu?
Jay.
Mira.
Es ti!
Vale.
Que vas facer con iso?
Entrastes na casa de Hector Blake?
Non.
Non, eu non.
Que non. Xúrocho.
Dixéchesllo a Naz?
Ela sabe que pasa algo. Nótoo.
Esas fotos non poden axudar no caso de Toby.
Só me van foder á vida.
Axúdame a entrar na súa casa.
Que? Na de Hector Blake?
Eu non sei se podo e ti xa tes experiencia.
Perdiches a chaveta?
Tampouco sería entrar pola forza.
Usaríamos a chave. Vinlle agochar unha fóra.
Pensa o que dis.
Mira, só tes que asegurarte de que entro
e despois podes agardar fóra e vixiar.
Non podo arriscarme. Teño que pensar en Aydan e Naz.
Vale. Entón baixa.
- Lizzie, veña. - Fóra, covarde!
- Oe… - Sal!
Oe, cálmate. Veña…
Non podemos rendernos.
Non me rendín!
Pero, Liz, se me pillan, a min, un home negro, vou directo ó caldeiro!
Xa o sabes.
Faino por min.
Débesmo.
Estiven aí sempre que me necesitaches.
Cada vez que o novo mozo da túa nai che daba unha malleira,
cando te botou da casa.
Toby e mais eu
sempre estivemos contigo.
Es como a miña familia.
Si.
Pero…
Non podo.
Báixate.
E Lizzie?
Marchou.
Así sen máis?
Aydan dorme?
Que quería, Jay?
Que quería?
Veu ver a Aydan.
Respéctasme o máis mínimo?
Claro que si.
Entón cres que son parva?
- Agarda… - Traballaches na casa de Hector Blake.
Meses despois, Toby aparece aterrorizado na nosa casa a noite antes de desaparecer.
E despois Lizzie dime que Hector Blake é sospeitoso no caso de Toby.
- En que lea te metiches? - En ningunha.
Se teño que ser a única familia de Aydan, sereino.
- Por que dis iso? - Porque me estás asustando.
Cando meus pais me fixeron escoller, mandeino todo ó carallo.
Si, porque nos queremos.
Pero eu sinto que estou soa.
Cres que con tatuarte a miña inicial na man xa está todo solucionado?
Naz, por favor. Todo o que intento facer, fágoo por nós.
No hai nós mentres me exclúas.
Xa o sei, pero…
Non! Déixame!
É para ti.
NON FIXEN COPIAS
Que é?
Nada.
Xa.
Por que me molesto?
Isto é culpa túa.
E o meu fillo?
Tirei as súas cinzas polo retrete.
Que?
Vouno cortar para metelo no forno
Ti es pequena, será fácil.
Ola, son Elisabeth Nealey.
Deixa unha mensaxe e igual te chamo.
Ola, Lizzie.
Son Jay. Outra vez.
Oe, creo que é a décimo quinta mensaxe que che deixo esta semana.
Fun pola túa casa un par de veces, pero non estabas.
De feito, creo que fai tempo que non estás.
Só quero darche as grazas polo paquete,
e desculparme por non contarcho todo.
Só dime que estás ben e quedarei tranquilo.
Vou quedar coa miña amiga Katie uns días. Levo a Aydan comigo.
Así teremos tempo de ver quen marcha.
Que pasa?
É que…
Lizzie marchou e…
É culpa miña.
- Que? - Pola miña puta culpa.
Jay. Ei.
Moitas grazas a todos. Vémonos a próxima semana. Boa finde!
Ola, Philip.
Ola.
Que fas, toliño?
Quen é? É mamá.
- Ola. - Ola.
- Non me invitas a pasar? - Si, claro.
Ola, señorito!
- Que tal estás? - Emocionado de ver a mamá.
- E ti que tal? - Ben.
Xa ves, pasándoo de medo.
Como vai a túa tese?
Non sabía se dicircho ou non.
Vaina ler Hector Blake.
Achégase a festa polo tricentenario da escola
e Philip dixo que lle vai dar unha copia cando o vexa.
BIRLSTONE ACOLLE A EXALUMNOS POLO TRICENTENARIO
- Como sabe que vai estar alí? - Estará.
Doou unha chea de diñeiro a esa escola.
Vanlle facer unha especie de homenaxe na cerimonia.
Espero que axude.
Grazas.
Ola, bonito. Non pasa nada, ven.
Ten coidado, vale?
Aydan necesítate.
Espera! Naz!
Cres que…
Cres que o noso inda pode funcionar?
Non sei, Jay.
"O mundo está en mal estado."
"Pero todo empeorará máis a non ser que cada un o faga o mellor posible."
Palabras do psiquiatra e supervivente do holocausto Viktor Frankl.
E, na miña opinión.
describen á perfección a misión vital de Sir Hector,
xa que é un home que sempre o fixo o mellor que puido.
Así que, cabaleiros, sen máis dilación,
deámoslle a benvida a Sir Hector Blake!
Grazas.
Grazas, director, por tal amable introdución.
Saben, inda recordo coma se fora onte
o meu primeiro día como alumno aquí na escola primaria de Birlstone.
Un rapaciño que inda non chegaba os dez anos,
pero que sabía que atopara un santuario.
E, debo dicir, que dá gusto volver á casa.
Ben falado.
ESTIMADO SIR HECTOR BLAKE. ATENTAMENTE, NASERINE RAHEEM
UN FOGAR SEGURO?
O PAPEL DO DEREITO PENAL NO CONTROL DA INMIGRACIÓN
PROPIEDADE PRIVADA - NON PASAR
Que lles fixeches?
Que lles fixeches?!
Fala!
Onde están?
Chamei a policía
e pronto estarán aquí. Entendiches?
Si?
Vale, ben.
Podes camiñar?
Ben.
Tranquilo, xa estás a salvo.
CHAMANDO
Jay?
Que pasou?
Estás ben?
Por aquí, sarxento.
Ninguén tocou nada, como pediu.
PASABA POR AQUÍ
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez