Jutro ją pochowamy.
Tę Osobę-Fajkę.
Naszą posłanniczkę do Wah-kon-tah.
Czas pogrzebać tę Fajkę z godnością...
I pochować jej nauki.
Dzieci, które stoją na zewnątrz i słuchają...
nauczą się nowego języka.
Nauczą się go od białych.
Nauczą się nowych obyczajów...
i nie będą już znały naszych obyczajów.
OSAGOWIE
WYBRAŃCY Z PRZYPADKU
NAJWYŻSZY NA ŚWIECIE DOCHÓD NA GŁOWĘ
HRABSTWO Z NAJWIĘKSZĄ LICZBĄ LIMUZYN PIERCE ARROW W USA
I SZOFERÓW, KTÓRZY JE PROWADZĄ
Robotnicy Phillips Oil.
- Załoga rurociągu Kraceon Oil. Tu. - Burbank Oil Field.
- Marland Oil! - Poszukiwacze ropy Philips Oil.
Możesz się wzbogacić.
Wzbogać się. Możesz się wzbogacić. Tutaj.
Robotnicy Phillips Oil!
Ernest!
Tak.
- Ernest Burkhart? Henry. - Tak.
Henry Roan.
- Zabieram cię do wuja Hale'a. - Dobrze.
Ruszajmy. Tędy.
Przestań!
Czyja to ziemia, Henry?
Moja.
Moja ziemia.
A niech mnie. Nasz bohater wojenny dotarł na miejsce.
Witaj w domu, Erneście. Witaj w domu.
Dobrze cię znów widzieć.
Cieszę się, że przyjechałeś.
Bracie.
- Dzięki, że pisałeś. - Dobrze cię widzieć, bracie.
Erneście, to twoja ciotka Myrtle i kuzynka, mała Willie.
- Witaj. - Dobrze cię widzieć.
Ależ wyrosła, co? Czyż to nie wspaniałe?
To farma bydła. Nie ma tu ropy.
Nie ma ropy? Nie ma ropy, to i nie ma strachu.
Czas się skończy. To bogactwo się wyczerpie,
będzie gorzej niż za siedmiu lat nieurodzaju, który nękał dawnych faraonów.
To chorowici ludzie.
Mili ludzie o wielkich sercach, ale ludzie chorowici.
A ty? Widziałeś rozlew krwi?
Trochę.
Cóż, byłem... Byłem kucharzem w piechocie.
Spotkałeś Kelsiego Morrisona? Też tam był.
- Spotkałem. - Tak.
Otis Griggs i pozostali... jeśli pamiętasz.
Żołnierze muszą jeść. Karmiłeś żołnierzy, którzy wygrali wojnę.
Więcej ich poumierało na hiszpankę...
Co się stało z twoim żołądkiem?
Moje... Moje jelito pękło.
Prawie straciłeś życie.
Dali mi pas i zakazali noszenia ciężarów.
Dobrze zrobiłeś, decydując się na powrót, bo...
Wiem.
Pieniądze płyną tu wartkim nurtem.
Cóż... uwielbiam pieniądze, sir.
Nie mów do mnie „sir”.
Nazywaj mnie „wujem” albo „Królem”, tak jak dawniej. Pamiętasz to?
- Nazywać cię „Królem”? - Tak.
Królu.
Nie podłapałeś tam żadnej choroby, prawda?
- Nie. - Jesteś pewien?
Jestem pewien, sir.
Chroniłeś go tam?
Owszem. Tak.
- Na ile potrafiłeś. - Na ile potrafiłem.
No tak.
Lubisz kobiety?
Wiesz, że lubię kobiety. To moja słabość.
Jakie tam mają rasy?
Same białe. Tylko takie widziałem.
A czerwone lubisz?
Czerwone?
W tym sensie?
Lubię czerwień. Lubię biel. Lubię niebieski. Lubię wszystko.
To dla mnie bez znaczenia.
Lubię te cięższe. Lubię cięższe, ładne, mięciutkie,
takie, które ładnie pachną.
Musimy mieć na ciebie oko. Lubisz zaszaleć.
A skoro o tym mowa...
Hej, Byron.
Tak.
Ależ to dobre. Naprawdę dobre.
Nie pij alkoholu przy ludziach, jasne?
Bo zaczniesz sprawiać kłopoty.
- Prawda, Byronie? - Zgadza się, Królu.
Dobrze. Nie będę.
Większość miejscowych to oszuści.
Niektórzy robią, co trzeba, ale większość nie, więc nie bądź głupi.
- Nie będę, sir. - Nie pakuj się w byle tarapaty.
Jeśli masz sprawiać kłopoty, to na szeroką skalę. Zbierz za to dużo.
Tak, sir.
Bo widzisz, oficjalnie jestem zastępcą szeryfa Fairfax.
Nie chcę tu ściągać niepożądanych oczu.
- Będę unikał kłopotów. - Tak.
Nie będę robił głupot.
Spędziłeś tam dużo czasu. Nie masz przez to nie po kolei w głowie?
Oczywiście, że nie. Nie jestem... Nie jestem otępiały. Jestem silny.
Mam dla ciebie pewną posadę.
Niewiele więcej możesz robić ze względu na jelita.
Pewnie za dużo nie czytasz, co?
Czytam?
Pytałem, czy dużo czytasz.
Cóż, umiem czytać.
Musisz pogłębić wiedzę. Byron, daj mu tę książkę o Osagach.
- Tę? - Tak, tamtą.
- Dowiedz się czegoś. - Potrafię czytać, sir.
Osagowie. Mieli najgorszą ziemię...
...ale dobry Bóg wszystkich przechytrzył.
W tej ziemi płynęła ropa. Czarne złoto.
Ale to mądrzy ludzie.
Urządzili to tak, że to oni decydowali, kto ma ropę i prawa do eksploatacji.
Osagowie są bystrzy.
Niewiele mówią, więc może ci się wydawać,
że sam musisz kłapać jęzorem, by wypełnić ciszę,
zwłaszcza gdy się napijesz.
Ale jeśli nie masz nic mądrego do powiedzenia, lepiej siedź cicho.
Nie zacznij paplać.
Nazywają to „gadaniną kosa”.
Gadanina kosa.
To, że nie mówią,
nie oznacza, że nie wiedzą wszystkiego o wszystkim.
Tak, Osagowie są najwspanialszymi i najpiękniejszymi ludźmi na Bożej ziemi.
John Whitehair, lat 23.
Brak śledztwa.
Bill Stepson, lat 29.
Brak śledztwa.
Anna Sanford, lat 41.
Brak śledztwa.
Rose Lewis...
Lat 25.
Brak śledztwa.
No już.
I Sara Butler, lat 21.
Samobójstwo.
Imię i nazwisko?
Mollie Kyle. Niekompetentna.
Numer udziału?
Dwieście osiemdziesiąt pięć.
Poprosiła pani o dodatkowe środki w wysokości 752 dolarów,
by opłacić usunięcie wrzodu.
Tak, proszę pana.
Czy operacja się powiodła?
Tak, proszę pana.
A cukrzyca?
Mam receptę w Fairfax Drugs. Będę wysyłać służącą po leki dwa razy w miesiącu.
Musisz o to dbać.
A teraz, Mollie, przejdźmy do twojej matki.
Ona też jest niekompetentna, więc musimy rozliczyć każdego centa.
Jest tu napisane, że wydała 319 dolarów i pięć centów na mięso
w sklepie spożywczym.
Nie sądzisz, że to cała masa mięsa, jak na to, czego potrzebuje?
Tak, panie Beaty.
Zajmiesz się tym, prawda?
Tak.
Dobra, ludziska. Ustawcie się w kolejce po opłaty za dzierżawę.
Tylko pełnoprawni.
Niepełnoprawni muszą zabrać opiekuna. Podpisze wasze czeki.
Musicie znaleźć swojego opiekuna. Nic nowego, ludziska.
Trzydzieści dolarów za zdjęcie.
Nie chcecie zapisać historii rodziny?
- A pan? - Proszę go nie słuchać.
On nic nie wie. To amator.
Trzeba wam odpowiednich zdjęć dla siebie i rodziny.
Dla pana, sir? Czterdzieści dolarów.
- Ile? - Czterdzieści.
Dobra. Mogę dać 35 dolarów w gotówce.
- Wóz albo przewóz. - Zgoda, 35.
Zróbmy to.
To będzie ładne zdjęcie. Tutaj, proszę.
Moja żona niedomaga. Lekarz mówi, że jest słabego zdrowia.
Chłopak ma astmę.
Choroba nie daje mu spokoju. Musi dostać szansę.
Macie czeki. Jesteście pełnoprawnymi obywatelami. Proszę.
Weźmiemy jeden. W tym kolorze.
Dziękuję!
Coś wam powiem. Jeśli skończy wam się paliwo albo złapiecie gumę,
wracajcie do mnie i kupcie kolejny.
Podwieźć panią? To mój wóz.
Dziękuję.
Trzeba być ostrożnym. Kręci się tu dziś dużo mętów.
Hej, Ernest!
Kelsie Morrison!
Byliśmy razem na froncie, we Francji.
- Co u ciebie? Dobrze cię widzieć! - I wzajemnie.
Moja żona, Catherine Cole.
Miło mi panią poznać. Miło mi.
Pełnokrwista.
Sky People, prawda?
Środkowe Wody.
Dużo na to postawiłem.
Postawiłeś pieniądze na ten wyścig?
Nie. Nie.
No to jedźmy.
Jasne.
Przykro mi, że źle się czuje.
Sam wiesz, ojcze, jaka jest uparta.
Przekaż mamie, że się za nią modlę, dobrze?
- Trzymaj się. - Dziękuję, ojcze.
Kojarzysz niejaką Mollie Kyle?
Tę, która ma siostry.
- Kojarzę ją. Mollie. - Tak. Mollie.
Mieszka z matką, Lizzie.
Wiem, o którą chodzi, wujku. Znam ją. Trochę ją woziłem.
- Woziłeś? - Tak.
Matt Williams przez pewien czas się z nią prowadzał.
Teraz już nie są razem,
a to oznacza,
że mógłbyś złożyć jej propozycję, gdybyś miał ochotę.
Chcesz... Chcesz, żebym się nią zaopiekował.
- To moja stała klientka. - Tak.
Ona chyba też ma do mnie słabość.
- Mollie nietrudno polubić. Tak. - Tak.
Ma też pełnokrwisty majątek.
- Pełnokrwisty majątek. - Pełnokrwisty majątek.
Z tym da się pracować, co?
Masz niebrzydką twarz, wiesz?
Myślisz, że byłbyś skory do małżeństwa?
Skory do małżeństwa?
W jakim sensie?
Cóż, mieszamy te rodziny,
a pieniądze spływają w odpowiednim kierunku, prosto do nas.
To pełnokrwisty majątek. Odziedziczy pieniądze po matce, Lizzie.
To dobry interes. A do tego legalny, wszystko zgodnie z prawem.
To rozsądna inwestycja.
Ponoć przez jakiś czas spotykałaś się z Mattem Williamsem.
Za dużo gadasz.
Nie, nie gadam za dużo.
Zastanawiam się tylko, kogo muszę pokonać w tym wyścigu.
Nie wiedziałam, że to wyścig.
Nie lubię oglądać wyścigów konnych.
Cóż, ja jestem innego rodzaju koniem.
Co?
Co takiego?
Taki właśnie jesteś.
Nie wiem, co powiedziałaś, ale pewnie „przystojniak” po indiańsku.
Dobra.
„Jestem wojownikiem z plemienia Osagów.
Dawno temu, my, Osagowie, wzięliśmy nazwę od rzek Missouri i Osage”.
„Ni-U-Kon-Ska, Dzieci Środkowych Wód.
»Wynieście się« – powiedział Wielki Biały Ojciec.
Wynieście się z Missouri, z Arkansas, z Kansas.
I wreszcie kolejna obca kraina,
Oklahoma, gdzie głód grasował za dnia, a wygłodniałe wilki nocą.
Czy zdołasz znaleźć wilki na tym obrazku?”.
Dobra, chodźmy. Idziemy.
„Osagowie nigdy nie należeli do Pięciu Cywilizowanych Plemion”.
Pamiętasz Blackiego Thompsona?
Czołem, chłopaki!
„Do Pięciu Cywilizowanych Plemion należeli Czirokezi, Czikasawowie,
Czoktawowie, Krikowie i Seminolowie”.
Nie ruszać się!
Ten kamień świeci w ciemności. Dawaj to.
Weźcie wóz. Nie zabierajcie pierścienia. Ojciec mi go dał.
Nie chcę wozu. Chcę tylko klejnoty.
I tak na nie nie zapracowaliście.
- Podobają ci się? - Dorwaliśmy bogatych Indian, chłopcy!
Dawajcie!
Jedziemy!
Stawiam wszystko.
Co myślisz, Erneście?
To szaleństwo!
Kocham pieniądze! Kocham je! Odwróć kartę! Bum!
- Dawaj! - Tak! Zrób to!
Zaryzykuj!
- Końskie łajno rodem z Fairfax. - Niech to!
- Królowa zgarnia klejnoty. - Boże! Cholera!
„Świt był dla nich świętym czasem modlitwy”.
„Nazywają słońce »Dziadkiem«.
Księżyc »Matką«.
Ogień »Ojcem«.
Nazywają to »Kwietnym Księżycem«.
To czas, gdy porośnięte dębami wzgórza i prerie obsypują się maleńkimi kwiatami.
Jest ich wiele.
Tak wiele, jakby Wah-kon-tah spojrzał z góry na Ziemię,
uśmiechnął się
i obsypał ją cukierkami”.
„Wah-kon-tah znaczy »Bóg«.
Otrzymujesz swoje imię w języku Osagów”.
Jesteś Kobietą Słonecznego Sokoła.
„Tym imieniem wezwą cię do kolejnego świata.
Nikt nie może ci odebrać imienia w języku Osagów”.
Proszę. Włóż to.
Chcesz zjeść kolację?
Tak.
Nie zjesz trochę?
Mam za dużo cukru.
Nie można mieć w sobie za dużo słodyczy, prawda?
Choruję od tego.
Mieszkasz w tym domu... tylko z matką?
Opiekuję się nią.
A ty mieszkasz z wujem?
Tak. Znasz go?
Odkąd pamiętam.
To miły człowiek.
Dlaczego tu przyjechałeś?
Jak to?
Żeby tu mieszkać.
Tak. Mieszkam tu.
Dlaczego?
Ze względu na wuja. Pracuję z nim.
A twój brat ma na imię Bryan?
- Byron, zgadza się. - Byron.
Boisz się go?
Mojego brata? Kogo?
Twojego wuja.
Cóż, nie.
Nie, on jest... Królem Osage Hills.
To najmilszy człowiek na świecie.
Wiem, na co go stać, gdyby weszło mu się w drogę.
Nie, ja... Jestem panem samego siebie.
Jestem biznesmenem.
Tak, dzięki.
Proszę.
Jakiego jesteś wyznania?
Jestem katolikiem.
Nie chodzisz do kościoła.
Tak, trochę mnie nie było.
Jak to jest, że nie masz męża?
Jestem mężczyzną i chcę wiedzieć, dlaczego taka kobieta nie ma męża.
Wiesz... Masz ładny kolor skóry.
Jak nazwałabyś ten kolor?
To mój kolor.
Uważam, że jest... Naprawdę ładny.
Masz ładny kolor skóry. Masz... ładny dom.
Myślę, że tylko udajesz, że jesteś taka poważna.
Jestem przekonany, że gdzieś tam w środku jesteś miękka.
Nazwałaś mnie kojotem, prawda?
Kojot.
Kojot chce pieniędzy.
Cóż, pieniądze są miłe.
Bardzo miłe, zwłaszcza kiedy jest się tak leniwym jak ja.
Najchętniej spałbym cały dzień i balowałbym po zmroku.
Co cię tak śmieszy?
Lubisz peh-tseh nee?
Whiskey.
Nie lubię whiskey, kocham whiskey.
Mam dobrą whiskey, nie złą whiskey.
Myślę, że powinniśmy jej spróbować.
Nie, nie zamykaj.
Co?
Musimy przez jakiś czas być cicho.
Ta burza jest...
Cóż, jest potężna.
Dlatego musimy przez jakiś czas być cicho.
- Jest dobra dla plonów, to na pewno. - Posiedź spokojnie.
Bill Smith.
- Ernest. Ernest Burkhart. - Miło cię poznać, Erneście.
Jestem mężem Minnie.
Może lepiej się poczujesz, jeśli coś zjesz.
No nie, znowu!
Nie jest zbyt bystry...
ale jest przystojny.
Przypomina węża.
Nie, wygląda jak kojot.
Te niebieskie oczy.
Jego brat też jest przystojny. Bardziej podoba mi się brat.
Ten rudy szczur?
Lepszy niż ten twój opos, który udaje martwego...
i leży do góry brzuchem w domu.
Przy was jest oposem...
A ze mną jest królikiem.
Cicho!
Kojot patrzy.
Chce naszych pieniędzy.
Oczywiście, że chce pieniędzy...
ale chce też się ustatkować.
Nie jest niespokojny.
Jego wuj ma pieniądze.
Nie o pieniądze mu chodzi.
On cię kocha.
Zwolnij.
Twoja dłoń wygląda na mojej skórze...
Wyjdziesz za mnie, Mollie.
Chcę, żebyś została moją żoną.
Zgodzisz się?
Możesz znieść jej rasę?
Kocham tę dziewczynę. Mollie.
Wuju... Naprawdę uważam, że jest damą.
A zatem znalazłeś sobie żonę.
Mollie.
Erneście.
Znam Mollie i jej siostry, odkąd były małymi dziewczynkami
i sprawiały masę kłopotów.
Świętej pamięci ojciec Mollie, Nah-kah-e-se-y,
był moim przyjacielem, człowiekiem bliskim memu sercu.
Prosił białych, by mówili mu „Jimmy”,
ale ja zawsze wolałem używać jego właściwego imienia, Nah-kah-e-se-y.
Darzyliśmy się wielkim szacunkiem.
Ty i ja.
Kręć się w prawo. Tak jak ja.
Minnie.
Czegoś ci trzeba, Minnie?
Nie, proszę pana.
Dbają o ciebie?
Tak.
Masz odpowiednie leki?
Wiedz, że w razie czego możesz liczyć na najlepszą opiekę.
Nie chcę, żebyś się bała.
Sprowadziliśmy na was wszystkich wiele cierpień.
Tak mi przykro.
Minnie. Moja siostra.
Wyniszczająca choroba.
Anno.
Erneście.
Tak?
Erneście, najlepiej, żebyś posiedział przed domem.
A to dlaczego?
Tak to po prostu wygląda.
Jeśli nie masz nic przeciwko.
„Tak to wygląda”? Chcesz, żebym wyszedł?
Tak, gdybyś zechciał.
Dobrze.
Bill Smith.
Tak.
Nie ma wątpliwości,
że Bill Smith nie opiekował się Minnie tak, jak powinien.
Pozwolić, by zachorowała i umarła, przejąć jej prawa eksploatacyjne i ziemię?
Ropa, która powinna trafić do jej sióstr, do twojej żony...
On przejmuje pieniądze, które należą się Mollie.
Ich matka, Lizzie.
Nie jest w dobrym stanie.
Długo nie pożyje.
Większość Osagów nie dożywa pięćdziesiątki.
Biorąc pod uwagę, jak te kobiety umierają i jak chorowici są Osagowie,
musisz zadbać o to, by odziedziczyć ich majątek.
Rozumiesz?
Tak.
Minnie odeszła,
a po niej pozostają...
Reta...
...Anna
i oczywiście Mollie.
Tak.
Jak czuje się Mollie?
Jest... W porządku.
Zajmuje się małą.
- Ona też ma... cukrzycę. - Tak.
Czasem się o nią martwię. Często choruje, Królu.
Oczywiście. Jakże mogłoby być inaczej? Cukrzyca to ciężka choroba.
Jak powiada Księga Hioba:
„Zgnębiły ją dni niedoli”.
Ale Mollie jest silna, Królu. Jest silna.
Na razie tak. Miejmy nadzieję, że na zawsze, ale...
A co z Anną? Wiesz, że Anna nosi broń w torebce?
Co do diabła?
Wiem, że się puszczasz...
Cholera!
- Co do diabła? - Pieprznięta squaw!
Kocham Annę,
ale pewnego dnia zadrze z niewłaściwą osobą.
I co wtedy?
- Hej. Przestań. - Odłóż to na stół.
- Dość. A wasze maniery? - Nikt tu nie ma manier.
Widziałaś Sowę?
Nie.
Kiedy ją widzimy...
To znak, że umieramy.
Przez... przez was.
Wszystkie wychodzicie za białych mężczyzn.
Nasza krew bieleje.
Gdzie jest Anna?
Chcę zobaczyć Annę.
Ja tu jestem.
Nie chcę ciebie.
Chcę Annę.
Zbierzmy wszystkie.
To jest bielsze od tego.
Nie powiedziałbyś, że to mieszaniec, prawda?
Jeśli o mnie chodzi, obie są tępymi dzikusami.
Biedactwa, to nie ich wina.
Jedna ciemna i jedna jasna. To jak zaćmienie.
Pan przesunął dłonią nad Ziemią i sprawił, że zadrżała.
O rety.
- Uważaj na siebie, Anno. - Dziękuję.
Śmiejesz się?
Jeszcze nie... Ale...
Przywiozłam mamie koce.
Już jesteś pijana?
Jestem pijana po wczorajszej nocy, obudziłaś mnie.
Niech mama nie zobaczy cię w tym stanie.
Nie marudź.
Witaj, Anno. Trzymasz się na nogach?
Jestem wstawiona.
Masz whiskey?
Wypiłaś ją wczoraj.
Tylko mój mężczyzna może pić moją whiskey.
Nie jestem twoim mężczyzną.
Cóż, może nie masz wyboru.
To groźby?
Hej.
Uspokój się, Anno.
Postąpisz, jak należy.
Grozisz mi, Anno. Nie rób tego.
Zdradzę ci tajemnicę. Myślisz, że rozkładam nogi przed każdym?
Na to wygląda.
Hej! Stój.
Zabierz ją do drugiego pokoju.
Nie jesteś inny, Erneście.
- Nie jesteś inny. - Zabierz ją!
Starsza siostro, uspokój się.
Już dobrze.
Śliczna jesteś.
Znasz mnie?
Tak.
A co o mnie wiesz?
Pierdol się, Byronie Burkharcie.
- Anno! Hej! Przestań! - Anno!
Potnę cię za rozmawianie z moim mężczyzną! Zabiję ją, a potem ciebie!
- Spokój. - Nie jestem twój. Robię, co chcę.
Zabierz ją stąd!
Oddaj to.
- Ona ma broń! - Dawaj to. No już!
Trzymaj się z dala od białych kobiet! Od wahk' oh nohn-hohn!
Rusz się!
Wychodź!
Dzikuska!
Chodź, Charlie. Tutaj.
Jeden francuski żołnierz próbował chwycić garnek.
Zobaczyłem, jak oderwało mu nogę.
Wielu wróciło w takim stanie. Dygotali.
Hej.
Słyszałeś, że znaleźli trupa Charliego Whitehorna?
Tak. Kto to zrobił?
Nie wiem.
Jego żona?
Najprawdopodobniej.
Anna...
Już czas, żebym zabrał ją do domu.
Jesteś...
dzika.
Anno. Mahn-theen eh-txahn. Byron czeka. Chodź.
No chodź.
Jesteś moim największym błogosławieństwem.
Jestem twoją ulubienicą?
Tak...
Zostań tu ze mną.
- Chodź. - Przestań walić w drzwi.
Czas już na mnie, Erneście?
Tak.
Nie chcesz mnie tutaj, prawda?
Próbujesz się mnie pozbyć, prawda, żmijo?
Boisz się, że coś wygadam.
Tak, widzę, że się boisz.
Lepiej wyglądasz.
Dziękuję, siostro.
Jesteś moim skarbem, wiesz o tym?
Nie wychodź dziś na miasto.
Za dużo się martwisz, oh-theh-zhoo.
Chodź. Idziemy.
Dobra.
Na Boga, jedźmy się napić.
Nie, zabieram cię do domu, Anno.
Nie, zabierasz mnie do Whizbang.
Byron odwiezie ją do domu.
Ja jestem zbyt pijany.
Co ty powiesz?
Zabierze ją do domu.
Mollie, chodzi o twoją siostrę, Annę.
No już, kochanie.
Już dobrze.
No już.
Czy to twoja siostra, Anna Brown?
Przepraszam. Czy to twoja siostra, Anna Brown?
Tak.
Dwoje członków naszego plemienia, Anna Brown i Charles Whitehorn...
...zostało zamordowanych.
Ci ahn-shdah-heh nas mordują.
W przypadku Anny Brown
jej rodzina z zachodu zebrała środki
w wysokości około 2000-5000 dolarów
na aresztowanie i skazanie zabójcy.
Mollie Burkhart zatrudniła prywatnego detektywa.
Kiedy pieniądze zaczęły napływać,
powinniśmy byli wiedzieć, że nadejdzie z nimi coś jeszcze.
To pieniądze białego człowieka.
Nie to nam mówiono, gdy przybywaliśmy z Missouri, Arkansas i Kansas.
Co takiego pojawiło się w naszym rezerwacie, co tu nie pasuje?
To oni. Są jak sępy, kołujące nad naszym plemieniem.
Tak.
Chcą nas objeść do czysta, niczego nie zostawić.
Opuszczając Missouri, nie porzuciliśmy nawet naszych martwych dzieci.
Pochowaliśmy je, a nasi wojownicy przejechali nad nimi,
by wszystkim ogłosić, że nigdy więcej nie opuścimy tego miejsca.
Albo zginiemy tu, co do jednego.
Tak.
Patyk.
Mollie, nie ma słów, by opisać mój smutek,
ale ona jest teraz z Panem.
Jest z Panem.
Przybywają tu, by żenić się z naszymi kobietami.
Zatrudniam niektórych z nich.
Mówią, że są moimi przyjaciółmi, ale nie sądzę, by tak było.
Niektórzy nawet nie udają, że pracują.
Łażą po okolicy i zachowują się, jakby byli na swoim.
- Dobrze, panowie. Nie ruszajcie się. - Mamy to!
To zwykli włóczędzy, nee-shdah-heh, przybłędy.
Nie możemy prosić władz hrabstwa o pomoc.
Nie możemy zwrócić się do władz stanu Oklahoma.
Dlaczego w ogóle w to uwierzyliśmy?
Byliśmy tu przed nimi. Przybyliśmy do naszej ojczyzny.
Tak. Tak.
Sprowadziliśmy tu nasze dzieci, bo Matka Ziemia nam na to pozwoliła.
Tak.
Nikt nie odbierze nam tej ziemi, dopóki Bóg nie wezwie nas do siebie.
Tak.
Musimy to zrozumieć,
ale musimy też zrozumieć, że przybyło tu zło.
Macie coś, czego ono pragnie.
Tak.
Nie pragnęło was, kiedy przeżywaliśmy ludobójstwa w drodze do domu.
Zebraliśmy w tym pomieszczeniu 25 pierwotnych rodzin.
Tak.
Pójdziemy z wami.
Stare powiedzenie mówi, że Osagowie giną przez wrogów.
Nie pozwólcie im ginąć w samotności. Dołączcie do nich.
Tak byśmy mogli iść do Nieba, wiedząc, że wciąż jesteśmy wojownikami.
Musimy się zmienić, ale najpierw musimy stać się jak ogień wypalający ziemię
i pozbyć się wszystkiego, co staje nam na drodze.
Moja rado, proszę was o wsparcie.
Proszę was wszystkich, mężczyzn. I nasze kobiety, te matki, te ee-nahn.
Cała nasza starszyzna przeszła przez ten krajobraz.
Jedyne, co wiemy, to to, że mamy siebie.
Mamy Pana, który był dla nas dobry.
A reszta... Nigdy nie modliliśmy się o to wygodne życie.
Modliliśmy się tylko o życie.
I o to będę modlił się teraz:
byśmy zapewnili życie naszym dzieciom.
Widzicie, nasze dni dobiegają końca.
Zbliżamy się do zmierzchu. Ale ich dzień dopiero się zaczyna.
Chcę, by były Osagami, by miały ten sam dar, który dała mi babka
i dar, który dały wam wasze babki.
Tak.
Dziękuję, wodzu.
Chciałbym dodać tysiąc dolarów do tej nagrody...
...za jakiekolwiek informacje na temat tych zabójstw.
To oznacza, że jeśli ktokolwiek coś wie, musi przyjść z tym do mnie.
Wszyscy wiecie, gdzie mnie szukać.
Dziękuję. Zawsze docenialiśmy pańską przyjaźń.
Zrobię wszystko, naprawdę wszystko, by pomóc Osagom
na tym padole łez.
Wnioskuję, byśmy wysłali pana Barneya McBride'a do Waszyngtonu.
Popieram to.
Panie McBride, pani McBride.
Tak, wodzu. Jestem.
Uchwała 23. Pan McBride uda się do Waszyngtonu,
by spotkać się z przedstawicielami Urzędu do spraw Indian
i poprosić o przybycie prywatnych detektywów i dodatkowej policji,
aby zbadać sprawę wszystkich tych śmierci.
Zgadza się pan?
Tak, zgadzam się.
Bill. Reta.
Jak się miewasz, Erneście?
Więc teraz... jesteś tu w tym charakterze?
Reta wspierała mnie po śmierci Minnie.
Słuchaj. Nie zdejmuj z niej biżuterii, dobrze?
Robię to tak, że nikt nie zauważa.
Nie, nie. Daj spokój, Frank. Zostaw ją, ten jeden raz. Dla mnie.
- To siostra mojej żony, rozumiesz? - Proszę.
Aż 25 dolarów za wynajęcie karawanu?
I 1650 dolarów za mahoniową trumnę?
Dałeś mi ceny jak dla Osagów. Masz mnie za durnia?
Nie, każdy płaci tyle samo.
Daj spokój. Cały pogrzeb McAllistera kosztował góra 300.
To... To dwa tysiące, Frank.
Córka McAllistera była młodziutka.
Powiem ci jedno. Porozmawiam o tym z Królem Hale'em.
Zobaczymy, co powie.
Jeśli wolisz drewniane pudło, umieszczę ją w nim.
Nie chcę drewnianego pudła. Dałeś mi ceny jak dla Osagów.
Twoja żona mówiła, że chce otwartą trumnę.
Ale nie ma twarzy.
Nie ma twarzy, Frank. Dlaczego miałaby ją otwierać?
Chcesz ukraść nam pieniądze? O to...
To nie...
To nie twoje pieniądze.
Tobie łatwo jest zdobyć dla mnie pieniądze i opłacić rachunek.
Ja pracuję na swoje pieniądze.
Tak jak mówi dobry Bóg, zbierasz to, co zasiałeś, Erneście.
Kiedy ostatnio widziałeś, by któryś z Osagów pracował?
Twoja siostra, Anna, zostawiła majątek w wysokości około 100 000 dolarów,
zostanie podzielony między waszą matkę, Lizzie Q., ciebie, Mollie i ciebie, Reto.
Wiesz, pomyślałem, że to znacząca kwota.
Słyszałem, że Tall Chief wynajął Emmetta Millera
by dał minstrelski pokaz na jego urodzinach
i pomyślałem: „Może też zrobimy coś takiego z tymi pieniędzmi?”.
Może urządzimy przyjęcie dla miasteczka i zaprosimy inny zespół?
Nie warto rozmawiać z tym człowiekiem.
Zło otacza moje serce.
Płaczę wielokrotnie, a to zło, które otacza moje serce, wypływa oczami.
Zamykam serce i zachowuję w środku to, co dobre,
ale nienawiść wypływa.
Mówią, że muszę pozabijać białych ludzi, którzy wymordowali mi rodzinę.
Pani Burkhart. Bill Burns. Rozwiązuję zagadki kryminalne.
To moja wizytówka. Działam w Nowym Jorku, Londynie, Paryżu,
Montrealu, Chicago, Los Angeles, Kairze, Berlinie, Bostonie
i wszędzie, gdzie praworządny obywatel...
- Pan Barney McBride? - Tak.
Przyszedł do pana telegram.
BĄDŹ BARDZO OSTROŻNY – STOP
...nie byli u Anny, by potwierdzić zeznania Byrona.
Zajrzałem tam i znalazłem jej torebkę ze skóry aligatora,
co potwierdzałoby, że Byron nie kłamie. Odwiózł ją do domu.
Cóż... mój brat nie jest kłamcą.
Pani młodsza siostra, Minnie, zmarła na wyniszczającą chorobę dwa lata temu.
Była żoną niejakiego Billa Smitha.
Tak.
I ten sam Bill Smith jest obecnie mężem pani siostry Rety.
Tak.
Ten sam Bill Smith.
Dwie siostry.
Pan Smith to zajęty człowiek. Chodzi po mieście
i prowadzi własne śledztwo w sprawie śmierci Anny.
- Jestem zobowiązany, szeryfie. Dziękuję. - Dziękuję. Doceniam to.
Wiedziała pani o tym?
Wiedziałaś?
Tak.
Pojechaliście prosto do domu Mollie?
Nie bezpośrednio.
A dokąd pojechaliście?
Na cmentarz za Florer's.
Chciała spojrzeć na swoją ziemię i odwiedzić grób ojca.
Nie mogę iść do tatusia z rozwianymi włosami.
Wiesz, że będę miała dzieciaczka?
- Wielkie nieba, nie. - Taka jest prawda.
I dam jej na imię Minnie.
Ucałuj ode mnie Minnie.
Wiedziała pani, że Anna była w ciąży?
Anna?
Tak.
Anna była w ciąży.
Była w ciąży.
Mówił, że to Byron?
Nie.
Ja?
Nie. Nie.
Cóż, nie mieszaj się w to.
Pan Smith twierdzi, że wie, kto zabił pani siostrę.
Mówi, że wszystko opowie, kiedy już ustali fakty.
Więc... co takiego odkrył?
Tego jeszcze nie wiem.
Co odkrył?
Nic.
Pojadę do Blackiego.
W sprawie, o której rozmawialiśmy...
Właśnie tak.
Sprawdzisz, co może powiedzieć.
Zgadza się.
Tak jest! Będziemy dziś bogaci!
- Ernest. - Gdzie Blackie?
- To jest to? - Tak.
Groby Osagów. Ohydna praca.
Paskudne. Naprawdę paskudne.
Chcesz naprawdę dużo zarobić, Blackie?
Nie możesz pracować z tymi oprychami.
Musisz ruszyć głową. Pomyśl, Blackie.
Hale wspominał... o współpracy.
Znasz Billa Smitha? Łazi po mieście i kłapie jęzorem.
Gdyby ktoś wykończył Billa Smitha i Retę...
Gdyby ona odeszła, cały majątek przeszedłby na moją teściową, Lizzie Q.,
a ona zapisze go moim dzieciom.
A to już dobry interes. Naprawdę dobry interes.
Dla ciebie.
Dla nas wszystkich.
Jej i Smitha często nie ma w domu.
Wystarczy, że się tam zasadzisz.
A gdy wrócą... Dorwiesz ich.
Mają... Reta ma ze trzy, cztery diamenty. Ma też trochę kolczyków.
Bill Smith nosi po kieszeniach dwie, trzy stówki.
Możesz je sobie wziąć.
Możesz je wziąć i wiem, że Hale zapłaciłby ci tysiąc za tę robotę.
Czy to nie dobry interes, Blackie?
Kojarzysz mojego małego buicka roadstera?
Tego czerwonego, który wpadł ci w oko.
Co z nim?
Może dorzucę buicka? Jest ubezpieczony na więcej, niż jest wart.
Ja dostałbym kasę z ubezpieczenia, a ty buicka.
To byłby taki dodatkowy układ, tylko między tobą a mną.
Hale nie musi o nim wiedzieć.
To bardzo hojna propozycja.
Do licha, chciwy z ciebie żydek, Erneście.
Po prostu kocham pieniądze.
Taka prawda. Kocham je prawie tak mocno jak żonę.
Erneście?
Tak.
Chodź tu.
O co chodzi?
Czujesz się lepiej niż rano?
Trochę.
No tak. Po prostu... trzeba ci teraz snu, mówię ci.
Sen jest teraz najważniejszy.
Ja już nie sypiam.
Wiem. Wiem. Ale... spróbuj. Spróbuj trochę odpocząć.
No już.
Nawet już nie wiem, czy jeszcze mnie kochasz.
Mollie, oczywiście, że cię kocham.
Potrzebuję cię tutaj.
Jestem tu, Mollie. Jestem tu.
Kocham cię.
Chyba chcesz obudzić dzieci.
Obudzisz dzieci.
Tak. Tak.
Nazywają to „insuliną”. Jest z Toronto i kosztuje majątek.
Stać na nią najwyżej pięć osób.
Oficjalnie się jej jeszcze nie sprzedaje, ale Bill Hale ją dla pani załatwił.
Słyszałaś, kochanie?
- Ten. - Ten.
Pochodzi z trzustki krowy.
Będziemy ją dostawać raz w tygodniu.
No proszę.
O rety. Trzustka krowy.
Cukrzyca to okropna choroba.
- Jadła pani w ciągu ostatniej godziny? - Nie.
Proszę podnieść bluzkę.
No już.
Piła coś pani?
Kozie mleko. Naleśniki.
Cóż, jadła... Krówki i bekon. No już. Powiedz im.
Powiedz im.
Jeśli nie przestanie pani jeść słodyczy, to będzie bez znaczenia.
Straci pani stopy albo i gorzej, jeśli będzie pani jadła jak biała.
Słyszałaś?
Już dobrze.
A niech to.
- Stój! - Blackie!
- Cholera. - Stój!
- Cholera, Blackie! Stój! - Dokąd uciekniesz?
Najpierw mnie złapcie!
O rany, zobacz.
Czołem.
Przyjechałeś buickiem, co?
Wsiadaj.
Byron.
Bracie, podejdź.
- Tutaj. - Tak, tutaj.
Uklęknij, proszę.
Uklęknij.
Czy umówiłeś się z Blackiem Thompsonem,
że ukradnie twojego czerwonego roadstera, a ty zgarniesz kasę z ubezpieczenia?
Ja...
Tak.
Blackiego aresztowano za kradzież twojego auta.
Co miałeś zrobić?
Miałem go wybadać w sprawie... Billa i Rety.
To kto zajmie się teraz Billem Smithem i jego kocem?
Ja...
Nie wiem, sir.
Zdejmij księgę.
Ja...
Przepraszam.
No dobrze, bracie. Wstań.
Wstań.
Łokcie na stół.
Jestem masonem trzydziestego drugiego stopnia.
Wypełnia mnie
pewność siebie, zaufanie i odpowiedzialność.
Tak, sir.
Wiesz, co to jest?
Nie, sir.
Cholera!
Niech to.
A teraz wstawaj! Siadaj tam.
Masz problem z tym, żeby rządzić we własnym domu?
Nie.
Ona wynajęła prywatnego detektywa,
który węszy i ściąga na nas niechcianą uwagę.
Sprawiła, że rada plemienia opłaciła podróż Barneya McBride'a do Waszyngtonu.
- Wiem. - To bardzo nieprzejednana kobieta
i tylko utrudni ci życie!
Przepraszam, Królu. Ona jest po prostu uparta.
Erneście, mój przystojny synu.
Jak sądzisz, co się stanie z Mollie i z całą resztą?
Kocham ich, ale wraz z upływem czasu
oni nieuchronnie odejdą.
Ich czas dobiegł końca.
To wszystko. Odejdą.
Erneście, nie pojawi się błyskawica, która to wszystko powstrzyma.
To się wydarzy.
Te prawa muszą przejść na Mollie.
Nie na matkę, nie na siostrę Retę, nie na Billa Smitha.
Tak jest.
Musisz odzyskać kontrolę nad własnym domem.
Rozumiesz?
Tak, Królu.
PRYWATNY DETEKTYW
PIERWSZE OBRAZY
Z ZAMIESZEK NA TLE RASOWYM
175 ZABITYCH I 300 RANNYCH.
CZARNA DZIELNICA PŁONIE.
ZNISZCZONO KOŚCIÓŁ METODYSTÓW, OTWARTY TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ.
TYLE ZOSTAŁO NAZAJUTRZ Z „MAŁEJ AFRYKI”.
Światowy mistrz rodeo Henry Grammer...
Najlepszy i najsłynniejszy bimbrownik w hrabstwie.
Tyle niebieskiego.
Czy to złoto, Henry?
To lepsze niż złoto. To uznanie.
Henry, potrzebuję kogoś, kto podejmie się pewnego zadania,
kogoś, kto przyjmie ofertę i kropnie jednego gościa i jego koc.
Nie chcę byle kogo. Potrzebuję osoby, która zrobi to, jak należy.
Muszą zginąć w tym samym czasie.
Więc to nie może być zatruta whiskey ani nic takiego.
To musi być niezawodny plan.
- Hej, John? - Tak?
Weź to do domu i ukryj.
Maggie nie może tego zobaczyć.
Wiesz, ona ma oczy, Henry.
Ostatnio mnie przyłapała, a nie chcę, żeby ta kobieta...
Dawaj to.
Czemu nie pogadacie z Blackiem Thompsonem?
- Cóż... - Blackie?
Cóż, jest chwilowo... w więzieniu.
Powiedz mu dlaczego.
Cóż, nawaliłem i...
Dalej. Powiedz mu.
Blackiego zapuszkowali przez pieniądze z ubezpieczenia jego auta.
- A to pech. - Ja myślę.
Jest jeszcze Dick Gregg.
Nie. Dick jest poszukiwany w Arkansas.
Jest też poszukiwany w Kansas.
Skurczybyk tak się zaszył, że sam siebie by nie znalazł.
Potrzebujesz speca od ładunków...
który zna się na materiałach wybuchowych i zadba, by zginęli jednocześnie.
Ładunek pod domem.
Nitrogliceryna albo dynamit.
Wysadzi ich w powietrze.
Do tego nada się chyba Acie Kirby.
- Acie? - O tak.
- Gdzie się podziewa? - Nie wiem.
Gdzieś się zadekował.
Ale tamten skurczybyk może wiedzieć.
- Hej, John? - Tak?
Gdzie się ostatnio kitra Acie Kirby?
Nie bardzo wiem. Pewnie zaszył się w którejś ze swoich dziur.
Rusz ten chudy tyłek do stodoły
i poszukaj łopaty, żeby go wykopać.
Teraz?
Dobra. Popytam i spróbuję go znaleźć.
Acie Kirby.
Acie. To twój człowiek.
Gotowa?
Proszę.
- Dzień dobry. - Pani Burkhart.
Zapraszam tutaj. Dobrze.
Co?
Panowie, muszę prosić, żebyście na chwilę wyszli,
żebym mógł pomówić z żoną.
- Mamy wyjść? - Oczywiście.
Tylko na chwilę.
No...
I co dalej?
Potrzebujemy tych zastrzyków i insuliny.
Więc co, Mollie?
Dobra.
Panowie, dajcie mi to. Sam to zrobię.
Sam zrobisz zastrzyk?
Tak.
Erneście, Bill Hale powierzył nam opiekę nad twoją żoną.
Wiem. Ale tak to teraz będzie wyglądało, dobra?
I tak musimy policzyć ci za wizytę.
Przyjechaliśmy tu. Paliwo, czas...
Pieprzyć to. Policzycie mi za ten rozbój? Tak?
Tak należy.
Dawaj to.
Oddam wam to. A teraz idźcie. Wynoście się. No już.
Cholera.
Proszę.
Kazałaś mi odesłać lekarzy. Lekarzy.
Czy ja jestem lekarzem? A ty?
Głupia, uparta suka. Pozwól mężczyznom robić swoje.
To właśnie powinnaś...
Jestem teraz lekarzem?
Jestem lekarzem i pielęgniarką,
gosposią, opiekunką do dzieci i Bóg jeden wie, kim jeszcze.
To nie pomaga.
To nic nie daje.
Król Hale ci to podarował. Dał ci to w prezencie. A ty...
Dostaje to pięć osób na świecie, a ty jesteś jedną z nich.
Masz szczęście. Pomyśl o dzieciach.
To ci uratuje życie.
Ale nie, ty myślisz, że wiesz wszystko.
Masz te swoje... indiańskie sposoby.
Myślisz, że pomogą ci twoi uzdrawiacze,
wszystkie te korzenie i zioła i te... Wszystkie te brednie?
Otóż nie, Mollie!
To prawdziwe lekarstwa!
Myślisz... Myślisz, że ktoś cię skrzywdzi?
Myślisz... że ja cię skrzywdzę?
Nic na to nie powiesz?
Daj temu szansę, dobrze?
Może musi być gorzej, zanim będzie lepiej, Mollie.
Ja się tobą opiekuję.
Nikt... Nikt cię nie skrzywdzi, dopóki ja cię chronię.
Otwórz.
Jak się czujesz, Henry?
Dobrze. Czasem jest mi smutno.
To nie jest problem zdrowotny dla nas.
Zdrów jak ryba. Co, Henry? Jak koń.
To na pewno, Bill.
I co zrobisz? Zabijesz tego Indianina?
Skąd wiedziałeś?
Lepiej uważaj.
Nie, musi tylko zostać ubezpieczony.
To formalność, ale potrzebuje tego.
A co z moją melancholią?
Odrobina whiskey na to pomoże.
Uważaj na siebie.
Sam nie wiem. To może kiepsko wyglądać.
Trudno będzie to uzasadnić.
Jest mi winny dużo pieniędzy.
Bill, mój opiekun, nie daje mi tego, co mi się należy.
Czego ci trzeba?
Chcę kupić bimbru.
Nie, Henry. Nie potrzebujesz tego. To ci szkodzi.
Lekarz mi to doradzał.
Nie obchodzi mnie to. Nie wie, co mówi.
- Chodź, Henry. - Cześć, Pearl.
- Moja żona widuje się z Royem Bunchem. - Co?
Moja żona widuje się z Royem Bunchem.
Kogo obchodzi Roy Bunch?
Kobiety się do ciebie kleją. Masz szczęście.
Ciesz się tym, co masz. I nie rób nic głupiego.
Chcę sobie zrobić krzywdę.
Mężczyzna tak nie postępuje.
Mężczyźnie należy się to, co jego. Nie chcą mi tego dać.
Żona powinna okazywać szacunek. Nie chcę tu dłużej być.
Wstydzę się, że jestem Indianinem z plemienia Osagów.
Daj mi bimbru albo załatw mi broń.
Henry, baw się dobrze z Pearl.
Nie rób nic głupiego, słyszysz?
Potrzebuję cię, przyjacielu. Potrzebuję cię.
Henry, nie! Co ty tu robisz? Henry, nie.
- Co ty wyprawiasz? - Przestań!
- Myślisz, że możesz dotykać mojej żony? - Zabierzcie go!
Nie zbliżaj się do niej!
Nie zbliżaj się do mojej żony! Nie zbliżaj się!
Nic ci nie zrobiłem.
Mam dość proszenia przyjaciół o rzeczy, na które mnie stać.
Przyjdź z opiekunem.
A tobie kto mówi, jak masz wydawać własne pieniądze?
Przestań, Henry.
Moi przodkowie żyli tu wolno, zanim wysiedliście z cuchnących statków.
Masz się za lepszego?
- Masz się za lepszego? - Chodź.
Mówiłem, żebyś nie robił nic głupiego. A ty pobiłeś Roya Buncha.
Powaliłem go, wielebny Hale. Powaliłem.
Czemu się nim opiekujesz?
Bo jest melancholikiem.
Wiesz, że w zeszłym roku próbował ze sobą skończyć?
Tak?
Zajmuję się nim, bo jest moim sąsiadem i najlepszym przyjacielem.
Tam leży 25 000 dolarów.
Mam na niego polisę ubezpieczeniową. Zabezpieczenie jego długu.
Jeśli zdoła się zabić przed końcem roku, stracę ją.
Musi pozostać przy życiu przynajmniej przez kilka miesięcy.
Może mam nawet szansę na jego prawa do eksploatacji.
Musisz o czymś wiedzieć...
Ten człowiek na podłodze był pierwszym mężem Mollie.
W jakim sensie „pierwszym mężem”?
Osagowie się nie rozwodzą.
A oni wzięli ślub podczas ceremonii na terenie rezerwatu.
Jak to? Ona... Chcesz powiedzieć, że nadal jest jego żoną?
Nie. Mieli po piętnaście lat. To tradycja. To nic nie znaczy...
Gdybym miał żonę, powiedziałbym jej. Nic mi nie powiedziała.
Jak ona cię traktuje?
Dobrze. To dobra osoba.
To pozwól jej mieć własne sekrety.
A ty będziesz mógł mieć swoje.
Czy jest ktokolwiek?
Pitts Beaty chce, by jego Klan odnalazł zabójców Anny.
Mówił, że... pomagają pozbyć się z miasteczka leniwych ludzi.
Pitts i jego Klan chcą tu zdobyć władzę, której nie mają.
Muszą pozwolić policjantom wykonywać swoją pracę.
Jestem bardzo nieprzychylnie nastawiony do Ku Klux Klanu.
Są głodni władzy.
I jej nie zdobędą.
Czy został ktokolwiek?
Plemię prosiło o pomoc Barneya McBride'a.
Nie wrócił.
Zatrudniliśmy prywatnego detektywa, ale...
Zapłaciliście mu?
- Tak. - To musiał uciec, prawda?
Uciekł, Erneście.
- Tak. - Tak.
Na to wygląda, Królu.
Sądzę, że powinniśmy nieco rozważniej
wydawać pieniądze Mollie, Erneście.
Nie chcę cię krytykować, tak tylko mówię.
- Kupiłeś farmę. - Tak.
Nie skonsultowałeś się ze mną.
Powinieneś był skonsultować się ze mną. Możesz na mnie liczyć.
Oboje możecie na mnie liczyć.
Poznałeś Mollie dzięki mnie. Jesteś tu dzięki mnie.
Pozwól sobie pomóc. Pozwól mi służyć radą i oparciem.
Judson nie powiedział mi o chorobie świń,
ale dostałem nauczkę, Królu. To się więcej nie powtórzy.
To zła inwestycja, to wszystko. Zła inwestycja.
Mollie?
Jesteś dziś jakaś inna. O co chodzi?
Cóż... Równie dobrze możemy to powiedzieć teraz...
- Mollie jest w ciąży. - Co?
- Tak. - O Boże! O rety...
Tak? Naprawdę?
Tak.
O rety.
Tak, dowiedzieliśmy się... że Mollie jest w ciąży, Królu.
O rety.
To wielkie błogosławieństwo dla tego domu.
- Cudownie. Gratulacje. - Dziękuję.
Wszystkiego dobrego.
- Gratulacje. - Dzięki.
Gratulacje.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Jesteśmy zachwycone.
Dziękuję, Willie.
Henry! Wejdź. Mamy cudowne wieści.
Mollie znów jest w ciąży.
Czuję, że to dziewczynka. Nie mylę się w takich sprawach.
Gratulacje.
Czuję to w kościach.
...kocyk dla dziecka. Wybierzemy kolory...
Gratulacje.
Pójdziemy do sklepu...
Przepraszam za najście.
Wujku, muszę zamienić z tobą słówko.
Oczywiście. Idź tam usiąść. Zaraz przyjdę.
Muszę z nimi porozmawiać.
- Idź i zaczekaj tam. - Dziękuję.
Kochałeś się z nią przy jej chorobie?
To moja żona, Królu. To... Tak to się odbywa. Tak.
Może to po prostu twoja „prewersja”.
Niech Bóg błogosławi ciebie i dziecko.
Pierwszy mąż?
Może rościć sobie prawa do tej rodziny?
Henry.
Wujku.
Ramsey, wiem, że ciężko ci w życiu.
Masz dużo dzieciaków. Ponoć z siedmioro czy ośmioro.
Mam sporą gromadkę, no nie?
Król Bill Hale chciałby wiedzieć, czy przyjmiesz zlecenie
i kogoś załatwisz.
Nie mogę. Na taką robotę się nie pisałem.
To Indianin.
A to już inna sprawa.
Znasz Henry'ego Roana?
Nie, nie znam go.
To co myślisz?
Posłuchaj. Od razu cię zabieram.
Kupię ci roadstera, żebyś mógł pojeździć i się tym dla niego zająć.
Potrzeba dużo więcej niż roadstera, żebym wyszedł na prostą.
Coś wymyślimy.
Tylko nie zamartwiaj się tym zabójstwem.
Ten Indianin to... Melancholik.
Już dwa razy próbował ze sobą skończyć.
Tak mówił Hale.
Chce, żebyś zrobił to tak, jakby Roan sam tego dokonał.
W przód głowy, rozumiesz? W przód głowy.
Oto maszerują rycerze. Tak jest, Pitts.
Hej, Erneście.
Ernest chciał, żebym spotkał się z tym Indianinem w knajpie w Fairfax.
- John. - John Ramsey.
- Henry. Miło mi. - Jak tam?
Usiadł obok mnie i wyczułem w jego oddechu whiskey.
...ponoć chcesz kupić trochę gorzały?
Powiedziałem, że mogę mu trochę sprzedać.
- Tak. - No to dobrze trafiłeś.
Powiedziałem, żeby czekał na drodze biegnącej przez pastwisko Sola Smitha
około dziesiątej.
Patrz, co znalazłem w brzuchu oposa.
No weź, podziel się trochę.
Dobra.
O rany, wywraca wątrobę na lewą stronę.
Spotkaliśmy się z tym Indianinem parę razy i jakoś się polubiliśmy.
Rozumiałem, że chciałby cieszyć się szacunkiem.
Czasem bywaliśmy w lokalu pani Mackie.
Więc to chwycił. Wyobrażacie sobie?
Jaki szeryf sprzedaje kokainę? No powiedzcie mi.
No mów.
To trwało przez jakiś czas.
Próbowałem zdobyć się na odwagę
i pewnego dnia, gdy okoliczności mi sprzyjały, postanowiłem zrobić swoje.
Powiedziałem temu Indianinowi, że załatwimy gorzałę i dziewczyny,
i żeby czekał na drodze biegnącej przez pastwisko Smitha.
Wierz mi, to lepsze niż to, co piliśmy ostatnio.
A niech to.
- Masz chwilę? - Tak. Popilnuj Kowboja.
Co? Co jest?
Gdzie Hale?
Nie wiem. W Whizbang, może Pawhuska. A co?
Powiedz mu, że załatwione.
Zrobiłeś to? Gdzie?
Na drodze biegnącej przez pastwisko Sola Smitha. I tyle.
Weź to. Nie chcę już tego.
- John. - Kończę z wami.
Nie żyje Henry Roan.
Zabił się?
Nie wiem.
Zawsze był smutny.
Zawsze.
Dobrze go znałaś, prawda?
Od dziecka.
Twój wujek wie? Przyjaźnili się.
Tak, tak. Wie.
Został zamordowany?
Nie wiem.
Próbował się zabić. W zeszłym roku.
Wiedziałeś o tym?
Został zamordowany czy popełnił samobójstwo? Wiesz?
Nie wiem.
Roy Bunch dużo gadał o tym, że chciałby go zabić.
Widywał się z jego żoną, więc...
Nie ma co szukać za daleko, nie?
A może po prostu się zabił, tak jak mówiłaś.
To miało być samobójstwo, ty durniu.
Nie kazałeś mu zostawić broni?
Kazałem mu zostawić broń...
- Kazałeś mu ją zostawić? - Tak jak mówiłeś, Królu.
Nie wiem, dlaczego tego nie zrobił.
Przekazałem to, co mówiłeś.
Powiedziałeś, żeby strzelił w przód głowy?
To czemu strzelił w tył?
To proste. Przód to przód, a tył to tył!
To miało wyglądać, jakby sam się zastrzelił!
To wygląda na zabójstwo. A nie tak powinno być, rozumiesz?
Kazałem strzelać w przód głowy. O tak. Tak jak mówiłeś.
Przysięgam na moje dzieci.
- Nie rób tego. Uspokój się. - Przysięgam na moje dzieci.
I nie przysięgaj na dzieci. Wychodzisz wtedy na głupka.
Nie jestem głupkiem, bo zrobiłem, co trzeba.
Co to jest, Królu?
Światełka strachu.
Zapalają światła, żeby odpędzić zbrodnię.
Dawaj, szybko.
Tam jest. Zatrzymaj wóz.
Hej, Roy! Roy!
Nie powinieneś tu teraz siedzieć.
Doszły mnie słuchy, że powinieneś wyjechać z miasta,
bo biuro szeryfa chce cię oskarżyć o to zabójstwo.
Wiedzą, że ty i Henry byliście wrogami.
Jeśli ucieknę, będę wyglądał na winnego. A nie jestem niczemu winny.
Jeśli uciekniesz...
Jeśli nie uciekniesz, pójdziesz do paki. Czy to zrobiłeś, czy nie.
To tylko taka przyjacielska rada. Ja bym uciekał.
Dziękuję, Bill. Ja raczej nie zamierzam.
A ty nie jesteś moim przyjacielem.
Zaryzykuję i zostanę tu w Fairfax.
Należysz do Starszego Ludu Nieba.
Mała Anno...
twoje imię brzmi Wah-hre-lum-pa.
Co to za wyniszczająca choroba, Mollie?
Wyniszczająca? Siejąca zniszczenie?
Minnie na nią zmarła.
Mama też na nią zmarła.
Anna została zastrzelona.
Przez ten koc stajemy się żywymi celami.
Dlaczego po prostu nie wyjedziemy? Do Colorado Springs.
Spójrz na mnie. Nie przetrwam tej podróży.
Dobrze o ciebie dbają, Mollie?
Mam Ernesta i dzieci.
Ernest się mną opiekuje. Najlepiej, jak potrafi.
- Nettie? - Tak?
Przygotujesz mojej siostrze tosty?
- Oczywiście. I jeszcze trochę kawy? - Dziękuję.
Siostrzyczko.
Dziękuję.
Ty i Mollie też zatrzymaliście się w mieście?
Tak, jesteśmy tu teraz...
Ładnie się urządziłeś, Bill. Naprawdę ładnie.
Dziękuję, Erneście. Bracia Shounowie dali nam świetną cenę
i zostawili nam też trochę ładnych rzeczy.
Co ty powiesz?
Nie tak ładnych jak te, które kupujecie, ale nam wystarczą.
Znasz Mollie. Lubi ładne rzeczy, więc...
Nie tak bardzo jak ty.
To zabrzmiało tak, jakbyś... nazywał mnie facetem squaw, Bill.
Ależ Erneście, nigdy nie nazwałbym tak innego mężczyzny.
Tak, oczywiście.
Nie biorę tego do siebie.
Trzeba ci drinka?
Napiję się, jeśli proponujesz.
Nie.
To czemu pytałeś?
Wydajesz się nerwowy, to wszystko.
Widzisz, Bill. Wcale się nie denerwuję. Ani trochę.
Po prostu nie lubię z tobą rozmawiać.
Głównie o to chodzi.
Czymś cię uraziłem, Erneście?
Czy mnie czymś uraziłeś? Nie. Po prostu...
Razi mnie to, jaki jesteś. O to chodzi.
Bóg mnie takim stworzył. Nic na to nie poradzę.
Nie. Nie poradzisz.
Chyba że zamierzasz mnie zabić.
Czy to robota dla twojego starszego brata?
Mollie? Czas już na nas, kochanie.
- Jim? - Myrtle?
Jeśli masz w domu coś ważnego, zabierz to możliwie szybko.
Dobrze.
Davidzie?
- W porządku? - Tak.
Jadę do Fort Worth na wystawę trzody,
ale przekaż Aciemu Kirby'emu, że czas zadziałać ze Smithem.
Jasne?
Nie znam go. Nie znam Aciego Kirby'ego. Gdzie...
Gdzie znajdzie Aciego?
Znajdź Johna Ramseya. On będzie wiedział.
Jasne? Znajdź Johna Ramseya. Niech przekaże Aciemu, że już czas.
Jedziemy do Fort Worth.
Spójrz na mnie tak, jakbyś rozumiał.
Rozumiem. Znajdę Ramseya i mu przekażę.
Dobra.
- John? - Tak, to ja.
Mam dla ciebie wiadomość od Króla Hale'a.
Chce, żebyś znalazł Aciego Kirby'egy i przekazał, żeby zajął się Billem i Retą.
- Już czas, John. - Teraz nie mogę. Moja żona choruje.
Moja żona też choruje.
Czemu sam tego nie zrobisz?
Czemu zawsze ktoś taki jak ja ma wykonywać robotę za ciebie?
Bo nie znam Aciego Kirby'ego.
Nawet nie wiem, jak wygląda.
Zrobiłbym to, ale nie mogę, bo nie wiem, jak on wygląda.
- Dobra. - Przykro mi.
Dobra. Zrobię to, ale teraz nie mogę.
Nie możesz teraz?
To musi zostać załatwione od razu, nie możemy czekać na Hale'a.
To musi zostać zrobione od razu.
Wiesz co, strasznie jesteś natrętny.
- Muszę wracać do pracy. - Coś ci powiem.
Masz ostatnią szansę, John. To jest to. Ostatnia szansa.
Pomówię z Królem Hale'em. Powiem mu, że zrobisz to od razu.
- Nie chcę stracić tej roboty. - John, nie masz wyjścia! Już czas.
Staram się być miły.
- Zrobię to. Zajmę się tym. - Staram się być dla ciebie miły.
- Zrobię to. Powiedziałem, że to zrobię. - Tak ci radzę.
W tej chwili, John.
Acie.
Tak?
Tu John. Nie strzelaj.
Masz przy sobie materiały?
Mamusiu!
Gdzie byłaś?
U Rety.
Powinnaś być w domu.
No chodź.
- Kowboja rozbolało ucho. - O rety. Naprawdę?
A Bill nie jest zbyt miły dla Rety, kiedy mnie tam nie ma.
Słuchaj, Mollie, ja...
Nie chcę, żebyś tyle wychodziła, przy tym wszystkim, co się dzieje.
Byłam tylko u siostry.
Ty i dzieci macie siedzieć w domu.
Dobra?
- O Boże! - Co to było?
Nie wiem!
- Vera! - O Boże.
Vera!
Lizzie!
- Co się stało? - Kowboj do mamy.
Jak w Tulsie. Dokładnie tak jak w Tulsie.
- Uwaga, wszędzie jest szkło! - Skąd się wzięło?
Czyj to dom?
- To u Billa i Rety! - Dom Billa i Rety.
- Nettie mieszka w pokoju z tyłu! - Nettie!
Nettie Berkshire! Mieszka tu!
Nettie!
- Nettie! - To Bill Smith!
Zastrzelcie mnie! Zastrzelcie mnie, do licha!
Zastrzelcie mnie!
To Reta! Tu jest!
To Reta!
- Słyszysz mnie, Reta? - Reta. Reta.
Reta.
Chyba nie żyje.
Mamusiu!
Mamo!
Mamusiu!
Erneście?
Witajcie na wystawie trzody i rodeo w Fort Worth.
Na pierwszym ringu poznacie mistrza rodeo, Henry'ego Grammera.
Poproście o autograf, pokażcie się
i porozmawiajcie z nim na pierwszym ringu.
Za dużo dynamitu.
Za bardzo się odsłaniasz, Bill.
Nettie, ta służąca.
Wciąż znajdują kawałki jej ciała.
Mollie Burkhart, niekompetentna. Udział numer 285.
Trzy, dwa, jeden.
Chcesz dostać trzysta dolarów na podróż do Waszyngtonu?
Tak.
To ciężka podróż dla schorowanej kobiety, Mollie.
Nie mogę dać ci tych pieniędzy ani pozwolić ci na tę wyprawę.
To by zaszkodziło tobie i twoim dzieciom.
Chcę jechać teraz, bo długo już nie pożyję.
To może być ostatnia rzecz, jaką zrobię.
Miło mi pana poznać. Dziękuję, wodzu.
- Dziękuję za... - Wódz Bonnicastle.
Prezydencie, panie i panowie, proszę spojrzeć tutaj.
Trzy, dwa, jeden.
Panie prezydencie, Mollie Burkhart. Proszę przysłać pomoc.
W hrabstwie Osage dochodzi do zabójstw, a policja nic nie robi.
Straciłam matkę i siostry.
Wielu Osagów jest zabijanych dla pieniędzy z ropy. Proszę.
Tak.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dalej podawaj żonie insulinę...
I dodawaj to.
Całą fiolkę.
Zadbaj o dobre proporcje, Erneście.
Rób zastrzyki regularnie.
To ma ją tylko uspokoić.
Nic więcej. Tylko uspokoić. To wszystko.
Codziennie, na 30 minut przed posiłkiem.
Cała fiolka.
Erneście, czy wierzysz w Biblię?
- Tak. - W dawne cuda?
Myślisz, że stanie się cud i to wszystko minie?
Wiesz, że cuda się już nie zdarzają.
Wiem.
Wiem, Królu. Ona... Ona wyjechała do Waszyngtonu, więc...
Trzeba tylko... ją uspokoić, prawda?
Tak.
Tylko trochę ją uspokoję.
Boję się, Sho-meen-kah.
Czego się boisz?
Boję się jeść we własnym domu.
Dlaczego boisz się jeść we własnym domu?
Boję się.
Wiesz, kto mógłby chcieć cię skrzywdzić?
Chcę przenieść łóżko z góry na dół, do pokoju w tylnej części domu.
Będziemy jedli tylko żywność przygotowaną przez Verę.
Mała Anna ma koklusz.
Potrzebuje opieki.
Chcę, by zamieszkała z bratem i siostrą Bigheart.
Dzięki temu jej się poprawi. To wyleczy jej kaszel.
Mamusiu!
Erneście, odbieraj moją insulinę prosto z pociągu. Osobiście.
Nie bierz jej od braci Shounów.
Dobrze, Mollie.
Matka do mnie przyszła. Zaprosiła mnie do tańca.
Powiedziałam jej, że nie mogę już tańczyć.
Powiedziała mi, że umieram.
Nie chciała, żebym umierała samotnie.
W snach czasem wydaje się człowiekowi, że umiera...
...ale tylko przez chwilę, a potem... potem wracasz.
Mówiła, że jest tu ten człowiek.
Jaki człowiek?
Człowiek w kapeluszu.
Chcę pomówić z człowiekiem w kapeluszu.
Wielu ludzi nosi kapelusze, nie?
Odpoczywaj.
Pan Burkhart?
Kto tam?
Nazywam się Tom White. Jestem z Biura Śledczego.
Jak się pan miewa?
Biura... Czego? Cóż to takiego?
Przysłano mnie z Waszyngtonu. Mam zbadać te morderstwa.
Co konkretnie zbadać?
Kto je popełnia.
Jest pan detektywem?
- Od Pinkertona? Kim pan jest? - Nie, byłem strażnikiem Teksasu.
Pracuję dla rządu federalnego. Nazywają to Biurem Śledczym.
Coś panu powiem, jeśli ma pan pytania...
Proszę pomówić z szeryfem.
Powie panu wszystko, co chce pan wiedzieć.
Tak, istotnie... Rozmawiałem z nim.
Ale chciałbym pomówić z Mollie Burkhart, której siostry i matka nie żyją.
Mollie? Tak, to moja... To moja żona.
Ona... Jest teraz chora, bardzo chora. Jestem jej mężem. Ernest Burkhart.
Może ją pan odwiedzić innym razem.
Nie wiem, co panu powiedzieć.
Nie jest w zbyt dobrym stanie...
To może jutro?
Jutro? Cóż, to... To za wcześnie.
Po prostu... Jak mówiłem, nie czuje się teraz zbyt dobrze.
Ale może pan wrócić... Proszę wrócić w piątek, co pan na to?
A jest teraz w domu?
Ma cukrzycę, rozumie pan?
- Och, naprawdę? - Tak.
Odpoczywa teraz, a ja się nią opiekuję, więc...
Proszę wrócić w piątek, dobrze?
- W piątek? - Tak. W piątek.
Tak zrobię. Dziękuję.
To John Wren. Znajomy kuzynki Mary. Przyjechał odnaleźć rodzinę.
- Witamy w hrabstwie Osage. - Dziękuję.
Witamy w Fairfax.
Witamy na ziemiach Wahzhazhe.
Dziękuję. Powiedziano mi, że mam krewnych Osagów w Hominy.
Skąd pochodzisz?
Musimy pomówić, Królu. Przepraszam.
- Nie teraz. Musisz poczekać. - Nie mogę. Musimy pomówić...
To nie może czekać. Przyszli do mojego domu. Byli u mnie.
- Co z tobą? - Muszę z tobą pomówić.
Co się stało?
Erneście.
Martwię się. Byli u mnie w domu. Przyszli do mnie.
Prywatni detektywi.
- U ciebie w domu? - U mnie, tak.
- Kto ci to powiedział? - Nie wiem, czego szukali.
- Po prostu przyszli. - A ty... Co zrobiłeś?
Zaczynam się niepokoić. Coś wiedzieli.
- Odkryją, że coś zrobiliśmy. - Uspokój się.
- Królu, musimy o tym porozmawiać. - Musisz się uspokoić.
- Rozumiesz? - Tak.
- Weź się w garść. - Staram się.
- Weź się w garść i uspokój się. - Próbuję, ale...
Uspokój się.
- Kiedy... Kiedy porozmawiamy... - Teraz. Już!
- Porozmawiamy później. Nie teraz. - Dobrze.
- Królu, co... - Nie teraz.
Przyjechał pan, bo zabito McBride'a? Tego białego?
Czy dlatego, że pojechaliśmy do Waszyngtonu
i zapłaciliśmy rządowi USA 20 000 dolarów, żeby tu pana ściągnąć?
Uważam, że nie jest za późno, by ustalić, kto to robi.
Kto?
Zginęło tylu ludzi, że straciliśmy rachubę.
Setki.
W dawnych czasach walczylibyśmy z nimi.
Dwadzieścia lat temu, kiedy walczyłem w powstaniu bokserów,
widziałem wroga i wiedziałem, kogo zabijać.
Gdybyśmy potrafili znaleźć tych ludzi, zabilibyśmy ich.
Nie, nie. To 25 000 dolarów z polisy na życie Henry'ego Roana.
On nie żyje od miesięcy.
Proszę, dajcie mi pieniądze za Henry'ego Roana.
Będzie musiał pan to wyjaśnić z Denver. Podważają roszczenie.
- Kim pan jest? - J.T. Jones z oddziału w Denver.
J.T. Jones. Coś panu powiem.
To problem Fairfax a nie Denver.
Roszczenie ubezpieczeniowe trafiło do Denver. Podważają je.
Ciągle mówi pan o Denver. Tu nie jest Denver, tylko Fairfax.
Chcę dostać swoje pieniądze za Roana. Proszę wypisać czek.
Przykro mi, ale dopóki nie odezwą się z Denver...
- Wie pan, kim jestem? - Tak.
Nie uzna pan tego? Nie wypłaci mi pan pieniędzy?
- Nie, proszę pana. - Pożałuje pan tego.
Pożałuje pan tego, panie Ubezpieczycielu.
Panowie, wejdźcie.
- Panie Hale? - Tak?
CJ Robinson do pana.
- Panie Hale. - CJ.
Chce pan to wycenić?
Pomyślałem, że najpierw się rozejrzę.
Dobrze. Ale proszę się pospieszyć.
Ona nie ma twarzy.
Zabrali jej głowę.
Nie spaliliśmy jej ciała, żeby powędrowała ku niebu. Wah-kon-tah jej nie pozna.
Spaliliśmy dom.
Spaliliśmy dom, kochanie. Po prostu nie pamiętasz, to wszystko.
Nie pamiętasz.
My... Byliśmy tam z Billem i Retą i Josephem i Berthą.
Byliśmy tam wszyscy razem. Byliśmy tam godzinami.
Po prostu... Nie pamiętasz, to wszystko.
Mollie?
Odpoczywaj.
James i David Shoun? Biuro Śledcze.
Chcielibyśmy zadać kilka pytań na temat śmierci Anny Brown.
Ubierz się. Zaraz wrócimy.
Powinni panowie porozmawiać z sędzią pokoju.
Ma akta śledztwa w sprawie śmierci Anny Brown.
Te akta zniknęły z jego biurka.
To proszę porozmawiać z grabarzem, Turtonem.
Tak, powinien mieć wszystkie informacje, których panom trzeba.
- Zachował czaszkę, prawda, Davidzie? - Tak. Tak.
Z nim też rozmawialiśmy i właśnie to nas tu sprowadza.
Czy mogli panowie zgubić kulę, która ją zabiła?
Nie, bo nigdy jej nie znaleźliśmy.
Dlatego rozcięli panowie mózg w poszukiwaniu kuli?
Zgadza się.
Stan zwłok był tak zły, bo nie żyła od pięciu czy...
- Sześciu. - Sześciu dni.
Wtedy dokonaliśmy ekshumacji.
Dlaczego pocięli panowie ciało na małe kawałeczki
i porąbali je tasakiem do mięsa?
Szukaliśmy kuli.
Nie mogliśmy jej znaleźć. Tak.
To sprawa dla indiańskiej rady plemienia.
Proszę porozmawiać z wodzem...
- Bonnicastle. - Bonnicastle.
Tak? I co on mi powie?
To tereny Indian. Proszę rozmawiać z Indianami.
Przepraszamy, panowie.
Proszę, proszę.
Dlaczego dotarł pan tu dopiero teraz?
Zostałem tu wysłany tydzień temu.
Kto pana tu wysłał? Prezydent?
Nie, sir. J. Edgar Hoover.
Nie znam go.
Słyszałem, że jest pan królem Osage Hills
i że to z panem powinienem rozmawiać.
Powiem panu, co myślę.
Najprawdopodobniej za te wszystkie zabójstwa
odpowiada banda spoza tych terenów. Możliwe, że to murzyni.
Widział pan, co stało się w Tulsie?
Tak, sir.
Albo to po prostu kwestia pecha.
Anna Brown była mi bliska, ale miała niewyparzoną gębę.
To się musiało wydarzyć.
Henry Roan był melancholikiem. Zapewne pan to wie.
No i był oczywiście Charlie Whitehorn,
jeden z najmilszych ludzi, jakich znałem.
A co z pozostałymi nieżyjącymi Osagami?
- Jest ich 25, już prawie 30. - Tak.
Mnie to wygląda bardziej na epidemię niż na pecha.
Wydaje mi się, że powinien pan pomówić z naszym sędzią pokoju.
Tak zrobiłem. Odwiedziłem go, ale nie był zbyt pomocny.
Nie był?
A wódz plemienia?
Jego też odwiedziłem.
Radzili mi przyjść do pana.
Chcemy położyć kres tym zabójstwom, ale to nie jest odpowiednie miejsce.
Chętnie porozmawiam i odpowiem na pytania, kiedy będzie je pan miał.
Możemy spotkać się gdzieś indziej. Ale tu? Niekoniecznie.
Wobec tego spotkamy się innym razem.
Dziękuję za poświęcony mi czas i przepraszam, że przeszkodziłem.
Nic nie szkodzi. Będę czekał.
Hej, Blackie.
Nie odwracaj się.
Ludzie wysłani przez rząd kręcą się tu i węszą.
Odsiedziałem swoje.
Nie warto, żebyś tu siedział, kiedy robi się gorąco.
Mam wobec ciebie dług za to, co zrobiłeś dla mojego siostrzeńca.
Trzymałeś gębę na kłódkę w sprawie tego roadstera.
Posiedź chwilę gdzieś indziej. Trzymaj się z daleka od miasteczka.
Doradzam ci Drumright.
- Drumright? - Drumright.
Spróbuj dotrzeć tam wcześnie. Stróż murzyn otwiera o świcie.
Dzięki za wypłatę.
Do cholery!
- Ręce do góry! - Nie ruszaj się!
Do licha.
Plié i wyprost. Plié i wyprost.
Bill, dziękujemy za wsparcie dla tego miasta
i za wszystko, co zrobiłeś dla tej społeczności.
A teraz ufundowałeś tę piękną szkołę tańca.
Panie i panowie, Bill Hale, nasz sponsor.
Mamy dla ciebie dar. Zapraszamy cię do domu, byś pobłogosławił nas lekami.
Zrobiliście to?
Twoje dziewczynki dostały kucyka?
- Tak. Dziękuję, Bill. - Oczywiście.
Bob, pilnuj dziś swojego sklepu.
Słyszałem, że planują napad na 23.00.
Może to te klejnoty, które poukrywałeś.
Dwóch białych i murzyn.
Dziękuję, bracie.
Nie ma sprawy.
Acie, to reszta długu. Bardzo dziękuję.
Wiesz, że kręcą się tu federalni?
Badają ten wybuch.
Te tereny nie należą do rządu federalnego. To ziemia Indian,
więc nie będzie kłopotów.
To dobry moment na wycieczkę.
Mam dla ciebie niezłą okazję, jeśli pozwolisz.
- Pewnie. - Dobra.
Szybko!
Stójcie, złodziejskie gnidy!
Dzień dobry.
To obóz Henry'ego Grammera?
Wie pan, gdzie go znajdziemy?
Anioł zstąpił i wbił mu swoje wielkie skrzydła prosto w klatkę piersiową.
A teraz smaży się pośród żmij.
Kiedy do tego doszło?
Wczoraj.
Zostaw to, bracie.
- Co? - Chodź na dwór.
Cholera. Odpadam.
Co jest?
Hej, Byron.
O co chodzi?
Erneście,
jeśli zostaniesz oskarżony, jeśli coś się stanie, wyjdziesz z tego.
- O czym ty... - Będzie dobrze.
O czym ty mówisz?
O co niby mieliby mnie oskarżyć?
Erneście, mam wielu przyjaciół. Wielu.
To znaczy, że mam najlepszych prawników.
Chronią mnie i ochronią ciebie.
Więc nie masz się o co martwić. Nikt cię nie dorwie. Nikt.
Dziękuję, Królu.
- Co? - To tylko...
Co? O co chodzi?
Ma zniszczony żołądek.
- Nic ci nie jest? - Z Myrtie jest kiepsko.
Willie jest w histerii. A ja nie... Nie wiem, jak to...
Nie wiem, co z tym zrobić...
Ale... Musisz to w tej chwili podpisać.
Gdyby coś ci się stało, prawa do eksploatacji zostaną w rodzinie.
To jedyna możliwość.
Muszą pozostać w rodzinie. Wiesz o tym.
Jeśli coś mi się stanie? Co...
Co miałoby mi się stać?
Nic ci się nie stanie. To tylko formalność.
Nic ci się nie stanie,
bo zadbam o to, żeby nic ci się nie stało.
Też... Podpisałeś te papiery?
O tak, podpisał je.
Moja żona nie jest chora.
Jego żona nie, ale to podpisał.
Wszyscy musimy to podpisać.
Dzięki temu pieniądze na pewno zostaną w rodzinie.
Synu...
Byron, daj nam chwilę.
Pewnie, Królu.
Wszystko w porządku?
Tak, ja...
Chyba wszystko w porządku.
Nie boisz się? Bo nie ma powodu, by się bać.
Nie. Ja...
Robisz jej zastrzyki?
Zastrzyki? Tak.
Robię, co do mnie należy.
Podajesz jej wszystko?
Tak. Tak.
Pamiętaj, żeby wszystko jej podawać.
Tak robię, Królu.
Robię to, co ustaliliśmy. Dbam o to, by milczała. Ona... Milczy.
Dobrze, dbaj o to.
Erneście, wiem, że kochasz Mollie i ja też ją kocham.
Ale prawda jest taka,
że ona odejdzie.
Wiesz o tym.
Nic nie możemy zrobić. Wszystko w rękach Boga.
A on na nią czeka.
Musisz trwać u jej boku i podawać te leki, które łagodzą jej ból.
Nigdy nie będziesz żałował czasu,
który spędziłeś u jej boku, zanim powróciła do życia wiecznego.
Nie będziesz tego żałował.
A teraz jesteś silny.
Prawda? Jesteś silny.
Tak.
Bądź przy niej.
Musisz to podpisać.
- Chcesz, żebym to podpisał? - Musisz, synu.
Dobrze, Królu.
Dobry wieczór, chłopcy.
John.
Oto co na razie ustaliłem.
Byłem wczoraj w Ralston.
Poznałem pewnego staruszka, niejakiego Alvina Reynoldsa.
Sporo mi opowiedział.
Znałem każdego Indianina, którego zamordowali.
Ta banda podawała zatruty alkohol psom, żeby sprawdzić, co się wydarzy.
Zabijali nawet kojoty.
Nie żebym kochał kojoty,
ale nie godzi się tak ich zabijać, skoro mogłyby umrzeć śmiercią naturalną.
Mój zięć mówi, że powinienem siedzieć cicho,
bo inaczej ta banda dorwie i mnie.
Ale mój czas się kończy, dlatego powiem panu, kto to zrobił.
Siedziałem dokładnie tutaj,
kiedy zobaczyłem Byrona Burkharta, wiozącego Annę Brown tą drogą.
Kelsie Morrison i jego żona siedzieli z tyłu.
Zabrali Annę i solidnie ją upili.
Byli tam razem. Kelsie, Byron i Anna.
Nie kłamię.
Kelsie Morrison?
Kelsie szmugluje narkotyki i whiskey z Fort Worth do Nowego Orleanu i Dallas.
Pamiętacie Billa Stepsona, tego łapacza bydła na rodeo?
Bill Stepson zmarł po wypiciu kukurydzianej whiskey. Nie było śledztwa.
Żoną Billa była Tillie Stepson.
Kelsie rzucił swoją pierwszą żonę, Catherine,
i ożenił się z Tillie dwa tygodnie po śmierci Billa.
Dwa miesiące później Tillie zmarła w wyniku otrucia.
Kelsie uciekł z dziećmi Tillie do Meksyku,
ale wrócił, bo jakiś cwany prawnik powiedział mu,
że inaczej będzie miał dużo większe kłopoty.
Moja zmarła żona miała dwoje dzieci, które noszą moje nazwisko.
Czy gdybym je formalnie adoptował
i gdyby tych dwoje dzieci zmarło, odziedziczyłbym ich majątek?
Są Osagami.
Jedno jest w połowie Osagiem, ale mają prawa do eksploatacji.
Kelsie, zdajesz sobie sprawę, że to wskazuje,
że zamierzasz adoptować a potem zabić te dzieci?
Nie jeśli to nie jest legalne i nie dostanę pieniędzy.
Wtedy tego nie zrobię.
Kelsie Morrison?
- Kto? - Kelsie Morrison.
Nazywam się Lloyd Miller.
Chodź tu, Lloyd. Chcemy z tobą pogadać.
Zawsze podziwiałem ambicję Kelsiego.
Powiedziałem mu to, a on mi podziękował.
Kelsie, zawsze podziwiałem twoją ambicję.
Dziękuję.
Co możesz powiedzieć o Byronie i Erneście Burkhartach i o tych zabójstwach?
O Byronie i Erneście Burkhartach?
Myślę, że możemy sobie pomóc.
Wniknąłem już w społeczność. Wahzhazhe mówią mi różne rzeczy.
Jestem też zaufanym przyjacielem ojca Alberta. Zwierzył mi się.
Opowiedział mi, co się dzieje z Mollie Burkhart.
Ona boi się o swoje życie.
Mówił, kogo boi się najbardziej?
Daj spokój, Tom.
Łatwiej skazać człowieka za skopanie psa
niż za zabicie Indianina.
To ranczo Billa Hale'a.
W zeszłym miesiącu sprzedałem mu ubezpieczenie od pożaru na 30 000 $.
Panie Ubezpieczycielu, rano będzie pan miał trochę roboty.
Będziesz następny.
Cóż...
Zaczynamy.
Zaczynamy, co? Cóż...
Coś wam powiem.
Wy...
Coś wam powiem. Moja żona jest bardzo chora.
Muszę wracać do domu i zająć się żoną. Jest bardzo chora.
Synu? Chodź ze mną.
Muszę pomówić z żoną. Ona nie czuje się zbyt dobrze, więc...
Pójdziemy do domu i...
Pójdziemy do domu i się nią zajmiemy.
- Dobrze, synu. - Chłopcze.
Wszystko pokręciliście.
Cokolwiek sobie myślicie, nic nie wiecie.
- Synu, idź z nim, dobrze? - Dobra.
Moja żona jest bardzo chora!
Ciężko choruje.
Czy mogę...
Mogę usiąść?
Lepiej postać.
Chciałbym porozmawiać o zabójstwach Rety i Billa Smithów oraz Anny Brown.
Muszę usiąść.
Owszem. Ale pan stoi.
Teraz stoję,
ale będę musiał się przespać.
Nie możecie mnie tu tak trzymać... zbyt długo.
Czy był pan sam, gdy podkładał pan materiały wybuchowe pod dom,
czy towarzyszył panu Blackie Thompson?
Kto?
Blackie Thompson.
Nie. Nie było go ze mną.
Ledwo go znam, widuję go na mieście. To wszystko.
Czy podłożył pan ładunki pod dom?
Nic nie wiem o żadnych ładunkach.
Nie obrabował pan banku w Oilton razem z nim?
Nie.
Ale pomógł pan Blackiemu Thompsonowi
ukraść pańskiego buicka w 1921 roku,
żeby dostać pieniądze z ubezpieczenia, prawda?
Nie?
Pozwoliłem mu pojeździć jakiś czas moim wozem...
Powiedziałem, że może nim pojeździć. Ale...
- Po co mu był? - Nie wiem, po co mu był.
Nie moja sprawa. Pewnie chciał się zabawić.
Gdyby ktoś chciał pożyczyć mój wóz, zapytałbym, po co mu on.
Czasem ludzie chcą się po prostu przejechać. Nie zadaję pytań.
Więc mu go pan wypożyczył? Nie pytał pan, na co mu on?
Tak.
Pomocny z pana gość.
Macie mnie. Pożyczyłem mu go.
Pożyczyłem mu go. To chyba nie jest zakazane?
Dobrze.
Jak się masz, Erneście?
Blackie.
Mogę pomówić z tym człowiekiem?
Mogę pomówić z nim sam na sam? Przez chwilę?
Zmusili cię do zeznań?
Mnie?
Nie, nie zmusili mnie do zeznań, Blackie.
Mów. Co żeś im powiedział?
Powiedziałem, że kiedy wyszedłem z więzienia i chciałem się z tobą ułożyć,
dałeś mi półtora dolara.
Powiedziałeś, że wszyscy znaliśmy ryzyko.
Owszem. Znaliśmy ryzyko.
Ale nie dałem ci półtora dolara, tylko dwadzieścia.
Nie. To było półtora dolara.
Nie dałem ci półtora. To było... Chciałem dać ci dwa...
Nie, dałem ci dwadzieścia. Już pamiętam. To było dwadzieścia.
- Pieprzysz. - Słuchaj.
Musisz tylko... Powiedz, co im powiedziałeś. Wszystko. Co żeś im powiedział?
- Powiedziałem wszystko. - Wszystko?
Wszystko. Powiedziałem, że ty i twój wuj za bardzo żydzicie.
Żydzimy?
Dostałem dożywocie za tego glinę z Drumright.
Mówię ci od razu, Erneście. Nie poradzisz sobie w więzieniu.
Lepiej im powiedz, co wiesz,
dla własnego dobra, dla dobra twojej rodziny i dla własnej przyjemności.
Wiesz co? Jesteś tępy jak tabaka w rogu.
- Wiesz? - Czyżby?
Kłapiesz dziobem przy pierwszej okazji, co, Blackie?
Mieliśmy być wspólnikami. Nie moja wina, że...
Wspólnikami?
Nie moja wina, że zwinęli cię z tym wozem, baranie.
Nazywasz mnie pieprzonym wspólnikiem? Gówno mi dałeś.
Coś ci powiem. Hale ma cały plan.
Pogadam z nim i zadbam o to, żebyś nie był jego częścią,
bo jesteś zbyt durny.
Zawsze mówił, że jesteś tępak. Wiesz?
To jest ten plan. Siedzę tu przez jego plan.
Mollie...
Jesteś prawdziwy?
Mógłbym być.
Dobra, dobra. Wystarczy.
Erneście, dobry z ciebie człowiek, prawda?
Tak jest. Tak myślę.
Myślisz? To jesteś dobry czy nie?
Jestem.
Kochasz żonę i dzieci?
Tak. Kocham.
Służyłeś swojej ojczyźnie w piechocie...
I chyba nie tak miało się potoczyć twoje życie.
Coś mi się widzi, że twoja rodzina
jest dla ciebie większym błogosławieństwem niż twój wuj, Król Bill Hale.
Obaj wiemy, że on pozuje na prawego człowieka.
Ale nim nie jest.
Nic dla ciebie nie zrobił, synu...
Poza tym, że...
Zmusił cię do robienia złych rzeczy i wykorzystał twoją... niedyspozycję.
Może zaczniemy od nowa?
Ja...
Chcę wrócić do domu i zobaczyć żonę,
więc...
Proszę mi powiedzieć, co muszę zrobić.
Czy wiesz, kto zabił Henry'ego Roana?
Tylko nie uciekaj.
Przyszedłem cię aresztować.
Wiesz coś o morderstwie Henry'ego Roana?
Nic o nim nie wiem.
Mam tu człowieka, który podaje się za twojego znajomego
i twierdzi, że coś o tym wiesz.
Kto to taki?
Więc zwalają to na mnie?
Tak jest.
Bierzcie długopisy.
Gdzie mój mąż?
- Czy ona ma lekarza? - Nie chce go widzieć.
Zabierzmy ją.
Jesteś prawdziwy?
Gotowy?
Proszę pani.
Gdzie mój mąż?
Pomożemy pani.
Pani Burkhart.
Heroina. Dwa miligramy.
Potrzebujesz ochrony?
Przed kim?
Przed... Przed moim wujem.
- Cześć, Harve. - Bill.
Ponoć jestem poszukiwany. Przyszedłem oddać się w ręce policji.
A co niby zrobiłeś?
Zabiłem kogoś. Dasz wiarę?
Daj spokój, Bill. Tak daleko bym nie szedł.
Aresztuj mnie, synu.
- Nie musimy tego robić. - W porządku. Chodź, synu.
- Ma pan oświadczenie? - Panie Hale!
- Co pan wie o zabójstwach? - Oświadczenie? Może: „Jestem niewinny”?
Niewinny jak noworodek. A nawet bardziej.
Panie Hale!
Kiedy będę mógł pomówić z żoną?
Mówił pan, że jeśli złożę zeznania, zobaczę się z nią.
Przebywa teraz w szpitalu w Pawhuska.
W szpitalu? Wszystko z nią w porządku?
Nie wygląda na to.
Chcę jej przekazać list.
Dokąd pana zabierają?
Na jakiś czas wyjeżdżam.
Dokąd pana zabierają?
Dokąd mnie zabieracie?
Nie oskarżymy cię o nic, bo będziesz zeznawał.
Wiem, że chcesz wrócić do Mollie i do dzieci,
ale na razie musimy wywieźć cię ze stanu,
z dala od Hale'a i jego wilków.
Rozumiesz?
Gdzie pan obecnie przebywa?
W więzieniu.
- Na ile pana skazano? - Na dożywocie.
- Za napad w Drumright, prawda? - Tak jest.
I zorganizował to William Hale, zgadza się?
Owszem. Zabawne, prawda?
Zapisuj.
„Nie osądzaj” autorstwa Williama K. Hale'a.
Kto prosił pana o zabicie Billa i Rety Smithów?
William Hale i Ernest Burkhart.
Czy ostatnio miał pan kontakt z panem Hale'em?
Tak się składa, że miałem.
Przesłał mi list do celi.
Prosił o zabicie siostrzeńca, Ernesta.
Panie Thompson.
Najnikczemniejszy przestępca może prosić o szansę
wykazania własnej niewinności przed ławą przysięgłych. Nie sądź.
Przesłał liścik do mojej celi. Obiecał, że pomoże mi uciec.
Po ucieczce miałem zabrać jego siostrzeńca do Meksyku i go zabić.
Odpisałem, że jeśli mnie wydostanie, nie będę zeznawał.
I jak to się dla pana skończyło?
Co jak się skończyło?
Ta obietnica wielkiej ucieczki.
Cholera, siedzę tu i z panem rozmawiam, nie?
Kiepsko się skończyło.
Nie sądź.
Opublikuj to w Pawhuska Daily Journal, Fairfax Chief,
The Hominy Journal i The Osage County News.
Dobrze, panie Hale.
Wasza mama chodzi.
Czyż nie wygląda wspaniale?
Trzymaj się, synu.
„Wąska jest droga”.
Domagam się rozmowy na osobności z panem Burkhartem!
To niespotykane.
Ernest Burkhart to mój klient!
Przepisy tego zakazują.
Domagam się rozmowy z panem Burkhartem!
Ten człowiek nie może reprezentować zarówno oskarżonego jak świadka.
To konflikt interesów.
Zniknął na dwa miesiące!
Nie miałem szansy się z nim porozumieć przed złożeniem zeznań!
To równoznaczne z manipulowaniem świadkiem!
Panie Burkhart, czy ten człowiek naprawdę jest pańskim prawnikiem?
Nie wiem.
Nie mam z nim umowy, ale...
Mogę z nim porozmawiać.
Przepisy tego zabraniają, Wysoki Sądzie.
Oskarżenie nie zezwala
na spotkania pana Hamiltona ze świadkiem
przed rozpoczęciem rozprawy!
Wahzhazhe zasługują na sprawiedliwość!
Oddajcie go nam! Będę jego katem!
Pan Burkhart pozostanie w areszcie biura szeryfa.
Proszę o wyprowadzenie go.
Odraczam rozprawę do jutra do dziesiątej. Proszę opuścić salę.
Przepraszam...
za wszystkie problemy.
Zabiorę cię teraz do domu.
Bracie.
Freeling i Hamilton chcą cię widzieć wieczorem u Hale'a.
Chcą wszystko omówić.
Szeryfie.
Erneście.
Ciociu Myrtie.
Erneście, czy znasz pana Soloweya? Z Solowey Oil?
A to oczywiście pan Kraceon z Kraceon Oil.
Proszę. Usiądź.
Jeśli będziesz zeznawał przeciw wujowi,
to może być wykorzystywane przeciw tobie do końca życia.
Możesz zostać skazany za zabójstwo Smithów
i spędzić resztę życia w więzieniu. Rozumiesz to?
Nie, chyba się nad tym nie zastanawiałem. Ale...
Dają ci sznur, żebyś sam się powiesił. Rozumiesz to?
Nie rozumie tego. Nie rozumie.
- Erneście! - Tak.
Jeśli to zrobisz, zabijesz swojego wuja.
Erneście, chcesz tego?
Chcesz, żeby zmarł w więzieniu? Erneście?
Nie. Oczywiście, że nie, Myrtie. Wiesz, że tego nie chcę.
Tak. Możesz uratować mu życie.
On ratuje ciebie, głupi chłopcze!
Chcesz wrócić do domu?
Tak. Chcę.
- Chcesz zobaczyć żonę i dzieci? - Tak. Chcę.
Ci agenci rządowi
bili cię i torturowali.
Cóż, nie. Nie bili mnie. Ale długo nie pozwalali mi spać.
Nie! Bili cię! Bili!
- Tak, bili mnie. Bili mnie, sir. - Dziękuję.
Miałam sen.
Tak?
Pojechaliśmy do Colorado Springs.
Wyznałeś mi wszystkie swoje tajemnice, a ja schowałam je do pudełka.
Potem poszliśmy nad rzekę i wszystkie wyrzuciliśmy.
Byliśmy tam szczęśliwi.
Mówiłem ci, jak pięknie wyglądasz? Spójrz na siebie.
Promieniejesz.
Insulina działa, prawda?
Mówiłem ci. Musi się pogorszyć, żeby mogło się poprawić.
Co teraz będzie?
Wiem tylko, Mollie, że... To bardzo skomplikowane.
Prawa białych ludzi są...
Czasem musisz zrobić jedno, choć tak naprawdę chodzi ci o drugie.
Wiem, że osobie z plemienia Osagów trudno to zrozumieć...
Ale muszę teraz jechać i wyznać prawdę o tym,
co ci agenci rządowi zrobili mi, żebym dla nich kłamał.
Wiesz, że mnie bili. Prawda, Mollie?
Bili mnie. Torturowali.
Nie pozwalali mi spać przez wiele dni, żebym zmyślił te kłamstwa
i zeznał, że mój wuj zrobił te straszne rzeczy.
Teraz już przejrzałem na oczy.
Przejrzałem na oczy i...
Nie będę kłamał. Postąpię, jak należy.
Będę chronił wuja, bo tego potrzebuje.
Co?
O co chodzi?
Kiedy wrócisz?
Za parę dni.
Wrócę za parę dni.
Posłuchaj.
Aresztują mnie, żeby zrobić z tego widowisko.
Ale nic mi nie grozi.
Absolutnie nic.
Nie zrobiłem nic złego.
Mogą mnie aresztować do woli.
Dobrze to przemyśl.
Będziesz dla nas zeznawał?
Nie. Nie będę.
Postanowiłeś nie zeznawać dla rządu?
Zgadza się. To, co wam powiedziałem, to był stek bzdur.
Dobrze. Odwróć się.
Jesteś aresztowany za zabójstwo Rety i Billa Smithów.
Dlaczego zabił pan Annę Brown?
Wynajął mnie W.K. Hale.
I co powiedział?
Miałem dostać tysiąc dolarów plus 600 dolarów, które byłem mu winny.
- Więc zabił pan Annę Brown? - Tak jest.
Zabrał ją pan do kanionu,
powszechnie znanego jako Trzymilowy Kanion, zgadza się?
- Tak jest. - Czym ją pan zastrzelił?
Automatem.
Gdzie ją pan trafił?
Strzeliłem jej w górną część głowy. Zabiło ją to.
Mówi pan, że był dość pijany.
Tak jest.
Ale wiedział pan, że ją zabija, prawda?
Tak.
A jak zabrał pan Annę Brown w to miejsce, w którym ją pan zabił?
Zanieśliśmy ją tam z Byronem.
Upiliście ją, żeby móc ją zabić?
- Tak. - Leżała, kiedy ją pan zabijał?
Nie.
To w jakiej była pozycji?
Siedziała.
Byron podniósł ją, przytrzymał.
Więc stał pan tam i tłumaczył mu,
jak powinien trzymać tę pijaną, bezbronną Indiankę,
tam w dole, na dnie kanionu,
podczas gdy przygotowywał się pan do strzelenia w jej mózg?
- Tak. - I co było potem?
Puścił ją, więc upadła.
Krzyknęła?
Nie.
Czy stał pan tam i patrzył, jak umiera?
- Nie. - Był pan zadowolony z tej roboty?
- Tak. - I odwrócił się pan i poszedł?
Tak jest.
Widział pan ten kanion, w którym zabił pan Annę Brown?
Widziałem go setki razy.
Setki razy od tamtej pory?
Chciał pan tam wrócić i zobaczyć, gdzie zabił pan Annę Brown?
Nie.
Nie?
Nie.
To po co pan tam wracał?
W porządku.
Może pan powiedzieć przysięgłym.
Cóż, to dobre...
Dobre miejsce, żeby sobie popić, urządzić przyjęcie.
Nie widać go z drogi.
Dokąd pan się udał po zabiciu Anny Brown?
Pojechałem na noc do Billa Hale'a.
A co robił pan potem?
Upiliśmy się.
Dokąd pojechał Byron?
Wrócił do Mollie.
Dzięki, Mollie.
Nie ma za co.
Uważaj, patrz pod nogi.
Patrzeć pod nogi. Jeśli chcecie mnie zabić,
- zabiję was. - Daj spokój.
Usiądź. Będzie ci wygodniej.
Dobra, stój. Chodź. Wstawaj.
- Przytrzymaj ją. Posadź ją. - Usiądź prosto.
- Dobra. - Wstań.
- Wyprostuj ją. - Mam ją.
Chcecie mnie zabić? Zabiję was.
Dobra.
Erneście.
Obudź się, synu.
Tak.
Co?
O co chodzi?
Ciężko to powiedzieć.
Musisz wiedzieć,
że zmarło twoje dziecko.
Co? Które dziecko?
Nie znam jego imienia.
Kto? Czy...
Kowboj? Które?
Czy któreś z nich miało problemy z płucami?
- Tak. - Koklusz?
Nie... Kto panu to powiedział?
Kto to powiedział?
Poinformował mnie o tym jeden z naszych agentów w Fairfax.
Mollie poszła po nie...
żeby zabrać je do domu.
- Nie ma... - To Anna, prawda?
Niełatwo to powiedzieć, synu.
Nie! Do cholery!
Zabili mi dziecko.
Niech Bóg ma cię w opiece.
Wyrazy współczucia.
Co się stało?
Zmarło dziecko.
- Które? - To maleństwo.
Maleństwo?
Och, mój synu. Mój synu...
O Boże.
Zabili...
Nie.
Erneście.
Mała Anna jest teraz z Panem, synu.
Erneście.
Boże, zmiłuj się nad nami.
Boże.
Witaj, Królu.
Jak się wszyscy miewają?
Niedobrze.
Wiem, synu. Ja też to czuję.
Wiesz, że będę teraz musiał zadbać o dwójkę moich dzieci i Mollie.
Więc...
Co przez to rozumiesz?
Wiesz, co to oznacza, prawda?
- Cóż... - Będę zeznawał.
To śmiały wybór w obliczu przeciwności.
- Cóż... - Na pewno chcesz to robić?
Tak.
Muszę, więc...
Zaproponowali ci układ?
Zaproponowali mi układ. Tak.
Nie spełnią obietnic.
To rząd federalny i to mi powiedzieli.
To rząd federalny. Dlatego to mówię.
To wszystko nic nie zmieni, poza tym, że nasza rodzina zostanie rozbita.
Tego właśnie chcesz?
To nic nie zmieni.
Mówię ci to z głębi serca.
Całe moje życie, wszystkie doświadczenia uczą mnie,
że to nic nie zmieni.
Wiesz, że teraz jest inaczej? Wiesz o tym?
Osagowie nie staną już za tobą. Nie będą cię wspierali.
- Osagowie? Kochają mnie. - Nie posłuchają cię.
Nie, oni wiedzą. Wiedzą, kto dał im ulice,
kto dał im szpitale, kto dał im szkoły. Wiedzą.
Wprowadziłem ich we wspaniały XX wiek.
Nie będą cię dłużej wspierali.
- Czyżby? Nie? - Nie.
Nie wesprą cię. To koniec, Bill.
Może przez krótki czas opinia publiczna będzie się oburzała.
Ale wiesz, co będzie później? Ludzie zapominają.
Nie pamiętają. Nie obchodzi ich to.
Po prostu ich to nie obchodzi.
To będzie kolejna zwykła, powszechna tragedia.
To nie jest takie powszechne.
Nie zrób czegoś, czego będziesz żałował przez resztę życia.
- Będziesz żałował... - Nie mam niczego poza żalem, Bill.
Masz rodzinę.
Dzieci. Jedno już straciłeś. Nie doprowadzaj do tragedii...
Już doszło do tragedii.
Masz się nie zbliżać do mojej rodziny.
Nigdy więcej.
Przykro mi to słyszeć.
- To koniec. - Proszę, nie odrzucaj tego wszystkiego.
- Nie mogę. Nie mogę. - Przykro mi to słyszeć. Kocham cię, synu.
Nie mogę, Bill.
Nie odrzucaj tego.
Panie Burkhart, jest pan tu z własnej woli?
Tak jest.
Nikt panu niczego nie obiecywał?
Nie.
Czy na prośbę wuja kazał pan Johnowi Ramseyowi zabić Henry'ego Roana?
Tak.
Czy pojechał pan z Fairfax do Ripley
i powiedział Ramseyowi, by ten zlecił Asie Kirby'emu robotę?
- Tak. - I kto pana o to poprosił?
Mój wuj, William Hale.
Widzi go pan?
Tak.
Czy może go pan wskazać?
Tak. Jest tam.
Proszę odnotować, że świadek zidentyfikował Williama Hale'a.
Jakie zadanie pana wuj powierzył Asie Kirby'emu?
Miał... Wysadzić dom Rety i Billa Smithów.
Po co chciał wysadzić ich dom?
Żeby przejąć ich pieniądze.
Czy jest pan żonaty?
- Tak. - Jak nazywa się pańska żona?
Mollie Burkhart.
Jest siostrą Rety?
Tak.
Jest też siostrą zamordowanej Anny Brown?
Tak.
Jej matką jest nieżyjąca Lizzie Q.?
- Tak. - A jej siostrą również nieżyjąca Minnie?
Tak.
I wszystkie te martwe kobiety są Indiankami, prawda?
Tak.
Gdyby pańska żona, Mollie, zmarła,
kto odziedziczyłby jej majątek?
Ja i nasze dzieci.
Czy wuj przedstawił panu plan,
za sprawą którego miał się pan wzbogacić w wyniku śmierci tych Indianek?
Tak.
I pomógł pan wujowi z własnej woli?
Tak.
Czy plan ten zakładał, że ożeni się pan Mollie Kyle,
a potem zabije jej rodzinę i ją samą, by zdobyć ich pieniądze z ropy?
Nie.
Poznałem moją żonę i ożeniłem się z nią, bo woziłem ją taksówką.
Nie ożenił się pan z nią dlatego, że wuj panu kazał?
Nie.
Kochałem żonę od...
To się stało, kiedy wsiadła do mojej taksówki.
Jak się miewa mój Kowboj?
Cóż.
Tęskni za tatką?
Tak.
Elizabeth też.
Wiedzą, co się stało?
Niewiele.
Powiedziałeś całą prawdę?
Tak.
Moja dusza jest teraz czysta.
Czuję ulgę, że się od tego wszystkiego wyzwoliłem.
Nie zamierzałem pozwolić mu się do ciebie zbliżyć... Ani do dzieci.
Co mi podawałeś?
Co?
Co było w zastrzykach?
W lekarstwach, które mi podawałeś.
Co w nich było, Sho-mee-kah-see?
Insulina.
Prawo zwyciężyło.
Prawdziwe Zagadki Kryminalne przedstawiliśmy państwu
dzięki uprzejmości J. Edgara Hoovera i Federalnego Biura Śledczego.
Na tym kończy się historia zabójstw Indian z plemienia Osagów.
Zanim pożegnamy się z hrabstwem Osage, krótkie podsumowanie:
że lekarze, bracia Shoun, nigdy nie zostali oskarżeni o to,
że niewątpliwie pomagali truć Mollie.
Brat Ernesta, Byron Burkhart, był sądzony za współudział w zabójstwie Anny.
Kelsie Morrison powiedział podczas swojego procesu...
Byron ją upił... a ja zrobiłem resztę.
Byrona uwolniono, gdyż ława przysięgłych nie doszła do porozumienia.
William Hale, przywódca grupy i pomysłodawca tych zbrodni,
został uznany za winnego i skazany na dożywocie w Leavenworth.
Pisał listy do swoich przyjaciół Osagów.
„Drodzy przyjaciele, jak się miewacie?
Nigdy w życiu nie miałem lepszych przyjaciół od Osagów
i ja również byłem im prawdziwym przyjacielem.
Wolałbym żyć w Gray Horse niż w jakimkolwiek innym miejscu na ziemi.
Wkrótce do Was wrócę.
Jak się miewa mój przyjaciel Dah-kah-hee-ke?
Wasz prawdziwy przyjaciel, W.K. Hale”.
Hale wyszedł na wolność w 1947 roku.
Wcześniejsze zwolnienie tłumaczono dobrym sprawowaniem więźnia,
ale nie wszyscy byli zadowoleni.
Ten człowiek wychodzi na wolność, bo przekupił polityków
i nikogo nie obchodzi życie Osagów.
Hale miał nigdy więcej nie przekroczyć granic Oklahomy,
a jednak często odwiedzał krewnych.
Co zjesz na obiad, Williamie?
Gdyby tylko ten przeklęty głupiec Ernest trzymał gębę na kłódkę,
opływalibyśmy dziś w dostatki.
William Hale zmarł w domu opieki w Arizonie.
Dożył 87 lat.
Ernest Burkhart został skazany na dożywocie
w więzieniu stanowym w Oklahomie.
To nie ty próbowałeś zabić indiańską żonę dla pieniędzy z ropy?
Wiele lat później, po ułaskawieniu,
powrócił do hrabstwa Osage, gdzie dożył swoich dni
mieszkając z Byronem w przyczepie na północ od miasta.
Podaj piwo.
Podpalisz mi Lucky Strike'a?
Po rozwodzie z Ernestem
Mollie zamieszkała z nowym mężem, Johnem Cobbem, na terenie rezerwatu.
Zmarła na cukrzycę 16 czerwca 1937 roku.
W jej nekrologu w lokalnej gazecie napisano krótko...
„Pani Mollie Cobb, lat pięćdziesiąt,
zmarła we własnym domu w środę o jedenastej wieczorem.
Była pełnej krwi członkinią plemienia Osagów.
Została pochowana na starym cmentarzu w Gray Horse
u boku ojca, matki,
sióstr i córki”.
Nie wspomniano o zabójstwach.
CZAS KRWAWEGO KSIĘŻYCA
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DAVIDA GRANNA
PAMIĘCI ROBBIEGO ROBERTSONA
WYRAZY WDZIĘCZNOŚCI DLA PLEMIENIA OSAGÓW
I DLA MIESZKAŃCÓW OKRĘGÓW GRAY HORSE, PAWHUSKA I HOMINY
PAMIĘCI JOHNA WILLIAMSA
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek