NETFLIX PRZEDSTAWIA
KREATOR KONFIGURACJI
WŁĄCZONO SIEĆ BEZPRZEWODOWĄ
Tobes, jak trzeba spadać, to trzeba spadać.
- Nie możemy ryzykować. - Wyluzuj.
Na tej stacji żebranie jest niedozwolone.
Prosimy nie wspierać takiego zachowania.
POMÓŻ! BEZDOMNA I GŁODNA
Przepraszam. To pana?
Tak. Dziękuję.
Pomógł mi pan.
Przepraszam.
Dziękuję.
NIC NIE JEST PRAWDZIWE WSZYSTKO JEST DOZWOLONE
- Angus. - Nic nie mów.
Angus!
Co to, kurwa, jest?
WPADŁEM
Uważaj!
Kończymy? Pić mi się chce.
Już prawie.
WANDAL MALUJĄCY GRAFFITI ZAATAKOWAŁ KOLEJNY DOM
Przypilnuj narzędzi. Idę się odlać.
Okej.
Słuchacie Tears for Fears w to słoneczne popołudnie.
Halo?
SĘDZIA
- Mogę ci jakoś pomóc? - Przepraszam.
Szukam łazienki.
W salonie?
Łazienka jest tam po lewej.
To pana ojciec?
Tak.
Widzę podobieństwo.
SZOKUJĄCE ODEJŚCIE PROMINENTNEGO SĘDZIEGO
Hej!
- Ładnie pachnie. - Późno wróciłaś.
Byłam u lekarza.
Wszystko dobrze?
Tak, to wizyta kontrolna.
Jak ci minął dzień?
Dobrze.
Patrz na to.
Byłem dziś w domu sędziego. Patrz.
Będziemy taki mieć?
W Londynie? Nie z pensją sędziego.
- Musi być bogaty. Jak się nazywa? - Hector Blake.
Philip, mój promotor, chodził z nim do szkoły.
- Mówili na niego Święty Blake. - Tak?
Kiedy był adwokatem, zajmował się sprawami uchodźców
i to za darmo.
Może go poprosisz, żeby przeczytał moją dysertację?
Może poproś Philipa.
Dupek!
- Znieważasz mnie. - Znieważam?
- Tak, dlaczego? - Wcale nie.
- Nie? - Nie.
Jaka szkoda, teraz już się mnie nie pozbędziesz.
Niby dlaczego?
Muszę ci coś powiedzieć.
- Wystraszyłeś mnie. - Siema, stary.
- Jak tam? - Spoko.
Muszę coś zjeść.
Stary, ale zdzierstwo!
Luz, ja stawiam. Kanapka z tuńczykiem?
- Dzięki, skarbie. - Nie ma za co, słonko.
Czytałem o tym sędzi. Jego rodzina to zagorzali kolonialiści.
Jego ojciec miał fabrykę, krytykował dekolonizację…
Ludzie zwą go świętym.
To pod publiczkę. Wiesz dlaczego?
Hector został sędzią, ale złożył rezygnację po roku,
bo „było za dużo białych elitarystów”.
Wkurzył tym lorda kanclerza i znów było o nim głośno.
Może próbuje naprawić błędy rodziny.
Albo odwrócić uwagę.
Patrz.
To kość słoniowa.
Kocha te imperialistyczne bzdety. To już jest nielegalne.
Kurwa, to tylko antyk.
Po czyjej jesteś stronie?
Słuchaj…
Nie mogę tego robić.
Naz jest w ciąży.
- Kurwa. - Tak!
- Wiem. - Usunie je, prawda?
Oczywiście, że nie.
Oboje się cieszymy.
- Wiem, że to trochę niespodziewane… - Niespodziewane?
Kto chce bachora w wieku 23 lat?
Twoja mama?
Ona się nie liczy.
Słuchaj.
To wszystko zmienia.
Nie mogę chodzić na misje. Rozumiesz?
Wiesz, że gliny mają na mnie oko. Nie mogę wrócić za kratki.
Nikt nie wróci za kratki. Mamy wszystko obcykane.
Wiesz, że nie dam rady sam.
Wiem, ale może czas z tym skończyć.
Malowanie było twoim pomysłem. Walka z systemem, pamiętasz?
Poddajemy się, bo zostaniesz ojcem?
- Co osiągnęliśmy? - Możemy ich dorwać.
Ciszej.
Możemy wejść do ich domów, kiedy chcemy.
Już to wiedzą, więc czas to zostawić.
Nie chcesz mieć dziecka. Robisz to tylko dla niej.
Spierdalaj, Toby.
Nie możesz się wycofać.
- Potrzebuję cię, stary! - Nie, stary.
Moje dziecko mnie potrzebuje.
Nie wychowa się tak jak my.
Jeśli chcesz malować dalej,
rób to,
ale mnie w to nie wciągaj.
Dziękuję.
Mogę prosić o pudełko na wynos?
A ty czego chcesz?
To nie ma znaczenia.
Studiowanie medycyny wywołuje u ciebie silne stany lękowe.
Mdlejesz na widok krwi.
Powinienem wziąć się w garść?
Mam spełnić ich marzenia.
Tak robi dobry syn.
Realizuje wizję przyszłości rodziców.
A twoja wizja przyszłości? Jak ona by wyglądała?
Komputery.
Kocham komputery,
ale rodzice chcą, by ich jedyny syn był lekarzem,
więc to się nie uda.
To znaczy, że rodzice nie podzielają twojej wizji,
ale nie, że się nie uda.
Mama pracowała bez przerwy, odkąd przyjechała do tego kraju,
żeby dać nam lepsze życie.
Rodzice tak robią.
Na to się piszemy.
Nagrodą jest szczęście naszych dzieci.
Rozczarowałbym ich, gdybym rzucił studia.
Mama by mi nie wybaczyła.
I nie chcesz skrzywdzić mamy.
Nie.
Więc wolisz krzywdzić siebie?
Moralność już nie istnieje.
Nikt nic nie robi z prawdziwych czy istotnych pobudek.
Wszyscy utrzymują pozory,
wpisują się w najnowszy poprawny politycznie ruch,
ale to nieszczere.
Może czas dobrze się sobie przyjrzeć
i wziąć trochę odpowiedzialności,
bo prawdziwa zmiana musi zajść od dołu.
Skoro mowa o istotnych i nieistotnych akcjach,
poruszmy temat gości od tagu „Wpadłem”.
Po kilku miesiącach przerwy wrócili, by prześladować możnych.
Zaatakowali dwa domy w ciągu trzech miesięcy,
ale co ich wyciągnęło z ukrycia, o ile w ogóle to oni?
Zanim to omówimy, dajcie suba.
Halo?
Toby, wróciłam!
Rave, jesteś grafficiarzem.
Writerem. Maluję tagi.
- Co myślisz o „Wpadłem”? - Zrobił to jakiś świeżak.
Podobno to inna ekipa.
PLAN DNIA SIR HECTORA 21.00 – SQUASH
Graffiti powinno zostać na ulicy, w publicznych miejscach.
Nie włamuje się do domów ludzi. Nieważne, kim są.
To ciekawa perspektywa.
Biorąc pod uwagę, kogo wzięli na cel,
czy to nie krytyka establishmentu?
Nie o to chodzi w graffiti?
Nie. Bo kogo wzięli na cel?
Miesiąc temu bankiera. W chuj oryginalne.
Kto będzie następny? Tony Blair?
Nie wierzę.
Toby?
Toby!
Widziałeś pilota? Zostawiłam go w widocznym, normalnym miejscu.
To już trzeci zgubiony pilot. Nie rozumiem.
Miło, że się przywitałaś.
Przywitałam się. Nie słyszałeś.
Pomożesz mi poszukać?
Może świat mówi ci,
że masz przestać oglądać celebrytów sprzedających duszę.
Wybacz, panie intelektualisto. Czego nauczyłeś się dziś z YouTube’a?
Rozwiązałeś problemy całego świata?
Jasne. Muszę iść.
Czekaj. Gdzie?
Gdzieś.
Posprzątasz najpierw w kuchni? Jest straszny bałagan.
- Posprzątam, jak wrócę. - Nie pij za dużo.
USTAWIENIA WI-FI
WPISZ HASŁO
WYŁĄCZONO SIEĆ BEZPRZEWODOWĄ
Stary debil.
Pieprzony ciul.
Jesteś policjantem, powinieneś być wysportowany.
Siedzę przy biurku, więc nie muszę.
- Chcesz odpocząć? - Tak.
Dobrze.
ZERWANE POŁĄCZENIE
Moja córka jest mniej przyklejona do ekranu.
POŁĄCZENIE ZOSTAŁO ZERWANE. MOŻLIWE ZAGROŻENIE.
Muszę lecieć.
Co się stało?
Alarm.
Wysłać kogoś, żeby to sprawdził?
Nie. To tylko alarm pożarowy w domu.
Lepiej pójdę to sprawdzić. Wynagrodzę ci to.
Dobrze. Dawaj znać.
Jezu!
SYSTEM ALARMOWY PODŁĄCZONY DO SIECI
DZWONI WILLIAM ROY
Cześć.
Dzięki za telefon. Wszystko w porządku. Fałszywy alarm.
Jakiś chochlik.
Czasem technologia jest zbyt inteligentna.
Zaczekaj.
Wszystko gra?
Tak.
Przepraszam za dzisiaj. Za tydzień o tej samej porze?
Dlaczego przyszłaś?
Odejdź, proszę.
- Porozmawiajmy. - O czym?
- Jesteśmy rodziną. - Odejdź i nie wracaj.
- Nie chcę odchodzić. - Rozbiłaś naszą rodzinę!
- Wynoś się. - Bierz swoje rzeczy.
- Musisz odejść. Zejdź mi z oczu! - Bierz rzeczy i idź.
- Wstydź się! - Jest w ciąży!
A ty zniszczyłeś jej życie! Zabieraj ją ze sobą!
Jezu.
Toby?
Muszę pogadać.
Kochanie, wejdź do środka, a ja zaraz przyjdę.
Dobrze.
To nie jest dobry moment. Naz właśnie…
Proszę cię. Coś złego się stało i nie wiem, co zrobić.
Włamałem się do domu sędziego, którego obczajaliśmy.
Nie.
Gdy wszedłem, zobaczyłem…
Nie wiem, co zobaczyłem. Posłuchaj mnie.
Nie, to ty posłuchaj. Nie chcę o tym słyszeć.
Nie wściekaj się. Mówiłeś, że mogę dalej malować.
Tak. I miałeś mnie w to nie mieszać.
W cokolwiek się wplątałeś, to nie mój problem.
Radź sobie sam.
Jay.
Czego chciał?
Zwykłe dramy Toby’ego.
TELEFON
- Numer alarmowy. Z kim połączyć? - Z policją.
O Jezu. Co tam u was, chłopaki?
O Jezu, nic. Bujamy się po dzielni.
Czaję. O Jezu.
Muszę wyjaśnić, kto włamał się do sklepu, ale, o Jezu, nie wiem.
Beznadzieja, że twój Rick każe ci to robić.
To nie jest mój Rick. To mój partner. O Jezu.
Może mundur robi dużą różnicę.
Nie znam się. Na oko wyglądasz jak jego przydupas.
Nazwij mnie przydupasem jeszcze raz!
- Daj spokój! - Zobaczysz, jak maluję ścianę!
To były Kosy z Morty Town!
Wiesz, ile punktów regulaminu złamałeś?
O Jezu, co ja mogę wiedzieć o wiedzeniu? Wsiadaj do jebanego wozu.
Morty…
POLICJA
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
- Sir Hector Blake? - Tak.
Możemy wejść?
Prosiłbym o zdjęcie butów.
Dajcie spokój, to absurdalne.
To pewnie jakiś znudzony nastolatek, który ma za dużo czasu.
Czy ktoś ma podstawy, by pana oskarżyć w ten sposób?
Byłem sędzią, więc tak, ktoś się znajdzie.
Może podać kawę?
- Nie, dziękuję. - Chętnie. Dziękuję.
- Jaką? - Z mlekiem proszę.
- Mieszka tu ktoś jeszcze? - Nie, tylko ja.
Wiem, że tylko wykonujecie swoją pracę. Proszę się rozejrzeć.
Jest tu piwnica?
- Tak. - Możemy do niej zajrzeć?
Muszę powiedzieć Williamowi Royowi,
jak poważnie jego ludzie traktują żarty telefoniczne.
Na pewno nie uzna, że to strata czasu.
To wasz szef, prawda?
Dobrze gra w squasha. Muszę być czujny na korcie.
W pełni rozumiem. Wykonujecie swoją pracę.
Doceniamy to. Dziękujemy.
Nie idźcie!
Jebane tchórze!
Toby!
Toby, otwórz drzwi!
Co?
Bałagan w kuchni.
Dlaczego nie sprzątnąłeś?
- Mamo, miałem chujowy dzień. - Naprawdę? Co takiego robiłeś?
Spierdalaj.
Słucham?
- Dokąd się wybierasz? - Z dala od domu.
Nie mogę teraz słuchać tych bzdur.
Nie. Pójdziesz teraz do kuchni i posprzątasz.
Samo się nie posprzątało wczoraj.
Ani przedwczoraj, ani nigdy!
Dziękuję, matko, że sprzątasz. Doceniam twój wkład.
Wiesz co? Daj mi klucze.
Co? Co robisz? Jak mam wrócić do domu?
Wróć, kiedy nauczysz się szacunku
i przestaniesz traktować mój dom jak hotel.
Twój dom? Tata go kupił. Nie pamiętam, żebyś na niego zapracowała.
Toby… Nie chciałam…
Daj mi pieniądze, które mi zostawił, a ja chętnie się wyprowadzę.
To moje pieniądze!
Mówiłam ci. Nie jesteś na to gotowy.
Mam 23 lata! Musisz pozwolić mi żyć własnym życiem!
Dokładnie. Masz 23 lata i co osiągnąłeś?
Niczego w życiu nie skończyłeś.
Muzyka, studia. Nie miałeś żadnej pracy dłużej niż tydzień.
Na co dzień pracuję z dziećmi, które mają znacznie gorzej niż ty,
ale wszystkie o coś walczą.
A ty…
Nie masz pojęcia, o co walczę.
Nie czekaj na mnie.
Głupi…
Pierdol się!
Nie martw się.
Przyszedłem ci pomóc.
Nie mamy dużo czasu.
Zostań tu. Bądź cicho.
Nie.
Proszę.
Spójrz na mnie.
Wyciągnę cię stąd.
Na litość boską. Zsikałeś się?
O rety.
Ciągle ci się to zdarza.
Nie będę tego sprzątać. Ty to posprzątasz.
Jesteś obrzydliwy.
Wzruszyłam się. Jestem z ciebie taka dumna.
To celebracja inności.
Po prostu niesamowite.
Te elementy z papieru ryżowego są pięknie wykonane.
Spójrz na te malutkie literki i cyferki.
Wspaniałe. Kojarzy mi się to z animacją Żółta łódź podwodna.
Nigdy nie widziałam takiego ciasta. Myślę, że wy też.
Tak, dzwoniłam do niego. Ma wyłączony telefon.
Dasz mi znać, jak się odezwie?
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
- Przepraszam. - To nic.
Pytałam wszystkich jego znajomych, czy się do nich odzywał.
Nie wiedziałem, że ma znajomych.
Wybacz.
To jest…
- Przepraszam. - Sierżantka Ella Lloyd.
Jameel Agassi. Jay. Jestem kumplem Toby’ego.
Jako że minęły 72 godziny, odkąd ktoś widział Toby’ego,
traktujemy to jak zaginięcie.
Ma pani podstawy, by myśleć, że jest w niebezpieczeństwie?
Nie. To dobry dzieciak.
Myślę, że próbuje mnie ukarać. Pokłóciliśmy się, zanim wyszedł.
O co się kłóciliście?
O to, co zawsze. O pieniądze, jego ojca.
- Gdzie on jest? - Nie żyje.
Był stary.
I rzadko się pojawiał. Toby ledwo go znał.
Kiedy ostatni raz go widziałeś?
Nie wiem. Kilka miesięcy temu.
Pani Nealy mówiła, że jesteście blisko. Prawie jak bracia.
Tak.
A jednak nie widziałeś go od kilku miesięcy.
Zostanę niedługo tatą. Byłem trochę zajęty.
Dobrze.
Mamy zdjęcie Toby’ego, a pani ma do mnie kontakt.
Jeśli coś się pani przypomni, proszę mnie powiadomić.
- Dziękuję. - Wyjdę sama.
Wiesz coś, prawda?
Nie.
- Cześć. - Joł, Tobes…
Mam cię. Zostaw wiadomość! Nie obiecuję, że oddzwonię.
Joł, Tobes.
Co ty odpierdalasz?
Oddzwoń.
JEST PÓŹNO. CO SIĘ DZIEJE?
Bez jaj.
Kurwa.
Otwierać.
Bez przesady. Co to ma być?
Prowadziłem całą noc. Próbuję odpocząć.
Najwyraźniej rzadko tu widują czarnych.
Do mnie z takimi tekstami?
Jak to wyjaśnisz?
Jameel Benjamin Agassi.
- Lipiec 2018 roku, wandalizm. - Budynek był opuszczony.
Był na terenie prywatnym.
Czerwiec 2020 roku.
Aresztowany na proteście w Westminster
za naruszenie porządku publicznego.
Sześć tygodni w więzieniu.
A teraz posiadanie nielegalnej substancji.
Bez przesady. To była resztka skręta.
To poważne wykroczenie,
zwłaszcza dla osoby karanej.
Przepraszam.
Moja dziewczyna jest w siódmym miesiącu ciąży.
Pracuję po 14 godzin dziennie
i od miesięcy mało śpię.
Wziąłem kilka buchów. Chciałem się zdrzemnąć.
Wie pan, jak to jest.
SZKOŁA BIRLSTONE
Toby?
Jezu, Jay. Co ty wyprawiasz?
Wybacz, Liz. Pukałem, ale nie słyszałaś, więc użyłem swojego klucza.
Myślałam, że wrócił do domu.
Kurde. Przepraszam, nie pomyślałem.
Czekam, aż wejdzie przez drzwi, ale on nie wróci, prawda?
Nie chcę tego słyszeć. To typowe dla Toby’ego.
Przepraszam.
Wzięłam trochę diazepamu i czuję się otumaniona.
Co u ciebie? Jak tam Naz?
Dobrze.
Robi się duża.
Tak?
Nie wierzę, że zostanę tatą.
Jestem obsrany, prawdę mówiąc.
Będziesz wspaniałym ojcem.
Boże.
Wygląda, jakby tu coś wybuchło.
To trochę moja wina.
Zajrzałam wszędzie, a nie wiem nawet, czego szukam.
Sprawdziłaś jego skrytkę?
Co?
Właśnie miałem tam zajrzeć i poszukać wskazówek.
Nie chciałem o tym wspominać policji,
bo nie wiedziałem, co by znaleźli.
Sir Hector Blake?
„Nasz biuletyn od przyszłego miesiąca będzie wysyłany elektronicznie”.
- Co to? Dlaczego Toby to ma? - Nie wiem.
Dlaczego ukrył list zaadresowany do jakiegoś starego absolwenta Birlstone?
Sprawdziłam tego Hectora Blake’a. Jest byłym sędzią.
Toby raczej nigdy go nie poznał.
Co? Czego pani szuka?
Jezu, może pani coś powiedzieć? Odchodzę od zmysłów.
Przepraszam.
Cieszę się, że mi pani o tym powiedziała. Sprawdzę to.
Co to znaczy? Kim jest ten mężczyzna?
Pani Nealy, proszę wrócić do domu
i czekać na telefon.
Jaka jest ostatnia znana lokalizacja telefonu Toby’ego Nealeya?
Pitt Road. A co?
Matka znalazła w pokoju Toby’ego list do sir Blake’a,
który tam mieszka.
W zeszłym tygodniu jakiś młody chłopak zgłosił,
że ktoś jest przetrzymywany w piwnicy pod tym adresem.
- Myślisz, że to był Toby Nealey. - Tego się dowiemy.
Sir Hector Blake?
Sierżantka Ella Lloyd. Możemy wejść?
O co chodzi? Wychodziłem.
Mam podstawy, by myśleć, że czyjeś życie jest zagrożone w tym domu.
Znowu to samo.
Zgodnie z art. 17 ustawy o policji musimy wejść i przeszukać pana dom.
Nie muszę tego tłumaczyć osobie z pańskim doświadczeniem.
Proszę zdjąć buty.
Tam szukacie osoby, której życie jest zagrożone?
- Chciałabym zobaczyć pańską piwnicę. - Tutaj.
To mój warsztat.
Warsztat do czego?
Moja żona była ceramiczką. Zająłem się tym, żeby czuć z nią bliskość.
- Gdzie ona jest? - W Chesham House.
- W szpitalu psychiatrycznym? - Tak.
Nie mówiłem, że wszystkie są moje.
Przyłapała mnie pani. Jestem aresztowany?
Czy są za tym drzwi?
Proszę je otworzyć.
To mój schron.
Przez tę dziurkę patrzy się do środka.
Robotnik musiał się pomylić.
Nigdy tego nie zauważyłem.
To wszystko? Wyglądałaś mi na bystrą.
Co pan powiedział?
Hectorze Blake’u,
aresztuję pana za utrudnianie wykonywania czynności służbowych.
- Co? - Nie musi pan nic mówić.
Ale może to zaszkodzić obronie…
Kajdanki z przodu.
- Bardzo ci dziękuję. - Nie martw się. To nieporozumienie.
Nic się nie stało. Wykonuje swoją pracę. Ma dużo zapału.
- Na pewno to wyjaśnimy. - Oczywiście.
- Squash? - W przyszłą środę, jak zawsze.
W środę. Dobrze.
RODZINA: PIERWSZA INSTYTUCJA SPOŁECZNA
DZWONI SIERŻANTKA LLOYD
Tak?
I co, to koniec?
Nie spytasz, jak to zrobiłem?
Jak to zrobiłeś?
Wziąłem garść tabletek nasennych
i popiłem je wódką.
Potem obudziłem się w szpitalu.
Nie dobrałem odpowiedniej dawki.
Studiujesz medycynę.
Nie wiesz, ile tabletek wziąć, by się zabić?
Faisalu,
posłuchaj.
Może nie chciałeś umrzeć.
Może twoja próba samobójcza miała pokazać, jak bardzo chcesz żyć.
Powiedzieć rodzicom to,
czego nie umiesz przekazać słowami.
Nie.
Chciałem umrzeć.
Chciałem, żeby rodzice zrozumieli, że mnie zawiedli.
Coś się stało?
FORMULARZE I RAPORTY
DYSK USB ZABEZPIECZONY HASŁEM WPISZ HASŁO
ODBLOKUJ
NIEPRAWIDŁOWE HASŁO
Odzywała się do ciebie rodzina?
Rozmawiałem z siostrą kilka dni temu, ale od rodziców ani słowa.
Gdzie oni są? W Teheranie?
Nie. W Gorganie. To małe miasto na północy Iranu.
Moja siostra jest w Teheranie i mówi mi, co u nich.
Nie rozmawiasz z rodzicami?
Wyrzekli się mnie.
Naprawdę? Dlaczego?
Przez to, kim jestem.
O Boże. Przykro mi.
Jakby życie na wygnaniu nie było ciężkie.
Cieszę się, że żyję.
Jak to jest, że możesz pracować?
Nie robię nic nielegalnego.
Nie, nic takiego nie sugerowałem.
Odrzucili mój wniosek za pierwszym razem.
Nie wiem, czego jeszcze potrzebują.
Mam przy nich pocałować faceta?
Odwołałem się i nie wiem, co się dzieje z moją sprawą.
Tak długo czekam, że mogę już pracować.
Przepraszam. Nie chciałem, byś czuł się niekomfortowo.
- Muszę jakoś przeżyć. - Rozumiem.
Miło jest poznać cię trochę lepiej.
Może mógłbym ci pomóc,
jeśli chciałbyś o tym porozmawiać?
O której kończysz?
Bardzo dziękuję.
Trafiłeś.
- Wejdź. - Podoba mi się twoja brama. Bardzo ładna.
- Powieszę twoją kurtkę. - Dziękuję.
Mógłbyś zdjąć buty?
- Napijesz się czegoś? - Tak, jeśli ty też się napijesz.
Tylko nie mów, że chcesz piwo. Nie mam piwa.
Wypiję to, co ty.
- Zatem gin z tonikiem. - Jasne. Ty się znasz najlepiej.
Może włączysz jakąś płytę? Mój gramofon jest tam.
Jest tak stary, że wrócił do mody.
Lubisz muzykę klasyczną.
Nie. Ta płyta ma fajną okładkę, jak z filmu Disneya.
To słodkie. Proszę.
Puścić ci mój ulubiony utwór?
To mój ojciec.
Musisz go bardzo kochać, skoro powiesiłeś jego obraz.
Niekoniecznie. To bardziej skomplikowane.
Ale mimo wszystko
to on mnie ukształtował.
Musi być dumny.
Wątpię.
Pewnie jest rozczarowany moją rezygnacją.
Dlaczego to zrobiłeś?
Nie chciałem dłużej żyć według jego planu i byłem znudzony.
Ale czuję, że wciąż mnie widzi przez ten obraz,
choć od dawna nie żyje.
Czyli trzymasz go tu, żeby codziennie pokazywać mu środkowy palec?
Mniej więcej.
Myślał, że zostanę premierem.
Nie chciałem nawet iść na prawo.
Nie dbał o mnie ani o moją matkę.
Przykro mi.
Pracował u nas młody Pars.
Z Iranu, jak ja.
Z Indii.
Nazywał się Ravi. Przystojny młodzieniec.
Przeprowadził się tu, żeby zarobić na utrzymanie rodziny w Indiach.
Mój ojciec poznał go w fabryce i postanowił wziąć go pod swoje skrzydła.
Życzliwy, dobroczynny gest.
Potem zaprosił go do naszego domu.
Jak członka rodziny.
W końcu ojciec zaprosił go do swojego łóżka.
Wyrzucił moją biedną matkę do pokoju gościnnego.
Niedługo potem odebrała sobie życie.
A ja byłem małym chłopcem, który znalazł ją z podciętymi żyłami.
- O mój Boże. - Tak.
Ojciec nie bardzo mnie pocieszał.
Wysłał mnie do szkoły z internatem.
Byłem tam szczęśliwy.
Cieszyłem się, że jestem z dala od ojca i tego chłopaka.
Tak bardzo go nienawidziłem.
Zastąpił mnie i moją matkę.
Mieszkał w naszym domu, oddychał naszym powietrzem.
Ten… kmiot.
To trochę rasistowskie.
Nie. Gdybyś wiedział coś o mojej karierze, wiedziałbyś, że nie jestem rasistą.
Starałem się być dla niego miły. Naprawdę.
Ale miałem w sobie gniew,
który bardzo ciężko było stłumić.
Może był tylko ofiarą.
Może został do tego zmuszony przez twojego ojca.
Każdy ma wybór.
Nie, kiedy jest się biednym i bez wyjścia.
W każdym razie to już przeszłość.
Opowiadam tę historię tylko wyjątkowym osobom, takim jak ty.
Chcesz wiedzieć, co się stało z Ravim?
Mogę najpierw skorzystać z łazienki?
Pewnie.
- Co się stało? - Gdzie są moje buty?
Słabo wyglądasz.
- Chodź, usiądź. - Nie. Powinienem już iść.
Spokojnie. Odsapnij najpierw, a potem pójdziesz.
Może wypiłeś za szybko.
Mogę napić się wody?
Jasne.
Co…
Co się stało z Ravim?
Myślałem, że go zabiłem.
W któreś wakacje wróciłem ze szkoły i rzuciłem się na niego jak zwierzę.
Prawie zniszczyłem mu twarz. Poczułem się taki wolny i silny.
Jakbym osiągnął transcendencję.
Rasa, religia, orientacja seksualna i tożsamość płciowa.
Tak jak wiele osób w środowisku prawniczym uważam,
że w tych aspektach społeczeństwo nie ma równej ochrony
w wymiarze sprawiedliwości…
- Przepraszam! - Ja pierdzielę, Jay!
- Przestań to robić, bo zabiorę ci klucze. - Przepraszam! Pukałem, ale…
nie słyszałaś.
Słuchawki Toby’ego?
Tak.
Gdzie byłaś? Nie odbierałaś moich telefonów.
Dzwoniłem do twojej pracy. Podobno wzięłaś urlop.
Chcesz herbaty?
Co u ciebie?
Jestem oficjalnie tatą.
Naprawdę? Od kiedy?
Od kilku tygodni.
- Przepraszam. Powinnam… - Nie przejmuj się.
Urodził się wcześniej. Najwyraźniej nie mógł się już doczekać.
To wspaniale.
Gratuluję.
- Jak się nazywa? - Kto?
Twój syn.
Aydan.
Tak.
Będę musiała przyjść i przedstawić się Aydanowi.
Byłoby nam miło.
Innej babci raczej nie będzie miał.
Liz?
Co to?
Hector Blake.
Był w Komisji Prawa.
Walczył o równość w wymiarze sprawiedliwości.
Co jest żartem.
Dlaczego to oglądasz?
Badam go.
Święty Blake to diabeł i nikt tego nie widzi.
Jeśli to prawda, policja to odkryje.
- Policja się poddała. - Bo może jest niewinny.
Bo może ma znajomości.
Obserwowanie go w Internecie nic ci nie da.
Wiem.
Śledzę go też w prawdziwym świecie.
Śledzisz go?
- Liz… - Wiem.
To poważna sprawa.
Wczoraj widziałam, jak z jego okna wyskoczył młody mężczyzna.
Gdybyś go tylko widział. Na początku nie mogłam go zrozumieć.
Hector zaprosił go do siebie i dosypał mu czegoś do drinka.
Wyskoczył przez okno, żeby uciec. Całe szczęście ja tam byłam.
Poszłaś na policję?
Nie chciał.
Ubiega się o azyl. Boi się, że go nie dostanie.
Musi iść na policję.
Wiem, ale nie mogę go zmusić. Próbuję go przekonać, ale boi się.
Myślę, że ma prawo się bać.
TYLKO DLA CZŁONKÓW KLUBU
- Czego chcesz? - Mam twoje ubrania.
- Nie chcę ich. - Możemy porozmawiać?
Nie. Zostaw mnie.
Twój wniosek o osiedlenie się w Wielkiej Brytanii.
Mogę przyspieszyć lub zakończyć postępowanie.
Proszę, wsiądź do auta. Nie chcę krzyczeć przez okno.
Proszę wrócić, gdyby miała pani więcej pytań.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Co się stało? - Chodź.
Zniknął i nikt go nie może znaleźć.
I co teraz?
Nie przyjmę twojego zeznania.
Ten młody mężczyzna musi sam złożyć oświadczenie.
Ale sama powiedziałaś, że zniknął.
Ubiegał się o azyl. Może wrócił do domu.
Ludzie ubiegają się o azyl, bo nie mogą wrócić do domu.
Nie masz za zadanie chronić ludzi?
Mam. Próbuję cię chronić, Lizzie.
Co robiłaś przed domem Hectora Blake’a?
Chyba już wiem, co czuł Toby.
ELISABETH NEALEY: CZEŚĆ, OMIDZIE, ZAPISAŁEŚ MÓJ NUMER?
ROZUMIEM, ŻE SIĘ BOISZ
Proszę, wypuść mnie!
PROSZĘ, ODPISZ
Dlaczego mi to robisz?
Wypuść mnie!
NAJLEPSZY DZIEŃ Z NAJLEPSZYM SYNEM… I SŁOŃCEM!
Proszę, wypuść mnie!
Faisalu, mogę do ciebie oddzwonić?
Chciałem tylko powiedzieć, że złamałem hasło do pendrive’a.
- Naprawdę? - Tak.
- Co na nim jest? - Nie patrzyłem.
Obowiązuje tajemnica zawodowa, nie?
Hej, skarbie.
Jest i on.
Lizzie. Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Patrz, co Lizzie przyniosła.
To bardzo miłe. Dziękuję, Liz.
Nie ma za co. Liczę, że posłuży wam kilka lat.
Jaki cudowny chłopiec.
Jesteś taki uroczy! Ale chyba też troszkę śmierdzący?
O nie.
- Troszkę. - Pójdę mu zmienić pieluchę.
Co u ciebie?
Liz?
WPADŁEM
Musimy porozmawiać.
Czytałam o tych grafficiarzach od tagu „Wpadłem”. Tak to się nazywa?
Włamują się do bogatych domów i malują na ścianach.
Wiedziałam, że coś ukrywasz.
Skąd wiesz, że to ja?
Jay.
Spójrz.
To ty!
W porządku.
Co z tym zrobisz?
Włamaliście się do domu Hectora Blake’a?
Nie.
Przysięgam.
Powiedziałaś Naz?
Wie, że coś jest nie tak. Czuję to.
Te zdjęcia nie pomogą w sprawie Toby’ego. Tylko spierdolą mi życie.
Pomóż mi włamać się do jego domu.
Co? Do Hectora Blake’a?
Nie wiem, czy dam radę. Ty już to robiłeś.
Odbiło ci?
Tak naprawdę to nie byłoby włamanie.
Użylibyśmy klucza. Widziałam, jak go chował.
Zastanów się, co mówisz.
Tylko pomożesz mi wejść,
a potem możesz stać na czatach.
Nie mogę ryzykować. Muszę myśleć o Aydanie i Naz.
Dobrze. To wysiadaj.
- Daj spokój. - Idź, tchórzu!
- Słuchaj… - Idź!
Uspokój się…
Nie możemy się poddać.
Nie poddaję się!
Jeśli złapią mnie, czarnego mężczyznę, pójdę siedzieć na wiele lat!
Wiesz o tym.
Zrób to dla mnie.
Jesteś mi winien.
Zawsze ci pomagałam, gdy mnie potrzebowałeś.
Gdy nowy facet twojej mamy dawał ci popalić,
gdy wyrzuciła cię z domu.
Toby i ja zawsze cię wspieraliśmy.
Byliście moją rodziną.
Tak.
Ale…
nie mogę.
Wysiadaj.
Gdzie Lizzie?
Pojechała.
Tak po prostu?
Aydan śpi?
Czego chciała?
Zobaczyć Aydana.
Szanujesz mnie w ogóle?
Oczywiście.
Myślisz, że jestem głupia?
- Co… - Pracowałeś w domu Hectora Blake’a.
Później Toby przyszedł w panice i następnego dnia zaginął.
Potem Lizzie powiedziała, że Hector Blake jest podejrzanym w sprawie Toby’ego.
- W co ty się wpakowałeś? - W nic.
Jeśli będę musiała, będę jedyną rodziną dla Aydana.
- Dlaczego tak mówisz? - Bo się boję.
Jak rodzice kazali mi wybierać, pomyślałam: „Jebać to”.
Tak, bo się kochamy.
Ale czuję, jakbym była sama.
Myślisz, że wystarczy, że wytatuujesz sobie moje inicjały?
Naz, proszę cię. Wszystko, co robię, robię dla nas.
- Nie ma „nas”, jeśli nic mi nie mówisz! - Wiem, ale…
Nie! Spierdalaj!
To dla ciebie.
NIE ZROBIŁAM KOPII.
Co to?
Nic.
Jasne.
Nie wiem, po co pytam.
To twoja wina.
Gdzie mój syn?
Spuściłem jego prochy w toalecie.
Co?
Musi się zmieścić w piecu. Ty jesteś mniejsza. Będzie łatwiej.
Cześć, tu Elisabeth Nealey.
- Zostaw wiadomość. Pewnie oddzwonię. - Liz!
Hej, Lizzie.
To ja, Jay. Znowu.
To chyba 15. wiadomość, którą ci nagrywam.
Liz?
Zajrzałem do ciebie kilka razy. Nie było cię.
Nie wiem, czy w ogóle bywasz w domu.
Dziękuję za paczkę i przepraszam, że nie powiedziałem ci wszystkiego.
PRAWO JAZDY
Proszę, daj mi znać, że nic ci nie jest.
SPRZEDANY
Zostanę u Katie na kilka dni. Biorę ze sobą Aydana.
Musimy przemyśleć, kto się wyprowadzi.
Co jest?
Po prostu…
Lizzie zniknęła i…
to moja wina.
- Co? - Kurwa, to moja wina.
Jay.
Dziękuję wam bardzo. Do zobaczenia za tydzień. Miłego weekendu!
Cześć, Philipie.
Co robisz, głupolu?
Kto to? To mamusia.
- Cześć. - Cześć.
- Mogę wejść? - Tak. Wybacz.
Cześć, koleżko!
- Jak się masz? - Cieszy się, że zobaczył mamusię.
- Jak się trzymasz? - Dobrze.
Żyję jak król. Jak widać.
Jak twoja dysertacja?
Nie wiedziałam, czy mam ci mówić.
Hector Blake ją przeczyta.
Niedługo będzie trzechsetlecie Birlstone.
Philip ma spotkać tam Blake’a i dać mu moją dysertację.
ZAPRASZAMY ABSOLWENTÓW NA TRZECHSETLECIE
- Skąd wie, że tam będzie? - Będzie.
Przekazuje ogromne kwoty na tę szkołę.
Ma zostać jakoś uhonorowany na ceremonii.
Mam nadzieję, że to pomoże.
Dzięki.
Spokojnie, koleżko. Chodź do mnie.
Proszę, bądź ostrożny. Dobrze?
Aydan potrzebuje taty.
Zaczekaj!
Myślisz…
Myślisz, że mamy jeszcze szansę?
Nie wiem.
„Świat jest w złym stanie.
Ale będzie w jeszcze gorszym, jeśli my nie będziemy najlepsi”.
To słowa psychiatry, który przeżył Holokaust, Viktora Frankla.
Moim zdaniem
doskonale opisują życiową misję sir Hectora.
Jest on mężczyzną, który zawsze stara się być jak najlepszy.
Panowie, bez zbędnej zwłoki,
powitajmy sir Hectora Blake’a!
Dziękuję.
Dziękuję za te przemiłe słowa, dyrektorze.
Pamiętam, jakby to było wczoraj,
mój pierwszy dzień tutaj w Birlstone.
Byłem młodym chłopcem, niespełna dziesięcioletnim,
lecz już wiedziałem, że odnalazłem swój azyl.
Muszę przyznać, że dobrze jest wrócić do domu.
Piękne słowa.
SIR HECTORZE… Z POWAŻANIEM, NASERINE RAHEEM
DBAMY O BEZPIECZEŃSTWO?
ROLA PRAWA KARNEGO W ORGANACH IMIGRACYJNYCH
TEREN PRYWATNY ZAKAZ WSTĘPU
Co im zrobiłeś?
Powiedz mi!
Gdzie są?
Wezwałem policję.
Niedługo tu będzie. Rozumiesz?
Tak?
Dobrze.
Możesz chodzić?
Dobrze.
Nie martw się. Jesteś bezpieczny.
DZWONIĘ DO NAZ
Jay?
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Tutaj, pani sierżant.
Nikt niczego nie dotykał, zgodnie z zaleceniem.
WPADŁEM
Napisy: Sylwia Szymańska