SEBELUM INI DALAM
- Ia menjengkelkan, bukan? -Helo?
Suara dalam kepala awak.
Sangat tegas dan tak pernah puas hati.
Apa semua ini?
-Awak masih hidup. -Ya, saya baik.
Itu saja? Dah berbulan-bulan saya mesej dan telefon awak.
Rasa macam badan saya nak bangun dan merayau-rayau.
Saya tak sedar pun tentang itu sampailah saya terjaga di tempat lain.
Pelik, bukan?
Lebih baik awak berikannya kepada saya.
Ambillah.
Pelik betul. Maaf, tentang...
Saya takkan tanya lagi.
Ya Tuhan!
Awak takkan mati.
Biar saya selamatkan kita.
Tidak.
Awak ada di situ?
Tak ada?
Ya, saya tak rasa begitu.
Hei, kawan!
Di dalam sana huru-hara.
Apa dah jadi? Kenapa?
Orang kata, paip pecah, tapi saya tak rasa begitu.
Dah tengok rakaman keselamatan?
Saya baru nak pergi tengok.
Okey, saya rasa saya patut ikut awak.
Saya mungkin ada maklumat tentang itu.
-Baiklah, mari. -Ya.
Jangan beritahu Donna yang saya beri awak masuk.
Dengar sini. Saya perlu beri amaran.
Apa yang awak akan tengok akan buat awak terkejut.
-Jangan mengarut. -Dengar sini.
Semua ini sangat pelik dan langsung tak masuk akal. Percayalah.
-Baiklah, saya faham. -Dah sedia?
Ya.
Mainkan rakaman itu.
Itu awak, Scotty?
Saya Steven. Ya, itu saya.
Tengok betul-betul.
Awak menangis?
Ya, saya menangis sikit. Tengok sini. Ia dah nak keluar.
Tunggu.
Berapa lama nak tunggu?
Cuba sudut lain.
Betul. Itu dia. Tunggu. Nanti ia keluar.
Tak, tunggu.
Kenapa awak nak masuk... Apa awak buat di sana?
Tunggu sekejap. Sikit lagi.
Tunggu sekejap.
-Awak yang rosakkan tandas! -Bukan...
-Hei! -Biar betul!
Pasti Larry dari Penyelenggaraan marah dengan awak nanti.
Saya sumpah ada anjing kejar saya. Anjing itu betul-betul besar.
Macam Anjing Baskervilles?
-Serigala Mesir kejar saya. -Sudahlah.
Ya Tuhan. Biar betul.
Cuba cepatkan sikit kepada waktu saya keluar.
Baiklah. Apa salahnya.
Biar saya buat.
-Ini dia. Tengoklah. -Ya.
Cuma ada awak seorang saja.
Itu bukan saya.
Saya nak maklumkan pihak muzium takkan buat laporan tentang ini.
-Baiklah. -Tapi Encik Grant,
kami dah cakap dengan pekerja lain.
Yakah?
Mereka cakap awak ada masalah kebelakangan ini, betul?
Ya, betul.
Ada sekumpulan doktor yang dah lama bekerjasama dengan muzium ini.
Doktor?
UNTUK MENJADI YANG TERBAIK
Mereka bagus.
-Yakah? -Saya boleh aturkan janji temu.
Baiklah.
Ia kelihatan agak mewah.
Tentu mereka pendengar yang baik.
Itu betul.
Saya sedar apa saya akan cakap agak klise, tapi...
awak tak bersendirian.
Ya. Itu sebahagian daripada masalah, bukan?
Sebelum awak pergi, maaf sebab saya tanya ini, tapi...
awak ada ambil barang milik muzium ini?
Tak, saya tak ambil apa-apa. Sumpah. Saya...
Tak, tak ada apa.
Ya.
Itulah dia. Saya kena pecat.
Mereka tak salah. Saya rosakkan harta. Saya patut kena tangkap.
Saya ada jumpa barang tersorok dalam rumah saya.
Sumpah, saya tak tipu.
Saya patut siasat tentang ini, bukan?
Kalau saya dapat jumpa lokar simpanan itu,
itu peluang saya untuk buktikan yang saya masih waras.
Terima kasih kerana sudi mendengar. Jumpa lagi.
-Hai. -Hei.
-Apa khabar? -Baik.
Ya, begini. Ini cawangan kelima saya.
Saya sedang mencari lokar simpanan atas nama "Steven Grant."
Kalau bukan atas nama itu, mungkin atas nama "Marc."
Saya tak ada nama keluarga, cuma Marc.
Boleh awak tolong semak?
-Saya tahu ia pelik... -Boleh. Saya kenal awak. Nombor 43, bukan?
Saya jenis ingat muka orang.
Baiklah.
Oh, Tuhan.
PASPORT AMERIKA SYARIKAT
"Marc Spector."
Biar betul.
Ia memang wujud. Ia betul-betul wujud.
Nampak macam kompas, tapi ia tak tunjuk arah utara.
Steven, dengar apa saya cakap baik-baik.
Marc?
Itu pun dia. Dia dah muncul.
Helo, lelaki dalam cermin. Saya pelik juga awak tak keluar.
-Saya tahu awak takut. -Takut juga.
Awak pasti keliru. Awak tak patut nampak ini.
Ya, dah terlambat untuk itu.
Jadi apa semua ini? Adakah saya sebenarnya ejen perisik yang tak waras?
Hal ini lebih rumit daripada itu.
Lebih rumit lagi? Apa? Saya kena rasuk?
-Adakah awak iblis? -Awak dalam bahaya. Saya boleh selamatkan
kita macam saya buat semalam.
Tapi saya tak nak awak masuk campur hal yang saya kena selesaikan.
Buat apa saya suruh.
Pergi baring atas katil di belakang,
-dan tidur dengan lena. -Awak berguraukah?
Tidur? Saya takkan tidur lagi selepas ini! Awak dengar tak?
Awak kacak macam mana sekalipun, saya tak peduli.
Beritahu saya siapa awak sebenarnya? Awak manusia?
-Awak betul-betul nak tahu? -Ya, sudah tentu.
Khonshu adalah tuan saya. Saya Avatar dia.
Maknanya awak pun sama, lebih kurang.
Kita pelindung orang yang lemah.
Kita laksanakan keadilan Khonshu kepada orang yang sakiti mereka.
-Khonshu? -Ya.
Dewa Bulan Mesir itu?
Ini benda paling mengarut saya pernah dengar.
Saya cuma makan stik, dan lepas itu ini berlaku.
Alamak. Saya dah mula panik.
-Saya dan Khonshu ada perjanjian. -Saya nak ke hospital.
Untuk tunaikannya, awak tak boleh masuk campur.
Serahkan badan awak. Selepas saya selesaikannya, saya takkan muncul lagi.
Awak nak badan saya? Apa-apalah.
Marc, beginilah. Saya akan ambil beg awak yang penuh barang haram ini,
selepas itu, saya akan pergi serah diri.
Mereka akan tahan saya supaya saya tak cederakan sesiapa.
Saya harap pihak hospital akan paksa saya telan pil
supaya awak keluar daripada otak saya!
Oh, Tuhan.
Pulangkan semula, tak guna.
Marc? Mana awak menghilang?
Layla?
Apa yang jadi sebenarnya? Adakah Steven identiti palsu terbaru awak?
Saya ingat awak guna kod rahsia masa kita bercakap dalam telefon.
Bagaimana awak jumpa saya?
Awak rasa? Saya jejak telefon awak.
Saya ingatkan awak nak saya buat begitu.
Ya. Betul.
Awak patut bagi apa-apa petanda yang awak masih hidup.
Saya ingat awak dalam bahaya, atau kena culik lagi.
Saya asyik fikir awak ada sut itu, awak pasti okey.
Tapi macam mana kalau awak kena serang masa tak pakai sut itu?
Macam mana kalau sut itu tak ada?
-Jangan pegang bahu saya begitu. -Saya tak tahu nak pegang mana.
Cara awak pegang rasa janggal.
Nak pegang mana?
Awak tahu tak betapa risaunya saya pasal awak?
Awak tak boleh begini. Saya masih isteri awak.
Sekarang masa yang sesuai untuk awak cakap sesuatu. Apa-apa saja.
-Mungkin saya salah faham. -Maaf. Awak cakap isteri tadi?
Kita dah kahwin?
Orang yang kejar awak dah tak ada sekarang.
-Berhenti berlakon. -Apa? Tapi saya tak berlakon.
-Jangan guna loghat itu. -Saya memang cakap begini.
-Baiklah. Awak turun sekarang. -Tak. Tunggu. Tolonglah.
Saya akan beritahu segalanya. Hantar saya balik rumah dulu, okey?
Hantar saya ke rumah.
Baiklah.
Dia tak patut datang sini.
Suruh dia pergi, Steven. Awak tak tahu apa awak buat.
Saya nak hidup saya semula.
Ya, saya faham.
Maaf, saya tak cakap dengan awak, cuma dengan diri sendiri. Lebih kurang.
-Ini rumah awak, Marc? -Saya Steven.
Awak tinggal sini dengan orang lain?
Tak adalah.
Ini rumah mak saya.
Okey, jadi awak dah berbaik dengan dia?
Marceline Desbordes-Valmore?
Ya.
Ya, betul.
Dia penyajak kegemaran saya.
Salah. Dia penyajak kegemaran saya.
Tak sangka.
Jadi awak belajar bahasa Perancis dan hiroglif?
Ya, tapi ia taklah hebat mana pun.
Lagipun hiroglif bukan sejenis bahasa.
-Hiroglif macam... -Macam abjad.
Ya. Lagi satu, kita tetap kena tahu
-bahasa Mesir purba kalau nak baca. -Ya.
-Contohnya, ayat ini. -Upacara pengebumian.
Nampaknya awak pun boleh baca.
-Awak memang hebat. -Ya.
-Maaf, saya tiada niat menakutkan awak. -Tak, maaf. Saya tak boleh terima ini.
Gunalah loghat apa awak nak.
Mari selesaikan hal kita. Awak hantar dokumen ini tanpa menandatanganinya.
Yakah?
Ini yang awak nak, Marc.
Biar saya tengok dulu.
Lepas apa kita lalui, awak cakap awak nak berpisah dengan saya.
Baiklah. Cerai?
Ya, nak teruskan atau tak?
Saya takkan ceraikan awak.
Apa yang awak buat?
Saya rasa awak orang yang baik.
Marc ini, saya rasa dia memang tak berguna, betul?
Saya tak tahu macam mana nak terangkan.
-Steven. -Awak tak nak percaya pun tak apa.
-Steven, dengar sini. -Saya sendiri pun susah nak percaya.
-Saya cuma boleh tunjuk... -Awak dah buat silap.
-apa yang saya dah jumpa. -Steve...
-Saya jumpa beg ini dalam lokar. -Steven, jangan. Dengar cakap saya.
-Dalam beg ini ada... -Hentikan apa awak buat sekarang.
-...macam-macam benda. -Jangan tunjuk isi beg.
-Tapi yang paling menarik... -Awak akan buat dia terbunuh. Faham?
Apa yang paling menarik?
Jika awak tunjuk azimat itu, nyawa dia atas awak.
-Tak ada apa. -Tak ada apa?
Tak ada apa. Tak apalah.
-Ada apa di dalam? -Tak ada apa. Tunggu!
Alamak.
Azimat yang tunjuk arah ushabti Ammit? Kita berjuang sama-sama untuk ini.
-Tak... -Awak pura-pura jadi orang lain
sebab awak nak simpan untuk diri sendiri?
-Tak, sumpah... -Lepas apa yang kita lalui.
Sudahlah! Awak nak saya percayakan awak dengan benda ini
-di dalam beg awak? -Ambillah, kalau awak nak.
Ambillah, saya tak nak pun. Betul. Ambillah.
Saya bukan Marc Spector.
Saya Steven Grant. Pekerja kedai cenderamata. Bekas pekerja.
Saya rasa saya dalam bahaya.
Saya rasa mungkin awak saja yang boleh tolong saya.
Tolonglah.
Awak langsung tak ingat kenapa kita cari azimat ini?
Tak ingat pengembaraan kita?
Atau hidup kita bersama?
Saya betul-betul tak ingat.
Steven Grant, boleh kita cakap sekejap?
Nampak? Habislah, mereka cari saya.
-Kenapa? -Saya rosakkan tandas.
Ya, tunggu sekejap!
Steven Grant?
-Ya? -Ini Detektif Kennedy dan Fitzgerald.
Tunggu sebentar.
Helo, apa khabar?
Steven Grant?
Rasanya, ya. Maksud saya, ya, itu saya.
Ini saya, Steven Grant.
Maafkan saya. Hari ini saya agak serabut sikit.
Boleh kami masuk, Encik Grant?
-Sekarang bukan masa sesuai... -Terima kasih.
Ada orang lain di sini?
Orang lain di sini? Tak, cuma saya dan ikan saya.
Ya.
Jadi...
Ya.
Adakah ini tentang tandas itu?
Masalah itu dah selesai. Saya dah kena pecat.
Dan, yang itu...
Saya alami gangguan tidur.
Pihak muzium cakap mereka takkan dakwa saya
asalkan saya boleh buat bayaran ansuran untuk kerosakan itu.
Mereka kata begitu.
-Ini apa? -Penindih kertas.
-Dari mana awak dapat? -Kedai penindih kertas.
-Awak memiliki barang curi. -Tapi saya...
Tidak, saya tak memilikinya. Tak mungkin ia di sini.
"Marc Spector"?
-Itu bukan saya punya. -Peliknya.
Rupa dia serupa dengan awak.
Pasport palsu dan pencuri.
Mari ikut kami.
Tengoklah. Cuba teka apa yang saya dapat, Billy.
Cakaplah.
Orang yang kita tangkap ini pelarian antarabangsa.
Tak. Ini satu kesilapan. Itu bukan saya.
Marc Spector salah seorang askar upahan yang serang tapak penggalian di Mesir.
Ini yang mereka buat kepada ahli-ahli arkeologi.
Ikat dan tembak kepala dari belakang. Cara pelaksanaan hukuman mati.
Itu sangat kejam.
Tak. Saya tak buat begitu. Itu bukan saya.
Sudah tentu bukan awak, Steven.
Bukankah kita nak pergi ke balai?
Kenapa awak fikir begitu?
Duduk diam, ya?
Tidak.
Helo. Encik? Boleh tolong saya?
Tolong saya. Saya kena culik...
Dia rakan mereka.
Apa?
Awak tak perlu lawan saya, Steven. Biar saya ambil alih.
Tidak. Saya nampak apa awak buat pada mereka semua.
-Awak dah salah faham. -Saya...
Saya takkan biar awak kawal badan saya lagi
sampai bila-bila! Awak faham tak?
Saya faham dengan jelas, Steven Grant, pekerja kedai cenderamata.
Habislah.
Maaf buat awak menunggu. Kami cuma perlukan masa
untuk fahami situasi awak. Awak ada kunci?
Biar saya bukakan gari itu. Baik, dah buka.
Terima kasih banyak.
-Mereka bagus, bukan? -Ya, bagus sangat.
Baiklah.
Patutlah awak nampak macam tak keruan.
Mesti sukar untuk mendengar banyak suara dalam kepala awak.
Steven Grant, Marc Spector, Khonshu.
Saya nak tahu. Awak rasa Khonshu pilih awak sebagai Avatarnya
sebab otak awak mudah terganggu atau sebab memang dah bercelaru?
Tak, otak saya baik-baik saja.
Saya cuma perlukan bantuan.
Betul. Sebab itu saya di sini. Untuk bantu awak.
Baiklah. Macam mana? Awak nampak? Awak nampak dia sekarang?
-Itu satu kelebihan yang saya pernah ada. -Bunuh dia!
Apa dia cakap? Dia suruh awak bunuh saya?
-Patahkan leher dia! -Ya.
Ingat, awak tak perlu buat semua benda yang dia suruh.
Jadi sebelum awak teruja dan pakai sut itu,
saya nak ambil kesempatan ini untuk bawa awak bersiar-siar.
Jangan risau. Itu saja dia boleh buat tanpa bantuan awak. Mari.
Kejiranan ini pernah mempunyai kadar jenayah tertinggi di bandar ini.
Ramai yang menderita dan terseksa.
Selamat petang, semua.
Pilu hati saya melihatnya.
Sekarang, mereka tak perlu kunci pintu di malam hari. Mereka rasa selamat.
Chase, adakah itu tomatonya?
Awak memang pekebun berbakat. Cantik. Terima kasih banyak.
Tapi awak tak nak beritahu sesiapa.
Orang tak nak dengar berita gembira.
Mereka lebih suka berpaut pada ketakutan dan penderitaan.
-Kambing... -Apa? Ya.
Apa awak buat? Saya akan lawan awak nanti.
Awak akan kalah lagi.
Awak pasti akan kalah Jamila, tengoklah.
-Kamu berbual dalam bahasa Cina? -Mandarin.
Kami semua mahu belajar tiga bahasa.
Jadi kami ajar sesama sendiri. Kami berkongsi ilmu.
Awak lapar?
Makanan percuma.
-Awak vegan, bukan? -Ya.
Ya, saya pun sama.
Awak patut cuba sup kacang dal itu. Saya masak pagi tadi.
Itu resipi Victor.
Dia dari Yucatán. Dia sangat kelakar orangnya.
Ambil ini.
Saya tahu berada di pihak yang benar penting bagi awak.
Khonshu sentiasa cuba perangkap mereka yang ada nilai moral yang kuat.
Awak tak ada nilai moral.
Tak perlu dengar cakap dia.
Dia memang selalu meragam, macam budak dua tahun.
Tak ada satu pun dewa yang hormat dia.
Mungkin sebab itu dia disisihkan.
Saya cuma hukum mereka yang dah buat salah!
Sayalah keadilan sebenar!
Apa lagi yang dia cakap? "Saya keadilan sebenar"?
Awak boleh dengar suara dia?
Tidak lagi. Saya Avatar dia sebelum ini.
Sebelum awak, sayalah pelunas dendam dia dulu.
Saya bukan pelunas sesiapa.
Itu kerja lelaki Amerika dalam diri saya.
Orang itu Marc, bukan?
Ya. Sup ini sangat sedap. Memang terbaik.
Khonshu cuma hukum mereka yang pilih jalan kejahatan.
Hukuman dia terlalu lambat.
Bila dia datang untuk berikan hukuman,
manusia dah pun menderita.
Ammit sedar tentang perkara ini.
Dia hapuskan kejahatan dari akar,
dan menghukum sebelum mereka pilih jalan itu.
-Sebab itu kita perlu bangkitkan dia. -Okey.
Tapi bukankah itu agak meragukan?
Ia seperti percayakan pengadilan wanita buaya yang pelik.
Awak tak perlu pertikaikan penilaian dia.
Ammit akan terangkan jalan ke arah kebaikan dengan menghapuskan kejahatan.
Sebab itu saya perlukan azimat itu.
Sebenarnya fungsi azimat itu sama seperti kompas.
Ia akan bawa kita ke makam Ammit.
Dia ada di luar sana menunggu masa untuk dibebaskan.
Hai.
Ramai orang kejam di dunia ini patut berdepan dengan pengadilan Ammit.
Apabila mereka dihukum,
kejahatan dimusnahkan.
Steven,
berada di sana pada waktu itu...
ia seperti syurga di dunia.
Jadi, serahkan azimat itu.
-Ia tak ada pada saya. -Tak ada?
Betul, Ia tak ada pada saya.
Mungkin awak tahu pada siapa?
-Mungkin Marc? -Jangan sebut.
Jangan sebut nama dia. Jangan libatkan Layla. Serahkan badan awak.
-Saya tak tahu. -Boleh saya cakap dengan Marc?
Marc, apa yang Khonshu janji pada awak?
Mungkin dia cakap ini misi terakhir awak? Dan awak akan bebas?
Percayalah. Khonshu seorang penipu.
Misi awak takkan pernah berakhir.
Maaf. Kalau Ammit hukum orang sebelum mereka lakukan kejahatan,
bukankah itu seperti dia hukum orang yang tak bersalah?
Jika awak cuma fikirkannya, tak bermakna awak jahat, bukan?
Saya fikir tentang membunuh bos saya sepanjang masa,
-tapi saya bukan bunuh betul-betul. -Steven...
Bagaimana dengan kanak-kanak? Adakah Ammit akan bunuh dia sebab dia akan buat jahat?
Baguslah awak sebut tentang itu.
Kadangkala penawar ialah daripada penyakit itu sendiri.
Perbezaan antara penawar dan racun itu kadang-kadang cuma jumlah dos.
Bayangkan anggota badan yang berpenyakit.
Awak perlu potong ia. Memang teruk dan menakutkan.
Tapi ia perlu dilakukan demi nyawa.
Kita tak boleh anggap kanak-kanak itu anggota badan berpenyakit.
Maaf, kamu semua...
tak kisah untuk bunuh kanak-kanak tak bersalah?
Mungkin itu hanya saya, tapi itu...
Bagi saya perkara itu tak boleh diterima.
Awak tahu ini apa?
-Ya. Itu tongkat, bukan? -Tongkat ini ialah...
hadiah Ammit kepada Avatar pertamanya.
Baiklah.
Pada tongkat ini ada
serpihan kecil kuasa Ammit.
Saya tak nak gunakannya.
-Saya tak nak. -Jangan guna.
-Saya tak boleh tolong awak. -Awak boleh tolong.
Saya cuma nak tahu di mana azimat itu.
Di mana azimat itu?
-Mana azimat itu? -Tak tahu.
-Mana azimat itu? -Ia ada pada saya.
Awak tak akan faham betapa bernilainya objek yang awak pegang itu.
Serahkannya. Saya akan simpan baik-baik.
Ini tak boleh jadi, Marc. Buat sesuatu!
Seru sut itu.
Seru apa?
Seru sut itu.
-Apa awak cakapkan ini? -Sut itu. Seru dia.
-Sut apa? -Pastikan ini selamat.
-Baiklah. -Mari kita pergi.
Lepaskan dia!
Steven!
-Ayuh. -Mengagumkan.
Masuk sini. Selak pintu itu.
Oh, Tuhan.
Saya akan mati dalam gua ahli silap mata jahat.
Tidak. Hei, dengar sini.
Nama awak ialah Marc. Awak ada sut.
-Saya nampak awak gunakannya. Keluarkan. -Tak.
-Mana Marc? Kita perlukan dia. -Bagi saya masuk, Steven!
-Tak! Tak boleh. -Bagi saya masuk. Kita tak ada masa.
-Tolonglah berhenti. -Dengar cakap saya. Nama awak Marc.
Keluarkan dia!
Bagi saya masuk.
Bagi saya masuk, Steven.
Mana awak, Marc? Awak perlu berlawan.
Tolong berhenti. Jangan ganggu saya!
Hei!
Awak boleh lakukannya. Saya janji.
Steven...
Tak boleh.
Maafkan saya. Saya tak boleh.
Tak apa.
Kita akan cari jalan lain.
Mari ikut saya!
Ada serigala!
Serigala?
Serigala. Serigala...
Cepat seru sut itu!
Sut!
Nasib baik saya tak apa-apa.
Steven, apa yang kita sedang pakai ini?
Tak tahu. Dia kata saya kena pakai sut.
Maksud dia perisai kebesaran dari kuil Khonshu, bukan Kolonel Sanders.
Manalah saya tahu apa saya buat! Saya...
Tapi, saya nampak segak.
-Baiklah, mana azimat itu? -Azimat itu!
Ini apa? Benda ini untuk apa?
Nampak bergaya.
Saya sukakannya.
Awak nampak lain.
-Jangan datang dekat! -Kenapa?
Biar saya ambil alih, Steven. Awak tak boleh lawan.
Saya rasa saya boleh. Jangan sentuh dia.
Ya, saya nampak awak, koyote hodoh tak guna!
Awak memang cari nahas. Awak di tempat saya sekarang!
Ya, mari. Cuba lawan saya. Sini.
Tengoklah sini. Tengok sini.
Nampak cantik, tapi berbisa. Nama saya Steven dengan huruf V.
Oh Tuhan! Mari lawan saya!
Apa dah jadi?
Saya berjaya! Awak terkena!
Layla! Awak nampak tak tadi?
Adakah dia kena sawan?
Taklah, tengoklah dia. Dia cuma mabuk.
Boleh tahan tumbukan awak tadi.
Lihat sekeliling.
Ada orang boleh cedera kalau awak tak bagi saya tolong.
Baiklah, awak ambil alih buat masa ini.
Bawa benda itu pergi dari sini.
Ayuh.
Itu dia. Sedikit lagi.
Dapat!
Alamak. Mana benda itu?
Tak guna!
Maaf, tapi benda itu milik saya.
Saya boleh beri awak makanan, pakaian,
tapi saya tak boleh bagi awak benda ini. Terima kasih.
Saya harap awak boleh terus hidup dan lihat dunia yang baru.
Jadi, inilah perasaannya
bila dalam badan ini?
Ya.
-Teruknya. -Tak apa. Awak akan okey.
-Saya rasa susah nak bergerak. -Tak apa. Bernafas macam biasa.
Nanti awak biasalah.
Dah berapa lama awak buat ini?
Entahlah. Dah lama.
-Saya tak suka. -Dah lama sangat.
Saya tak nak. Saya nak badan saya balik.
-Sekarang tak boleh, Steven. -Tolonglah.
Saya nak ambil balik.
Maaf, dulu kita tak masuk campur hal masing-masing, tapi sekarang dah berubah.
Orang yang kawal tubuh ini jadi lagi kuat.
Pantulan itu membantu tapi,
kadang-kadang jadi pemerhati pun dah cukup memenatkan.
Awak tak boleh perangkap saya di sini. Awak tak ada hak.
Sepanjang hidup saya,
saya tak pernah keluar janji temu. Saya tak boleh jaga ikan pun.
Saya hilang kerja saya. Awaklah punca segalanya.
Awak yang rosakkan hidup saya macam parasit.
Dengar, bila tugas saya selesai, bila saya dah bayar hutang saya,
saya janji awak takkan nampak saya, atau dengar pasal saya lagi.
Saya janji. Kita berdua tentu dah mati kalau bukan sebab Khonshu.
Saya jadi hamba dia sebagai balasannya.
-Jadi hamba macam mana? -Yang buat saya terpaksa membunuh.
Masalahnya, saya yang akan dipersalahkan.
Awak musnahkan hidup orang, awak musnahkan semuanya.
Awak cederakan orang, awak tinggalkan isteri awak terkapai-kapai.
Awak salah! Saya nak lindungi dia. Awak tak tahu apa awak cakap!
-Awak tinggalkan dia. Saya nampak. -Khonshu mahukan dia.
Dia nak Layla gantikan saya. Saya takkan biarkan itu berlaku.
Awak penipu. Saya tak percaya sepatah pun awak cakap!
-Awak cederakan orang. -Saya takkan biar dia...
-Diamlah! -Jangan cederakan sesiapa lagi.
Saya takkan biarkan awak hidup dengan tenang. Percayalah.
Diam!
Diamlah! Diam!
Awak cakap dia takkan masuk campur.
Saya tahu. Saya akan uruskannya.
-Dah jelas awak tak boleh uruskannya. -Jangan risau.
Awak sesuka hati ubah perjanjian kita, Marc.
Awak dah nyawa-nyawa ikan masa saya jumpa awak.
Awak ingat tubuh ini milik awak?
-Tubuh ini milik saya. -Kita akan cari azimat itu.
Sudah terlambat. Azimat itu pada Harrow.
Kita akan cari jalan lain.
Mari pergi ke makam Ammit dulu.
Awak tahu saya akan lindungi awak sedaya upaya saya.
-Awak memang patut dilindungi. -Saya akan buat apa saja.
Awak perlu lepaskan saya nanti.
Saya tahu awak suka buat kerja yang saya bagi.
-Kita perlukan satu sama lain. -Kita ada perjanjian.
Ini peringatan. Awak takkan suka calon saya yang seterusnya,
dia seorang yang awak sangat sayang.
Kita nak pergi mana?
Awak rasa nak pergi mana lagi?
BERDASARKAN MARVEL COMICS
Untuk maklumat berkaitan kesihatan mental,
layari National Alliance tentang Kesihatan Mental di NAMI.org
Terjemahan sari kata oleh Anis Tarmidi