AKADEMIA DOBRA I ZŁA
Wiele lat temu dwóch potężnych braci stworzyło szkołę,
by utrzymać w świecie baśni równowagę między Dobrem a Złem.
Bracia dzielili się władzą przez całe wieki.
Jednak z czasem wiele rzeczy się zmienia…
Oszukiwałeś.
Na Arenie Pojedynków obowiązują jasne zasady. Żadnej magii.
To nie oszustwo, jeśli wygrasz. Tylko kiedy cię przyłapią.
- Co powiesz na kolejną rundę? - Nie mamy czasu.
Sparing to jedyne, co sprawia mi radość.
Też to lubię, ale jesteśmy potrzebni.
Nadzorowanie najważniejszej szkoły w historii ma minusy.
A ja się nudzę.
Rafal, czego chcesz?
Jeszcze jednej rundy.
Obaj użyjemy magii.
Zero ograniczeń.
Proszę, Rhian.
Pokaż, na co cię stać.
Nie potrafisz się…
Rafal, wystarczy!
Może dla ciebie, ale ja mam dość zadowalania się połową.
Chcę mieć wszystko!
Nie!
Rafal, co wyprawiasz? To przecież…
Magia krwi.
Szukałem jej od lat, a wczoraj w końcu znalazłem.
Nie bez powodu jest zakazana.
Nie da się jej kontrolować.
Ale ja wolę chaos.
Przez tysiące lat zawsze dawałeś bohaterom przewagę.
Utrzymywałem z tobą równowagę.
Teraz moja kolej.
Rafal…
Teraz ja dyktuję warunki.
To będzie zupełnie inny świat.
Możemy pracować razem.
Zło z nikim nie współpracuje.
Zło się nie dzieli.
A gdy skończę,
Zło nigdy nie przegra.
Nie!
Wybacz mi.
Wiele lat później
w odległej krainie
rozwijała się nowa opowieść…
Za siedmioma górami, za siedmioma lasami żyła Sofia.
Odważna istota o niezwykłej urodzie
i niespotykanym wdzięku,
której przeznaczeniem było zmienić świat.
Powiem to po raz ostatni,
ty rozpuszczona, niepoważna dziewucho.
Podnieś ten leniwy tyłek z łóżka.
Sofio, wiem, że słyszysz.
Niech ktoś mnie uratuje.
Dobrze już, nie śpię. Nie wyważ mi drzwi.
Wyważę, jeśli nie wyjdziesz w pięć minut. I nie marnuj godziny na włosy.
Ja przynajmniej mam włosy.
Uspokójcie się, chłopaki.
Dzień dobry, kochana rodzino.
Sofio, nie marnuj pomidora! Miał trafić do gulaszu.
To chyba jakiś żart.
Tymczasem na drugim końcu Gawaldonu,
na obrzeżach miasteczka, w skromnym domku na Cmentarnej Górze
mieszkała dziewczyna o imieniu Agata.
A niech to.
Nigdy nie odwracasz wzroku.
Aga, przyjdziesz na chwilkę?
Robię dla wdowy eliksir miłosny prababci.
Czegoś w nim brakuje.
- Pietrasznika. - Oczywiście.
Agata nie miała pojęcia, czy jej matka jest czarownicą,
bo jej eliksiry nigdy nie działały.
Jednak to w Agacie matka pokładała największe nadzieje,
wiedząc, że dziewczyna ma zadatki na prawdziwą wiedźmę.
Podobne zdanie mieli rówieśnicy Agaty.
Wiedźma!
- Spalić ją! - Wiedźma!
Witajcie, moi leśni przyjaciele.
- Dziwadła! - Pajace!
Nienawidzę tego miejsca.
Na szczęście miały siebie nawzajem.
Przyjaźń dwóch tak różnych dziewczyn
może się wydawać nieprawdopodobna,
jednak łączyła je wyjątkowa więź…
Ohyda!
…którą zbudowały w młodym wieku.
To śmierć matki Sofii, która kochała ją jak nikt inny…
Nigdy nie zapominaj, jaka jesteś wyjątkowa.
Pewnego dnia zmienisz świat.
I będziesz żyć długo i szczęśliwie.
…dała jej przyjaciółkę, która pokochała ją jeszcze bardziej.
- Kto tam jest? - Zrobiłam to dla ciebie.
Współczuję ci śmierci mamy.
I tak pod drzewem życzeń
przypieczętowały więź, która miała im towarzyszyć całe życie.
Mówię ci po raz setny, że nie.
To nie musi być metamorfoza.
Tylko ogórkowa maseczka na oczy, może oczyszczenie porów.
Hej, brzydulo.
Nie odpowiesz mu?
Nie ona, ty.
Rzuciłaś na Erica urok.
- A kto to? - Nie wiem.
- Chodzimy razem do klasy. - Dziwnie na niego spojrzałaś.
A teraz wszędzie go swędzi.
To chyba kwestia higieny.
Serio. Macie wszy?
Siedź cicho!
Myślicie, że jesteście lepsze od nas. Samochwała i świntuszka.
Dziwadła.
A ja jestem Eric.
Chyba mu się podobasz.
Ericowi?
Przepraszam, jest jakiś Eric?
Muszę odebrać od pani Fisher pietrasznik dla mamy.
Ja idę po zielone frędzle.
- Spotkajmy się w księgarni. - Ale…
Dobra.
Fajnie.
Wiedźma.
Czarownica.
Cześć.
Cześć, mały.
Podoba ci się?
Mieszkasz na cmentarzu.
Mieszkamy przy cmentarzu.
Wiesz co, wszyscy…
wszyscy bez wyjątku mówią, że jesteś wiedźmą.
Wiesz, co kiedyś w Gawaldonie robiliśmy z czarownicami?
Paliliśmy je.
Życzę panu miłego dnia.
Nie chcemy tu czarownic.
Rozumiesz?
Są zagrożeniem dla porządnych mieszkańców Gawaldonu.
Wątpię, by w Gawaldonie mieszkali jacyś porządni ludzie.
- Wszystko w porządku? - Nic mi nie jest.
Chodźmy stąd.
Zobaczmy, czy Deauville ma coś nowego.
Nie musisz iść do domu?
Może ma coś dobrego.
KSIĘGARNIA DEAUVILLE
Moje ulubione czytelniczki!
Dobrze, że wpadłyście.
Mieliśmy wczoraj dużą dostawę.
- Są jakieś historie o duchach? - Nawet kilka.
A nowe baśnie?
Wszystkie przeczytałaś już tysiąc razy.
Ale znalazłam kilka bardzo ciekawych starszych wydań.
Poszperajcie sobie.
Szalony pomysł,
ale myślisz czasem o wyjściu poza swoją strefę komfortu?
Może przestaniesz czytać książki dla dzieci?
Mam je zamienić na Krew homunkulusa?
Nie, dzięki.
Wolę Kopciuszka.
Spójrz na te sukienki.
Znalazłaś ją.
Spójrz na wytłoczone logo.
Czyje to inicjały?
To nie ktoś, tylko coś. Akademia Dobra i Zła.
Nie słyszałaś o niej?
- Gdzie to jest? - Nie wiadomo.
Za górami, za lasami.
Ale legenda głosi,
że to tam zaczyna się prawdziwa historia każdej bajki.
Akademia Dobra kształci bohaterów.
Akademia Zła szkoli złoczyńców.
- Tak mówią. - Ludzie w szpitalach dla obłąkanych?
Nie byłabym taka pewna.
Dwadzieścia lat temu porwano stąd młodą Leonorę.
Niebo miało wtedy karmazynowy kolor.
Wielu uważa, że zabrała ją Akademia.
Co się z nią stało?
Nie wiadomo.
Słuch o niej zaginął.
To jakiś sposób, żeby stąd uciec. Przyjmują nowych uczniów?
Żartujesz, prawda?
Tak.
„Drogi Panie Dyrektorze,
jako przyszła księżniczka bardzo pragnę uczęszczać do Akademii Dobra i Zła.
Oto najważniejsze cechy,
które wyróżniają mnie spośród kandydatów.
Już jako małe dziecko
wiedziałam, że moim przeznaczeniem jest zmienić świat”.
Pragnąc za wszelką cenę porzucić obecne życie…
Niech to będzie prawda.
…Sofia pokładała całą swoją nadzieję na lepszą przyszłość
w mocy drzewa życzeń.
- Nienawidzę mojej macochy! - Co?
Mam rzucić szkołę i zatrudnić się w fabryce, w której pracuje.
To ja też rzucę szkołę. Załatwi mi tam pracę?
I co potem? Znikniemy w tym mieście jak wszyscy inni?
Mama zawsze mówiła, że mam zrobić coś ważnego.
Coś wielkiego.
Dlatego dziś wieczorem wyjeżdżam.
Czekaj. Nigdy nie opuściłaś Gawaldonu.
Nawet nie wiesz, co jest za miastem. Nikt tego nie wie.
W tym rzecz.
Nic mi się nie przydarzy, póki tu tkwię.
Nie chcę zwyczajnego życia.
Nie ma mowy.
Popatrz.
Pamiętasz?
Znalazłam na strychu.
Widzisz? Już zrobiłaś coś ważnego.
Zostałaś moją przyjaciółką.
Proszę. Nie poradzę tu sobie bez ciebie.
Porozmawiam z twoimi rodzicami. Powiem im, jakie to niesprawiedliwe.
Będę cię nazywać królową Sofią z Gawaldonu.
Pozwolę ci zrobić mi metamorfozę.
Tylko nie odchodź.
- Dobrze. - Słowo?
Słowo.
Dziękuję!
„Królowa Sofia z Gawaldonu”.
Właśnie wtedy Sofia postanowiła,
że nie wystarczy marzyć o magicznej zmianie na lepsze.
Pora wziąć sprawy w swoje ręce.
Nawet jeśli musiałaby złamać obietnicę złożoną najlepszej i jedynej przyjaciółce.
Przepraszam, Aga.
Jednak niektóre życzenia są tak silne, że nie można ich cofnąć.
OPUSZCZASZ GAWALDON
- Chciałaś uciec! - Aga, przepraszam.
Co to było?
Karmazynowe niebo. Zaczyna się.
Sofia.
Musimy stąd uciekać.
- Ale ja tego chciałam. - Co?
Sofia!
Trzymaj się!
Idę po ciebie!
Do widzenia, Gawaldonie!
Żegnaj, przeciętności!
Nara, braku ambicji!
Aga, nie!
Puść, proszę!
Nie ma mowy! Nigdy cię nie zostawię!
Nie.
Aga, to było coś dobrego.
Przykro mi. Nie mogłam zaryzykować.
Nie dam nikomu cię skrzywdzić.
Wiem.
O Boże!
Aga, to coś dobrego.
To coś bardzo niedobrego!
Nie bój się.
Akademia jest prawdziwa! Miałam rację!
Aga, spójrz. To pewnie Akademia Dobra.
Jaka piękna!
A więc to jest…
Boże, ta druga…
Aga, całe życie tego pragnęłam.
A ja nie!
Musimy wracać. Mama nie poradzi sobie beze mnie.
To coś zostawi mnie tutaj i zabierze cię do domu.
Chcę, żeby zabrało nas obie!
Nie, Aga!
Nie! To mnie miałeś zabrać do Akademii Dobra, a nie ją!
Zabierz mnie tam! Proszę!
Nie rozumiesz! Jestem Dobra…
Super, ptak zeżarł mi koszulę.
Mogę dotknąć włosów?
Wiedźmy zwykle nie mają włosów księżniczki.
Pewnie pachną jak ciasto.
Uwielbiam ciasto.
- Nie jestem wiedźmą! - Czemu uciekasz?
Wracaj!
Ratunku!
Zachowuj się, świeżaku.
- Przepraszam! - Uważaj, dziwolągu.
Nie! Posłuchajcie. Trafiłam do złego miejsca. Jestem Dobra!
Nie znoszę początku roku szkolnego.
Mam być księżniczką, a nie złoczyńcą!
Nie!
Czy ona zabiła wróżkę?
Co?
- Co za… - O rety.
Zgubiłaś się.
To mało powiedziane.
Jak stąd wyjść?
Co to za stworzenie?
Wygląda jak wiedźma.
A może troll.
Według mnie demon.
Może demon-garbus.
Nie mam garbu.
No to poszukaj krawca.
Jak się dostać do tamtej szkoły?
Wiedziałam po zapachu.
To nigdziarka.
Słuchajcie. Muszę znaleźć przyjaciółkę.
Nieważne, wróżki się jej pozbędą.
Chodźcie.
Co? Już sobie idę.
Nie, muszę…
Przestańcie!
Co wy…
Puśćcie!
Puszczajcie!
Znowu ja. Podaj grabę.
Czystsza od mojej własnej. Serio.
- Jestem Hort. - Hort?
Brzmi, jakbyś kaszlał.
Nie wierzę, jaka jesteś miła.
Dziwak.
Przepraszam panią.
Pani tu rządzi? Jestem w złej szkole.
Jakże to smutne. I nieprawdopodobne.
Cofnij się. Imię?
Wiesz co? Zgadnę twoje imię.
Nie zna go pani.
Sofia.
Z Gawaldonu.
Zgadłam?
Jak zawsze.
- To pomyłka… - Jesteś Czytelnikiem?
Czytam, jeśli o to chodzi.
Nie. Co jakiś czas jeden szczęśliwy kandydat z zewnątrz
zostaje przyjęty do tej uświęconej instytucji.
Nazywamy taką osobę Czytelnikiem,
ponieważ jedynie czyta o niesamowitych przygodach,
które biorą się stąd.
A teraz wybacz.
Muszę pilnie zająć się złoczynieniem.
Zaczynamy!
Uwaga!
Uwaga, przyszłe Zło!
Jeśli otworzycie swoje nabiegłe krwią oczka,
znajdziecie w tej sali rozpiskę dormitoriów i plany zajęć.
Radzę wam zapamiętać jedno i drugie.
Przyłóżcie się.
O Boże.
Nigdy mnie nie dotykajcie.
Dobrze już!
Myślałam, że wróżki są miłe.
Oddać jego imieniu cześć
Chyba jestem w piekle.
To jest piekło.
Co do…
- Ja cię… - Witaj.
Widzę, że znalazłaś Salę Urody.
Brawo, Agato z Gawaldonu.
Polecam niewielki zabieg przed rozpoczęciem szkoły.
A może jakiś poważniejszy.
Skąd pani wie, jak się nazywam?
Czekałam na ciebie.
Jestem profesor Dovey.
Moim zadaniem jest ci pomagać, jak mogę.
Wreszcie. Moja koleżanka miała tu być.
- Ta nigdziarka? Nie. - Co?
Ona jest nigdziarką.
Ty jesteś zawszanką.
My, zawszanie, wierzymy w życie długo i zawsze szczęśliwie.
A nigdziarze żyją nigdy szczęśliwie.
Akademia Zła. Akademia Dobra.
- Zło… - Już rozumiem.
Ale zaszła wielka pomyłka.
Nie pasuję tu.
Moja droga.
Czyjegoś Dobra nie mierzy się
tylko według wyglądu.
Chodzi o to, co ktoś czyni.
Skoro tu jesteś, musisz mieć wielką moc.
Nie mam żadnej mocy.
Po prostu musisz nauczyć się ją przywoływać.
Poczuj to. Bo magia bierze się z emocji.
Im silniejsze emocje, tym potężniejsza magia.
Jeśli przywołasz dość pasji,
osiągniesz, co tylko zechcesz.
To dla ciebie.
- Jak pani to zrobiła? - Mówiłam ci.
- Jasne. - Właśnie.
Bardzo dziękuję za pokaz.
Zna pani fajne sztuczki magiczne.
Muszę znaleźć przyjaciółkę i wrócić do Gawaldonu.
Stój!
Jeśli zaszła pomyłka,
to ktoś spłonie ze wstydu.
Dosłownie.
Udawajmy więc, że nie ma pomyłki, aż rozwikłamy tę zagadkę, dobrze?
Poza tym nie ma odwrotu.
Co takiego?
Wiem! Załóżmy ci zbroję.
O tak.
Spójrz na nie!
Niech zgadnę. Nie przepadasz za różem.
To żaden problem!
Mamy też różę, fuksję, malinę,
koral i hibiskus.
Tyle kolorów!
Uwielbiam swoją pracę.
- Sofia! - Aga!
Dostałaś suknię?
Siadaj i się zamknij, Czytelniczko!
- Czekaj! - Chodź ze mną.
Dobrze!
I siedź tu!
Hej.
Znowu ja.
Mój Boże.
Ojciec zabronił mi rozmawiać z Czytelnikami, bo przynoszą pecha.
Pewnie o nim czytałaś. To kapitan Hak.
Ma całkiem fajny statek.
Chcesz gryza? Ładnie śmierdzi.
Najpierw piękno i wdzięk?
- Jeśli nalegasz. - Miło, że się zgadzasz.
Witamy wszystkich nowych uczniów!
Jestem profesor Dovey,
dziekanka Akademii Dobra.
Dobro!
A ja jestem lady Lesso, dziekan Akademii Zła.
Gińcie!
- W Akademii Dobra nie ma chłopców? - Jest ich mnóstwo.
Przygotuj się na mdłości.
Zgodnie z tradycją
zwycięzcy z zeszłego roku…
- To znów my, wyobrażasz sobie? - Z trudem.
Zaszczycą nas wszystkich
pokazem swych rycerskich talentów.
Panowie!
Co za banda frajerów.
O rany.
Czyż nie są wspaniali?
Jeśli skończyliście już lekcję tańca,
może zawalczymy.
O nie.
Co wy na to?
Kto to jest?
Tedros!
Jego ojciec był królem,
więc musi mieć własne głupie wejście.
Wiecie co? Ułatwię wam zadanie.
Naprzód!
Tak!
Nie wiem, co w tym wielkiego, że ktoś ma okrągły stół.
To syn Króla Artura?
Ziew.
Nieźle.
Jak sobie poradzisz w prawdziwej walce, lalusiu?
Przygotuj się na śmierć.
Załatw go!
Daj spokój.
Skoro się w to bawimy, zróbmy to, jak należy.
Dajcie spokój! Faul!
Przecież to magiczny miecz!
To niesprawiedliwe!
To Excalibur.
Serio?
Wiem. Jestem taka zła.
Szlag!
Jak dobrze, że znów przegrałaś.
Brawo!
Prawdziwy pokaz bohaterstwa!
Spójrzcie…
- Przepraszam, zdaje się… - Że tu nie pasuję? Wiem.
I tak nie chcę twojej róży.
Swoją drogą, właśnie tak wygląda normalna dziewczyna.
Róża była dla mnie.
Normalna dziewczyno.
Obok mnie jest wolne miejsce.
Niezła jesteś, ale nie wiesz, co chciałem powiedzieć.
Jak pachniał?
Jak ego.
Obie nasze szkoły
rozwieją wszelkie wątpliwości
i oczyszczą wasze dusze.
Czyste Dobro.
Albo czyste Zło.
Przyszli bohaterowie i złoczyńcy,
zostaliście wybrani
do ochrony i utrzymania
równowagi między Dobrem a Złem.
Ponieważ jeśli równowaga ta zostanie naruszona…
Później przedstawimy naszym nowym przyjaciołom szczegóły.
Pierwszy dzień szkoły jest pełen radości.
Nie psujmy go.
Poza tym jestem pewien, że ta klasa sprawi się wyjątkowo dobrze.
Tak jak wasi rodzice, znaleźliście się tu,
bo w świecie baśni potrzeba wielkich bohaterów i złoczyńców,
by uczyli ludzi ze świata zewnętrznego,
jak odnaleźć swoją drogę.
Tak więc przestrzegajcie zasad, uczcie się pilnie i pamiętajcie,
że Baśniarz daje własne przygody tylko najlepszym uczniom.
A jeśli trafiliśmy do nie tej szkoły?
Lub zaszła pomyłka i musimy wracać do domu?
W Akademii Dobra i Zła nie dochodzi do pomyłek.
Życzę miłego semestru.
Wszyscy uczniowie powinni zgłosić się do przydzielonych dormitoriów.
Doskonale.
Dobrzy nie mieszkają ze Złymi.
Reeno? Poproś wróżki, by przyszły po moje bagaże.
Przeprowadzam się.
Będę za tobą tęsknić.
Spróbuj nic nie zepsuć.
Słodkich snów, nigdziarko.
Hej!
Nie rozumiecie. Muszę znaleźć przyjaciółkę.
Mówiłam, że ją dostaniemy.
Niech zgadnę.
Masz na imię Bella, Anastazja albo Cukiereczek?
Mam na imię Sofia.
Gdzie wasze maniery?
Witamy w pokoju 66.
Jestem Dot, córka Roberta de Rainault.
- Roberta… - Halo!
Szeryfa z Nottingham.
Nie szkodzi. Nie jest bardzo sławny.
Bo kto słyszał o Robin Hoodzie?
Naucz się historii, słonko.
Nieważne. To jest Anadil.
A to uosobienie radości to Hester.
Śpisz obok mnie, Sofio.
To dziwne imię dla złoczyńcy.
Proszę.
- Ona nie jest złoczyńcą. - Oczywiście, że nie.
Spójrzcie na mnie.
Czy ja wyglądam jak wiedźma?
Albo troll, albo jakaś obrzydliwa jędza?
Ta jędza to moja matka.
Tylko nie patrz w dół.
To zwykły amor. Głupek.
Nie bądź słaba.
Tylko nie bądź słaba.
Dasz radę.
Cześć.
Uczniowie nie mają tu wstępu.
Przygotuj się na karę!
A ja narzekałam na Gawaldon.
Co jest tak ważne, księżniczko, że musiałyśmy przyjść aż tutaj?
Jestem na obcasach.
Te Czytelniczki.
Upierają się, że są w niewłaściwych miejscach.
I mam wrażenie, że coś jest nie tak.
Jedyne, co jest nie tak,
to że Dyrektor postanowił je tu sprowadzić.
A jeśli popełnił błąd?
A jeśli zamienił je miejscami
i stanie się coś okropnego?
Nigdy się nie przyzna.
Obwini jedną z nas, by zachować twarz, i dobrze wiesz, co stanie się potem.
To żadna pomyłka.
Poza tym powinnaś się cieszyć.
Dostałam kolejnego słabeusza.
Sofię z Gawaldonu.
Co? Nie rozumiem.
Proszę cię. Zło nie wygrało od ponad 200 lat.
Parę razy byliście blisko.
To nie wystarczy!
Moja szkoła musi pracować dwa razy ciężej,
bo świat, w którym Zło nie dorównuje siłą Dobru,
jest niezrównoważony.
A teraz wybacz,
przede mną dużo pracy.
Lesso!
Trzymaj się z dala od Sofii, mała wiedźmo.
Musi wypełnić swoje przeznaczenie.
Teraz należy do mnie.
Sofio, gdzie jesteś?
Twoja mama na pewno ma piękną duszę.
Muszę iść do drugiej Akademii. Jestem Dobra.
W maskowaniu swojego Zła.
Nie jestem Zła!
Rozwiąże to nauka.
Jeśli jest Dobra, wróżki ją złapią, kiedy upadnie.
Ale jeśli rozbije sobie głowę na skałach i zginie w męczarniach,
jest Zła.
Drugie. Zrób to drugie.
Ona po prostu nie wie, że jest złoczyńcą.
Nie, jestem Dobra!
Jęczy jak zawszanka.
Pachnie jak zawszanka.
Ma włosy jak zawszanka.
Miała.
Hej!
Tylko nie włosy!
Chcesz dowodu, że jestem Dobra? Spójrz w lustro.
Ty jędzo!
Mówiłam. Zdecydowanie Zła.
Sofia!
Aga!
Aga, cześć.
- Chodź. - Dokąd idziemy?
Wydostanę cię stąd.
- Dobrze. - Niedobrze.
Coś cię ściga.
Widziałam to coś.
Skończymy to tu i teraz.
Nie! Nie rób tego!
Chodź.
Plan Agaty był prosty.
Znaleźć Dyrektora Akademii
i poprosić, by pozwolił im wrócić do domu.
Był tylko jeden problem.
Jak mamy wejść?
Na pewno tu przyszedł.
Widziałam.
Hej! Wpuśćcie nas!
Świetnie.
Utknęłyśmy tu.
Czy będą gotowe na to, co czeka na nie w cieniu?
Agata zawołała do mroku.
Halo?
Lecz nie usłyszała odpowiedzi.
Kto tam?
Sofia odkryła, że ściany pokrywają książki
pełne baśni ze wszystkich zakątków świata.
Słyszymy twoją narrację, dziwaczko.
Nie nastraszysz nas w ten sposób.
Dziewczęta usłyszały chrobotanie.
Ostrożnie poszły w jego stronę.
To chyba jakiś żart.
Tyle zachodu o jakieś pióro?
Stój!
Nie dotykaj!
Jeszcze żaden uczeń się tu nie dostał.
Wiedziałem, że jesteście inne.
Baśniarz zaczął spisywać waszą historię,
zanim tu przybyłyście.
Tym bardziej nie rozumiem,
dlaczego chcecie odejść.
Ona chce odejść. Ja nie.
Sofio, muszę cię stąd zabrać.
Drogie dziewczęta, zapewniam, że obie jesteście tu bezpieczne.
Szczycimy się ochroną Czytelników.
Tak? To skąd ten wir krwi, którą ma obsesję na punkcie Sofii?
Mamy tu tyle rozmaitych duchów i zaklęć,
sam nie nadążam.
Według mnie coś jej grozi.
Dlatego obawiam się, że nie możemy tu tkwić
i uczyć się głupich bajeczek.
Nasi absolwenci przeżywają prawdziwe wydarzenia odmieniające świat,
zapisane w baśniach odmieniających świat.
Mam uwierzyć, że Królewna Śnieżka,
Kopciuszek i Jaś z magiczną fasolą istnieli naprawdę?
Tak jak Herkules,
Sindbad,
Cyd Waleczny
i wszyscy inni, którzy walczyli z siłami Zła.
Uczymy was, jak wypełnić swoje przeznaczenie.
Właśnie tego chcę się nauczyć, ale trafiłam do złej szkoły.
Jestem Dobra.
Popełnił pan błąd.
Proszę pana.
Może i tak. Musiałabyś to udowodnić.
Ale to pański błąd.
Gdy Baśniarz zapisze jakieś wydarzenia,
tylko on może zmienić ich bieg.
To niedorzeczne.
Jak mamy zmienić jego zdanie? O ile to coś w ogóle myśli?
Ależ myśli.
Jest tylko jeden sposób.
Czego Zło nigdy nie może mieć,
a Dobro ma zawsze?
Wiem. Maniery.
Zamek.
Piękne włosy. Koń.
Prawdziwa miłość.
Która tradycyjnie objawia się pocałunkiem.
A więc…
Nie wierzę, że to mówię.
Jeśli pocałuje swoją prawdziwą miłość,
to udowodni piórku, że popełnił pan błąd?
Gdyby ktoś ze Akademii Zła otrzymał pocałunek prawdziwej miłości,
wszystko by się zmieniło.
- I mogłabym zmienić szkołę? - Sofia!
Zawsze tego chciałam. Nie wrócę do Gawaldonu.
Do tamtego życia.
To moja jedyna szansa.
Pozwól mi to zrobić.
Zastanowię się.
Wyśmienicie.
W takim razie ktoś powinien znaleźć sobie księcia do pocałunku.
Pamiętaj, drogi Czytelniku,
każdy pocałunek ma swoją cenę.
Co to znaczy?
Dzień dobry, kochani! Pora wstawać!
Pierwsze wydarzenie tego semestru, bal zawszan, już za dwa tygodnie.
Musicie się wiele nauczyć.
- Dzień dobry. - Cześć.
Dzień dobry, Agato.
Wstawać, nikczemnicy!
KANDYDACI DO POCAŁUNKU SOFII
Kto to jest?
- Ciemne włosy. - Tristan.
Złapałam jego różę.
Może zaprosi mnie na bal zawszan.
Musi cię zaprosić chłopak albo nie zdasz.
A tego byś nie chciała.
Po trzech razach cię wyrzucają.
I wraca się do domu?
Nie.
Zmieniają cię w coś innego.
W gadający czajnik
albo mysz,
albo coś gorszego.
Na zawsze? Co?
Brzydota!
Dlaczego należy pielęgnować brzydotę?
Hort! Obudź się!
Bo od tego dzieci płaczą.
Źle.
To tylko dodatkowa korzyść.
Po co być wstrętnym i odrażającym?
Sama się zastanawiam.
Brak dbałości o wygląd
zmusza do wykorzystania intelektu.
Brzydota to wolność!
Właśnie wypadł mi ząb.
To obrzydliwe, a ja mam to gdzieś.
I to daje mi moc!
Uwaga, dziewczęta.
Nazywam się profesor Anemonia
i pragnę wam pokazać,
jak zostać potężną kobietą
dzięki urodzie.
Uśmiech kobiety jest jej mieczem
w walce o życie i prawdziwą miłość.
Chwyćcie więc lusterka
i atakujcie.
- Cudownie, Reeno. - Dziękuję, pani profesor.
Wspaniale, Beatrycze.
Przepraszam, to jest nie w porządku.
Uśmiech? To ma nam dać siłę w życiu?
Uśmiech jest podstawowym warunkiem zaliczenia tego przedmiotu.
Pokaż mi więc swój uśmiech, jeśli chcesz zdać.
Mój uśmiech?
Nie czuję się bezpiecznie.
Co to jest?
Oblałaś, Czytelniczko.
Oblałam za słaby uśmiech?
No tak.
Wracajmy do pracy.
Teraz się napijecie i zobaczycie,
jaki możecie być brzydcy i potężni.
Czytelniczko.
Ty pierwsza.
Nie. Nie chcę być brzydka.
Nie byłabym sobą.
Do dzisiaj. Hort!
Tak jest, panie profesorze!
Przepraszam.
Nie martw się, dla mnie wciąż będziesz piękna.
Jesteś Agata, tak?
- Cześć. - Mogę usiąść?
- Proszę. - Świetnie.
Jeśli tego chcesz.
Jestem Gregor.
Gregor z Bajki.
Syn Księcia z Bajki.
Postaram się nie bajdurzyć.
- Agata. - Podobno nie chcesz tu być.
Ja też nie chcę.
- Serio? - Nie nadaję się na księcia.
I nie chcę nim być.
Wiesz, co wolałbym robić? Prowadzić sklep spożywczy.
- Naprawdę? - Tak.
Uwielbiam jedzenie. Tylko nie mięso, bo nie znoszę widoku krwi.
Dlatego dziś nie zdałem. Skaleczyłem się w walce.
Nie zdałeś przez zadraśnięcie?
Nie do końca.
Zobaczyłem krew i zemdlałem w ciężkiej zbroi.
Byłem na szczycie wzgórza,
więc zacząłem się toczyć,
przewracając innych po drodze.
Moje miejsce jest w sklepie.
Powinieneś robić to, co cię uszczęśliwia.
Przepraszam, dasz mi chwilę?
Jasne. Do zobaczenia.
Dzięki.
- Ktoś cię zaatakował? - Tak.
Kijanki.
Na lekcji brzydoty.
Ja oblałam zajęcia z urody.
Co ci nie wyszło?
Uśmiech.
Poważnie?
Nieważne. Znalazłam ci księcia do pocałunku.
Już mam swoją prawdziwą miłość. Tedrosa.
Poczuliśmy coś przy pierwszym spotkaniu.
Poza tym pasujemy do siebie.
Niestety Beatrycze już go ma.
Jest ładniejsza ode mnie?
Po prostu potrzebujemy kogoś, kto jest wolny.
To ma być prawdziwa miłość.
Pocałunek to pocałunek.
Czyżby?
Widzisz? Nic się nie stało.
Zabrakło miłości.
Nie zależy mi na miłości.
Słodki jesteś.
Daj mu to i wspomnij, jaka jestem dobra i miła.
Tylko nie rób nic dziwnego.
Wiesz, o co chodzi. Nie mów nic o swoim kocie.
- Zgoda. - Super.
Wzbudź jego zainteresowanie. Ja zajmę się resztą.
Złaź ze mnie!
Kim jesteś?
Jestem gnomem z Błękitnego Lasu.
Myślałam, że gnomy są niskie.
Ja myślałem, że księżniczki są sympatyczne.
Witajcie, uczniowie! Zbierzcie się.
Sprawdzimy listę obecności, żeby zobaczyć, kto przeżył.
Cześć, normalna dziewczyno.
Wciąż czytasz w myślach?
Racja. Przepraszam.
Pierwszego dnia byłam wszystkim przytłoczona.
Jasne. To miejsce bywa przytłaczające.
Żadna inna księżniczka mnie tak nie sfukała.
Imponujące.
Zwykle uśmiechają się i trzepoczą rzęsami?
Tak, co jest bardzo nudne. Dziękuję, że nie jesteś nudna.
Nie, jestem dość nudna.
Inaczej uważa tylko mój kot.
To znaczy…
Mówią, że koty znają się na ludziach.
- Serio? - Zaczną tak mówić.
Bo ja tak powiedziałem.
W końcu jestem tu sławny.
Książę numer jeden i tak dalej.
Kiedy zostaniesz królem,
zrobią ci specjalną koronę, która nie spadnie przy zadzieraniu nosa.
Nieźle.
To dla ciebie.
- Tak? - Nie ode mnie.
Od przyjaciółki, Sofii.
Tej wiedźmy o pięknych włosach?
Ona nie jest wiedźmą. Wylądowała w złej szkole.
To się nie zdarza. Ona cię okłamuje.
W tym przypadku tak się stało.
Zaufaj mi. Na pewno jest księżniczką.
Tak w ogóle mam na imię Agata.
Agata.
O wiele lepiej.
Bo wcale nie jesteś normalna.
- W dobrym sensie. - Wszyscy na miejsca!
Robimy sok z balonów.
Jestem Juba, ekspert od przetrwania w lesie.
Żyję w lesie od setek lat i ani razu nie umarłem.
Przynajmniej sobie nie przypominam.
To taki gnomi humor.
No to ruszajmy na przygodę.
Otwórzmy tę bramę.
Zapraszam.
Otwórz się!
Otwórz się.
Otworzyć bramę do lasu!
Dziękuję.
Wszyscy za mną!
Kto nie przetrwa w lesie, nie przetrwa żadnej przygody.
Błękitny Las przygotuje was na każde niebezpieczeństwo.
Hej.
Cześć.
Co ci się stało w czoło?
Oblałem jazdę wierzchem.
Widocznie nie znam się na koniach.
I powinienem nosić okulary.
Sklep coraz bardziej mi się podoba.
Trzymaj się z dala od Tedrosa.
Jest mój.
Cześć.
Chodźcie.
Polana ślicznych kwiatków.
Ale jak wiemy z bajek,
piękno bywa zabójcze.
Bezczelna roślina.
Takiego bukietu nie chcecie złapać na weselu.
Gnomi humor.
Dobrze.
Nie bój się.
Nie dosięgnie cię, spokojnie.
Nienawidzę tego miejsca.
Szybko! Chodźcie tu.
Teraz ulubiona część Juby.
Dyniowe pole.
Niepozorne za dnia,
ale nocą
to makabryczny świat grozy, w którym żniwiarze was łapią,
piją waszą krew
i sprzedają wasze kończyny.
Żniwiarze? A co to?
Tacy jak on.
Zwykły strach na wróble.
A te bratki to zwykłe kwiaty.
Pamiętajcie, tylko najlepsze Zło potrafi udawać Dobro.
- Muszę stąd iść. - Zły pomysł.
Puść mnie!
Gregor, stój!
Już dwa razy nie zdałeś!
Gregor!
Gregor, nie wiesz, co ci zrobią!
- Wracaj! - Nic mi nie będzie!
Ratunku!
Agato!
Gregor?
Każdy złoczyńca ma talent, który może obrócić w potężną broń,
by pokonać swoją nemezis.
Co to jest nemezis?
Wasz arcywróg.
Wasza historia nie skończy się, póki jedno z was nie zostanie zniszczone.
Chcę, byście olśnili mnie czymś,
co uważacie za swój wyjątkowy talent.
Hort, zaczynasz.
Pracowałem nad mocami wilkołaka na zajęciach z uroków.
Proszę patrzeć.
Dobra.
Chudy wilkołak z jednym włosem.
Tego mi brakowało.
Siadaj.
Dot? Powiedz, że masz coś lepszego.
Proszę bardzo.
Jest zatruta?
Mogłaby być.
Lepsze to niż jeden włos.
Popracujemy nad tym.
Sofia.
Naprawdę Dobre osoby mogą przywołać leśne zwierzęta.
- Robiłam to z moimi wiewiórkami. - Boże, daj sobie spokój.
Przywołaj klif i z niego zeskocz.
Wyładuj niechęć do matki na kimś innym.
Nie waż się mówić o mojej matce.
Nic o niej nie wiesz!
Wiem, że świetnie się spisała, robiąc z ciebie wariatkę.
Gardzę tobą, dziwolągu.
Wszystkim, co reprezentujesz.
Co tylko dowodzi, że jestem w złej szkole.
Chcesz się stąd wydostać, księżniczko?
Unikalny talent tej wariatki z ogromną przyjemnością
pozbędzie się ciebie na zawsze.
Coś rozkosznego.
Uważaj!
Ostrożnie, Czytelniczko, jest coraz bliżej.
Wykorzystaj swój talent.
Nie wiem, co to!
Twoje wiewiórcze przyjaciółki! Wezwij wiewiórki!
Ratunku! Na pomoc!
Wiewiórki chyba też cię nie lubią.
Biedna księżniczka.
Skrócę twoje męki.
Teraz ją zabije!
Nie!
Sofio, nie możesz nikogo zabić przed ukończeniem Akademii.
Odwołaj je!
Przestańcie!
O Boże.
Rafal.
Radzisz sobie wspaniale…
Sofio.
Z drogi!
Hester?
Nic ci nie jest.
Nic się nie stało. Oddychaj.
Już wszystko dobrze.
Kto to był? Co to za Rafal?
Nie wypowiadaj jego imienia.
Nikomu poza mną.
Kim on jest i skąd mnie zna?
To brat Dyrektora Akademii.
Kiedyś był najpotężniejszą istotą w naszej szkole.
Odkąd zniknął, Zło nie pokonało Dobra ani razu.
Ale twoje moce zwróciły jego uwagę.
Nie wiedziałam, że mam moce. Nie chcę ich…
Przestań jęczeć!
To, co zrobiłeś w klasie,
dowodzi, że jesteś we właściwym miejscu!
Nieważne kim jesteśmy.
Tylko co robimy.
Idź już.
I nikomu o tym nie mów.
Jeśli Rafal znów cię odwiedzi, od razu mi powiedz.
Idź.
Jeśli to ona, Rafale…
zrobię, co w mojej mocy, by ci ją dostarczyć.
Mój ukochany.
Nie.
Nikogo nie nienawidzimy.
Zło nienawidzi.
Dobro kocha.
Zło atakuje.
Dobro się broni.
Chinen, kiedy Dobro może zaatakować?
Nigdy. Dobro może się tylko bronić.
Gdyby zaatakowało pierwsze, z definicji nie byłoby już Dobrem.
Zgadza się.
Co mu zrobiliście?
Proszę?
Gregor oblał trzy przedmioty,
a potem zniknął, wyjąc z bólu.
W co go przemieniliście?
Każdy musi przestrzegać zasad Akademii.
Bez wyjątku.
Wracając do tematu, drogie panie,
Zło ma liczne bronie, a my…
mamy zwierzęta.
Zwierzęta lądowe, zwierzęta wodne.
Przedstawiam wam dzisiaj, drogie panie,
rybki życzeń,
naszych mieniących się podwodnych przyjaciół,
którzy rozumieją nas i nasze najskrytsze pragnienia.
To dlatego, że byli tu uczniami?
Dość tego.
Nie każdy zasługuje na własną historię.
Przynajmniej mogą komuś pomóc dojść do szczęśliwego zakończenia.
Jeśli wasze życzenie jest dość silne,
rybki mogą je spełnić.
Kto pierwszy?
Ja!
Kiko.
Tristan! On mnie kocha.
Ja spróbuję.
Odsuń się, Kiko.
Odsuń się. Z drogi!
Tedros.
Wyglądamy razem idealnie.
Na balu zawszan,
gdzie wiele z was
otrzyma pierwszy pocałunek,
już w przyszłym tygodniu.
Agata.
Teraz ty.
Dowolne życzenie?
Czegokolwiek pragnie twoje serce.
Pragnę powrotu do domu. Dla nas wszystkich.
Co robisz?
Co się dzieje?
Wystarczy. Proszę, przestań.
Nie mogę puścić!
Odsuńcie się!
Sto lat, odkąd nie zdałam.
Sto lat spełniania życzeń.
Ty pierwsza pragnęłaś mnie uwolnić.
Żebym wróciła do domu.
Dziękuję.
Uciekajcie!
Biegiem!
Agato, uciekaj stamtąd!
Wstawaj!
Gregor?
Cześć, Gregor.
- Nie! Odsuń się! - Gregor!
Gregorze, nie wiem, czy mogę ci pomóc.
Ale jeśli tak, zrobię to.
Pomogę ci!
Nie martw się, Agato!
Jesteś cała?
Co zrobiłeś?! To był mój przyjaciel!
Chciał cię zabić! Uratowałem cię!
Ty nadęty dupku, zabiłeś go!
Nie! Tedros cię ratował!
Wracajcie do dormitoriów!
Koniec zajęć na dzisiaj. A ty pójdziesz ze mną.
Idźcie!
Szybko!
Gregorze, tak mi przykro.
- Agata… - Nie!
To nazywacie Dobrem?
Zniszczenie miłego chłopaka,
bo nie spełnia waszych wygórowanych oczekiwań?
Co w tym dobrego?
Agato, każdy ma tu rolę do odegrania. Z czasem to zrozumiesz.
Nie zrozumiem.
Mówiłam, że tu nie pasuję.
Co z tobą nie tak?
Dawno, dawno temu Dobro było prawdziwe i szczere.
Teraz żyjemy w czasach egocentrycznego perfekcjonizmu,
a ty wykorzystałaś swoje życzenie, by uratować tę biedną dziewczynę.
Pamiętasz, jak mówiłam, że magia bierze się z emocji?
Najpotężniejszą emocją jest empatia.
Dzięki pasji, którą się wykazałaś, wiem,
że jesteś tam, gdzie twoje miejsce.
Jesteś pierwszą księżniczką, jaka zawitała do tej szkoły
od bardzo długiego czasu.
Musimy pogadać.
Dałaś Tedrosowi list?
Tak, ale dzieje się tu coś bardzo złego.
I to jak.
Odwiedził mnie rój pszczół, który jest najgorszym człowiekiem świata.
Jakiś Rafal.
To jego widziałam. Musimy natychmiast się stąd wydostać.
A co powiedział Tedros?
Że Agata ma niezły prawy sierpowy.
O nie. Co ci się stało w oko?
Zapytaj koleżanki.
Uderzyłaś go?
Aga, dlaczego?
Bo śmiałem uratować jej życie.
Spotkajmy się na zewnątrz, kiedy tu skończysz.
Tak mi przykro.
Potrafi być porywcza. I najwyraźniej agresywna.
Sofia, tak?
Owszem.
Piszesz ładne listy.
To jedyny sposób na spotkanie.
Ciągle nas tu rozdzielają.
Zawsze lepiej rozdzielić Dobro i Zło. Mniej kłopotów.
Chyba że masz pecha i jesteś w niewłaściwej szkole.
Ona nie jest w złej szkole,
a już na pewno nie powinna rozmawiać z książętami.
- Nie! - Nie musisz jej ciągnąć.
Tedros! Ja nic nie zrobiłam!
Hej.
Tedziu, ona jest Zła. Niech się nią zajmą.
Dokąd mnie zabieracie?
- Do Sali Udręki. - Co?
Nie! Nie zrobiłam nic złego!
Właśnie dlatego tu jesteś.
Ach, ty.
Wybrana przez Rafala spośród tylu osób.
Możesz być naszym ratunkiem, na który długo czekamy.
Ale nie.
Marnujesz czas na uganianie się za niemądrymi zawszańskimi książętami.
Proszę mnie nie krzywdzić.
Otrzymałaś wspaniały dar, Sofio.
Nie pozwolę ci go zaprzepaścić.
Nadszedł czas…
byś przyznała, po której jesteś stronie.
Rafal chce wyłącznie kogoś prawdziwie Złego.
Nie mam wątpliwości,
że ze względu na twoją urodę zarówno ty, jak i inni
nie potraficie zaakceptować, kim naprawdę jesteś.
Nie!
Hej, mięśniaku! Stój!
Boże, co zrobiłem tym razem?
Stałeś bezczynnie, gdy jeden z tych psów siłą wywlókł stąd Sofię.
Ratuję księżniczki. Zło pokonuję, a nie ratuję.
- Wiesz, kto jest Zły? - Tak! Mówi o tym nazwa jej szkoły!
Ja jestem Dobry. Walczę ze Złem, taka moja rola.
- Zrozum w końcu, o co tu chodzi. - Rozumiem. I widzę, że to absurd.
Pamiętasz, jak zabiłeś Złego stymfa?
To był Gregor.
Nie. Wiedziałbym, że to on.
A jakoś nie wiedziałeś.
Jesteś pewna?
Zapytaj Dovey. A potem mi powiedz, jak rozróżniasz Zło od Dobra.
Albo dla odmiany myśl samodzielnie.
Może zobaczysz, że nie wszystko jest czarno-białe.
Jeszcze się zdziwisz, co odkryjesz.
Dlaczego mi to robią?
Takie twoje przeznaczenie.
Rafal?
Możesz być kimś więcej, niż nawet marzysz. Przecież wiesz.
Nigdy nie zapominaj, jaka jesteś wyjątkowa.
Pewnego dnia zmienisz świat.
Naprawdę jesteś wyjątkowa, Sofio.
Ale oni nie chcą tego dojrzeć.
Byłaś uczciwa, miła, cierpliwa, a czy przyznali, że jesteś Dobra?
Nie.
Tylko mnie możesz zaufać.
Zapomnij o ich zasadach.
Rób, co chcesz i kiedy chcesz.
A jeśli nie dadzą ci tego, co ci się należy,
sama to weź.
Zwabiona słowami Rafala,
Sofia postanowiła zrobić wszystko,
by zdobyć Tedrosa i pocałunek prawdziwej miłości.
Zgubiłaś coś?
Czy szukasz kogoś do uderzenia?
Nie widzę Sofii. Chcę się upewnić, że nic jej nie jest.
Na pewno tu będzie.
Dziś wielki dzień.
Obie szkoły w końcu zyskają dostęp do magii.
Powinnaś coś wiedzieć. Niektórzy mówią, że jesteś czarownicą.
- Już to słyszałam. - Ale…
Chcę ci powiedzieć, że ja tak nie uważam.
Tak?
To kim jestem?
Chciałbym wiedzieć.
Bo nie spotkałem drugiej takiej osoby.
Ja… nie mogę.
Czego? Potykać się?
Zamknijcie się!
Wszyscy na miejsca.
Zaczynajmy.
Aby uzyskać dostęp do wewnętrznej magii,
trzeba najpierw odblokować lśnienie palca.
Gdy opanujecie lśnienie palca, okaże się ono dla was bezcenne.
Nie mogę się doczekać.
Niektórzy ludzie potrafią zamieniać się w zwierzęta.
Chcę zamieniać się w nocy w kota i spać przy piecu.
Byłoby mi tak ciepło.
Zaczynamy?
Nie obawiajcie się, zawszanie. Dobro nie odczuwa bólu.
Nigdziarze…
to będzie bolało.
Dobra.
Ustawcie się!
Piękne.
Lśnienie palca pomoże wam zrozumieć sobie waszą wewnętrzną moc.
Dziękuję pani.
Blask palca oznacza,
że zaczynacie czerpać z silnych emocji pozwalających rzucić zaklęcie.
Im silniejsze uczucia…
tym silniejsza magia.
Nie spóźniłam się?
O co chodzi?
To? Jednak wyświadczyła mi pani przysługę.
Potrzebowałam metamorfozy.
A teraz…
byłabym wdzięczna za aktywowanie moich mocy.
Dziękuję.
Rozejm?
Kto chce maseczkę?
Naciągnąć!
Czy jesteś Dobry, czy Zły, uroda to praca na pełen etat.
KRÓL ARTUR
Musimy pogadać.
O czym?
Mam to pod kontrolą.
Nie sądzę.
Mam słuchać miłosnych rad
od dziewczyny, która rzeźbiła we flegmie?
Dlaczego tak się zachowujesz?
Bo mam dosyć bycia żałosną Sofią.
Nie byłaś żałosna, broniąc mnie patelnią.
Lubię nową siebie.
Po co ta książka?
Ojciec Tedrosa wybrał na żonę Ginewrę ze względu na jej urodę,
ale ona zdradziła go z Lancelotem.
Król Artur stracił tron i zmarł, bo miał złamane serce.
Mam się pochwalić tą wiedzą na randce?
Nie rozumiesz?
Po historii z jego rodzicami
Tedros nie zakocha się w kimś tylko dzięki urodzie.
Musimy mu udowodnić, że jesteś Dobra,
na oczach wszystkich, w niezaprzeczalny sposób.
Zgoda.
Co mam zrobić?
Cześć.
Wybacz. Nie chciałam cię rozpraszać.
Nie rozpraszasz mnie.
To może przynoszę szczęście.
Nie schlebiaj sobie.
To kodeks książąt.
Kto ma czyste serce, strzela prosto.
Co ty wyprawiasz?
Dziewczyny też mogą strzelać.
Zgadzam się. Ale nigdziarze nie mogą.
Bo nie mają czystego serca.
Mówiłam, że nie jestem nigdziarką.
Proszę bardzo, nienigdziarko.
Trzymaj łokieć sztywno.
Pociągnij, a potem puść.
Polecam skupić się na celu.
Strzelaj.
Wiedziałem, że się uda.
- Chcesz coś porobić? - Nie wiem. Z kim?
Z księciem, który chce cię lepiej poznać.
Twoja kolej.
Zdrajcy.
Niedobrze mi.
Co ona w nim widzi?
To obraza dla nas wszystkich.
To nie w porządku. Przykro mi to powiedzieć.
Niedobrze.
Ona jest moja.
To znaczy nasza.
Jest nigdziarką!
Coś obrzydliwego.
Powinniśmy ich zjeść.
Są razem od rana.
Co za tragedia.
Nikt nie uważa, że powinniśmy być parą.
Wiem.
Mój związek z rzekomą nigdziarką
wywoła zamęt w obu szkołach.
Przeżyję.
Wszyscy oszaleją, kiedy zabiorę cię na bal zawszan.
Co?
- Obiecujesz? - Oczywiście.
Co?
Nie.
Nie zabierzesz tej tandetnie ubranej wilczycy zamiast mnie.
Zróbcie coś.
Wybierasz się gdzieś?
Tobie do gardła!
Przestańcie!
Dlaczego w ogóle rozważamy tę niedorzeczną…
Proszę was!
Związek zawszanina z nigdziarzem jest wbrew zasadom.
- Dziękuję. - Właśnie.
Zło i Dobro nie mogą żyć razem.
To… odrażające.
Czy mogę?
Wybieram przyszłą królową Camelotu. Nie robię tego pochopnie.
Sofia jest Dobra. Trafiła do złej szkoły.
Nadal w to nie wierzycie?
Poza tym nic nie rozdzieli prawdziwej miłości.
To chyba pierwsza zasada baśni?
Jeśli to faktycznie prawdziwa miłość,
jest to sprawa wielkiej wagi.
Istnieje tylko jeden sposób, by się upewnić.
Próba Baśni.
- Co? Nie! - Panie Dyrektorze!
Zgadzam się.
Przepraszam. Co to Próba Baśni?
Każde z was wejdzie do Błękitnego Lasu z przeciwnej strony.
Musicie pokonać czające się tam zagrożenia i odnaleźć się przed świtem.
Pomoc jest surowo zabroniona.
Sofio, poradzimy sobie.
Jesteśmy dość dobrzy i silni.
- Uda nam się. - Co?
Oboje tylko zginą!
Próba rozpocznie się…
o zmierzchu.
Tedrosie z Camelotu.
Sofio z Gawaldonu.
Próby Baśni nie należy lekceważyć.
Za bramami Akademii czai się śmiertelne niebezpieczeństwo.
Nadal chcecie przystąpić do Próby?
Tak.
Zdecydowanie.
Jeśli postanowicie się poddać,
rzućcie czerwoną chustkę na ziemię, a przeniesiecie się w bezpieczne miejsce.
Rozpocznijmy Próbę.
Tedros!
Halo?
Tu jestem!
Gotowa na ratunek!
Kwiaty. Ładne.
Trzymaj się ładnych rzeczy.
Witajcie, przyjaciele.
Wszyscy jesteśmy tacy piękni.
To ja.
Pomocy!
Tedrosie, ratuj!
Tedros!
Tedrosie, gdzie jesteś?
W porządku.
Dynie są fajne.
Tedrosie, pomóż mi!
Tedros!
Sofio, wstawaj! Szybko!
Sofia!
Idź do niego. Gdy cię uratuje, pocałuj go.
I wydostaniemy się z tego wariatkowa.
- Sofia! - Tedros!
Całe szczęście.
Sofio, weź Excalibur.
Pomóż mu.
Sofio! Rzuć mi miecz, szybko!
Sofio, zrób coś!
Co tu robisz?
Oszukiwałaś!
- Przyszłaś z nią! - Nie!
Przyszłam sama. Słowo.
- Tak. - Wiedziałaś, że nie pomoże.
- Nieprawda. - To nie fair.
Przecież to książę ratuje księżniczkę.
Nie zmienię świata, jeśli zginę.
- A myślałem, że jesteś Dobra. - Nie.
Nie!
Ty.
Wszystko zepsułaś.
Chciałam ci pomóc!
Oboje byście zginęli, gdybym nie…
Kłamczucha! Wiedziałaś, co się stanie.
Ukradłaś mi szkołę, a teraz próbujesz ukraść mi księcia.
Jak możesz tak mówić? Jestem twoją najlepszą przyjaciółką.
Księżniczka nie może przyjaźnić się z wiedźmą.
Gdzieś ty była?
Próbowałam dostać się do Sofii.
Zamknęli ją w pokoju, bo złamała zasady!
Obie je złamałyście.
Dlaczego jej pomagałaś w trakcie Próby?
Nie sądziłaś, że poradzi sobie sama?
Myślałam, że wierzysz, że Sofia jest prawdziwie Dobra.
Nie.
Nie wierzę, by ktokolwiek był do końca Dobry albo Zły,
bo ludzie są skomplikowani,
choć udajecie, że jest inaczej.
Młoda damo.
- Każdy musi… - Przestrzegać zasad Akademii.
Wciąż to pani powtarza, ale na co wam te zasady,
jeśli nie reagujecie na naprawdę niebezpieczne Zło?
Przestań. Wiele można powiedzieć o Sofii, ale nie nazwałabym jej niebezpieczną.
Nie Sofia. Rafal!
Co powiedziałaś?
Rafal. Znowu go widziałam, w lesie,
ale nikt z was nic nie zrobił.
Znowu? Co to ma znaczyć?
Widziałaś już kiedyś Rafala? Tutaj?
Tak. Jako wir krwi. Powiedziałam o tym Dyrektorowi.
A Sofia widziała go potem w klasie.
Lady Lesso też. Nie powiedziała pani?
Lesso.
Mogłam się domyślić.
Chodź ze mną. Dowiemy się, co tu się dzieje.
Chodź. Szybko.
Sofia?
Agata prosiła, żebym ci to dała.
Mam…
nadzieję, że niedługo poczujesz się lepiej.
„Droga Sofio, przepraszam za to, co się stało w lesie.
Nie chciałam cię skrzywdzić.
Coś tu się dzieje.
Nie chodzi tylko o pocałunek od księcia.
Widziałam w lesie Rafala.
Myślę, że chodzi o coś naprawdę poważnego.
O czyste Zło. Musimy trzymać się razem.
Ufać tylko sobie nawzajem.
Jesteśmy przyjaciółkami.
Musisz wiedzieć, że jestem po twojej stronie.
Twoja ukochana Agata”.
Nie mów, że w to wierzysz.
To kłamstwo.
Poza tym ten książę i tak na ciebie nie zasługiwał.
Wróciłeś?
- Myślałam… - Że cię opuściłem? Nigdy.
Nawet gdy wszyscy inni cię zdradzili.
- Ale nie Agata. - Czyżby?
Sama zobacz.
Myślałam, że wierzysz, że Sofia jest prawdziwie Dobra.
Nie.
Ona cię okłamuje.
Od początku działa przeciwko tobie.
Chce cię zaciągnąć z powrotem do tej żałosnej wioski.
Ale ja cię ochronię.
Pomogę ci.
Nie bój się.
Pomyśl o sobie jak o gąsienicy, która przemieni się w motyla.
Już niebawem
staniesz się piękniejsza i potężniejsza niż kiedykolwiek.
Będziesz królową, jakiej Akademia nigdy nie widziała.
Dam ci zdolności, o których tamci mogą tylko marzyć.
Będziesz nie tylko najpiękniejsza w świecie,
ale i najsilniejsza.
Magia krwi, Sofio.
Moja droga,
czy przyjmiesz
ten prezent?
Tak.
Wiedziałaś, że Rafal tu jest, i nikomu nie powiedziałaś?
Musiało mi wypaść z głowy.
Oczywiście! Wcielenie nikczemności tak po prostu wypadło ci z głowy?
Jestem dziekanką Akademii Zła. Czy to coś ci sugeruje?
Że dyrekcja nie wie, co się dzieje w tej głupiej szkole.
- Milcz! - Bo co, obleję za marszczenie brwi?
Czego Rafal chce od Sofii?
By Zło wreszcie zwyciężyło!
Tego chce.
Myślisz, że tak się stanie? Rafal nie pomoże Złu wygrać.
Gdy próbował zabić Dyrektora, własnego brata,
chciał zniszczyć obie szkoły
i w ten sposób przejąć całą magię świata.
Dziękuję, nauczycielko pielęgnacji urody.
Kierowałam Wydziałem Historii Magii,
kiedy byłaś dzieciakiem, ruda.
- Naprawdę? - Tak!
Zanim szkoła stała się nieznośnie płytka
i przydzielono mi pielęgnację urody.
Nie widać, że gówno mnie obchodzą uśmiechy?
Dobrze, musimy ochronić Sofię.
Zrobimy to, gdy tylko ją znajdziemy.
Sofia zaginęła.
A Anemonia ma rację.
Rafal zniszczy całą Akademię, jeśli połączy siły z Sofią.
Kłamstwa. Wszyscy kłamiecie!
To kolejna sztuczka, by Dobro znów wygrało.
To żadna sztuczka.
Jeśli mój brat wrócił z martwych,
istnieje spora szansa, że nikt z nas tego nie przeżyje.
Nikt.
Poszukajcie Sofii w obu szkołach.
Oczywiście.
Agato.
Idź na bal zawszan.
Sofia może się tam pojawić. W takim wypadku przyprowadź ją do mnie.
Idź już.
ZEMSTA
„Żywa lalka”.
Sofia?
Sofia.
Chyba nie… Mój Boże.
Co on ci zrobił?
Nauczył mnie, jak zaakceptować, kim naprawdę jestem.
Czy nie tego chciałaś?
Jestem prawdziwą pięknością, prawda?
Oczkiem w głowie Rafala.
Tą, która talentem przewyższa wszystkich innych.
Nie mów, że jesteś zazdrosna.
Leonoro z Gawaldonu.
Rafal mi powiedział.
Leonora, samotna Czytelniczka, która chciała być kimś więcej.
Coś w tobie dostrzegł. Zło, o którego istnieniu nie wiedziałaś.
Przyprowadził cię tu, byś je pielęgnowała.
Bardzo się starałaś, ale nie byłaś dla niego dość Zła.
Więc odwrócił się od ciebie, mimo że go kochasz.
Od tamtej pory próbujesz się przed nim wykazać,
by w końcu zdobyć jego względy.
Ale pojawiła się Sofia.
Co ci obiecał?
I co ty obiecałaś jemu?
Miło, że pytacie.
Sofio…
Mój Boże.
Bałem się, bo nie masz zaproszenia,
ale na szczęście robisz, co chcesz.
Tedrosie, widziałeś Sofię?
Możemy porozmawiać o czymś innym? Na przykład o Próbie?
- To było… - Tak, później. Gdy ją znajdę.
Wrzasnęła na ciebie, obraziła, obwiniła za wszystko, co złe w jej życiu,
a ty wciąż jej pomagasz.
Dlaczego ona w ogóle zasługuje na pomoc?
W Gawaldonie przez całe życie nazywali mnie wiedźmą.
Mówili, że jestem brzydka,
że pewnego dnia spalą mnie i moją mamę na stosie.
Cała wioska się śmiała,
z wyjątkiem Sofii.
Od dzieciństwa tylko ona stanęła w mojej obronie.
Jest dla mnie jak siostra,
a ja nie zamierzam porzucić rodziny.
Nigdy.
Masz rację.
Nie można porzucić rodziny.
Agato, ocaliłaś mi życie.
Nie chcę już widzieć świata w czerni i bieli.
Tylko ty masz na mnie taki wpływ.
Dzięki temu zrozumiałem,
że ty jesteś moją prawdziwą miłością.
- Masz okropne wyczucie czasu. - Naprawdę.
Przemyślałem to. Kocham cię, Agato.
Proszę, przestań.
Rafal z pomocą Sofii zniszczy szkoły.
A kim jest Rafal?
Sofio, co ci się stało?
- O Boże. - Nic się nie martw.
Do jutra zniknie.
Nie patrz na to, zepsułbyś nam wieczór.
Bal zawszan!
Oto jestem.
Zabierasz mnie, pamiętasz?
- Obiecałeś. - Proszę cię.
Cicho, Aga. Przemawiają główni bohaterowie.
Jesteśmy tu razem.
Nie dotrzymasz obietnicy?
Wiesz, że dzieją się złe rzeczy,
gdy Dobrzy łamią obietnice.
Nie ma obietnicy. Zdradziłaś mnie. Jestem tu z Agatą.
- Wcale nie. - Kłamczucha.
Coraz lepiej mi to idzie.
Przestań!
Cokolwiek się stało, mogę ci pomóc.
- Jestem twoją przyjaciółką. - Nie, Agato.
Jesteś moją nemezis.
A więc nasza historia się nie skończy, póki jedna z nas nie zostanie zniszczona.
Sofia.
Pa.
Tedrosie!
Chodź szybko.
Czyli bal jest odwołany?
Musimy ją powstrzymać.
Nie możecie skrzywdzić Sofii.
Spójrz, co zrobiła.
Musimy ją zabić, zanim nas zniszczy.
Panowie, chwyćcie broń!
- Pora zabić wiedźmę! - Nie!
Zło atakuje, Dobro się broni, pamiętacie?
Nie możecie zaatakować!
PIERWSZY BAL NIGDZIARZY
Drodzy nigdziarze!
Mamy gości.
Jak ich przywitamy?
Zabijmy ich!
Zostawcie ich!
Sofio, proszę. Oni tylko się bali, że zaatakujecie.
Dlaczego mielibyśmy to zrobić?
Coś tak bardzo Złego.
Pokażmy im, jacy jesteśmy Dobrzy.
Zatańczmy.
Przywitajcie się z gośćmi.
Mamy dla was drobny prezent.
Łuki!
Tedrosie, to podstęp!
Zabić wiedźmę!
Ognia!
Proszę.
Jeśli Zło atakuje, a Dobro się broni,
wygląda na to,
że Dobro stało się Złem.
Natomiast Zło stało się Dobrem.
Jakie to Dobre.
Chowaj się!
Tedziu, musimy porozmawiać.
Ty i twoja armia próbowaliście zabić niewinnych ludzi.
To naprawdę Złe.
Ktoś chyba przeczytał podręcznik do brzydoty.
Nie!
Proszę.
Musisz to zakończyć!
Już za późno.
Zaatakowali. A my się bronimy!
Przestańcie!
Komu gorącej czekolady?
Nazywasz się księciem, Tedziu?
Posłuchajcie! Czekajcie!
Posłuchajcie mnie!
Nadchodzę, królowo!
Nie! Tedros!
To było cudowne uczucie. Marzyłem o tym przez cały semestr.
Tedros! Nie!
Nie wtrącaj się!
- To moje szczęśliwe zakończenie. - Więc tak zmieniasz świat?
Tego zawsze chciałaś?
Mieć wszystko u swoich stóp?
Tak. Moim błędem było myśleć, że muszę zmienić szkołę.
To szkoły musiały się zamienić.
Błędem było myślenie, że to wszystko jest ci potrzebne.
Co się z tobą stało?
Co się stało z nami?
To Rafal jest wrogiem.
Musimy go pokonać.
Wolę pokonać moją nemezis.
Nie rób tego!
Nie!
Sofia!
Mam jeszcze jeden rachunek do wyrównania.
Dyrektorze! Gdzie jesteś, staruchu?
Pora zapłacić za błąd!
Pragnąc zemsty,
Sofia szukała w wieży kogoś,
kto skrzywdził ją na samym początku.
Tak przynajmniej sądziła.
Co to znaczy?
Że twoja baśń dopiero się zaczyna, Sofio z Gawaldonu.
Rafal.
To była tylko próba, Sofio.
Od początku.
Mająca na celu znalezienie mojej prawdziwej miłości.
Nie rozumiem.
To ja spełniłem twoje życzenie i sprowadziłem cię tutaj.
Wieszczowie powiedzieli mi o twoim potencjale,
a ja chciałem ci pomóc go zrealizować.
Kto inny w ciebie wierzył?
Dbał o ciebie?
Bronił cię?
Dał ci wszystko?
Gdy używasz tej mocy
i patrzysz, jak giną twoi wrogowie,
jakie to uczucie?
Podoba mi się.
Nigdy nie miałaś być Dobra.
Podobnie jak ja.
Dlaczego udawałeś Dyrektora Akademii?
Był moim bratem.
Wieki temu
powierzono nam Baśniarza na całą wieczność,
bo nasza więź była silniejsza niż waśń naszych dusz.
Póki chroniliśmy siebie nawzajem, mieliśmy być nieśmiertelni i młodzi.
Dobro i Zło w idealnej równowadze.
Jednak czas…
Czas budzi niezadowolenie.
Co się stało?
Walczyliśmy…
i go zabiłem.
Zabiłeś brata?
Jak mogłeś?
Tak samo ty próbowałaś zabić ukochanego księcia.
Tacy jesteśmy.
Po śmierci brata
przybrałem jego tożsamość, by ukryć swoje prawdziwe zamiary.
Niszczyłem równowagę od środka.
W Akademii Dobra i Zła nie dochodzi do pomyłek.
Ale Dobro wygrywa od 200 lat.
Czy na pewno?
Zepsułem je, baśń po baśni.
Nagradzałem je za palenie staruszek w piecach,
obcinanie syrenom języków,
zmuszanie kobiet do tańca w gorących butach.
Dobro stało się próżne.
Głupie.
Słabe.
A ty, Sofio?
Zawstydzasz mnie.
W kilka tygodni rzuciłaś całą szkołę na kolana.
Jesteś silniejsza niż Dobro i Zło.
Jesteś czystym chaosem.
Razem jesteśmy nie do powstrzymania.
Agato!
Tedros?
Hej.
Jesteś cała?
Myślałam, że nie żyjesz.
Nic mi nie jest. Posłuchaj.
Muszę na zawsze skończyć z nigdziarzami.
Nie, Tedrosie!
Nasze szkoły nie powinny toczyć wojny. Przekonam Sofię…
Po tym, co zrobiła? Nic nie wskórasz.
Brat Dyrektora Akademii ją wykorzystuje.
Dał jej magię krwi. Ona sobie nie radzi.
- Nie wie, co robi. - Dobrze wie.
Przekonam ją.
- Jestem pewna. - Posłuchaj.
- Co? - Już jej nie ma.
Zmieniła się w kruka i poleciała do wieży.
- Co? - Walka toczy się tutaj.
Czas o niej zapomnieć.
Powiedziałeś, że nie chcesz widzieć świata w czerni i bieli.
Teraz masz na to szansę.
Proszę, zaufaj mi.
Pomóż mi ocalić Sofię. Tak uratujemy wszystkich.
Zawszan i nigdziarzy.
- Proszę. - Tedrosie, pomóż nam!
Dobrze. Idź do niej.
Przyjdę jak najszybciej. Obiecuję!
Dołączysz do mnie, Sofio?
Wystarczy pocałunek prawdziwej miłości.
Pocałunek Zła,
który uwolni naszą miłość
i otworzy wrota do Długo i Nigdy Szczęśliwie,
gdzie będziemy razem rządzić.
Jestem twoim księciem.
Twoją prawdziwą miłością.
Od samego początku.
Czy dołączysz do mnie?
Tak.
I tak Zło zdobyło pocałunek prawdziwej miłości.
skazując obie akademie i wszystkich ich uczniów,
zarówno Dobrych, jak i Złych,
na śmierć w męczarniach,
by Zło Rafala, prawdziwe Zło, zawładnęło światem.
Co ja zrobiłam?
Dlaczego wszyscy muszą umrzeć? Myślałam, że Zło ma zwyciężyć.
To są moi przyjaciele.
Są tylko bajkowym Złem.
Wszystko musi zniknąć i ustąpić miejsca prawdziwemu Złu.
Witaj w Długo i Nigdy Szczęśliwie, ukochana.
Nie! Nie chciałam ich skrzywdzić. Mówiłeś, że będziemy nimi rządzić.
Będziemy rządzić Długo i Nigdy Szczęśliwie,
a każdy z tych uczniów,
każdy nauczyciel,
każdy, kto mógłby nam się przeciwstawić, zginie.
W tym i twoja nemezis.
TU SPOCZYWA CIAŁO AGATY
Nie, Aga!
Nie tego chciałam!
Na to już za późno, Sofio.
Wszystkich odepchnęłaś,
wszystkich okłamałaś,
wszystkich zdradziłaś.
Jesteś teraz sama.
Dlatego właśnie jesteś moja…
Zostaw ją!
Aga!
Ty żyjesz?
Przepraszam cię.
Już dobrze. Mam cię.
Spodziewałem się więcej po Czytelniczce.
Wiesz, co się dzieje z tymi, którzy stają na drodze miłości.
Miłości? To nie miłość.
Wiesz, dlaczego Dobro zawsze wygrywa?
Bo walczymy i dbamy o siebie nawzajem.
Na tym polega miłość Dobra.
Zło walczy tylko o siebie.
Nic na świecie nie jest dalsze od miłości.
Jakie piękne słowa,
które nie mają już mocy ani znaczenia.
Proszę, odejdź od mojej wybranki.
Nigdy jej nie dostaniesz, potworze.
Póki żyję.
Jak sobie życzysz.
Nie! Tylko nie Aga!
Sofia!
Sofia.
Nie!
To niemożliwe.
Nie po tym wszystkim.
Nie.
Naprawdę sądziłeś, że to będzie takie proste?
W mojej szkole?
W rękach twojego ojca ten miecz mógłby mnie pokonać,
ale w rękach jego żałosnego syna
jest to dziecięca zabawka.
Myślisz, że ta baśń
opowiada o twojej prawdziwej miłości?
O nie. To opowieść o mojej miłości.
O tym, jak pocałunek Zła dał mi moc,
którą zgładzę przyszłego króla Dobra.
Jest o dziewczynach, które cię powstrzymały.
Koniec opowieści.
O Boże.
Hej. O rety.
Już wszystko dobrze.
Cześć.
Aga…
przepraszam za wszystko.
Nic ci nie jest.
Teraz jesteś bezpieczna.
Nie chcę być Zła.
Nie jesteś Zła.
Jesteś człowiekiem.
Póki mam ciebie.
Zawsze będziemy miały siebie.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Kocham cię, Aga.
Zawsze będziesz moją najlepszą przyjaciółką.
Hej.
Nie.
Proszę, wróć.
Ja ciebie też kocham.
O Boże.
Cześć.
Hej.
Przepraszam, boli cię to?
O Boże.
Nigdy więcej tego nie rób.
Wróćmy do domu.
Tak.
Wróćmy do domu.
I tak nasi bohaterowie pokonali największe zagrożenie,
przed jakim stanęła Akademia Dobra i Zła.
Świat baśni nie przepadł,
ale zmienił się na zawsze.
Dobro i Zło razem?
Jedna szkoła?
Co teraz?
Może jedność.
Może nawet przyjaźń.
Cóż…
- Bez pośpiechu. - Nie ma potrzeby się spieszyć.
Cześć.
Moje serce jest zajęte.
Nasze dwie bohaterki nareszcie mogły wrócić do Gawaldonu,
po tym, jak pocałunek Agaty je wyzwolił.
Nie ma bowiem nic prawdziwszego niż miłość między przyjaciółmi.
Powinnam stąd odejść.
Rozumiem, jeśli chcesz tu zostać z Tedrosem.
Zadbam o twoją mamę.
Będę zaszczycona.
Dziękuję.
Nie porzucę przyjaciółki.
Dziękuję, że chcesz się zmienić.
Mam nadzieję, że kiedyś znów się zobaczymy.
Zaczekaj!
Rodziny przywitały je z otwartymi ramionami…
i otwartymi umysłami.
Dziewczęta nigdy nie czuły się tak wyjątkowe.
Choć niektóre rzeczy się nie zmieniają.
- Wiedźma! - Płoń, wiedźmo!
Chyba że ktoś użyje swojej mocy, by je zmienić.
Można powiedzieć, że to koniec naszej opowieści.
Jednak gdy strzała Tedrosa przebiła wir między ich światami…
Potrzebuję cię, Agato.
…stało się jasne, że to dopiero…
początek.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SOMANA CHAINANIEGO
Napisy: Ewa Zielińska