2019'un sonbaharında bir kaynaktan telefon geldi.
"Wirecard'ı araştırdın mı?" diye sordu.
"Ödeme işlemcisi mi? Hayır."
"Çok tuhaf bir şirket."
"Şirketler kuruluyor."
"Para girip çıkıyor."
Bu çok ürkütücü.
Eskiden istihbaratta çalışan
yabancı arkadaşları arayıp onu uyarmışlar.
"Wirecard'la ilgileniyor musun? Uzak dur."
BİR NETFLIX BELGESELİ
Alman dijital ödeme şirketi Wirecard'ı içeren skandal büyüyor.
Bay Braun, işinizle ilgili haberler finansal gerilim romanı gibi.
Birkaç milyar dolar nasıl kaybolur?
Sahte satışlar, bilançoyla oynamak, her türlü suçlama.
Ne kadar kötüleşecek?
Kara para aklama, kumar, porno, terör örgütlerine yardım.
Financial Times, Wirecard'a karşı.
Bilgi bulmaya çalışıyorlardı,
Wirecard da cevap verecek bilgi arıyordu.
Tamamen sahteydi, deepfake idi.
Bankaya benziyordu ama aslında bir soygundu.
Eski Operasyon Direktörü Jan Marsalek firarda.
Alman tarihinin en büyük dolandırıcılık skandalı.
Marsalek dünya çapında aranıyor.
Böyle bir şeyin bu kadar uzun sürmesi inanılmaz.
Bunun büyük bir hikâye olacağı belliydi.
Dolandırıcılar arzulardan faydalanır.
Almanya'da arzu, hep en önde olmak.
Alman endüstrisi son derece başarılı
ama çok eski ve geleneksel.
Siemes, Daimler, BMW, Volkswagen gibi ünlü Alman markaları
oldukça eski şirketler.
Bu yüzden Alman politikacı
ve iş adamlarına şu sorulur,
"Yeni şirketler nerede?"
Silikon Vadisi'ndeki gibi büyük, küresel bir dijital şampiyon istiyoruz.
Alman Google, Alman Facebook.
Wirecard, bu arzuya mükemmel oynadı.
Wirecard'ı keşfet.
Ödemeleri mobil ve neredeyse görünmez yapan finansal teknoloji geliştiriyoruz.
Dijital finans teknolojilerinde dünyanın önde gelen yenilikçisi Wirecard'a katıl.
-Bir kahraman, rock yıldızı. -Wirecard CEO ve CTO'su Dr. Markus Braun.
Günaydın bayanlar ve baylar.
Wirecard, Alman Paypal'i gibiydi.
Tek cümleyle, bu bizim iş modelimiz.
Wirecard, internet alışverişi için ödeme işlemcisi.
Bir şey aldığımda paranın
kredi kartımdan internet satıcısına geçmesini sağlıyor.
Mesele veri sahibi olmak değil.
Ama önemli olan veriden bir değer çıkaran algoritmalar.
Siyah boğazlı kazak giymiş, üslubu düzgün bir
şirket kurucusu var…
İş modeli katma değer sağlıyor.
Katma değer varsa
yeniden yatırım yapacak para vardır.
…kendini vizyon sahibi gösteriyor.
"Alpler'in Steve Jobs'u."
Adım Martin Osterloh.
On altı yıl Wirecard için çalıştım.
2005'te katıldığımda 130 ila 150 kişiydik.
Wirecard'dan ayrıldığımda 6.500'den fazla kişi vardı.
Wirecard, en hızlı büyüyen finansal ticaret platformlarından biri.
Wirecard'da çalışırken
Alman teknoloji şirketi olmanın gururu vardı.
Wirecard, dijital trende 90'larda katıldı,
büyümeye devam ediyor.
Wirecard şu an Deutsche Bank'ı bile geçmiş durumda.
Değeri 20 milyar avronun üzerinde.
Finans sektöründeki yeni çağın sembolü.
Bu yükselen bir şirketti.
Almanya'daki hiçbir şirket böyle büyümedi.
Ve bu yükseliş, bu muazzam büyüme, birçok insanı buna inandırdı.
Yeni, başarılı, küresel, kâr eden.
Alman politikacılar "FinTech şirketimiz var!"
diyebilmekten gurur duyuyordu.
Şansölye, 2019'da Çin'e gittiğinde
Xi Jinping'e Wirecard reklamı yapmıştı.
Almanya'daki herkes bu şirkete inandı.
Kimse bunun gangsterlerin işi olduğuna inanmazdı.
LONDRA, İNGİLTERE
Bir gazeteci olarak yapmamanız gereken…
…birçok şey yapabilirsin.
Sırları ifşa ediyorsun.
Wirecard sözcüğünü ilk duyduğumda
hakkında yazacak şüpheli şirketler arıyordum.
Kurumsal dolandırıcılık gibi şeyler harika hikâye çıkarır.
Avustralyalı bir serbest foncuyla konuşuyordum.
"Alman gangsterler ilgini çeker mi?" dedi.
Sanırım hesaplara bakıp dolandırıcılık dedi.
Ben de bir not aldım.
"Wirecard, araştırmaya değer."
Dışarıdan bakınca yasal bir işletme gibi görünüyordu.
Yani, 6.000 çalışanı vardı. Ofisleri vardı.
Kâr harikaydı.
"Online ödeme sistemi. Hızlı büyüyor, değil mi?" dedirtti.
Ama Wirecard'ın Asya'daki
anlaşmalarını gösteren büyük bir belge yığını
bir tuhaflık olduğunu gösteriyordu.
Pek gerçek görünmüyordu.
Avrupa dışında %25'lik bir büyüme görüyoruz.
Asya'nın gelişen yeni bölgelerince yönlendiriliyor.
Wirecard, Spotify'ın abone kazanması gibi,
müşteri kazanarak büyümüyordu.
Büyümesini çoğunlukla Asya'da şirket alarak satın alıyordu.
Ama sayılar birbirini tutmuyor.
Wirecard ile konuşmaya çalıştım.
"Şu anda çok meşgulüz. Seninle konuşamayız" dediler.
Normal şirketler, Financial Times arayınca böyle yapmaz.
Israr ettim.
Sonunda telefonu Markus Braun'a verdiler.
Merhaba Markus.
Merhaba.
Vaktin için sağ ol. Seninle konuşmak harika.
Sorgulanmayı iple çekiyorum.
Mükemmel! Wirecard nedir?
FinTech diye yeni bir terim var.
Yaptığımız şeyi tanımlamak için çok iyi bir terim.
Bir yazılım grubuyuz, internet şirketi,
alt şirketimiz de bir banka. Ana kuruluş banka değil.
"Alt şirketi banka olan bir yazılım şirketiyiz."
O konuşmada çok tuhaf şeyler vardı.
Bu Asya satın alımlarına bakıyordum da
Wirecard'da olup bitene dair
birkaç olasılık var gibi görünüyor.
Bir, hesaplarınız baştan savma.
Bir diğeri de bu satın alımlar bir şeyi saklamak için kullanılıyor.
Bu saçmalık.
Kusura bakma.
Etrafta hep kıskanç ya da bir nedenden duygusal insanlar var.
Böyle biriyle konuştuğuna eminim.
Wirecard'ın her eleştiriye tepkisi aynıydı.
Eleştirmenlerin, hisse fiyatıyla oynamaya çalışan açıktan satıcılarla…
…iş birliği yaptığını söylerdi.
AÇIKÇILAR KARA PARA AKLAMA! WIRECARD!
İsmim Tobias Bosler ve yıllardır açığa satış yapıyorum.
Çoğu insan hisse fiyatı yükselecek diye yatırım yapar.
Bir açıkçı ise hisse fiyatı düştüğünde para kazanarak ve arttığında…
…para kaybederek yatırımcıdan ayrılır.
Açıktan satış yapanlara verilen nam,
kâr elde etmek için şirketlerin hisse fiyatlarını düşürmek.
Yatırım camiasının bazı kesimleri, açıkçıları
bir tür finansal teröristle bağlantılı görüyor.
Durum şu ki, çoğu açıkçının bunu yapma nedeni…
…hisselerin temelde fazla değerli olduğunu düşünmeleri.
Biz açıkçıyız.
Hatta dünyadaki tek açıkçı ve kadın fonuz.
Sadece hisselere karşı oynayarak para kazanıyoruz,
hisse fiyatları düşecek diye bahse girerek.
Haklı olduğumuzdan emin olmak için
çok fazla araştırma yaparak bu kanıya varıyoruz.
Mali dedektif olmak gibi.
Genelde yanlış şeyler yaptığını düşündüğümüz şirketlere bakarız.
Wirecard'ı iki yıl araştırdım.
İş modelini çok iyi anladım.
Porno ve kumar işlerindeki online şirketlerin ödemelerini yönetiyordu
ama yasa dışı değildi.
Yaptığımız şeyin kesinlikle büyük bir parçasıydı
ve en başta şirketi çok güçlü kıldı.
Poker şirketlerinden, kumarhanelere, bingo oyunundan,
kesinlikle pornografiye.
Ama porno demezdik.
-Pardon, ne derdiniz? -Duygusal içerik.
-Şaka mı yapıyorsun? -Şaka yapmıyorum.
Amerika'daki poker pazarı, küresel poker pazarının yarısıydı.
Ama bu 2006'da
Amerika'daki yeni bir yasayla değişti.
Amerikan vatandaşlarının ödemelerini işletmek artık yasa dışıydı.
Wirecard büyük bir gelir kaynağını kaybetti.
Ama bu yasaya rağmen Wirecard'ın kârı artmaya devam etti.
Bunu hangi şirket yapabilir?
Bu doğru olamaz.
Hikâyeyi yazmaya çalışıyoruz ama karışıktı.
İleri geri gidip hiçbir şey elde edemezdim.
O noktada pes etmiştim çünkü hiç kimse Wirecard'la ilgilenmedi.
Sonra bir telefon geldi.
Matt Earl ile tanışmaya gittim.
Sanırım beni arayıp "Öğle yemeğine çıkalım mı?" dedi.
O bir açıkçıydı.
Ayrıca dolandırıcılık hakkında blog yazardı.
Zatarra denen şey.
Wirecard'ı ilk şöyle fark ettim.
Yazdığım bir blog'un okuru bana ulaşıp
"Alman Wirecard'a baktın mı?" dedi.
Wirecard'ın Florida'da kara para aklamaya
…KARA PARA AKLADIĞINDAN ŞÜPHELENİLİYOR…
Amerika'da yasa dışı kumarla ilişkili para işlettiklerine dair
basında haberler çıkmıştı.
Bu yasa dışıydı. "Bir göz atalım" dedim.
Toplantı, şehirdeki bir Japon restoranındaydı.
Oturup sipariş verdik
"Peki. Neler oluyor?" dedim.
Matt masanın altından
sanırım bir Tesco torbası dolusu belge uzattı.
Bunun Zatarra raporu olduğunu söyledi.
Bunun üzerinde çalışıyordu. Yüz yirmi sayfa falan var.
Zatarra iddiasının özü şuydu,
herkes Wirecard'ı yasal işler yapan büyük bir ödeme işlemcisi sanıyor
ama işin merkezi suçlular için kara para aklamak.
Kara para aklamak, suçtan elde edilen geliri temizlemektir.
Bir banka soyup büyük bir banka dolusu para edinirseniz
parayı kazanmış gibi göstererek parayı aklayabilirsiniz.
Wirecard bunu çeşitli internet şirketleri için yapıyordu ama prensip aynıydı.
Eğer kumar ya da porno gibi tartışma konusu olabilecek bir şeyse
Wirecard, işleme farklı bir kod yazardı.
Ödemeye kumar yazmak yerine
"Aslında bu bir çiçekçi" derdi.
Wirecard, sistemdeki çeşitli zayıflıklarla paçayı sıyırırdı.
Tüm işlemler Bluetool adında bir İngiliz şirket aracılığıyla Amerika'ya gelirdi.
Consett, Durham'dan.
Consett, bozkırdaki küçük, kasvetli, eski bir maden kasabası.
Amerika'ya yüz milyonlarca dolar gönderen bir şirketin
büyük bir ofisi olacağını düşünürsünüz.
Burası birinin eviydi.
Bu biraz tuhaf.
Tıpkı Ozark gibi.
Büyük miktarda para aklayabilecekleri gözden uzak bir yer.
Eskiden yaşadığımız yere sokaktan biri geldi.
Bedava para isteyip istemediğimizi sordular.
Tek yapman gereken imza atmak,
50 sterlin alacaksın, dediler.
Bu şirketlerin yöneticisi gösterilenlerin bundan haberi yok.
Ama gerçekte, o şirket gerçek sahibini, kumar web sitesini,
saklayan bir paravandı.
O zaman tek söylenen mektupların geleceği
ve tek yapmanız gereken onları geri postalamaktı. Bu kadar.
İngiltere'nin kuzeyine para gönderen bir Alman bankası var,
dünyanın her yanına, bu ücra ve küçük kasabadan.
Gölgelerde saklı milyarlarca dolardan bahsediyoruz.
İngiltere'nin kuzeyindeki bu küçük, kırmızı tuğlalı kasaba
bunu yasal göstermek için mükemmel bir yoldu.
Para aklamanın gerçekleşmesi için tüm altyapıyı kurmuşlardı.
Yani bana göre bu, Wirecard'ı değersiz kılıyordu
çünkü yasa dışı bir operasyondu.
Şirketi açıktan satmaya başladım.
Fikir, gidip kendi işimi yapmamdı,
sonra Matt Earl'ün Zatarra raporu çıkacaktı.
"Bunları kontrol ettim. İşte bazı ilginç kısımlar" diyecektim.
ZATARRA ARAŞTIRMA VE SORUŞTURMA WIRECARD AG
"Matt Earl bir açıkçı" demeliydim.
Wirecard hisselerine karşı bahse girdiler
yani fiyatı düşürmek onların lehine.
Bunu bilerek okuyun.
Şirketlerin yanlışlarını vurguluyoruz.
Tabii ki bunun bir kâr unsuru var çünkü haklıysak
riske attığımız sermayeden kâr ederiz.
Zatarra raporu çıkınca koşarak ofise döndüm.
"Haberi veren ilk ben olmalıyım" dedim.
Çabucak bir haber yazdım.
Çok acelem vardı
ve nasıl görüneceğini hiç düşünmedim.
Zatarra raporunun, Wirecard üzerinde ani bir etkisi oldu.
Hisse değeri düştü ama Dan'in Zatarra raporuna dikkat çeken
haberi çıkınca daha da düştü.
O tek gönderiden sonra bir milyar avro ya da fazlası yok oldu
ve bu da bizi hemen belaya bulaştırdı.
Wirecard'ın sıkıntılı bir haber olacağını anladığım an
avukatlardan ilk mektupların geldiği andı.
Dan ve Zatarra raporu yazarları arasındaki ilişki hakkında…
…sorular soruyorlardı.
Dan'in açıkçılarla, şirketin hisse değerine karşı bahse girenlerle,
dolap çevirdiğine dair bir iddia vardı.
Bu oldukça ciddi bir suçlama çünkü bir gazetecinin
hisse fiyat manipülasyonuna karıştığını ortaya atıyor.
Bu ciddi.
Almanya'da açıkçılar kötü bir üne sahip.
Hisse fiyatlarının düşmesine bahse girdikleri için
şirketleri bilfiil yok etmeye çalıştıkları sanılıyor.
İstihdam azalıyor ve bu iyi olamaz.
Zatarra Raporu inandırıcı görülmedi.
Eleştiri hep şöyleydi, "Bu nasıl bir haber?"
"İddialarını destekleyecek yeterli kanıt yok."
"Sadece çamur atıyorlar
çünkü Alman şirketler hata yapmaz."
Almanya'nın kendisine, Alman şirketlerine yapılan bir saldırı olarak görülüyordu.
@DANMCCRUM'I KOVMAZSANIZ İTİBARINIZ BİTER
Birdenbire dört bir yandan saldırıya uğradık.
Yasal tehditler geldi, isimsiz telefonlar bizi taciz etti.
Daha önceki hiçbir şeye benzemiyordu.
Acımasızdı.
Twitter tam bir curcuna.
İnsanlar "Evet. Sen bir suçlusun McCrum. Hapse gir" diyor.
Arada tehditler olurdu.
"Gününü göreceksin" gibi şeyler.
Evimin önünde park etmiş bir araç beni takip etmeye başladı.
Çok sinir bozucuydu.
Plakayı not ettim,
Wirecard için çalışan araştırma ajanslarının çıktı.
Sonra bir gün Paul birinin ofisimdeki konuşmaları
dinlemeye çalıştığını söyledi.
"Nasıl?" dedim. "Köprüden" dedi.
Bir kişiyi gördü.
İnanılmaz. Gözcüsü de vardı.
Çok hassas bir dinleme cihazını Thames Nehri'nden ofisime doğrultmuşlar.
Ne oluyor ya?
MÜNİH, ALMANYA
Açık pozisyonu başlattıktan birkaç hafta sonra
Wirecard avukatı aradı.
"Wirecard'ı açığa satıyorsun" dedi.
"Bunu nasıl anladın?" diye düşündüm.
Bana tüm işlemleri okudu.
Tarih, saat, miktar, oran.
Her şeyi biliyordu. Sonra da "Konuşmamız lazım" dedi.
İki haydutla geldi.
Tam da haydut gibi görünüyorlardı.
Hemen beni itip
var güçleriyle duvara yumruk attılar.
İtiraf edeyim, çok korktum.
Hangi şirket bir yatırımcının ofisine haydut gönderir?
Ondan sonra, Wirecard'ı bıraktım. İlgilenmedim.
Kimse Wirecard'a yakından bakmadı.
Dan McCrum hariç.
Zatarra çıktığında Wirecard'a bir buçuk yıldır bakıyordum.
"Kontrolör ve yatırımcılar buna bakıp 'Pislik çok. Araştıralım' derler" dedim.
Ama bir şey çıkmadı.
Hisse değeri anında geri sıçradı.
Sevgili hissedarlarım…
Dr. Braun çalışanların güvenine sahipti ama hiç rahat görünmüyordu.
Parti veren insanlarla dolu bir odadaki bir iş danışmanı gibiydi.
…müşteri için bu katma değerlerden.
Ama Dr. Braun varsa Jan Marsalek de yakınlardaydı.
Jan aşırı havalıydı.
Dr. Braun ona akıl hocalığı yapmıştı.
Braun'un, akıl hocalığı yapabileceği ve şirketin sağ kolu olacak
bir Avusturyalı olmasından gurur duyduğunu hissederdiniz.
Zayıf bir nokta bulursam ama ben…
Jan'dan öz güven fışkırıyordu.
Olaylara çok hâkimdi.
Olmuyor. Yeterince soğuk değil.
Bende onun öz güveninin dörtte biri bile yoktu.
Wirecard bir alıcı olarak çalışmıyor.
Arka planda ortaklarla çalışabilir.
Değerli vaktinden birkaç dakika ayırabilir mi, diye sorunca
"Senin için daima" derdi.
Ama bunu neredeyse herkese söylerdi.
Marsalek tamamen farklı bir tip.
Son derece çekici,
cana yakın, harika bir iletişimci.
Braun'da olmayanlar Marsalek'te vardı,
bu yüzden harika bir takımdılar.
Bence gerçek Jan Marsalek'i tanıyan azdı.
Kesinlikle bu skandalın merkezinde.
Cironun hep patronu Braun'un istediği gibi
olmasını sağlayan oydu.
EYLÜL 2018 HİSSE DEĞERİ: 193 AVRO
Alman Menkul Kıymetler Borsası bir şirket sayesinde daha zengin.
Münih, Aschheim'lı ödeme işleme şirketi Wirecard
borsada birinci lige sıçradı.
Wirecard'ın geçen yılki hisse fiyatı 77,40 avroydu.
Bugün ise 189,40 avro.
Rakamlarımız güçlü bir büyüme hikâyesi anlatıyor.
İşimizin değeri ise yatırımcılar için bir soru.
Wirecard bu hafta Alman Borsası'nı biraz sarstı.
Commerzbank'ı elit DAX Endeksi'nden attı.
Mesele pastayı büyütmek.
Pastayı büyütme işindeyim.
Wirecard şirketinin Alman CEO'su burada.
Ve bugün, Markus Braun, DAX'ta Commerzbank'ın yerini alacaksınız.
Kıyas endeksindeki en büyük firmalardan biri olacaksınız.
Sizin için anlamı ne?
Bence çok fazla pozitif farkındalık demek.
Yatırımcılar için iyi.
Ama elbette bu, güçlü stratejimizi değiştirmiyor.
Birçok yatırımcı Alman değerlerine inanıyor
ve şimdi de DAX onayı almış olduk.
Pek çok kişi bir DAX şirketinin
Alman yetkililerce sıkı bir şekilde denetleneceğini düşünüyordu.
Kim Wirecard'a yatırım yapmak istemez ki?
LONDRA, İNGİLTERE
O zamanlar Wirecard,
Londra pazarında büyük bir tartışma konusuydu.
Yasal şikâyetler aldık ama onları görmezden geldik.
Bir süre sonra borsa kaynaklarımdan biriyle öğlen yemeği yerken
konu Wirecard'a geldi.
"Haklarında yazmayı bırakman için sana tonla verirler, biliyorsun" dedi.
Gülüp "Aptallık etme" dedim.
"Hayır. Ciddiyim" dedi.
"Haklarında yazmaman için sana iyi para verecekler."
"Bak. Gidip Gary'yle konuş" dedi.
-Gary ve Tom. -Gary. Ben Tom.
-Gözlük ne iş? -Gözlüksüz en iyisi.
Öyle mi? Bence havalı.
Gary harika, eski bir dostum, çok aktif bir tüccar.
Olanları iyi anlıyordu.
Dedi ki,
"Wirecard hakkında yazdıkların ne? Doğru olduğuna emin misin?"
"Çünkü burada hepsi yanlış diyen bir adam var."
"Aslında seninle konuşmak istiyor."
"Kimmiş o?" dedim.
"Jan Marsalek diye biri."
Sandalyemden düşecektim.
Gary benim gizli bir kaynağımdı.
Marsalek birbirimizi tanıdığımızı nasıl öğrendi?
Muhtemelen 2017 civarıydı.
İyi arkadaşlarımdan biri kahvaltımı yaptığım bara geldi,
üzerinde numara olan küçük bir Post-it notu vardı,
bir de isim, Jan Marsalek.
"Bu adamı arar mısın? Zamanına değer" dedi.
Anlamını bilmiyordum. Tuhaf ama para kazanabiliriz.
Bir bakalım.
Telefon ettim ve bana,
"Bak. Beni iyi arkadaşın Paul Murphy'yle tanıştırman için
sana yüklü miktarda para ödemeye hazırım" dedi.
"Paul'le konuşacağım" dedim.
Gary, "Bu Jan Marsalek seninle tanışmaya can atıyor" dedi.
"Derhâl uçağa atlayıp Londra'ya öğle yemeğine gelecek."
Bunun bir çeşit tuzak olduğunu düşündüm.
Çünkü bu çok garip bir şey.
Öğle yemeğine evet dedim.
Marsalek bana Wirecard hakkında yazmayı bırakmam için
para teklif edecek mi, görmek istedik.
Plan buydu.
Jan Marsalek'le ilk kez tanıştırıldım.
Belli ki çok zekiydi,
söylediklerinde çok dikkatliydi.
İlk izlenimime göre,
çok iyi giyimli, net, dobra bir adam gördüm.
Financial Times, Wirecard'a karşı.
Wirecard'la ilgili bilgi bulmaya çalışıyorlardı.
Wirecard da cevap verecek bilgi arıyordu.
Oldukça tuhaftı.
Olumsuz makaleler yazmak için
rüşvet alan gazeteciler hakkında uzun uzadıya konuştu.
Ona asla rüşvet almadığımı söyledim,
o da "Biliyorum Paul" dedi.
"Hiç rüşvet almadığına dair kanıt gördüm."
"Banka hesaplarımı incelemişsin" diye düşündüm. Bu açıktı.
O noktada fark ettim ki,
o masada bana birdenbire para dolu bir çanta teklif etmeyecekti.
Masada çok kişi vardı.
Jan'ın "Paul dinlediği için çok mutluyum" demesiyle sona erdi.
Paul, "Bunun altına bir çizgi çekeceğiz. FT aynı şeyleri yazmayacak" dedi.
"Ancak, yeni bir şey çıkarsa sizi mıhlarız."
Jan gülümsüyordu.
"Bu olmaz çünkü yanlış bir şey yapmıyoruz."
O noktada halkla ilişkiler için pazarlık yaptım.
500.000 avroluk bir ücret istedim.
Ayda 32.500 avroya razı oldu.
Altı ay.
Ama dedi ki, "Olanları bilmem için beni açıkçılarla irtibatta tutar mısın?"
Kendimi biraz çifte ajan gibi hissettim ama Paul de Jan da biliyordu.
NEW YORK, ABD
Safkhet Sermaye Yönetimi'ni Ocak 2018'de kurdum.
Kendi araştırmamızı yapıp fırsat arıyorduk
ve sürekli karşımıza çıkan bir isim Wirecard'dı.
Çünkü sonunda Wirecard, Amerika pazarına girecekti.
Nakitsiz.
Sorunsuz.
Yirmi yılı aşkın süredir Kuzey Amerika ve ötesinde
ödeme çözümü lideri olduk.
O zaman yeni olan şey
Wirecard, Citi Bank'ın Kuzey Amerika ön ödemeli kart işini almıştı.
Ön ödemeli kartlar, kirli para da dâhil, uluslararası para aklamada
çok etkili bir yol.
Karta isim yazmaya, banka hesabına gerek yok.
Wirecard logolu bir kartınız olabilir.
Gerçekleşebilecek suç miktarı endişe verici.
Bu gerçekten araştırmak istediğimiz bir şeydi.
Zatarra'daki iddialarla ilgili bir şey şu anda Amerikan toprağında olur mu,
görmek istedik.
Wirecard ofisi Conshohocken, Pensilvanya'daydı.
New York'a iki saat.
Biz de Christina'nın eski Volkswagen'iyle
oraya gitmeye karar verdik.
CONSHOHOCKEN, PENSİLVANYA, ABD
Wirecard tabelalarını gördük,
güvenlik yoktu, biz de merdivenlerden çıktık.
Çok büyüktü.
Aslında belki 600 kişi sığardı
ama belki 30 kişi vardı.
Ne istediğimizi sordular,
ön ödemeli kart almak için biriyle konuşmak istediğimizi söyledik.
Çok kolay olduğunu, kartı istediğime verebileceğimi söyledi.
Sorun değildi.
Tek bir karta 150.000 dolara kadar para koyabileceğimi söyledi.
Bu büyük bir şoktu.
Karanlık ağda satılan ön ödemeli kartları kontrol ettiğimizde
en yüksek miktar 10.000 dolardı.
Sonunda 2018'in sonbaharında Dan McCrum'a mesaj attım.
"Hey. Amerika'da Wirecard'ı inceliyoruz, sanırım bir şey bulduk" dedim.
Wirecard, DAX'a girince benimle iletişime geçen tek açıkçı Fahmi değildi.
Açıkçılar beni fikre boğdu.
Bazıları kara para aklamaya takmıştı.
Bazıları da Wirecard'ın gerçek olamayacağına inanıyordu.
Sorun, hiçbirinde kanıt olmamasıydı.
Hepsi teoriydi ama ne zamandı?
Ekim ayında bir pazartesi Singapur'dan komik bir e-posta aldım.
Büyük bir finans şirketinde suç davranışı.
Wirecard.
Singapur'daki Stefania Palma'yla iletişime geçtim.
SİNGAPUR
Wirecard Singapur'da çok yaygındı.
Binlerce dükkân, tüccar ve otel
Wirecard makinelerini kullanıyordu.
Dan, çok fazla bilgisi olan
ve bizimle en kısa sürede konuşmak isteyen bir muhbir fark etti.
İlk toplantı Changi Havaalanı'ndaydı.
İçeri girerken kiminle buluşacağımı bilmiyordum.
Kesinlikle çok dikkatliydim.
Gerçek adının Pav olduğunu öğrendim.
Wirecard'da Asya bölgesi hukuk bölümünün başıydı.
Şirketten kısa süre önce ayrılmıştı
ve tanık olduklarından dolayı
hüsran ve öfkeyle doluydu.
Saatlerce süren son derece yoğun bir konuşmaydı.
Sahip olduğu bilgi hacmini fark ettim.
Hemen Dan'i arayıp şöyle dedim,
"Bu bizim için çok büyük olabilir."
"Umarım hepsi doğrudur çünkü öyleyse altın yumurtladık."
Tamam. Vay canına.
Bu gerçek gibi. Sanırım Singapur'a gelmeliyim.
Açıkta, Wirecard'ın eski binasının altında buluştuk.
Wirecard'ın hack'leme becerisi hakkında aşırı paranoyaktık.
Çeşmenin gürültüyü örttüğüne güvendik.
Resmen Wirecard'ın işleyişini ve kişileri gösteren
şemalar çizmeye başladı.
Wirecard için çalışmaya başladıktan sonra
finans ekibinden bir kadının onu bulup inanılmaz bir hikâye anlattığını açıkladı.
Finans ekibinin geri kalanıyla birlikte Wirecard'da bir odaya çağrılmış.
Patronu da Edo Kurniawan adında bir Endonezyalı.
Ve bu iş için çok genç. Daha 33 yaşında.
Öz geçmişine bakarsanız hiçbir şey yok.
Ama bir şekilde Asya finans ekibini yönetiyor
ve bu, bu arada, Wirecard'ın işinin hatırı sayılır bir kısmı.
Bu kadın toplantıya giriyor
ve Edo birden tahtaya çizmeye başlıyor.
Muhasebe kayıtlarını değiştirmeyi anlatıyor.
"İşte banka, siz gireceksiniz
ve minibüs de dışarıda bekleyecek"
dedikleri sahne gibi.
Banka soygunu gibi.
Sonra gidip Singapur'daki avukat Pav'a anlatıyor.
Pav hemen "Peki. Bunu araştırsak iyi olur" diyor.
Birkaç hafta içinde
kapsamlı bir iç soruşturma başlıyor.
KAPLAN PROJESİ ÖZET
Üst kademe bu konuda hiçbir şey bilmiyor.
Ve tüm bu şüpheli işlemleri bulmaya başlıyorlar.
Pav, Almanya'daki kilit adamlar için bir sunum hazırlamış.
YOLSUZLUK PARA AKLAMA
Birdenbire Münih'ten mesaj geliyor,
"Bravo. Biz devralıyoruz."
"Bu işin başına Jan Marsalek geçecek."
Bir şey olmayacağı çok yakında belli oluyor.
Sonra Pav zorla kovulmuş
ama Edo denen adamın gelen kutusunun kopyalarını almış,
bize verdi.
Yetmiş gigabayt veri.
LONDRA, İNGİLTERE
Singapur'dan döner dönmez güvenliği düşünmemiz gerektiğini biliyorduk.
Wirecard'ın bizi izlediğinin farkındaydık.
Dan gizlice çalışmak zorundaydı.
Temel olarak, FT ağındaki her şeyin ifşa riski
varmış gibi hareket ettik.
Dan'e kapalı bir laptop verdik,
hack'lenmesin diye modemi çıkartılmıştı.
Pav'tan gelen belge yığını, bu süper güvenli laptop'a gitti.
Her sabah büyük kasanın anahtarını alıyorum.
Anahtar bu boyda, kasanın boyutunu siz anlayın.
Dev bir buzdolabı gibi.
Laptop ve üzerinde çalıştığım dosyaları çıkarıp,
küçük sığınağıma girerdim.
FT binasının ortasında küçük bir oda.
Elimizdeki materyali incelerdim.
Altı hafta, her gün, kasadan laptop al,
tüm e-postaları oku, çıktısını al, ne olduğunu anlamaya çalış.
Tamam. Gün bitti. Kapat. Kasaya dön.
Ertesi gün tekrar başla.
E-postalardan izleri takip ediyordum.
"Hindistan" ya da "Marsalek" gibi anahtar kelime araması yapıyordum.
Yıllardır bu şirketi çözmeye çalışıyordum ve birdenbire
içeride gibiydim.
Jan Marsalek'i de yakalamaya çalışıyordum.
Hiç tanışmamıştım.
Hiç konuşmamıştık ama düşman olduğunu biliyordum.
Onu Singapur'da olanlara bağlamak için
bir şeyler arıyordum.
Hep sınırda olduğunu görebiliyordum.
İşin içindeydi ama kanıtlayamıyordum.
Ama şu an yapabileceğimiz bunu finans ekibindeki adam
Edo Kurniawan'a indirgemekti.
Ama Wirecard, Edo'yu kovmuşsa elimizde haber yok demektir.
Merhaba. Edo mu? Edo Kurniawan?
Üzgünüm. Hâlâ uluslararası finans müdürü müsün diye kontrol ediyorum.
Evet.
Harika. Doğru. Adım Dan McCrum.
Financial Times gazetesinden arıyorum.
Geriye dönük tarihleme ve belgede sahtecilikten soruşturulduğunu duydum.
Bunun farkında değilim.
Aslında şu an bir toplantının ortasındayım.
Şu anda grubun denetimini kapatıyorum.
Bana bir e-posta atar mısın?
Teşekkürler Edo.
Hoşça kal.
Edo oradaydı ve denetim üzerinde çalışıyordu.
Bir örtbas olmalıydı.
WIRECARD: MUHASABE SKANDALININ İÇİNDEN
ŞÜPHELİ İŞLEMLER
İnternete düşüyor.
…KONTROLÖRLERİ İKNA…
Saniyeler içinde Wirecard hisse değeri çakılıyor.
Üç gün içinde
şirketin değerinden sekiz milyar avro sildik.
Hikâye işe yarıyordu.
İşlerin çirkinleşebileceğini hissettiğim ilk andı.
BERLİN, ALMANYA
Financial Times haberini ikinci elden duydum.
Tipik ön yargıydı.
"Bir Alman şirketine karşı yabancı bir komplo" dediler.
"Bir Alman şirketi kurbandır ve korunmalıdır."
Wirecard, Bavyera'da ünlü bir avukat tutmuştu.
Avukat, savcı Baumler-Hosl'a
Wirecard'a açıkçıların saldırdığını ve varlığının tehlikede olduğunu söyledi.
Baumler-Hosl, Alman finans kurumunu aradı.
Kontrolör BaFin "Wirecard'ı korumalıyız" dedi.
Ve Wirecard hisselerinin açığa satışını yasakladı.
Dan McCrum ve Stefania Palma hakkında suç duyurusunda bile bulundu.
Şok olmuştum, hemen Dan'i arayıp
"Dan, neler oluyor? Bu ne?" dedim.
Alman Finans Kontrolörü BaFin çıkıp
"Piyasa manipülasyonunu araştıracağız" dedi.
Bu ne demek?
Onlar bize ulaşmadığı için kanıtın ne olduğunu bilmiyorduk.
Sahtekâr olduğumu söylemek için ne yarattınız?
Burada ne olduğunu anlamıyorum.
Sanırım en başta, yaptığımız onca işten sonra
hedefin biz olacağına inanamadım.
Avrupa'daki en güçlü finans pazarlarından birinin kontrolörü
peşinden geldiğine dair açık bir işaret gönderiyor.
Ya seni etkilemesine izin verirsin
ya da tüm o öfke ve hüsranı soruşturmaya
ve hikâyeyi en iyi şekilde çıkarmaya kanalize edersin.
Hangisini seçtiğimizi biliyorsunuzdur.
Londra'daki sığınağıma döndüm, çalışmaya devam.
Wirecard müşterilerini inceliyordum
ve Wirecard'ın yüz milyonlarca avroluk işinin
sadece üç ortakça karşılandığını fark ettim.
WIRECARD ASYA
Al Alam, Senjo ve PayEasy.
O dönemde bu üç ortak,
Wirecard'ın global satışının yarısını oluşturuyordu.
Bu ortaklardan biri Filipinler'deydi.
PayEasy adında bir şirket.
MANİLA, FİLİPİNLER
Kâğıt üzerinde PayEasy, Wirecard için çok önemli bir şirketti.
Stefania'ya "Neler olduğunu öğrenmemiz gerek" dedik.
Hem PayEasy hem de Fröhlich Tur adlı bir otobüs şirketinin logolarıyla kaplı
bir ofise girdiğimi hatırlıyorum.
Girip çıkan şoförler vardı.
Günlük operasyonların aslında sadece otobüs şirketi olduğu açıktı.
Şüpheli görünüyor.
Manila'nın üç saat kuzeyinde,
pirinç tarlalarıyla ünlü bir bölgeye gittim.
Wirecard'ın bir diğer ortağı ConePay şirketini arıyordum.
Sonunda adresi bulduk.
Birinin evi.
Orta yaşlı bir adam kapıyı açtı
ve gördüğüm ilk şey üzerinde kahverengi Pomeranian olan bir masa.
Bir de küçük beyaz bir köpek.
ASIL KÖPEK DEĞİL
Bu köpekleri tımar eden birkaç orta yaşlı Filipinli adam vardı.
Burası bir ödeme şirketinin merkezi mi?
Bir aile evinin ortasında durduğumuz belliydi,
bu noktada biri şunu hatırlıyor,
"Bekle. Şu mektup geldi."
ve bana bir zarf verdiler.
Açıp anında Wirecard antetini gördüm,
ConePay
ve olduğumuz yerin adresi.
Donakaldım ve titrediğimi hatırlıyorum
çünkü o noktada her şeyi çözdüğümüzü biliyordum.
Bu bulmacayı çözmeye yıllarımı verdim.
Wirecard'ın işlerinin olayı ne?
Para mı aklıyor?
Kârını mı şişiriyor?
Birdenbire diyorsunuz ki,
"Yok artık."
"Her şey sahte. Hiçbiri gerçek değil."
İnanılmaz bir blöf.
…MUHASEBE SKANDALI…
PİYASAYI YANILTTI
Bu deepfake'i icat etmişler…
Bu üç iş ortağını kullanıyorlardı.
Bir sürü iş icat etmek için.
Dışarıdan gerçek bir şirket gibi duruyor.
Binlerce insan meşru bir şirkette çalıştığını sanıyordu.
Kral çıplaktı.
WIRECARD BELGESİ ÜÇ ORTAĞA DAYANDIĞINI GÖSTERDİ
FT'den yeni bir rapor geldi.
Dünya çapındaki gelirinizin yarısının ve neredeyse
ibraz edilen kârın neredeyse tamamının
son yıllarda üç opak ortak şirketten geldiğinden bahsediyor.
Tüm bu gürültü dikkatimizi dağıtmaz.
Wirecard ve Financial Times arasındaki kavgayla
bu finansal gerilim devam ediyor.
Dan McCrum bizim için şeytandı.
Hisse fiyatını düşüren şeyleri ortaya çıkardı.
Şubat ayında yeni haber ve iddialar vardı.
Hisse fiyatı tekrar düştü.
Mart sonunda yeni suçlamalar yayımlandı
ve hisse fiyatı bir kez daha düştü.
SAVUNMADA BİR MİLYARDER
Wirecard'ın üst düzey yönetimi çabucak
bu raporun dayanaktan yoksun olduğunu söyledi.
Financial Times'ın, spekülatörlerin
vurgun yapabilmesi için bilerek Wirecard hisse değerini
düşürdüğüne dair bir iddia var.
Dan McCrum hızlı para kazanıyor sanıyorduk.
Onlar kötü adamlardı, biz de iyi adamlar.
Ses akıyor.
Peki. Başlayalım.
Skandallar, kafa karışıklığı, kaos hakkında ne düşünüyorsunuz?
İstifa etmeyi düşündünüz mü?
Hiç düşünmedim.
Hisse değerini baskıya sokacak başka kirli çamaşır ihtimali var mı?
Bu ciddi iddiaları kesinlikle reddediyoruz.
Bu iddiaların piyasa spekülasyonu olduğunu düşünüyoruz.
O noktada FT, bir dizi ciddi ve olumsuz iddialar yayımlamıştı
ama Wirecard'ın hisse değeri artmaya devam etti.
İnsanlar şirketi seviyordu.
Wirecard, Frankfurt Borsası'nda yıllık sonuçlarını açıkladı.
Kârını %35 arttırdı,
350 milyon avroluk bir artış,
bu yıl büyümeye devam edeceğini söylüyor.
Ödeme devi Wirecard'dan gelen güçlü hamle,
Japon SoftBank grubundan
bir milyar dolarlık yatırım alacağı için
hisseler %6'dan fazla arttı.
Softbank, Alman FinTech şirketi Wirecard'a bir milyar dolar yatırım yapıyor.
Softbank yatırımının haberi geldiğinde afalladık.
%6 hisse karşılığında SoftBank
şirketin Japonya ve Güney Kore'ye açılmasına yardım edecek.
İnanamadık.
Sahtekârlık olduğuna kesin kanıtladığını düşündüğümüz
her şeyi masaya yatırmıştık.
Ama SoftBank bu şirkete 900 milyon avro vermek üzereydi.
YILLIK SONUÇLARI AÇIKLAYACAK
O noktada Dan'le nasıl karşı konuşmaz kanıt
sunacağımızı tartışmaya başladım.
Bu bir suç örgütü.
Wirecard bizi durdurmak için bir şey yapmak zorundaydı.
Ertesi gün Wirecard'dan bir aldım.
"Nick Gold denen bir adımın ses kaydı var
ve FT hikâyesinin çıkacağını biliyor,
belli ki iş birliği içinde ve yozsunuz."
İlk düşüncem "Tamam. Bu bir tuzak olmalı" idi.
"Marsalek'in kirli numarasıdır."
Almanya'da Wirecard diye bir şirket var.
Ödeme işlemcisi.
Mali mafya tarafından açığa satıldı.
Financial Times yazarları şirketin desteğiyle ilgili suçlamalarda bulunuyor.
Nick Gold kim, bilmiyordum.
CANNES, FRANSA
Ben Nick Gold.
Yakala! İşte bu.
Bir yatırımcıyım.
Kötü bir yatırımcı ama yatırımcı.
Nick Gold'la tesadüfen tanıştım.
Gary Kilbey 60. yaşını kutlamak için içki içiyordu
ve Nick Gold da oradaydı.
Paul Murphy'yi hatırlıyorum. Birlikte sarhoş olduk.
Bir gazeteciye ihtiyacım olursa gazeteci olduğunu söyledi.
İçebildiğiniz kadar için!
Aylar sonra onu arayıp "Görüşebilir miyiz?" dedim.
"İki hafta boyunca olmaz, Wirecard'a takıldım" dedi.
"Welcard'a takıldım" deyince basit olduğu belliydi.
Bir şey çıkaracaktı. Olumlu olamazdı, bedava para demekti.
Bu şirketi açığa satmak zorundayım.
Yüzlerce milyona yaptım.
Wirecard'a karşı büyük bir açık pozisyon almıştım,
Wirecard muhtemelen biliyordu.
Artık Nick Gold açıkçı, biliyorlar.
Sonra Cannes'da bir kumsalda
masalarda dans edip çılgın hâlimle iyi vakit geçirirken
yıllardır görmediğim biri geldi. Futbolcu.
Epeydir tanırım. Bana çalıştı
ve Kuveyt Ulusal Yatırım Fonu'nu aldığını,
milyarlarca sterlini olduğunu, borsa oynamak istediklerini söyledi.
Yardım edebilir miyim?
Birkaç gün sonra Kuveyt Yatırım Fonu'yla tanışmak için Londra'ya döndüm.
Muhteşem bir şeyh ve sözcüsü
benim futbol adamımla içeri girdi ve oturdular.
Açık konuşabileceğimi düşündüm.
Wirecard'ı açığa satarak milyarlar kazanılır, dedim.
Şirketin batacağını biliyorum
çünkü Financial Times haber yazıyor.
Şirket sahtekâr.
Birlikte gemiler inşa edecektik.
Ancak bu kadar şeyh olurdu. Zenginlik kokuyordu.
Adam para kokuyordu. Tam bir şeyh olduğu belli.
Ama yanılmışım.
Şeyh gitti, adamlar şeyhe yardım etmek için kaldı,
ben de o ikisiyle kaldım.
-Hey. Ben Nick Gold. -Merhaba Nick.
Ne tür bir iş yapmayı düşünüyordun?
-Elli milyon avro yatırmayı düşünüyorlar. -Peki.
Bir açıkçı vardı, Nick Gold,
onu gizlice kaydeden bir yatırımcıyla görüşmüş.
Bundan iyisi Şam'da… Makale çıkacak, biliyoruz.
-Peki. -Eminim bugün olacak.
Artık bu yatırımcının aslında
Wirecard'ın tuttuğu bir özel dedektif olduğunu biliyoruz.
Haberin çıkacağını nereden biliyorsun?
-Financial Times'dan. -Peki.
Yaptıklarını ve şirket hakkındaki düşüncelerini söyleme izni var.
Yani kaynağın Financial Times'dan mı?
-Araştırma müdürü. -Peki.
İlginç.
Yani, şeyh gerçek değilmiş.
Adama dört milyon ödeyen arkadaşım
benim dört milyonumu aldı.
Sonra Paul Murphy'den bir mesaj aldım.
"Sen ne halt ettin?"
Bu tam bir tuzaktı.
Çok öfkeliydim
çünkü Wirecard, hisseyi açığa satan bir adamla
kişisel olarak iş birliği yaptığımı gösteren
bir kanıt sunmanın yolunu bulmuştu.
SPEKÜLATÖRLERİN SALDIRISI
Saatler içinde tüm bu bilgi Alman basınının elindeydi.
Yazdıkları makalelerde,
"İşte FT'nin yozlaşmış olduğuna dair net kanıt."
Aslında çok sinirliydim. Oldukça sinirli.
Bize tuzak kurulduğundan emindim
ama FT'nin itibarını korumak zorundaydım.
Paul sen harika bir muhabirsin ama çok aptalca bir şey yaptın dedim.
Ceza kutusuna gireceksin.
Bu da dünyaya bunda bir gerçeklik payı olmadığını
göstermek için sıkı bir dış yasal soruşturmaydı.
İlk defa kendimi savunmasız hissettim.
Görevden alınmıştık.
Oturup bu soruşturmanın bitmesini beklemeliydik.
Ama sonra hikâye daha da tuhaflaşıyor.
MÜNİH, ALMANYA
Süddeutsche Zeitung'dan Jorg Schmitt.
Araştırma ekibinin baş editörüyüm.
Masamda otururken bilinmeyen bir numara aradı.
Diğer tarafta genç bir kadın vardı. "Wirecard'la ilgileniyor musun?" dedi.
"Prinzregenten Caddesi 61'i biliyor musun? Orası Jan Marsalek'in gizli ofisi."
Marsalek'e en yakın meslektaşları bile
Prinzregenten Caddesi'ndeki ikinci ofisi bilmiyordu.
Çok ünlü insanlarla bir araya gelir,
iş yapar ve çılgın partiler verirdi.
Marsalek'in erkek çetesi.
Daima Martin W. var,
Avusturya gizli servisindeydi.
El-Obeidi, eski bir Libya istihbarat subayı.
Stani, sözde hasta annesini ziyaret etmek için Münih'te olan
ama muhtemelen Federal Güvenlik ajanı bir Rus.
Birden Prinzregenten Caddesi'nin içinde ve çevresinde
üç eski istihbarat ajanı oluverdi.
Prinzregenten Caddesi, Münih'te alelade bir yerde değil.
Rus konsolosluğunun tam karşısında.
Belli ki bir gizli servis bağlantısı var.
Bu beni heyecanlandırdı.
Marsalek istihbarat teşkilatları için neden bu kadar ilginç olabilir?
Wirecard, her yıl milyarlarca, işlem gerçekleştiren bir şirket.
Ve bu ödemeler gizli servisler için altın madeni
çünkü kredi kartları porno kullanımı, genelev ziyareti
ya da ne olursa gösterdiği için kimin tehlikeye atılabileceğini gösteriyor.
Marsalek gibi dünya çapında hareket eden bir kaynağa
sahip olmak çok mantıklı.
VİYANA, AVUSTURYA
Paul'un görevden alındığı haberi gelince
Paul beni kenara çekip şöyle dedi…
…"Braun da Marsalek de Avusturyalı."
"Etrafına sor. Bak bakalım Viyana'da ne bulacaksın."
Biri Avusturya'daki her tür
siyasi yolsuzluğu inceleyen bir politikacıyı tavsiye etti.
Stephanie Krisper.
Viyana, ne yazık ki istihbarat memurları, şüpheli karakterler…
…casus ve ekonomik ajanlar için cazip bir bölge.
Tuna Kanalı'nda bir teknede tanıştık.
"Jan Marsalek'i tanıyor musun?" dedim.
Biraz arkasına yaslanıp düşündü.
Jan'ı tanıyan birini tanıyordu
ama çok dikkatli olmalıydı
çünkü Jan'ın ilişkisi olduğu insanlardan korkuyordu.
Onunla Cafe Prückel'da buluşacaktık.
Stephanie gelip beni bir arkadaşıyla tanıştırdı.
Bunu takip eden, 14 yıllık kısa gazetecilik hayatımın
en kayda değer 20 dakikasıydı.
Adım Killian Kleinschmidt. Alman vatandaşıyım.
Göç ve mülteciler konusunda Birleşmiş Milletler'le çalışıyordum.
Yani bu, bildiğim bir şey.
Hareket halindeki çok sayıda insan.
2016, Avusturya seçimlere hazırlanıyor.
Jan Marsalek'le bir projede çalışmak ister miyim diye soran
bir e-posta aldım.
Kim olduğunu bilmiyordum.
Wirecard'ı bile bilmiyordum.
Birkaç gün sonra, Münih'teki meşhur restoran Kafer'da buluştuk.
Çok güzel konuşkan, güler yüzlü,
Avusturyalı ukala, çok tatlı dilli.
Libya'da bir proje yapmakla çok ilgilendiğini söyledi.
Daha iyi bir hayat için Sahra'yı geçen
bu göçmenler Avrupa'ya gidiyor.
Uzun yolculukları burada başlıyor.
Libya sınırı birkaç gün uzaklıkta
Birkaç kez gittiğini söyleyerek Libya bilgisinin altını çizdi
ama asıl ilgisini çeken Libya'nın istikrarına katkıda bulunmaktı.
Kendini iyi iş yapıyormuş gibi gösterdi.
Libya'daki mülteci kamplarında çalışan ekibimi finanse etmek için
200.000 avro yatırmasına karar verdik.
Harikaydı. Beğendik.
Marsalek ilişkisini iki kişi yönetiyordu.
Avusturya İçişleri Bakanlığı'nda çalışmış Wolfgang Gattringer
ve Avusturya Savunma Bakanlığı'ndan Tuğgeneral Gustenau.
Sonra eski Rus Gizli Servis ajanı
Albay Andrey Chuprygin çıktı.
Sadece Jan'la çalışan biri değil,
aynı zamanda Orta Doğu ve Kuzey Afrika'da
Rus çıkarlarını düzenleyen biri.
Tehlike çanları çalmalıydı.
Şubat ortasında, Marsalek'le Prinzregenten Caddesi'nde
Münih Rus konsolosluğu karşısında buluştuk.
Boş bir yer, eski bir bina.
Güzel sanat eserleri.
Marsalek, Gattringer ve Gustenau'yla konuşuyor,
"Belki Libya'da 15 ila 20 bin adamdan oluşan
bir sınır güvenliği oluşturmak istiyorum" dedi.
Zor durumdaki insanların sınırı geçmesini engelleyecek.
Bu çok kötü.
Libya'daki sınır güvenliği, Wirecard gibi
bir şirketin operasyon direktörü için normal bir konu değildi.
Zaman geçtikçe kendime şunu sordum, "Libya'dan ne istiyor?"
"Ve insani amacı olmayan bir proje için
neden Avusturya hükûmetinden destek alıyor gibi görünüyor?"
Parçalar o zaman yerine oturdu.
Göç, Avrupa'da seçimleri kazanmanızı ya da kaybetmenizi sağlayan temadır.
Olumsuz trendleri görmezden gelir…
…ya da göçü kontrolsüz bırakırsanız
işler çok çabuk bozulur.
Jan Marsalek, Ruslar ve sağcı partiler için aracılık yapıyordu.
Rusya, Avrupa'yı karıştırmak isterse
sözde mülteci dalgaları konusunda endişe yaratıp
tartıştırmayı kızıştırmaya çalışması mantıklıdır.
Marsalek'in Rusya'da çok iyi bağlantıları var.
Bu yüzden Jan Marsalek'in Ruslar için bir şey
ayarlamaya çalışıyor olması makul.
Zihnim motor gibi çalışıyordu.
Bu açıkça çılgıncaydı.
Bir Alman şirketin operasyon direktörü bölücü sağcı partileri
göç sorunlarından çıkar sağlamaya
veya milisleri işe almaya teşvik etmekle uğraşmamalıdır.
Doğru olduğunu düşünmesem
bu fikir çılgınca olurdu.
LONDRA, İNGİLTERE
Sam tüm bu çılgın Rus bağlantılarını bulmaya başladı.
Devlet güvenliği seviyesinde paranoyak olmamız gerekiyordu.
Dijital hiçbir şey yok.
Her şey elle yazılacak ve telefonda konuşmak yok.
Paul, Londra'da gezinip insanları takip eden
28 özel dedektif olduğunu duymuş.
Özel dedektiflerin casusluk operasyonunun peşine düştüm.
Öğrendik ki, bu operasyonu finanse eden kişi
Libya Geçici Ulusal Konseyi'nin eski dış istihbarat müdürü
Rami el-Obeidi.
O noktada Marsalek'in Libya'da çıkarları olduğunu biliyorduk.
"Libyalı casus şefi" lafını duyunca kim "Hiç sorun değil" der ki?
Evden kamera arayarak çıkıyorum, ofisten farklı zamanlarda çıkıp
farklı trenlere biniyorum.
Metrodayken
ineceğin durağa gelince kapı tam kapanmadan önce
dışarı fırlayıp şöyle düşünürdüm,
"Benimle birlikte inen oldu mu?"
Ailem için gerildiğim an buydu.
Bu Freddy McCrum, üç günlük.
Endişelenirsin. Çocuklarını korumak için her şeyi yaparsın.
Bir hikâye için onları tehlikeye atacağın fikri…
Bunu kim ister?
Gazetecileri gizlice dinlemek suçtur.
E-posta hesaplarını hack'lemek suçtur.
En kötüsü de bu göz korkutmanın oldukça başarılı olmasıydı.
Financial Times, Dan McCrum hakkında iç soruşturma başlatmıştı
ve Wirecard bundan yararlandı,
piyasa fiyatı artmaya devam etti.
Hatta Alman Şansölyenin şirketi Çin'de tanıtmasını sağladılar.
Tüm bunlar Financial Times'ın Wirecard hakkında yazmadığı aylarda oldu.
Çalkantılı bir dönemden geçtim. İntikam almak istedim.
Tepem atmıştı.
Soruşturma biter bitmez, temiz raporu çıkınca,
Paul ve Dan'i çağırdım.
"Sıradaki hikâyede can yakmanızı istiyorum" dedim.
Wirecard'ın sahte olduğunu herkese göstermenin oldukça net bir
yolunu bulmalıydık.
Öfkeliydik ve tereddüt yoktu.
Mümkün olan her şey.
Wirecard sahte, işi gerçek değil,
Markus Braun yalan söylüyor.
İşte bunu kanıtlayan belgeler.
ÇALIŞAN SAYISI AZ WIRECARD ALT KURULUŞLARI RAHATA KAVUŞAMADI
AL ALAM'I HİÇ DUYMAMIŞ
Sahtekârlık böyle yapılıyor.
İşte var olmayan ortaklar, işte var olmayan müşteriler.
İşte sirenleri yakıp Wirecard genel merkezine gidip
herkesi tutuklamak için ihtiyacınız olanlar.
Finansal Times'a göre Dubai'deki Al Alam Solutions adlı şirket üzerinden
34 farklı isme milyarlarca avro göndermişsiniz.
FT'ye göre
müşterilerin yarısından fazlası Al Alam'ı hiç duymamış.
Size net bir açıklama yapayım.
Bu bilgi gerçek değil.
FT tarafından sunuluşu da.
Bu iddiaları tamamen reddedebiliriz.
MUHASEBE RAPORUNDAN SONRA WIRECARD HİSSELERİ %13 DÜŞTÜ
Dan McCrum'ın, Financial Times'daki haberciliği tabii ki bizi huzursuz etti.
Ancak Orta Doğu ya da Filipinler'de
herhangi bir işlem görmemiştim.
Var olmamaları bana mantıklı gelmedi.
İnandığın bir şey olduğu için acı vericiydi.
Wirecard'ı yıkacak bir
delik açtığımıza inanıyorduk ama çökmedi.
Ama FT'den gelen bu son kanıtları görmezden gelmek zordu.
Wirecard, uygunsuzluk iddialarını kesin bir şekilde reddetti.
Ama 21 Ekim'de,
Wirecard, özel bir denetim için KPMG'yi atadı.
Uygunsuz muhasebe uygulamaları olmadığını teyit etmek için.
Dr. Markus Braun, FT'nin iddiaları nedeniyle
dış denetim yapmaya karar verdiniz.
Soru, "Neden şimdi?"
Çok hızlı tepki verdik.
Gazete haberi daha bir hafta önce yayımlandı.
Başta, Braun bu soruşturmayı istemedi.
Bu iddiaları yüzde yüz reddediyoruz.
Wirecard'dakiler bunun sıkıntılı olacağını biliyor olmalıydı.
Kontrolörler raporlarını ne zaman sunacak?
Acele etmek istemem ama sanırım birkaç ay içinde.
Çok çabuk sonuç alacağımıza inanıyoruz.
Vay be. Hikâye işe yarıyor.
Sonunda bir etkimiz oldu. Başlarından savamadılar.
Yatırımcılardan yeterince baskı geldi
ve KPMG'yi atamak zorunda kaldılar.
O noktada risk yükselmiş gibiydi.
MÜNİH, ALMANYA
Adım Joachim Giehl.
Markus Braun'un komşusuyum.
Her zaman bu adamın büyük bir
baskı altında olduğu izlenimindeydim.
Hiçbir komşusuna selam vermezdi.
Hep arabasına binerdi.
Merhaba yok, bir şey yok.
Sonra bir gün 20.30 civarında
arabamı garaja park ettim.
Karanlıktı ve binamızın girişinde Markus Braun'u gördüm.
Onu lamba ışığında gördüm ve çok gergin görünüyordu.
Etrafında tanımadığım adamlar vardı.
Tuhaflardı.
İş adamına benzemiyorlardı.
Güvenlik, koruma işinde çalışanlara
ya da bir grup hayduda benziyorlardı.
Onu korumak için orada değillerdi.
Sanki şey için gelmişlerdi,
bir iş.
Dr. Markus Braun ve Jan Marsalek'in ilişkisi kesinlikle kötüleşti.
Aralık 2019'da
ekibimiz için bir Noel partisi düzenledik
ve Jan Marsalek beklenmedik bir şekilde geldi.
Sonra gülümseyerek şöyle dedi,
"Martin, şirketten 100.000 çalsan
sana saygı duymam.
Şirketten çalacaksan milyonlarca, yüz milyonlarca çalmalısın."
Bunlar olurken
Braun'un aklına harika bir fikir geldi.
En parlak fikri.
Plan, Almanya'nın en büyük bankası olan
Deutsche Bank'ı devralmaktı.
Adı "Panter Projesi" idi, düşmanca bir ele geçirme planı.
Büyük bir danışmanlık şirketi, eski bir bankayla
yeni bir teknoloji şirketini birleştirmenin mantıklı
olduğunu gösteren bir belge hazırladı.
"WireBank" ya da adını her ne olacaktıysa.
Fikir şuydu.
Bu iki şirketi birleştirirsen
Deutsche Bank bakiyesi Wirecard'ınkinden daha büyük olduğundan
belki de bir şekilde Wirecard'daki sahtekârlık sümen altı edilirdi.
Deutsche Bank gibi bir bankanız varsa
öyle büyük bir bankada çok fazla rakam saklayabilirsiniz
Gerçekten dâhiyane.
Kaçış arabası yerine
bankaya girip ele geçirmek gibi.
Bunu yapsalardı Markus Braun dünyanın en büyük
finans kurumlarından birini yöneten dâhi finansçı olurdu.
Braun'un son kumarıydı.
Wirecard'ın mevcut kontrolörü EY,
Wirecard'ın var olduğunu iddia ettiği 1,9 milyar nakdi
kontrol etmek için ekstra adımlar atıyordu.
Wirecard'ın aslen söylediği
1,9 milyar avronun Filipinler'de iki bankada olduğuydu.
Bu durumda kontrolörler, Wirecard'ın
iddia ettiği paraya erişimin olduğuna dair kanıt istedi.
Wirecard da bunu yapamadı çünkü para yoktu.
Herkes bilmek istiyordu, EY gerçeği bulacak mıydı?
2020 HİSSE DEĞERİ: 104,50 AVRO
18 HAZİRAN 2020
SONUÇ GÜNÜ
O gece uyuyamadım…
…çünkü hazırlıklı olmak istedim.
Wirecard hisselerinden ne kadar bulabiliyorsam aldım
çünkü içimden bir ses o gün olacağını söylüyordu.
Açığa satacak hisse tükenene kadar, Wirecard'ın doruğunda,
100 milyona yaklaştık.
LONDRA, İNGİLTERE
O sabah saat altıda kalkmış bir şey olmasını bekliyordum.
Birden bir duyuru belirdi.
Kontrolörler, Asya'daki emanet hesaplarda olduğu söylenen
1,9 milyar avroyu bulamıyor.
1,9 milyar avronun olması gereken
Filipinler'deki iki banka bugün
ödeme işlemcisiyle hiçbir ilişkilerinin bulunmadığını açıkladı.
Belgeler sahteymiş.
Bunu görür görmez oyunun bittiğini anladım.
18 HAZİRAN 2020 104,50 AVRO
Hisse fiyatı çöktü. Açıkçılar görebiliyordu.
Ele geçirebildikleri her Wirecard hissesini satmaya başlayıp
bir servet kazandılar.
Birkaç milyar dolar nasıl kaybolur?
Hisse fiyatı %70 düştü.
Vay anasını. Başardık!
Yani, başardık.
Sonunda o pislikleri yakaladık.
2020 HİSSE DEĞERİ: 1,28 AVRO
Para kazanmak tabii ki harika.
Yatırımcılarımız için mutluyuz, büyük bir kazanç.
Memnuniyet ve heyecan bizim için avda
ama Wirecard en büyük kazancımızdı
ve uzun süre de öyle olacağını düşünüyorum.
Bayanlar ve baylar.,
Wirecard Yönetim Kurulu adına
şu açıklamayı yapmak istiyorum.
O geceki basın toplantısı The Muppet Show gibiydi.
Braun, teleprompter'dan okuyor.
İdam kararı çoktan verilmiş
ama sanki önümüzdeki ay muhteşem bir çeyrek raporu
açıklayacakmış gibi gösteriyor.
Şu anda Wirecard'ın
hatırı sayılır bir dolandırıcılık davasında
zarar gören taraf olduğu göz ardı edilemez.
Bir hafta içinde Wirecard'a kayyum atanmıştı.
Batmıştı.
Wirecard'ın eski CEO'su hesapta sahtecilik şüphesiyle tutuklandı.
Ve Markus Braun tutuklandı.
Ama Jan Marsalek ortadan kayboldu.
İflas eden ödeme işleyicisi Wirecard'ın operasyon direktörü
Avusturyalı Jan Marsalek nerede?
Wirecard'ın eski operasyon direktörü Jan Marsalek
Filipinler'e dönmüş olabilir.
23 Haziran'da geldi.
Bu iki gün önceydi ve dün sabah Çin'e gitti.
Bir ajanın daima bir kaçış yolu vardır.
Marsalek'in o cuma öğleden sonraya dek ofiste olduğunu biliyorduk.
Güya her şeyi temizlemek için
Filipinler'e gitmesi gerektiğini söylemiş.
O akşam Martin W. ile yemeğe gitti.
Prinzregenten Caddesi'nden Martin W.
Eski Avusturya gizli servisinden olan.
Avusturyalı, sağcı bir politikacıyla
Marsalek'e uçak bileti aldı.
Marsalek 8.000 avroya yakın nakit ödedi
ve sonra izi kayboldu.
Filipinler'e gitmedi.
Mantıklı değil.
Karantina kuralları yüzünden ülkeye girmiş olamaz.
Uçuş verilerini kontrol edebileceğiniz veri tabanları var.
2015'ten beri en az 60 kez Rusya'ya uçmuş.
Viyana yakınlarındaki küçük bir
havalimanından Minsk'e uçuş vardı.
Moskova'ya uzak değil.
Rusya sınırı kontrol edilmiyor ve iz burada kayboluyor.
Ondan sonrası sadece söylenti.
Marsalek'in gerçekten
gizli servis muhbiri olup olmadığını bilmiyoruz.
Jan Marsalek'in gizli servis paralel dünyasında çok iyi bağlantıları vardı
ve bu yüzden onu bulmak o kadar kolay olmayacak.
Eski bir Telegram hesabıyla ara sıra çevrim içi olduğunu biliyoruz.
Tekrar bakabilirim.
Birkaç ayda bir çevrim içi oluyor.
Son görülme 27 Mayıs 2021.
Alman parlamentosu, Alman cumhuriyetinin en büyük skandallarından biri olan
Wirecard hakkında siyasi soruşturma başlattı.
Wirecard'a yatırım yapanlar için finansal bir felaket.
İflas eden ilk DAX şirketiydi.
WIRECARD HAZİRAN 2020'DE ÇÖKTÜĞÜNDE YATIRIMCI KAYBI 20 MİLYAR AVROYU GEÇTİ
Bence Wirecard'da gerçekten ne olduğunu bilen beyin takımı
çok küçüktü.
Kesinlikle Marsalek.
Asıl ilginç soru, Braun'un bu konuda ne bildiği.
Duygusal değildi. Çok gergindi.
Sonra kısa bir açılış konuşması yaptı.
"Tek söyleyebileceğim, hepimiz kandırıldık."
"Ben bir kurbanım."
Sonra avukatı başka soruya cevap vermeyeceğini söyledi.
Gerçekten üç saat orada oturup cevap vermedi.
Tüm bu deneyimi şimdi tekrar yaşarken
bazı şeyleri görmemiş olmam saf hissettiriyor.
Şahsen, Jan Marsalek'in yaptıklarını bilmeme ihtimali olduğuna inanıyorum
ama bence bunu bilmek onun sorumluluğuydu.
Şu ana kadar buz dağının sadece görünen kısmını biliyoruz.
Jan Marsalek ortaya çıkıp sessizliğini bozmadığı sürece
hikâyenin tamamını öğrenemeyiz.
Jan oradaysa onunla konuşmak isterim.
Yıllarca düşünce şeklini anlamaya çalıştım.
İçeride sahtekârlığı yapan kimdi?
Markus Braun'la ne konuştular?
Her şey çökünce rahatladı mı?
Biraz ilginç, değil mi?
Kasım 2020'de Dan McCrum'a Almanya'daki en yük sek gazetecilik ödülü verildi.
Mart 2022'de Markus Braun, sahtecilik ve emniyeti suistimalle suçlandı.
Cevap veremeyeceğini söyledi.
Jan Marsalek hâlâ firarda.
Dan McCrum'ın Money Men isimli kitabından uyarlanmıştır.
Alt yazı çevirmeni: Pınar Aslan