‎(โรงเรียนแห่งความดีและความชั่ว)
‎(หลายปีก่อน ‎สองพี่น้องผู้ทรงพลังได้สร้างโรงเรียนแห่งหนึ่ง)
‎(เพื่อรักษาสมดุลระหว่าง ‎ความดีงามทรามร้ายในโลกเทพนิยาย)
‎(สองพี่น้องแบ่งสรรพลังอย่างสงบ ‎เป็นเวลาหลายชั่วกัลป์)
‎(แต่เรื่องมักไม่ค่อยจะสงบอยู่อย่างนั้น…)
‎นายโกงฉันนะ
‎สนามดวลมีกฎชัดเจน ห้ามใช้เวทมนตร์
‎ถ้าชนะก็ไม่นับว่าโกง ‎จะถือว่าโกงต่อเมื่อถูกจับได้
‎- อีกสักยกไหม ‎- ไม่ เราไม่มีเวลา
‎เดี๋ยวนี้ฉันสนุกแค่เวลาได้ประมือกับนาย
‎ฉันก็สนุกเหมือนกัน แต่เรามีหน้าที่ต้องทำ
‎ดูแลโรงเรียนสำคัญที่สุดที่เคยมีมา ‎ก็มีข้อเสียแบบนี้แหละ
‎และฉันเบื่อแล้ว
‎ราฟาล นายต้องการอะไร
‎ขออีกรอบ
‎เราทั้งคู่ใช้เวทมนตร์
‎ไม่ต้องยั้ง
‎มาเถอะน่า ริอาน
‎สอนวิชาให้น้องหน่อย
‎นายไม่เคยคิดจะหยุด…
‎ราฟาล พอได้แล้ว!
‎นายอาจจะพอ แต่ฉันเบื่อที่ต้องแบ่งคนละครึ่ง
‎ฉันต้องการทั้งหมด!
‎อย่า!
‎ราฟาล นายทำอะไรลงไป นั่นมัน…
‎มนตร์โลหิต
‎หามาตั้งหลายปี แต่ในที่สุดก็เจอเมื่อคืน
‎ราฟาล มันเป็นมนตร์ต้องห้าม
‎มนตร์จะกัดกินใจนาย นายคุมไม่อยู่หรอก
‎ฉันชอบความโกลาหล
‎ตั้งหลายพันปีแล้ว ‎นายให้ฝ่ายดีได้เปรียบมาตลอด
‎ฉันรักษาสมดุลคู่กับนาย
‎ถึงตาฉันแล้ว
‎ราฟาล
‎ถึงคราวฉันตั้งกฎบ้าง
‎และโลกจะต้องแตกต่างไปจากเดิม
‎เราร่วมมือกันได้นะ
‎ฝ่ายร้ายไม่ร่วมมือกับใคร
‎ฝ่ายร้ายไม่แบ่งปันใดๆ
‎ทำสำเร็จเมื่อไหร่
‎ฝ่ายร้ายจะไม่มีทางพ่าย
‎ไม่!
‎ยกโทษให้พี่ด้วย
‎(หลายปีต่อมา)
‎(ในดินแดนแสนไกลห่าง)
‎(นิทานบทใหม่เริ่มเปิดฉากขึ้น…)
‎กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ‎มีสาวน้อยคนหนึ่งนามว่าโซฟี
‎สุดแสนกล้าหาญ งดงามหาใดเปรียบ
‎สง่าล้ำหาตัวจับยาก
‎และชะตากำหนดมาให้เปลี่ยนโลกนี้
‎ขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย
‎ยัยเด็กฝันเฟื่องสันหลังยาว
‎โงหัวเพ้อเจ้อของแกลุกจากเตียงเดี๋ยวนี้
‎โซฟี รู้นะว่าได้ยินเสียงฉัน
‎ใครก็ได้ช่วยที
‎รู้แล้ว ตื่นแล้ว ไม่ต้องพังประตู
‎พังแน่ถ้าอีกห้านาทียังไม่ออกมา
‎แล้วไม่ต้องประดิดประดอยทำผมไปอีกชั่วโมงล่ะ
‎อย่างน้อยก็ยังมีผมแล้วกัน
‎ไม่เอา อย่าซนสิลูกๆ
‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ ครอบครัวที่รัก
‎อย่าเอามะเขือเทศไปเล่นเสียของ โซฟี ‎นั่นต้องเอาไว้ต้มใส่สตู
‎ถามจริงเลยนะ
‎ขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของเมืองกาวัลดอน
‎ออกไปชานเมือง ‎ในหมู่บ้านเล็กๆ บนเนินเกรฟส์ฮิลล์
‎มีเด็กสาวอีกคนนามว่าอกาธา
‎โธ่เว้ย
‎แข่งจ้องตาเก่งเกินไปแล้วนะ รีปเปอร์
‎ลงมานี่หน่อยได้ไหม แอ็กกี้
‎แม่กำลังจะทำยาเสน่ห์สูตรคุณทวด ‎ให้แม่ม่ายกรันเฟลด์
‎แต่เหมือนขาดอะไรสักอย่าง
‎- เฮมล็อค ‎- ใช่สินะ
‎อกาธาไม่รู้ว่าแม่เป็นแม่มดจริงๆ หรือไม่
‎เพราะแม่ไม่เคยปรุงยาอะไรแล้วได้ผล
‎แต่แม่ตั้งความหวังสูงสุดไว้กับตัวของอกาธาเอง
‎เพราะรู้ว่าลูกสาวมีคุณสมบัติเป็นแม่มดที่แท้จริงได้
‎คนรุ่นเดียวกับอกาธาก็คิดแบบเดียวกัน
‎แม่มด!
‎- จับเผาเลย! ‎- นางแม่มด!
‎สวัสดีจ้ะ สหายป่าตัวน้อย
‎- พวกเพี้ยน! ‎- ตัวประหลาด!
‎ให้ตาย เกลียดเมืองนี้ชะมัด
‎โชคดีที่สองคนนี้มีกันและกัน
‎มิตรภาพระหว่างเด็กสาวสองคนที่แตกต่างกันนี้
‎อาจดูแทบไม่น่าเป็นไปไม่ได้
‎แต่ทั้งสองมีสายสัมพันธ์พิเศษ…
‎โอ๊ย อี๋
‎ซึ่งสั่งสมมาตั้งแต่ยังเยาว์
‎เมื่อคุณแม่ของโซฟีเสียชีวิตไป ‎แม่ซึ่งรักเธอมากที่สุด…
‎อย่าได้ลืมนะจ๊ะ ลูกเป็นคนแสนพิเศษ
‎สักวันลูกจะเปลี่ยนโลกนี้
‎และจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีสุขชั่วนิรันดร์
‎ทำให้โซฟีได้พบกับเพื่อนผู้รักเธอยิ่งกว่า
‎- นั่นใครน่ะ ‎- ฉันทำมงกุฎมาให้
‎เสียใจเรื่องแม่ด้วยนะ
‎และใต้ต้นอธิษฐานประจำหมู่บ้านนี้
‎ทั้งสองก็ได้ผนึกสัมพันธ์ซึ่งรู้ว่าจะคงอยู่ไปชั่วชีวิต
‎ฉันบอกเป็นร้อยครั้งแล้วจริงๆ นะ ไม่เอา
‎ไม่ต้องแปลงโฉมทั้งตัวก็ได้
‎แค่เอาแตงกวาโปะตา ‎ขัดผิวใสด้วยผงหินภูเขาไฟไรงี้
‎หวัดดี ขี้เหร่
‎ไม่ตอบเขาหน่อยเหรอ
‎ไม่ได้พูดกับนาง พูดกับเธอ
‎เอริคบอกว่าเธอสาปเขา
‎- เอริคไหนนะ ‎- ไม่รู้
‎- เราเรียนห้องเดียวกันมาแปดปี ‎- เขาบอกว่าเธอมองหน้าเขาแปลกๆ
‎แล้วตอนนี้ก็คันคะเยอไปหมด
‎โทษที แต่ฟังแล้วเหมือนซกมกเองนะ
‎เอาจริง ไม่รู้จักเหาเหรอ
‎นี่ หุบปากเลย
‎เธอสองคนคิดว่าเหนือกว่าคนอื่นนัก ‎แต่ที่จริงก็เป็นแค่นังจองหองกับนังขี้เหร่
‎พวกตัวประหลาด
‎เอริคคือนี่เองไง
‎ฉันว่าเขาชอบเธอล่ะ
‎ใคร เอริคน่ะนะ
‎ขอโทษนะ เอริคไหนขออีกที
‎ฉันต้องไปซื้อเฮมล็อคจากคุณนายฟิชเชอร์ให้แม่
‎ฉันก็ต้องไปซื้อชายครุยสีเขียว
‎- งั้นค่อยไปเจอกันที่ร้านโดวิลล์นะ ‎- เดี๋ยว โซฟี ฉัน…
‎ก็ได้
‎ได้
‎แม่มด
‎มันเป็นแม่มด
‎หวัดดีจ้ะ
‎ว่าไงจ๊ะ เจ้าตัวเล็ก
‎ชอบใช่ไหมล่ะ
‎เธอคือเด็กที่อยู่ในสุสาน
‎บ้านอยู่ข้างๆ สุสาน ใช่
‎คือว่า ทุกคน…
‎หมายถึงทุกคนเลยจริงๆ บอกว่าเธอเป็นแม่มด
‎รู้ไหมว่าเมื่อก่อน ‎กาวัลดอนเราจัดการกับแม่มดยังไง
‎เราจับเผา
‎สวัสดีลาก่อนคุณพี่
‎เมืองนี้ไม่ต้องการแม่มด
‎เข้าใจไหม
‎เธอเป็นภัยต่อเหล่าคนดีศรีกาวัลดอน
‎ฉันว่ามันไม่มีหรอก ‎ไอ้คนดีศรีกาวัลดอนอะไรนั่น
‎- เธอโอเคไหม ‎- ฮื่อ ไม่เป็นไร
‎รีบไปกันดีกว่า
‎แวะโดวิลล์หน่อยเนอะ เผื่อมีอะไรใหม่ๆ เข้ามา
‎ไม่ต้องรีบกลับบ้านเหรอ
‎มาดูก่อนว่ามีหนังสือดีๆ ไหม
‎(ร้านหนังสือนิทานของโดวิลล์)
‎นักอ่านคนโปรดของฉัน
‎ดีแล้วที่แวะมาวันนี้
‎เมื่อวานเพิ่งมีหนังสือชุดใหญ่มาส่ง
‎- มีเรื่องผีไหมคะ ‎- มีจ้ะ พอจะมีเล่มที่ดูน่าสนใจ
‎เทพนิยายใหม่ๆ ล่ะคะ
‎จะเรื่องไหนเธอก็อ่านจนพรุนแล้วจ้ะ โซฟี
‎แต่ฉันเจอฉบับพิมพ์ครั้งเก่าๆ ที่น่าสนใจ ‎กองอยู่ในนั้นนะ
‎เอาเลย ลองค้นดู
‎นี่อาจจะถามเว่อร์ไปนะ
‎แต่เธอเคยคิดจะลองอ่านแนวอื่นบ้างไหม
‎แบบ เลิกอ่านหนังสือเด็กน้อยน่ะ
‎เปลี่ยนไปอ่าน "โลหิตแห่งโฮมุนคิวลัส" งี้เหรอ
‎ไม่เอาละ ขอบใจ
‎ขอซินเดอเรลล่าดีกว่า
‎ดูชุดในเล่มนี้สิ
‎เจอแล้วสินะ
‎ดูลายทองปั๊มนูนนี่สิ
‎ร. ด. ช. คือใครคะ
‎ไม่ใช่คนจ้ะ เป็นสถานที่ ‎โรงเรียนแห่งความดีงามและความชั่วร้าย
‎ไม่เคยได้ยินรึ
‎- มันอยู่ที่ไหนคะ ‎- ไม่มีใครรู้
‎อาจจะต่างเวลาหรือต่างภพ
‎แต่มีตำนานกล่าวไว้
‎ที่นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของเทพนิยายแสนสนุกทั้งหลาย
‎โรงเรียนดีงาม ‎ฝึกสอนเหล่าตัวเอกฝ่ายธรรมะ
‎โรงเรียนทรามชั่ว ‎ฝึกสอนเหล่าตัวร้ายฝ่ายอธรรม
‎- เท่าที่คนเล่ากันมา ‎- คนในโรงพยาบาลบ้าน่ะสิ
‎เรื่องนั้นฉันไม่แน่ใจหรอกนะ
‎เมื่อ 20 ปีก่อน มีเด็กสาวชื่อลีโอโนร่า ‎ถูกพาตัวไปจากหมู่บ้านเรา
‎ในคืนท้องฟ้าแดงฉาน
‎หลายคนเชื่อว่าโรงเรียนต้องการตัว ‎ไปทำอะไรสักอย่าง
‎แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ
‎ไม่มีใครรู้
‎ไม่มีใครได้ข่าวอีกเลย
‎อย่างน้อยนั่นก็เป็นทางออกจากเมืองนี้ ‎เขารับนักเรียนใหม่รึเปล่านะ
‎พูดเล่นใช่ไหม
‎ใช่
‎"ถึง โรงเรียนแห่งความดีงามและความชั่วร้าย
‎ในฐานะว่าที่เจ้าหญิง ฉันปรารถนา ‎อยากเข้าสถาบันอันทรงเกียรติยิ่งแห่งนี้"
‎"ฉันขออนุญาตสาธยายคุณสมบัติที่มี
‎ซึ่งฉันเชื่อว่าทำให้ฉันเป็นผู้สมัคร ‎ที่เหมาะสมไม่เหมือนใคร
‎ตั้งแต่ยังเด็ก
‎ฉันรู้มาตลอดว่าชะตาของฉัน ‎ถูกกำหนดมาให้เปลี่ยนแปลงโลกนี้"
‎ด้วยพร้อมจะลองทุกทางเพื่อหนีจากชีวิตปัจจุบัน…
‎ขอให้มีอยู่จริงด้วยเถิด
‎โซฟีฝากความหวังอนาคตทั้งหมด
‎ไว้กับพลังของต้นอธิษฐาน
‎- ฉันเกลียดแม่เลี้ยงชะมัด ‎- อะไรนะ
‎โรงงานเปิดรับคนเพิ่ม นางจะให้ฉัน ‎ลาออกจากโรงเรียนไปทำงานหาเงินเข้าบ้าน
‎งั้นฉันจะลาออกด้วย ‎เขาฝากงานให้ฉันที่นั่นอีกคนได้ไหม
‎แล้วยังไงต่อ
‎เราก็จะเป็นชาวเมืองน่าเบื่อ ‎เหมือนคนอื่นๆ งั้นเหรอ
‎แอ็กกี้ แม่บอกไว้ว่าฉันจะต้องทำเรื่องยิ่งใหญ่
‎เรื่องที่ส่งผลสำคัญ
‎เพราะงั้นฉันจะหนีไปคืนนี้
‎เดี๋ยวนะ โซฟี ‎เธอไม่เคยออกจากกาวัลดอนด้วยซ้ำ
‎เธอไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นยังไง ‎ไม่มีใครรู้สักคน
‎นั่นแหละประเด็น
‎ถ้าฉันมัวแต่อยู่ที่นี่ ชีวิตฉันจะไม่มีอะไรเลย
‎ฉันทำใจมีชีวิตธรรมดาสามัญไม่ได้
‎ฉันไม่ยอม
‎เอ้านี่
‎จำได้ไหม
‎ฮื่อ ฉันไปเจอในห้องใต้หลังคาเมื่ออาทิตย์ก่อน
‎เห็นไหม เธอทำเรื่องที่มีความหมายไว้แล้ว
‎วันที่เธอมาเป็นเพื่อนกับฉันไง
‎ขอร้อง ถ้าไม่มีเธอฉันก็รับเมืองนี้ไม่ไหวนะ
‎ฉันจะไปคุยกับพ่อแม่เธอเอง ‎แล้วจะบอกพวกเขาว่ามันไม่ยุติธรรม
‎ฉันยอมเรียกเธอว่าราชินีโซฟีแห่งกาวัลดอน
‎ยอมให้เธอจับแปลงโฉมด้วยก็ได้
‎แค่อย่าไปไหนเลยนะ
‎- โอเค ‎- สัญญานะ
‎สัญญาจ้ะ
‎ขอบใจ
‎"ราชินีโซฟีแห่งกาวัลดอน"
‎จังหวะนั้นเอง โซฟีตัดสินใจว่า
‎เธอหมดใจจะเฝ้าคอยอธิษฐาน ‎เสกให้ชีวิตนี้ดีขึ้น
‎ถึงเวลาที่เธอต้องลุกขึ้นมาคุมชะตาตัวเอง
‎ต่อให้แปลว่าต้องผิดสัญญากับเพื่อนรัก ‎และเพื่อนเพียงคนเดียว
‎ฉันขอโทษนะ แอ็กกี้
‎แต่คำอธิษฐานบางข้อกลับทรงพลังเกินจะถอนคืน
‎(ออกจากกาวัลดอน)
‎- แล้วเธอก็จะหนีอยู่ดี ‎- แอ็กกี้ ฉันขอโทษ
‎นั่นเสียงอะไรน่ะ
‎คืนท้องฟ้าแดงฉาน เกิดขึ้นจริงแล้ว
‎โซฟี
‎นี่ เราต้องรีบหนีแล้ว
‎- แอ็กกี้ นี่คือสิ่งที่ฉันอธิษฐานไว้ ‎- ว่าไงนะ
‎โซฟี!
‎เดี๋ยวนะ
‎ฉันมาแล้ว
‎ลาก่อน กาวัลดอน!
‎ลาแล้วจ้า ความธรรมดา!
‎บ๊ายบาย ชีวิตพอเพียง!
‎แอ็กกี้ อย่า!
‎ปล่อยฉันไปเถอะ
‎ไม่มีทาง ฉันไม่มีทางปล่อยเธอ
‎ไม่นะ
‎แอ็กกี้ เรื่องเมื่อกี้เป็นเรื่องที่ดี
‎ขอโทษนะโซฟี แต่ฉันยอมเสี่ยงไม่ได้
‎ฉันยอมให้มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับเธอไม่ได้
‎จ้ะ ฉันเข้าใจ
‎โอ๊ย ตายแล้ว
‎แอ็กกี้ เรื่องนี้ดีนะ
‎ไม่ ไม่เห็นดีเลย
‎ไม่เป็นไร
‎นี่ไง มีอยู่จริงด้วย ฉันคิดถูก
‎แอ็กกี้ ดูสิ นั่นโรงเรียนดีงามแน่เลย
‎สวยจัง
‎เดี๋ยวนะ แปลว่านั่นคือ…
‎ตายแล้ว นั่นอีกโรงเรียนหนึ่ง
‎แอ็กกี้ นี่แหละที่ฉันอยากได้มาตลอด
‎แต่ฉันไม่อยาก
‎ไม่นะโซฟี เราต้องกลับบ้าน ‎แม่ฉันอยู่ไม่ได้แน่ๆ ถ้าไม่มีฉัน
‎เดี๋ยวเจ้าตัวนี้ก็พาเธอกลับไป ‎หลังจากปล่อยฉันลงที่โรงเรียนดีงาม
‎ฉันอยากให้มันพาเรากลับไปทั้งคู่
‎ไม่นะ แอ็กกี้!
‎ไม่สิ แกควรปล่อยฉันลงที่โรงเรียนดีงาม!
‎ไม่ พาฉันกลับไปนะ
‎ไม่ แกไม่เข้าใจ ฉันน่ะใฝ่ดี…
‎เยี่ยม ไอ้นกนั่นกินเสื้อเข้าไปด้วย
‎ว้าว
‎ขอจับผมหน่อยได้ไหม
‎แม่มดส่วนใหญ่ไม่ไว้ผมเจ้าหญิงสวยๆ กัน
‎ต้องกลิ่นเหมือนเค้กแน่เลย
‎ชอบกินเค้กมาก
‎- ฉันไม่ใช่แม่มด! ‎- เฮ้ย จะไปไหน
‎ไม่เอาน่า
‎ช่วยด้วย!
‎ไปต่อแถวเลย เด็กใหม่
‎- ขอโทษค่ะ ‎- ระวังหน่อย ตัวประหลาด
‎นี่ อย่านะ!
‎คุณต้องฟังฉันนะ ‎ฉันไม่ควรมาอยู่ที่นี่ ฉันใฝ่ดี
‎ให้ตาย เกลียดวันแรกเข้าเป็นบ้า
‎ฉันควรต้องได้เป็นเจ้าหญิง ไม่ใช่เป็นตัวร้าย!
‎ไม่!
‎เมื่อกี้นั่นฆ่าแฟรี่เหรอ
‎อะไรนะ
‎อุ๊ยโถ
‎หลงทางมาแน่เลย
‎ใช่ พูดแค่นั้นยังน้อยเกินไป
‎ฉันจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง
‎นี่ตัวอะไรน่ะ
‎ดูเหมือนแม่มด
‎ฉันว่าเป็นโทรลล์
‎นี่ว่าเป็นปีศาจ
‎หรืออาจเป็นลูกครึ่งหลังค่อม
‎ฉันไม่ได้หลังค่อม
‎งั้นก็ต้องหาช่างเสื้อใหม่ด่วนๆ เลย
‎ฉันจะข้ามไปโรงเรียนฝั่งนั้นยังไง
‎ดมกลิ่นก็ว่าแล้วเชียว
‎เป็นพวกทราม
‎ฟังก่อน ฉันต้องไปตามหาเพื่อน
‎ช่างเถอะ เดี๋ยวพวกแฟรี่ก็จัดการนางเอง
‎ไปกันเถอะ สาวๆ
‎อะไรล่ะ จะไปแล้ว
‎ไม่ ฉันต้อง…
‎เลิกงับซะทีได้มั้ย!
‎ทำอะไร…
‎อย่า ปล่อยฉันนะ
‎ปล่อยฉันสิ!
‎เจอกันอีกแล้ว จับมือหน่อย
‎สะอาดกว่ามือจริงอีกนะ เชื่อสิ
‎- ว่าแต่ ฉันชื่อฮอร์ท ‎- ฮอร์ทเหรอ
‎ชื่ออะไรเหมือนขากเสลด
‎ไม่เคยมีใครชมอย่างนี้มาก่อนเลย
‎พิลึกคน
‎ขอโทษนะคะ
‎ดูเหมือนคุณเป็นคนคุมที่นี่ ฉันอยู่ผิดโรงเรียนค่ะ
‎ช่างน่าทรมานใจ และเป็นไปไม่ได้
‎ถอยไป ชื่ออะไร
‎เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวฉันเดาเอง
‎คุณไม่รู้หรอก
‎โซฟี
‎จากกาวัลดอน
‎เดาถูกไหม
‎- เดาถูกเสมอ ‎- ต้องมีอะไรพลาดสักอย่าง
‎- คือฉันน่ะ… ‎- เป็นนักอ่านใช่ไหม
‎ฉันชอบอ่าน ถ้าหมายถึงอย่างนั้น
‎ไม่ใช่ นานๆ ทีจะมีผู้โชคดีจากโลกภายนอก
‎ได้รับเลือกให้เข้าเรียนสถาบันสูงส่งแห่งนี้
‎เราเรียกพวกนั้นว่า… นักอ่าน
‎เพราะทั้งชีวิตได้แต่อ่านเรื่องการผจญภัยสนุกๆ
‎ซึ่งเกิดขึ้นที่นี่
‎ทีนี้ก็ขอตัวก่อนนะ
‎มีเรื่องร้ายๆ ต้องแบ่งกายไปทำ
‎ได้เวลาออกโรง!
‎ฟังทางนี้!
‎ฟังทางนี้ ว่าที่แสบทรามทั้งหลาย!
‎เบิ่งตาแดงก่ำดวงน้อยๆ ดูซะ
‎พวกเธอจะเห็นว่ามีกำหนดหอพัก ‎และตารางเรียนอยู่ทั่วห้องโถง
‎หัดจำไว้ทั้งสองอย่างแล้วจะมีประโยชน์
‎จงทำให้ฉันภูมิใจ
‎ตายแล้ว
‎อย่าได้มาแตะตัวฉันอีก
‎ได้จ้ะ โอเค
‎พวกแฟรี่ควรจะน่ารักสิ
‎นำเกียรติมาสู่พระนาม
‎ตกนรกแน่แล้วเรา
‎มั่นใจเลยว่านรกชัวร์
‎อะไรเนี่ย…
‎- ตายโห… ‎- อ้าว สวัสดีจ้ะ
‎เจอห้องแต่งโฉมแล้วสินะ
‎เก่งมาก อกาธาแห่งกาวัลดอน
‎ขอแนะนำให้ขัดสีฉวีวรรณสักนิด ‎ก่อนเข้าปฐมนิเทศ
‎หรือจะขัดเยอะๆ เลยก็ได้
‎รู้ชื่อฉันได้ยังไง
‎เพราะฉันรอเจอเธออยู่น่ะสิ
‎ฉันคืออาจารย์โดวีย์
‎พร้อมช่วยเสมอไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหน
‎เจอคนช่วยซะที โซฟีเพื่อนฉันอยากเข้าที่นี่ค่ะ
‎- เด็กทรามนั่นน่ะรึ ไม่ได้ ‎- อะไรนะ
‎เพื่อนเธอเป็นพวกทราม
‎แต่เธอแสนดีงาม
‎งาม เพราะเราเชื่อ ‎ในอวสานดีงามแสนสุขตราบนิรันดร์
‎ทราม เพราะพวกนั้นไม่เชื่อ
‎โรงเรียนชั่วร้าย โรงเรียนดีงาม
‎- ทราม… ‎- พอ โอเค เข้าใจแล้ว
‎แต่เห็นๆ อยู่ว่าต้องมีอะไรผิดพลาด
‎คือดูสภาพฉันสิ
‎หนูจ๋า
‎คนเราไม่ได้วัดค่าความดีงาม
‎แค่จากรูปร่างหน้าตา
‎ไม่เลย ทุกอย่างขึ้นกับการกระทำของเรา
‎หากเธอมาอยู่ที่นี่ เธอต้องมีพลังแรงกล้า
‎เชื่อเถอะ ไม่มี
‎งั้นฉันพนันได้ ‎เธอแค่ต้องฝึกเรียกพลังออกมา
‎สัมผัสมันให้ได้ เพราะเวทมนตร์ไหลตามอารมณ์
‎ยิ่งอารมณ์รุนแรง เวทมนตร์ยิ่งแข็งแกร่ง
‎เรียกพลังแรงกล้าจากหัวใจ
‎บันดาลทุกอย่างได้สมประสงค์
‎ให้หนูจ้ะ
‎- คุณทำได้ยังไงน่ะ ‎- เพิ่งบอกไปไง
‎- เอางี้ ‎- จ้ะ
‎ขอบคุณนะคะที่โชว์ให้ดู
‎เล่นมายากลให้สนุกนะคะคุณนาย
‎ฉันต้องไปหาเพื่อนแล้วกลับกาวัลดอน
‎หยุด!
‎ฟังให้ดี ถ้ามีการผิดพลาดจริง
‎งานนี้จะต้องมีคนโดนเผา
‎เผาจริงไม่เผาหลอก
‎เพราะงั้นแกล้งๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรผิดพลาด ‎จนกว่าจะหาทางแก้ได้ นะจ๊ะ
‎อีกอย่าง มาแล้วก็ไม่มีทางกลับ
‎เดี๋ยว อะไรนะ
‎ใช่จ้ะ มาใส่ชุดเกราะกันดีกว่า
‎เริ่ดๆ
‎เลิศมาก ดูสิจ๊ะ
‎ขอเดานะ ไม่ชอบสีชมพูล่ะสิ
‎ไม่มีปัญหาจ้ะ
‎เรายังมีสีกุหลาบ บานเย็น แดงระเรื่อ
‎ส้มแตงโม เหลืองชบา
‎สีสันสารพัดละลานตา
‎รักงานตัวเองที่สุดเลย
‎- โซฟี! ‎- แอ็กกี้!
‎- นี่! ‎- เฮ้ย!
‎เธอได้ใส่ชุดราตรีด้วยเหรอ
‎ไปนั่งแล้วหุบปากซะ ยัยนักอ่าน
‎- เดี๋ยวสิ! ‎- มาเร็ว
‎โอเค
‎ไม่ต้องลุก
‎ไง
‎เจอกันอีกแล้ว
‎โอ๊ย หมดสิ้น
‎พ่อสั่งไว้ว่าอย่าคุยกับนักอ่าน ‎บอกว่าพวกนี้พาความซวยมาด้วย
‎เธอน่าจะเคยอ่านเรื่องพ่อฉันมั้ง ‎กัปตันฮุค
‎เรือพ่อลำใหญ่เท่น่าดูเลย
‎กินมะ เน่ากำลังดีเลยนะ
‎เชิญความสง่างามก่อน
‎- ถ้าเธอยืนยัน คลาริสซา ‎- ดีใจจังที่คิดตรงกัน
‎ยินดีต้อนรับจ้ะ นักเรียนปีหนึ่ง
‎ฉันอาจารย์โดวีย์
‎ครูใหญ่ของโรงเรียนดีงาม
‎แสนงาม!
‎และฉันคือเลดี้เลซโซ่ ‎ครูใหญ่ของโรงเรียนชั่วร้าย
‎ฆ่ามัน!
‎- โรงเรียนดีงามไม่มีผู้ชายเหรอ ‎- มีเยอะแยะไป
‎เตรียมตัวเอียนจนคลื่นไส้
‎ตามประเพณีของเรา
‎โรงเรียนผู้ชนะจากปีที่แล้ว…
‎เราอีกแล้ว ใครจะเชื่อ
‎- ใครจะเชื่อ ‎- จะให้เกียรติพวกเรา
‎ด้วยการแสดงความสามารถสมบทพระเอก
‎เชิญเหล่าสุภาพบุรุษค่ะ
‎มีแต่พวกขี้แพ้
‎โอ้โห
‎กรี๊ดเลยไหมล่ะจ๊ะ
‎ถ้าพวกนายซ้อมเต้นเสร็จแล้ว
‎- คิดจะมาสู้กันจริงจังรึยัง ‎- โอ๊ย ไม่เอา
‎ว่าไงล่ะ
‎นั่นใครน่ะ
‎เทดรอสจ๋า!
‎พ่อเขาเป็นกษัตริย์
‎เพราะงั้นเขาต้องเดี่ยวโชว์โง่คนเดียว
‎เอางี้นะ เดี๋ยวออมมือให้
‎บุก!
‎กรี๊ด!
‎แค่พ่อมีโต๊ะกลมมันจะอะไรกันนักหนา
‎พ่อคือกษัตริย์อาร์เธอร์เหรอ
‎เซ็ง
‎ว้าว
‎พยายามได้ดี ทุกคน
‎ขอดูหน่อยว่าสู้จริงจะเป็นไง ไอ้หล่อ
‎เตรียมตัวตายได้
‎เล่นมัน!
‎ไม่เอาน่า
‎จะเปิดทั้งทีต้องเอาให้ปัง
‎ได้ไงวะ ฟาวล์!
‎ไม่มีใครเห็นเหรอ หมอนั่นเล่นดาบวิเศษ
‎มันยุติธรรมตรงไหน
‎นั่นดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์
‎เอาจริง
‎เนอะ ฉันนี่มันร้ายจริงๆ
‎เวรเอ๊ย
‎ช่างมีน้ำใจดีงามที่ยอมแพ้อีกรอบ
‎บราโว่!
‎แสดงวีรกรรมได้ยอดเยี่ยม!
‎ดู…
‎- ขออภัยคุณผู้หญิง ผมเชื่อว่า… ‎- ว่าฉันไม่ควรอยู่ตรงนี้สินะ อือ รู้แล้ว
‎ไม่อยากได้ดอกไม้โง่ๆ ของนายหรอก
‎ลืมบอกไป คนธรรมดาก็หน้าตางี้แหละ
‎เขาตั้งใจจะให้ฉันย่ะ
‎คนธรรมดา
‎ข้างๆ ฉันมีที่ว่างอยู่นะ เท็ดดี้
‎บอกไว้ก่อน เธอไม่รู้ว่าฉันตั้งใจจะพูดอะไร ‎แต่ก็พยายามเดาได้ดี
‎ตัวเขากลิ่นเป็นไงเหรอ
‎เหม็นอีโก้
‎ในโรงเรียนทั้งสองนี้
‎เราจะลบความสับสนงงงวย
‎และทำให้จิตวิญญาณของทุกคน ‎บริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่เป็นได้
‎ดีบริสุทธิ์
‎หรือร้ายบริสุทธิ์
‎ว่าที่ตัวเอกและตัวร้าย
‎พวกเธอได้รับเลือก
‎ให้ปกป้องและรักษา
‎สมดุลของความดีงามทรามร้าย
‎เพราะหากเสียสมดุลนี้ไป…
‎อย่าเพิ่งเข้าเรื่องนั้นในวันพบเพื่อนใหม่ดีกว่าไหม
‎วันนี้เป็นวันแรกพบที่น่ายินดี
‎อย่าเพิ่งพูดเรื่องเพลียๆ เลยนะ
‎อีกอย่าง ฉันแน่ใจว่านักเรียนใหม่ ‎จะแสดงฝีมือได้ยอดเยี่ยม
‎แล้วก็เหมือนรุ่นพ่อแม่ ‎พวกเธอมาอยู่ที่นี่ เพราะว่า
‎โลกเทพนิยาย ‎ต้องการตัวเอกและตัวร้ายชั้นยอด
‎เพื่อสอนใจคนในโลกภายนอก
‎ให้ตัดสินใจออกค้นหาเส้นทางชีวิต
‎ดังนั้นทำตามกฎ ตั้งใจเรียน
‎และอย่าลืม นิพนธ์จะเลือกแค่นักเรียนที่เก่งที่สุด
‎ให้ไปมีการผจญภัยของตนเอง
‎แล้วถ้านกส่งเราผิดโรงเรียนล่ะ
‎หรือเกิดการผิดพลาด ‎แล้วเราต้องกลับบ้านกันทันที
‎ไม่มีอะไรผิดพลาดไปได้ ‎ในโรงเรียนแห่งความดีงามและความชั่วร้าย
‎ขอให้เป็นภาคเรียนที่ดีนะ
‎นักเรียนทุกคน ไปรายงานตัวที่หอพัก
‎เยี่ยม
‎คนดีไม่ร่วมห้องกับคนร้าย
‎รีน่า ฝากบอกพวกแฟรี่ ‎ให้มาเอากระเป๋าฉันไปหน่อย
‎ฉันจะย้ายห้อง
‎แต่ฉันคงคิดถึงเธอแย่
‎พยายามอย่าทำห้องพังล่ะ
‎ฝันดีนะ คนทราม
‎นี่!
‎อย่าสิ พวกเธอไม่เข้าใจ ฉันต้องไปหาเพื่อน
‎บอกแล้วว่านางได้อยู่หอเรา
‎ขอเดานะ
‎ชื่อเบลล์ อนาสตาเซีย หรือน้องชูการ์พลัม
‎ที่จริงฉันชื่อโซฟี
‎เธอสองคนมีมารยาทหน่อย
‎ขอต้อนรับสู่ห้อง 66
‎ฉันชื่อด็อท ลูกสาวของโรเบิร์ต ดี เรโนลต์
‎- โรเบิร์ต… ‎- ฮัลโหล
‎นายอำเภอแห่งน็อตติ้งแฮมไง
‎ไม่เป็นไร คือพ่อก็ไม่ได้ดังเว่อร์อะไร
‎ใช่ มีใครเคยได้ยินชื่อโรบินฮู้ดบ้าง
‎เรียนประวัติศาสตร์มั่ง ยัยแป้งฟู
‎เอาเถอะ นั่นอนาดิล
‎และสาวสวยเจิดจ้าคนนี้คือเฮสเทอร์
‎นอนข้างฉันก็ได้นะ โซฟี
‎เป็นชื่อตัวร้ายที่ตลกดีนะ
‎อย่ามา
‎- นางใช่ตัวร้ายที่ไหน ‎- ไม่ใช่อยู่แล้ว
‎ดูฉันสิ
‎ฉันเหมือนแม่มดเหรอ
‎เหมือนโทรลล์มั้ย ‎หรือเหมือนยายแก่น่าเกลียดนั่นตรงไหน
‎ยายแก่นั่นแม่ฉัน
‎โอเค อย่าก้มไปมอง อกาธา
‎แค่คิวปิดเองน่ะ อย่าโง่
‎โอเค อย่าปอดแหกสิ
‎อย่าปอดแหก
‎เธอทำได้
‎หวัดดีจ้ะ
‎นักเรียนไม่ได้รับอนุญาตให้เดินบนขอบตึก
‎เตรียมรับการลงทัณฑ์!
‎นึกว่ากาวัลดอนโหดแล้วนะ
‎เอาละ ยัยเจ้าหญิง มีอะไรสำคัญนักหนา ‎ถึงต้องลากฉันขึ้นมาถึงนี่
‎ฉันใส่ส้นสูงอยู่นะ
‎พวกนักอ่าน
‎พวกเขายืนกรานว่าไม่ควรจะอยู่ในที่ของตัวเอง
‎แล้วก็ฉันก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลจริงๆ
‎เรื่องเดียวที่รู้สึกไม่ชอบมาพากล
‎คือการตัดสินใจของท่านอธิการ ‎ที่จะรับสองคนนั้นตั้งแต่ต้น
‎ถ้าเขาพลาดจริงๆ ล่ะ
‎ถ้าเขาส่งพวกนางผิดโรงเรียนจริงๆ
‎แล้วเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นมาจะทำยังไง
‎เขาไม่มีวันยอมรับหรอก
‎เขาจะโทษเราคนใดคนหนึ่ง ‎เพื่อรักษาหน้าตัวเอง
‎แล้วเธอก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ไม่มีอะไรผิดพลาด ‎จะว่าไป ฉันนึกว่าเธอจะดีใจ
‎ฉันเจอเด็กไม่เอาไหนอีกคนแล้ว
‎โซฟีแห่งกาวัลดอน
‎อะไรนะ ไม่ หมายความว่ายังไง
‎ขอร้อง ฝ่ายร้ายไม่ชนะอะไรเลย ‎มาสองร้อยกว่าปีแล้ว
‎ก็เฉียดอยู่หลายครั้ง
‎แค่เฉียดยังไม่พอ!
‎ฉันต้องเข็นนักเรียนหนักเป็นสองเท่า
‎เพราะโลกที่อธรรมไม่ทรงพลังเท่าธรรมะ
‎เป็นโลกที่เสียสมดุล
‎เอาละ ขอตัวก่อน
‎งานฉันอย่างเยอะ
‎เลซโซ่!
‎อย่ามายุ่งกับโซฟี แม่มดน้อย
‎เพื่อนเธอต้องทำตามโชคชะตา
‎ตอนนี้เขาเป็นของฉันแล้ว
‎เธออยู่ไหนน่ะ โซฟี
‎ฉันว่าแม่เธอต้องสวยจากภายในแน่ๆ
‎ฉันแค่ต้องข้ามไปอีกโรงเรียนหนึ่ง ฉันดีงามน่ะ
‎ใช่สิ งามกลบความร้าย
‎ฉันไม่ได้ร้าย!
‎ใช้วิทยาศาสตร์ตัดสินกันดีกว่า
‎ถ้าดีงามจริง ตกไปพวกแฟรี่ต้องมาอุ้ม
‎แต่ถ้ากระแทกหินกะโหลกแตกตายอนาถ
‎ก็ถือว่าร้าย
‎เอาข้อสอง เอาแบบข้อสอง
‎นางเป็นตัวร้ายแน่ๆ นางแค่ยังไม่รู้ตัว
‎ไม่นะ ฉันใฝ่ดี
‎งอแงเหมือนพวกดีงามเลย
‎กลิ่นก็เหมือนพวกดีงาม
‎ผมก็เหมือนพวกดีงาม
‎หรือเคยเหมือน
‎เฮ้ย!
‎เรื่องผมแตะไม่ได้!
‎อยากพิสูจน์ว่าฉันดีงามใช่มั้ย ‎เอากระจกมาส่องสิ
‎ยายแก่!
‎บอกแล้ว นางมารร้ายชัดๆ
‎โซฟี!
‎แอ็กกี้!
‎แอ็กกี้ ไง
‎- มาเร็ว ‎- เดี๋ยว เราจะไปไหนกัน
‎พาเธอไปจากที่นี่น่ะสิ
‎- ดี ‎- ไม่ดีเลย
‎มีตัวอะไรสักอย่างตามล่าเธออยู่
‎ฉันเห็นกับตา
‎โอเค เราต้องจบเรื่องตรงนี้ละ
‎แอ็กกี้ อย่า! มันไม่คุ้มหรอก
‎มาเร็ว
‎แผนของอกาธานั้นง่ายมาก
‎หาท่านอธิการให้เจอ
‎และยื่นคำร้องขอออกจากโรงเรียน ‎ต่อท่านอธิการโดยตรง
‎ติดแค่ปัญหาเรื่องเดียว
‎จะเข้าไปยังไง
‎เขาเดินขึ้นมาบนนี้แน่ๆ ฉันเห็น
‎นี่! เปิดให้เราหน่อย!
‎เยี่ยม
‎ตอนนี้ก็ติดอยู่บนนี้แทน
‎พวกเธอพร้อมรับมือกับ ‎สิ่งซึ่งรออยู่ในเงามืดหรือไม่
‎อกาธาส่งเสียงเข้าไปในความมืดมิด
‎สวัสดีค่ะ
‎แต่ไม่มีเสียงขานรับ
‎นั่นใครน่ะ
‎โซฟีค้นพบว่าที่นี่มีหนังสือเรียงรายสูงจรดเพดาน
‎เต็มไปด้วยเรื่องเล่าจากทุกมุมโลก
‎เราได้ยินเสียงแกบรรยายนะยัยเพี้ยน
‎ถ้าพยายามจะขู่ให้เรากลัว ไม่ได้ผลหรอกนะ
‎สองสาวได้ยินเสียงขูดขีดในเงาทะมึน
‎พวกเธอค่อยๆ เดินเข้าไป
‎ถามจริงเลยนะ
‎เสียงมาจากปากกาขนนกโง่ๆ แค่นี้เอง
‎โซฟี อย่า!
‎อย่าได้แตะต้อง!
‎ไม่เคยมีนักเรียนคนไหนขึ้นมาที่หอคอยนี้ได้เลย
‎นึกแล้วว่าเธอสองคนเป็นคนพิเศษ
‎นิพนธ์เริ่มเขียนเรื่องของพวกเธอ
‎ตั้งแต่ก่อนมาถึงโรงเรียนนี้แล้ว
‎เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้สับสนมาก
‎ทำไมเธอสองคนถึงอยากกลับบ้านนัก
‎เขาอยากกลับ ฉันไม่อยากค่ะ
‎โซฟี ฉันต้องพาเธอออกไปจากที่นี่
‎สาวๆ ฉันยืนยันได้ ‎เธอสองคนอยู่ที่นี่ปลอดภัยแน่
‎พวกเราภาคภูมิใจกับการปกป้องเหล่านักอ่าน
‎จริงเหรอ แล้วไอ้หอคอยเลือดหมุนติ้ว
‎ที่ฉันเห็นว่าหมกมุ่นกับโซฟีล่ะ
‎แหม ที่นี่มีวิญญาณร่อนเร่ ‎และเวทมนตร์ส่วนบุคคลเตร่ทั่วไปหมด
‎ฉันเองยังตามไม่ทัน
‎ฉันว่าโซฟีกำลังตกอยู่ในอันตราย
‎เพราะงั้นก็น่าเสียดาย ‎แต่เราไม่อาจคอยทอดหุ่ยตรงนี้
‎ระหว่างที่คุณฝึกเราเป็นเทพนิยายงี่เง่าอะไรงั้น
‎นักเรียนที่จบจากที่นี่ ‎ใช้ชีวิตผ่านเหตุการณ์จริงที่เปลี่ยนโลก
‎ซึ่งกลายเป็นเรื่องราวที่เปลี่ยนโลก
‎คุณกำลังจะพยายามบอกว่าสโนว์ไวท์
‎ซินเดอเรลล่า ‎กับแจ็คผู้ฆ่ายักษ์เป็นเรื่องจริงเนี่ยนะ
‎จริงเหมือนเฮอร์คิวลิส
‎และซินแบด
‎และเอลซิด
‎และผู้กล้าทุกคนที่เคยต่อสู้กับอำนาจชั่วร้าย
‎เราจะสอนให้พวกเธอทำตามโชคชะตา
‎และนั่นเป็นสิ่งที่ฉันอยากเรียนค่ะ ‎แต่คุณส่งฉันไปผิดโรงเรียน
‎ฉันควรต้องอยู่โรงเรียนดีงาม
‎คุณทำพลาดนะ
‎อาจารย์
‎อ้อ ฉันอาจจะพลาดจริง ‎แต่เธอก็ต้องพิสูจน์ตัวเองก่อน
‎ทำไมล่ะ ถ้ามันเป็นความผิดคุณ
‎เพราะเมื่อนิพนธ์เขียนเรื่องลงไปแล้ว
‎มีแต่นิพนธ์เท่านั้นถึงจะหักมุมเปลี่ยนเนื้อหาได้
‎ไร้สาระที่สุด
‎เราจะเปลี่ยนใจมันได้ยังไงกัน ‎มันมีหัวใจรึเปล่าก่อน
‎มันมีนะ
‎และจริงๆ ก็มีทางนี้แค่ทางเดียว
‎อะไรคือหนึ่งสิ่งซึ่งความชั่วร้ายไม่อาจครอบครอง
‎และความดีงามไม่อาจขาดไปได้
‎ฉันรู้ กาลเทศะ
‎ปราสาท
‎ผมสวยๆ หรือว่าม้า
‎รักแท้
‎ซึ่งตามธรรมเนียมจะก่อเกิดในรูปของจุมพิต
‎เท่ากับจะบอกว่า…
‎ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะพูดจริงๆ
‎ถ้าโซฟีได้จูบกับรักแท้
‎นั่นจะพิสูจน์ต่อเจ้าปากกา ‎ว่าคุณพลาดเรื่องพวกเราใช่ไหมคะ
‎ถ้าคนจากโรงเรียนฝ่ายร้ายได้จุมพิตรักแท้
‎นั่นจะเปลี่ยนทุกอย่าง
‎- ฉันจะได้อยู่ต่อและย้ายโรงเรียนได้ใช่ไหม ‎- โซฟี!
‎ฉันต้องการสิ่งนี้มาตลอดชีวิต แอ็กกี้ ‎ฉันกลับไปกาวัลดอนไม่ได้
‎กลับไปใช้ชีวิตเดิมไม่ได้
‎ฉันจะไม่ได้โอกาสนี้อีกแล้ว
‎ขอร้อง ให้ฉันลองเถอะ
‎ฉันจะลองคิดดู
‎เยี่ยม
‎งั้น… คงต้องรีบหาเจ้าชายสักคนมาจูบให้ไว
‎แต่อย่าลืมนะ นักอ่านที่รัก
‎ไม่มีจุมพิตใดได้มาโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน
‎แปลว่าอะไร
‎อรุณสวัสดิ์จ้ะคนดี อรุณเบิกฟ้า!
‎เหลืออีกสองอาทิตย์จะถึงงานแรกของเทอมนี้ ‎งานราตรีแสนงาม
‎พวกเธอยังมีบทเรียนต้องศึกษาอีกมาก
‎- อรุณสวัสดิ์จ้ะ ‎- อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‎อรุณสวัสดิ์จ้ะ อกาธา
‎ตื่นได้แล้ว ไอ้เด็กสันหลังยาว!
‎(ตัวเลือกจูบรักแท้ของโซฟี)
‎นั่นใครน่ะ
‎- ผมเข้มๆ ‎- ทริสตัน
‎ฉันได้กุหลาบของเขาล่ะ
‎หวังว่าเขาจะเชิญฉันไปงานราตรีแสนงาม
‎ต้องมีหนุ่มชวนไปงาน ไม่งั้นถือว่าสอบตก
‎แล้วเราไม่อยากจะสอบตก
‎สอบตกสามครั้งเท่ากับโดนไล่ออก
‎เขาจะให้กลับบ้านเหรอ
‎เปล่า
‎เขาจะสาปให้เรากลายเป็นอย่างอื่น
‎เช่นกาน้ำชาพูดได้
‎หรือหนู
‎หรืออะไรที่แย่กว่านั้นมาก
‎เดี๋ยว โดนสาปชั่วนิรันดร์เลยเหรอ อะไรเนี่ย
‎เสริมเหียก!
‎ทำไมเราถึงอยากจะหน้าเหียก
‎ฮอร์ท! ตื่น!
‎เพราะขู่เด็กให้ร้องไห้ได้
‎ผิด
‎นั่นเป็นแค่ของแถม
‎ทำไมเราจึงอยากดูน่ารังเกียจ ‎ชวนคลื่นเหียน
‎ฉันก็สงสัยเหมือนกัน
‎การไม่ใส่ใจรูปร่าง
‎ทำให้เราต้องใช้ปัญญา
‎ความเหียกคือเสรีภาพ!
‎ฟันเพิ่งหลุดจากปาก
‎มันน่ารังเกียจ แต่ฉันไม่สน
‎นั่นคือพลัง!
‎(ศาสตร์เสริมเหียก)
‎มาเลยจ้ะสาวๆ
‎ฉันคืออาจารย์อเนโมนี
‎ฉันจะมาสอนทุกคน
‎ให้เป็นสตรีผู้ทรงพลังอย่างแท้จริง
‎ผ่านความสวย
‎รอยยิ้มของกุลสตรีเทียบดั่งดาบคม
‎ในศึกแห่งชีวิตและการค้นหารักแท้
‎ดังนั้น หยิบกระจกขึ้นมา
‎โจมตีเลย
‎- สวยจ้ะ รีน่า ‎- ขอบคุณค่ะ อาจารย์
‎สง่าแท้ เบียทริกซ์
‎ขอโทษนะคะ นี่มันรู้สึกว่าไม่ใช่มากๆ
‎รอยยิ้มเนี่ยนะ ติดอาวุธให้พวกเราด้วยวิธีนี้เหรอ
‎รอยยิ้มเป็นแบบทดสอบที่จำเป็น ‎ในการผ่านวิชานี้
‎ดังนั้น ยิ้มให้ฉันดูหากไม่อยากสอบตก
‎ยิ้มเหรอ
‎รู้สึกไม่ปลอดภัยค่ะ
‎เดี๋ยว นั่นอะไร
‎สอบตกครั้งหนึ่งไง นักอ่าน
‎ให้ฉันตกเพราะยิ้มไม่เก่งเนี่ยนะ
‎ใช่
‎มาเรียนกันต่อ
‎ทีนี้ มาลองดื่มแล้วดูกันว่า
‎เธอจะขี้เหร่อย่างทรงพลังได้แค่ไหน
‎นักอ่าน
‎เชิญก่อน
‎ไม่ ฉันไม่อยากขี้เหร่
‎นั่นไม่ใช่ตัวตนของฉัน
‎ยังไม่ใช่ ฮอร์ท!
‎ครับผม อาจารย์แมนลี่
‎ขอโทษทีนะ
‎แต่ไม่ต้องห่วง เธอจะสวยในสายตาฉันเสมอ
‎ชื่ออกาธาใช่ไหม
‎- หวัดดี ‎- ขอนั่งด้วยได้ไหม
‎- ได้สิ ‎- เยี่ยม
‎ถ้าอยากนั่ง
‎ฉันชื่อเกรกอร์
‎เกรกอร์ ชาร์มมิ่ง
‎ลูกเจ้าชายน่ะ
‎จะพยายามไม่หว่านเสน่ห์มากไป
‎- ฉันอกาธา ‎- ได้ข่าวว่าเธอไม่อยากมาอยู่ตรงนี้
‎ฉันก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน
‎- ไม่อยากเหรอ ‎- ฉันไม่เหมาะจะเกิดมาเป็นเจ้าชาย
‎ไม่ใช่ตัวตนของฉันเลย
‎ฉันอยากทำอะไรรู้ไหม ‎อยากเปิดร้านขายของชำ
‎- เดี๋ยว เอาจริง ‎- จริง
‎ฉันชอบอาหาร แต่จะไม่ขายเนื้อสัตว์นะ ‎เพราะทนเห็นเลือดไม่ได้
‎วันนี้เลยโดนปรับตก ‎ดวลกันแล้วโดนปลายดาบบาด
‎ขอโทษนะ โดนบาดนิดเดียวก็ตกแล้วเนี่ยนะ
‎ไม่เชิง
‎ฉันเห็นเลือดแล้วเป็นลมทั้งที่ใส่เกราะหนัก
‎ฉันอยู่บนยอดเขา
‎เลยกลิ้งตกเขาไป
‎แล้วชนทุกคนที่ขวางทางล้มไปด้วย
‎เหมาะกับการเปิดร้านของชำสุดๆ
‎ฉันว่าทำอะไรแล้วมีความสุขที่สุด ‎ก็ควรทำนะ เกรกอร์
‎ขอโทษนะ เกรกอร์ ขอตัวก่อนได้ไหม
‎ได้ แล้วเจอกัน อกาธา
‎ขอบใจ
‎- โดนเล่นงานมาเหรอ ‎- ใช่
‎จากลูกอ๊อด
‎ในวิชาเสริมเหียก
‎ฉันตกวิชาเสริมสวย
‎ตกส่วนไหนน่ะ
‎ยิ้ม
‎ยิ้มเนี่ยนะ
‎ช่างมัน ฉันหาเจ้าชายให้เธอจูบได้ละ
‎ฉันเจอรักแท้ของฉันแล้ว เทดรอส
‎เราสื่อใจกันได้ตั้งแต่วินาทีที่สบตากัน
‎อีกอย่าง ดูจากภาพลักษณ์แล้วก็เข้ากันได้
‎เอ่อ น่าเสียดาย เบียทริกซ์เอาเขาไปแล้ว
‎คิดว่านางสวยกว่าฉันเหรอ
‎ฉันแค่จะบอกว่า ‎เราต้องหาคนที่พร้อมจะจูบได้ตอนนี้
‎อธิการบอกว่าต้องเป็นจูบแห่งรักแท้
‎โซฟี จูบก็คือจูบ
‎จริงดิ
‎เห็นมะ ไม่เกิดอะไรขึ้น
‎ต้องเป็นรักแท้
‎เอาสนุกไม่ผูกพันได้นะ
‎น่ารักละเกิน
‎เอานี่ไปให้เขา ‎บอกด้วยนะว่าฉันแสนดีมีน้ำใจแค่ไหน
‎อย่าทำตัวพิลึกละกัน
‎เธอรู้นี่ ไม่ต้องเล่าเรื่องแมวเธอนะ
‎- ก็ได้ ‎- ก็ดี
‎แค่ให้เขาสนใจก็พอ ที่เหลือฉันจัดการเอง
‎อย่ามาพิง!
‎คุณเป็นใครคะ
‎ฉันคือโนมแห่งป่าน้ำเงิน
‎ฉันนึกว่าพวกโนมจะต้องตัวเตี้ยๆ
‎ฉันก็นึกว่าเจ้าหญิงจะต้องน่ารัก
‎ยินดีต้อนรับ นักเรียน ล้อมวงเข้ามา
‎ทุกคนต้องลงชื่อ ‎ฉันจะได้รู้ว่าใครรอดใครร่วง
‎ไง คนธรรมดา
‎ฝึกอ่านใจไปถึงไหนแล้ว
‎อ้อ ไม่ เรื่องนั้นขอโทษนะ นั่นฉัน…
‎ตอนเพิ่งมาถึงฉันก็รับไม่ทันนิดนึง
‎ใช่ ที่นี่บางทีก็รับไม่ไหว
‎แต่ไม่เคยเจอเจ้าหญิงห้าวใส่แบบนั้นมาก่อน
‎ที่จริงน่าประทับใจมาก
‎ปกติทุกคนจะยิ้มแล้วกระพือขนตาใส่งี้เหรอ
‎ใช่ ซึ่งก็น่าเบื่อมาก ‎เพราะงั้นขอบคุณที่เธอไม่น่าเบื่อ
‎ไม่ ที่จริงฉันเป็นคนน่าเบื่อมาก
‎คนเดียวที่ไม่คิดงั้นคือแมวฉัน
‎ไม่สิ ฉัน…
‎เขาบอกว่าแมวดูคนเก่งนะ
‎- คนพูดเหรอ ‎- อีกหน่อยจะพูด
‎ในเมื่อฉันพูดไปแล้ว
‎ฉันเป็นคนดังที่นี่ไง
‎เจ้าชายเทพนิยายอันดับหนึ่งน่ะนะ
‎ฉันว่าถ้านายขึ้นเป็นกษัตริย์
‎เขาน่าจะต้องหามงกุฎใหญ่กว่าเดิม
‎เพราะหัวนายยัดอีโก้จนพองหมดละ
‎แจ๋ว
‎จดหมายนี้ของนาย
‎- เหรอ ‎- ไม่ได้มาจากฉัน
‎มาจากโซฟีเพื่อนฉัน
‎แม่มดที่ผมสวยๆ น่ะนะ
‎เปล่า เขาไม่ใช่แม่มด ‎เขาแค่ถูกส่งไปผิดโรงเรียน
‎เรื่องแบบนั้นไม่เกิดขึ้นที่นี่ คนธรรมดา ‎เพื่อนสับขาหลอกเธอแล้วล่ะ
‎กรณีนี้ผิดจริงๆ
‎เชื่อฉัน เพื่อนฉันเป็นเจ้าหญิงของแท้
‎ว่าแต่ ฉันชื่ออกาธา
‎อกาธา
‎ค่อยยังชั่ว
‎เพราะเธอไม่ธรรมดาแน่ๆ
‎ในทางที่ดีนะ
‎โอเค มาเร็วทุกคน มา ล้อมวง
‎เลิกพูดพล่ามทำเพลง
‎ฉันคือยูบา ‎ผู้เชี่ยวชาญการเอาตัวรอดในป่าของโรงเรียน
‎ฉันอยู่ในป่ามาเป็นร้อยปีและยังไม่เคยตาย
‎อย่างน้อยก็
‎ยังไม่เคยตายแล้วจำได้ว่าตาย
‎มุกพวกโนมน่ะ
‎โอเค งั้นเดินทางบันเทิงกันเลย
‎เอาละ มาเปิดประตูก่อน
‎ไปเลย
‎จงเปิด
‎จงเปิดประตูสู่ป่า!
‎ขอบคุณ
‎ตามฉันมา ทุกคน
‎เราจะไม่รอดจากการผจญภัยใดๆ ‎ถ้าเอาตัวรอดในป่าไม่ได้
‎ป่าน้ำเงินจะช่วยฝึกให้นักเรียน ‎พร้อมรับภัยที่อาจต้องเผชิญ
‎นี่
‎ไง
‎เกรกอร์ หน้าผากไปโดนอะไรมา
‎เมื่อเช้านี้สอบตกวิชาขี่ม้าขาว
‎ปรากฏว่าฉันไม่เก่งเรื่องม้าเลย
‎คิดว่าอาจจะต้องไปตัดแว่นด้วย
‎ยิ่งคิดยิ่งอยากเปิดร้านขายของชำ
‎อย่ายุ่งกับเทดรอส ยัยโง่
‎เขาเป็นของฉันย่ะ
‎ไงจ๊ะ
‎มาเร็ว
‎ทุ่งดอกแพนซีแสนสวย
‎แต่อย่างที่รู้จากเทพนิยาย
‎บางครั้งก็เป็นสวยสังหาร
‎ต้นอะไรเขี้ยวคม
‎ถ้าเอามาทำช่อดอกไม้งานแต่ง ‎ก็อย่าไปเผลอรับเข้าล่ะ
‎มุกโนมอีกแล้ว
‎เอาละ
‎ไม่เป็นไรนะ เกรกอร์
‎มันกัดนายไม่ได้หรอก นายไม่เป็นไร
‎ฉันเกลียดที่นี่จริงๆ
‎มาเร็ว! ตามมา
‎นี่เป็นส่วนที่ยูบาชอบที่สุด
‎สวนฟักทอง
‎กลางวันดูไร้พิษสง
‎แต่ยามกลางคืน
‎กลายเป็นโลกสุดสยองซึ่งรีปเปอร์จะมาล่า
‎ดื่มเลือด
‎และตัดแขนขาไปขายแลกเงิน
‎รีปเปอร์เหรอ มันตัวอะไรกัน
‎ก็เป็นอย่างเจ้านี่
‎นั่นแค่หุ่นไล่กา
‎แล้วแพนซี่ก็เป็นแค่ดอกไม้ไง
‎อย่าลืมนะ มีเพียงสิ่งทรามร้ายที่สุด ‎จึงจะแฝงตัวเป็นสิ่งดีงามได้
‎- ฉันต้องกลับ ‎- คิดงั้นไม่ดีแน่ๆ
‎ปล่อยฉันนะ
‎เกรกอร์ อย่า!
‎นายตกไปแล้วสองครั้ง!
‎เกรกอร์!
‎เกรกอร์ เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรนาย
‎- ไม่เอาน่า กลับมาเถอะ ‎- ฉันอยู่ได้
‎ช่วยด้วย!
‎อกาธา!
‎เกรกอร์
‎ตัวร้ายทุกคนมีความสามารถพิเศษ ‎ที่ฝึกจนกลายเป็นอาวุธทรงพลัง
‎เพื่อเอาชนะอริ
‎อริคืออะไรครับ
‎ศัตรูคู่อาฆาต
‎เรื่องของเธอจะไม่จบ ‎จนกว่าคนใดคนหนึ่งจะถูกกำจัด
‎ทีนี้ อยากให้แต่ละคนทำให้ฉันอึ้ง
‎กับอะไรก็ตามที่เชื่อว่า ‎เป็นความสามารถพิเศษของตัวเอง
‎ฮอร์ท เธอก่อนเลย
‎ผมฝึกพลังมนุษย์หมาป่ามาในวิชาคาถาสาป
‎ดูนะ
‎โอเค
‎รอบหน้าถ้าต้องการ ‎มนุษย์หมาป่าผอมๆ ขนเส้นเดียว
‎ฉันจะเรียกใช้เธอ นั่งซะ
‎ด็อท ช่วยบอกหน่อยว่าทำได้ดีกว่านี้
‎ดูนะ
‎วางยาพิษไว้รึเปล่า
‎ก็อาจวางได้
‎อย่างน้อยก็ดีกว่าขนเส้นเดียว
‎เอามาฝึกต่อได้
‎โซฟี
‎คนที่ดีงามจริงๆ จะเรียกสัตว์มาจากป่าได้
‎- เมื่อก่อนฉันเคยเรียกเพื่อนกระรอกมา ‎- โอ๊ย พอเถอะ
‎เรียกหน้าผามาโดดชีวิตจะง่ายกว่ามั้ย
‎เธอนั่นแหละ ‎ไปหาคนอื่นระบายปมเรื่องแม่ใส่ซะสิ
‎อย่าปากดีพูดถึงแม่ฉัน
‎เธอไม่ได้รู้จักแม่เลย
‎ฉันรู้ว่านางเก่งเลิศ ‎อุตส่าห์เลี้ยงเธอมาเป็นนักพล่ามคลั่งๆ ได้
‎ฉันเกลียดแก นังตัวประหลาด
‎เกลียดทุกอย่างที่แกเชื่อมั่น
‎นั่นยิ่งพิสูจน์ใหญ่เลยว่าฉันอยู่ผิดโรงเรียน
‎อยากออกไปจากที่นี่เหรอ เจ้าหญิง
‎ทักษะพิเศษของนังพล่ามคลั่งๆ คนนี้ยินดี
‎ช่วยกำจัดเธอไปตลอดกาล
‎งานนี้สนุกแน่
‎โซฟี ระวัง
‎ระวังด้วย นักอ่าน เกือบไปแล้วนะ
‎ใช้ทักษะบ้างสิ
‎ฉันไม่รู้ว่ามีทักษะอะไร
‎เพื่อนกระรอกไง โซฟี เรียกเพื่อนกระรอกมา!
‎ช่วยด้วย ช่วยที!
‎สงสัยแม้แต่กระรอกก็ยังไม่ชอบหน้า
‎เจ้าหญิงน่าสมเพชเอ๊ย
‎แม่จะช่วยให้หมดทุกข์
‎ฆ่ากันตายแน่!
‎ไม่!
‎อย่า!
‎โซฟี เธอยังไม่ได้รับอนุญาตให้ฆ่าใคร ‎จนกว่าจะเรียนจบ
‎เรียกมันไปเสีย
‎พอแล้ว!
‎โอ๊ยตาย
‎ราฟาล
‎เธอทำได้… มหัศจรรย์มาก
‎โซฟี
‎ถอยไป!
‎เฮสเทอร์!
‎ไม่เป็นไรนะ โอเคแล้ว
‎เธอไม่เป็นไรหรอก หายใจสิ
‎เธอไม่เป็นไร เดี๋ยวก็โอเค
‎นั่นใครน่ะ ราฟาลคือใคร
‎อย่าได้พูดชื่อเขาขึ้นมาอีก
‎อย่าพูดกับใครนอกจากฉัน
‎เขาเป็นใคร แล้วเขารู้จักฉันได้ยังไง
‎เขาคือน้องชายของท่านอธิการ
‎ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นผู้เก่งกาจที่สุด ‎ในโรงเรียนของเรา
‎ฝ่ายร้ายไม่เคยเอาชนะฝ่ายดีได้ ‎ตั้งแต่เขาหายตัวไป
‎แต่ไม่รู้ยังไง ‎พลังของเธอดึงดูดความสนใจของเขา
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีพลัง ‎ฉันไม่ต้องการพลัง ฉันต้องการ…
‎เลิกงอแงซะที!
‎เรื่องที่เธอเพิ่งทำในห้องเรียน
‎คือข้อพิสูจน์ว่าเธออยู่ถูกที่แล้วแน่ๆ
‎เราจะเป็นอะไรไม่สำคัญ
‎สำคัญที่เราทำอะไร โซฟี
‎ไปได้
‎ห้ามบอกใครทั้งนั้น
‎ถ้าราฟาลมาหาเธออีกต้องบอกฉันทันทีนะ
‎ไปสิ
‎ถ้านั่นคือคนที่ถูกเลือก ราฟาล…
‎ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อนำส่งเธอให้คุณ
‎ที่รัก
‎ไม่จ้ะ
‎แน่นอน พวกเราไม่เกลียดใคร
‎ทรามร้ายจ้องเกลียดชัง
‎ดีงามมีแต่รัก
‎ทรามร้ายจะโจมตี
‎ดีงามจะป้องกัน
‎ชิเนน ฝ่ายดีได้รับอนุญาตให้โจมตีตอนไหนบ้าง
‎ไม่มีค่ะ ฝ่ายดีทำได้แค่ป้องกัน
‎ถ้าฝ่ายดีโจมตีก่อน ‎เราจะไม่ดีงามตามคำจำกัดความอีกต่อไป
‎ถูกต้องที่สุด
‎พวกคุณทำอะไรกับเขา
‎ว่ายังไงนะจ๊ะ
‎เกรกอร์สอบตกสามครั้ง
‎แล้วเขาก็หายตัวไป ‎พร้อมกับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
‎พวกคุณสาปเขาเป็นอะไร
‎เราต้องเคารพกฎของโรงเรียนนี้
‎ไม่มีข้อยกเว้น
‎สาวๆ จ๋า อย่างที่บอกไว้
‎ฝ่ายร้ายมีอาวุธมากมาย แต่เรา…
‎เรามีเหล่าสรรพสัตว์
‎สัตว์บกเอย สัตว์น้ำเอย
‎ดังนั้นวันนี้ฉันขอนำเสนอ
‎ปลาอธิษฐาน
‎สหายที่ทอประกายอยู่ใต้น้ำ
‎ผู้ซึ่งเข้าใจเรา ‎และเข้าใจความปรารถนาลึกล้ำของเรา
‎เพราะเขาเคยเป็นนักเรียนที่นี่รึเปล่า
‎พอเลย
‎ใช่ว่าทุกคนจะคู่ควรกับเทพนิยายของตัวเอง
‎แต่อย่างน้อยเขาเหล่านั้นยังเป็นส่วนหนึ่ง ‎ในอวสานแสนสุขของคนอื่นได้
‎สาวๆ หากความปรารถนาแรงกล้าพอ
‎ปลาอาจเสกให้กลายเป็นจริงได้
‎ใครจะเริ่มก่อนจ๊ะ
‎ฉันค่ะ!
‎คิโกะ
‎นั่นทริสตัน! เขารักฉัน
‎ขอลองบ้าง
‎ถอยไป คิโกะ!
‎ถอย หลบไปสิ
‎เทดรอส
‎เราดูเหมาะสมกันที่สุด
‎งานราตรีแสนงาม
‎สัปดาห์หน้าในงานนั้น ‎พวกเธอหลายคนอาจได้รับจูบแรก
‎อกาธา
‎ตาเธอจ้ะ
‎อธิษฐานอะไรก็ได้เหรอ
‎อะไรก็ได้ที่ใจปรารถนามากที่สุด
‎ฉันปรารถนาบ้าน ขอให้เราทุกคนได้กลับบ้าน
‎ทำอะไรน่ะ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎พอแล้ว อกาธา หยุดเถอะ
‎ฉันปล่อยไม่ได้!
‎ถอยไป!
‎ฉันสอบตกมาร้อยปีแล้ว
‎เสกคำอธิษฐานให้คนอื่นมาร้อยปี
‎เธอเป็นคนแรกที่อธิษฐานปล่อยฉัน
‎อธิษฐานให้ฉันได้กลับบ้าน
‎ขอบคุณนะ
‎หนีไป! หลบเร็ว!
‎หนี!
‎อกาธา หนีออกมา!
‎ลุกขึ้น
‎ลุกสิ
‎เกรกอร์เหรอ
‎ไง เกรกอร์
‎- อย่าเข้าไป ถอยมานี่ ‎- เกรกอร์!
‎เกรกอร์ ไม่รู้ฉันจะช่วยได้ไหม
‎แต่ถ้าช่วยได้ ฉันจะทำ
‎ฉันช่วยเอง!
‎ไม่ต้องกลัว อกาธา!
‎ไม่เป็นไรใช่ไหม
‎ทำอะไรลงไป นั่นเพื่อนฉัน!
‎มันจะฆ่าเธออยู่แล้ว ฉันช่วยชีวิตเธอไว้
‎ไอ้คนหลงตัวเอง นายฆ่าเขา!
‎อย่า เทดรอสมาช่วยเธอไว้
‎ทุกคน กลับไปที่หอ
‎วิชาที่เหลือของวันนี้ยกเลิกหมด
‎เธอ มากับฉันนี่ กลับไป
‎ไปเลย
‎เกรกอร์ ฉันขอโทษจริงๆ
‎- อกาธา… ‎- พอเลย!
‎แบบนี้เหรอที่เรียกว่าดีงาม
‎ทำลายคนที่แสนดีมีน้ำใจ
‎แค่เพราะเขาไม่สามารถ ‎ทำตามความคาดหวังสูงลิ่วได้เนี่ยนะ
‎มันมีอะไรดีงามตรงไหน
‎อกาธา ที่นี่ทุกคนมีบทบาทของตัวเอง ‎ถึงเวลาเธอจะเข้าใจ
‎ไม่ ฉันไม่เข้าใจหรอก
‎ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่เหมาะกับที่นี่
‎เธอเป็นอะไรของเธอ
‎กาลครั้งหนึ่ง ความดีงามเป็นสิ่งจริงแท้
‎ตอนนี้เราอยู่ในยุคของพวกเอาแต่ใจ ‎คลั่งความสมบูรณ์แบบ
‎แต่เธอใช้คำอธิษฐานช่วยเด็กน่าสงสารคนนั้น
‎จำที่ฉันบอกไว้ได้ไหมว่า ‎เวทมนตร์จะเป็นไปตามอารมณ์
‎อารมณ์ซึ่งทรงพลังที่สุด ‎คือความเห็นใจเพื่อนมนุษย์
‎พลังแรงกล้าของเธอทำให้ฉันรู้แน่ชัด
‎สาวน้อย เธออยู่ถูกที่ที่สุดแล้ว
‎เธอคือเจ้าหญิงตัวจริง ‎คนแรกที่ผ่านเข้ามาในโรงเรียนนี้
‎แบบที่ไม่ได้เห็นมานานมาก
‎- เราต้องคุยกัน ‎- เราต้องคุยกัน
‎เอาจดหมายให้เทดรอสรึยัง
‎ให้แล้ว แต่ที่นี่เกิดเรื่องแย่มากๆ
‎พูดอีกก็ถูกอีก
‎เมื่อกี้เพิ่งมีผึ้งทั้งฝูงมาหา
‎ปรากฏว่าเป็นคนที่ชั่วร้ายที่สุดในโลก
‎ชื่อราฟาลอะไรไม่รู้
‎นั่นแหละคนที่ฉันเห็น ไม่ได้นะโซฟี ‎เราต้องหนีแล้ว จะจูบไม่จูบก็ช่าง
‎เดี๋ยว แล้วเทดรอสตอบว่าไง
‎เขาบอกว่าเพื่อนเธอหมัดขวาหนักมาก
‎โอ๊ย ไม่นะ ตาไปโดนอะไรมา
‎ถามเพื่อนเธอสิ
‎เธอชกเขาเหรอ
‎แอ็กกี้ ชกทำไม
‎ฉันแค่กล้าดีไปช่วยชีวิตเขาน่ะ
‎ทำไอ้ที่ต้องทำเสร็จแล้วไปเจอฉันข้างนอก
‎ขอโทษจริงๆ จ้ะ
‎บางทีเขาก็ทำอะไรตามอารมณ์… ‎แล้วก็ค่อนข้างรุนแรงด้วย
‎โซฟีใช่ไหม
‎จ้ะ
‎เธอเขียนจดหมายน่ารักดีนะ
‎ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้จะมาคุยกับเธอยังไง
‎ที่นี่เขาจับเราแยกกัน
‎ใช่ แยกดีร้ายออกจากกันก็ดีแล้วล่ะ ‎จะได้ไม่วุ่นวาย
‎นั่นคือเว้นแต่เธอจะโชคร้ายไปอยู่ผิดโรงเรียน
‎นางไม่ได้เข้าผิดโรงเรียน
‎แต่นางไม่ควรจะมาคุยกับเจ้าชาย
‎- อย่า! ‎- ไม่ต้องลากก็ได้… อะไรเนี่ย
‎เทดรอส ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
‎นี่
‎นางร้ายนะเท็ดดี้ ให้พวกนั้นจัดการกันเอง
‎จะพาฉันไปไหน
‎- ห้องลงทัณฑ์ ‎- อะไรนะ
‎ไม่ ฉันไม่ได้ทำอะไรแย่ขนาดนั้นเสียหน่อย
‎นั่นแหละคือสาเหตุที่ต้องลงมาอยู่ในนี้
‎เธอ
‎คนที่ราฟาลเลือกไว้เหนือใครอื่น
‎เธออาจเป็นผู้ปลดปล่อยที่โรงเรียนนี้รอคอย
‎แต่ไม่ได้
‎เธอกลับไปเสียเวลา ‎วุ่นวายกับพวกเจ้าชายรูปงามงี่เง่า
‎อย่าทำร้ายฉันเลย
‎เธอได้รับพรสวรรค์ชั้นยอด โซฟี
‎พรสวรรค์ที่ฉันจะไม่ยอมให้เธอทำลายทิ้ง
‎ถึงเวลาแล้ว…
‎เธอต้องยอมรับเสียทีว่าตัวเองอยู่ข้างไหน
‎ราฟาลต้องการคนที่ร้ายอย่างแท้จริงเท่านั้น
‎ความสวยของเธอทำให้ทั้งเธอและคนอื่นๆ
‎ไม่ยอมรับตัวตนที่แท้จริง
‎ไม่นะ!
‎นี่ นายก้ามปู เดี๋ยวก่อน
‎เฮ้อ ฉันทำอะไรผิดอีกล่ะ
‎นายยืนเฉยตอนที่เจ้าหมายักษ์
‎ลากตัวโซฟีออกไปทั้งที่เขาไม่ยอม
‎ฉันช่วยเจ้าหญิงและเอาชนะตัวร้าย ‎ฉันไม่ช่วยเขา โอเคนะ
‎รู้เหรอว่าใครร้ายจริง
‎รู้สิ ก็มันอยู่ในชื่อโรงเรียนนั้นเลย
‎ฉันเป็นฝ่ายดี นั่นเป็นเรื่องที่ฉันควรทำ ‎นั่นเป็นเรื่องที่ฉันต้องทำ
‎- เริ่มทำความเข้าใจแนวคิดของที่นี่สักที ‎- ฉันเข้าใจดี เข้าใจว่ามันไร้สาระ
‎รู้ไหมว่าเจ้านกสติมพ์ชั่วร้ายที่ฆ่าไปนั่นเป็นใคร
‎ฮื่อ นั่นคือเกรกอร์
‎ไม่ใช่หรอก ถ้าใช่ฉันต้องรู้แล้ว
‎แต่นายไม่รู้
‎แน่ใจเหรอ
‎ถามโดวีย์สิ แล้วค่อยมาบอกฉันว่า ‎แค่เห็นก็รู้ว่าอะไรชั่วร้าย
‎หัดลองใช้สมองคิดเองเสียบ้าง
‎เผื่อจะไม่ได้เห็นทุกอย่างเป็นดำหรือขาว ‎อย่างที่โรงเรียนอยากให้เห็น
‎แล้วนายอาจจะประหลาดใจกับสิ่งที่ได้รู้
‎ทำไมฉันต้องเจอเรื่องแบบนี้
‎เพราะนี่คือชะตาของเธอ
‎ราฟาลเหรอ
‎เธอเป็นได้มากกว่าที่เคยฝันไว้ ‎โซฟี เพราะถึงยังไง…
‎อย่าลืมนะจ๊ะ ลูกเป็นคนแสนพิเศษ
‎สักวันลูกจะเปลี่ยนโลกนี้
‎และเธอเป็นคนพิเศษจริงๆ โซฟี
‎แต่คนพวกนั้นมองไม่ออก
‎เธอทั้งซื่อสัตย์ มีน้ำใจ อดทน ‎แล้วพวกนั้นยอมรับไหมว่าเธอเป็นฝ่ายดี
‎ไม่
‎ฉันเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจได้
‎ลืมกฎอื่นๆ ไปให้หมด
‎ทำสิ่งที่ตัวเองต้องการ ยามที่ตัวเองต้องการ
‎ถ้าพวกนั้นไม่ยอมมอบสิ่งที่เป็นของเธอ
‎ชิงมาเสียสิ
‎เมื่อหลงเชื่อคำของราฟาล
‎โซฟีจึงตัดสินใจว่าจะทำทุกวิถีทาง
‎เพื่อเอาชนะใจเทดรอสให้ได้จุมพิตแห่งรักแท้
‎ทำอะไรหายเหรอ
‎หรือมองหาคนอื่นที่อยากชกอีก
‎หาโซฟีไม่เจอ ฉันก็แค่อยากรู้ว่าเพื่อนปลอดภัย
‎แต่ฉันว่าเขาไม่ยอมพลาดงานนี้หรอก
‎วันนี้วันสำคัญนะ
‎ทั้งสองโรงเรียนจะได้เรียกใช้เวทมนตร์กันซะที
‎นี่ บอกไว้ก่อน ‎บางคนเขาพูดว่าเธอเป็นแม่มด
‎- อ้อ เคยได้ยินมาแล้ว ‎- ก็…
‎แต่บอกไว้ตรงนี้ ฉันไม่คิดว่าเธอเป็นแม่มด
‎เหรอ
‎งั้นฉันเป็นอะไรล่ะ
‎ก็อยากรู้เหมือนกัน
‎เพราะเธอไม่เหมือนใครที่ฉันเคยเจอมาก่อนเลย
‎ฉัน… ทำแบบนี้ไม่ได้
‎ทำอะไร ล้มน่ะเหรอ
‎หุบปาก!
‎ทุกคน หาที่นั่ง
‎เริ่มกันได้
‎ในการใช้เวทมนตร์
‎เราต้องปลดล็อกแสงเรืองที่ปลายนิ้ว
‎เมื่อใช้นิ้วเรืองแสงจนคล่อง ‎นั่นจะเป็นเครื่องมือล้ำค่า
‎แทบรอไม่ไหวแล้ว
‎บางคนพอใช้เวทมนตร์ได้ ‎ก็แปลงร่างเป็นสัตว์ได้ด้วยล่ะ
‎กลางคืนฉันอยากแปลงเป็นแมว ‎จะได้ไปนอนใต้เตา
‎น่าจะอุ่นมากๆ เลย
‎จัดกันเลยไหม
‎อย่าได้กลัวจ้ะ คนงาม ‎ความดีงามไม่รับรู้ความเจ็บปวด
‎คนทราม…
‎งานนี้เจ็บแน่
‎ดีเลย
‎เข้าแถว!
‎งามมาก
‎แสงเรืองที่นิ้วจะช่วยให้เธอรับรู้ถึงพลังในตัวเอง
‎ขอบคุณครับ
‎เมื่อนิ้วเรืองแสง
‎นั่นแปลว่าเธอเริ่มเข้าถึงอารมณ์รุนแรง ‎จนเสกเป็นเวทมนตร์ได้
‎ยิ่งความรู้สึกแรงกล้า…
‎เวทมนตร์ยิ่งแข็งแกร่ง
‎หวังว่าไม่ได้มาสาย
‎นี่เล่นอะไรกัน
‎เนี่ยเหรอ ปรากฏว่าคุณช่วยฉันไว้นะ
‎ลืมไปว่าตัวเองก็ไม่ได้แปลงโฉมมานาน
‎ทีนี้ ถ้าช่วยเปิดพลังให้หน่อย
‎ก็จะซาบซึ้งบุญคุณมากค่ะ
‎ขอบคุณ
‎สงบศึกกันนะ
‎ทีนี้ ใครอยากทำหน้ามั่ง
‎เล็ง!
‎จะเป็นเด็กดีหรือนางร้าย ความสวยก็ห้ามหยุดค่ะ
‎(ตำนานกษัตริย์อาร์เธอร์)
‎เราต้องคุยกัน
‎เรื่อง
‎ฉันเอาอยู่หมดแล้ว
‎ฉันไม่คิดงั้น
‎นี่ฉันต้องฟังคำแนะนำเรื่องรัก
‎จากคนที่เคยแคะขี้มูกมาปั้นเนี่ยนะ
‎ทำไมเธอถึงทำตัวแบบนี้
‎เพราะฉันไม่อยากเป็นโซฟีน้อยน่าสมเพชแล้ว
‎ผู้หญิงที่ใช้กระทะปกป้องฉัน ‎ไม่ใช่คนน่าสมเพชนะ
‎แต่ฉันก็ชอบฉันคนใหม่
‎โอเค แล้วเอาหนังสือมาทำไม
‎พ่อของเทดรอส ‎เลือกกวิเนเวียร์เป็นเจ้าสาวเพราะความสวย
‎แต่แล้วเธอกลับทรยศเขาไปกับแลนเซอล็อต
‎กษัตริย์อาร์เธอร์เสียบัลลังก์ ‎และตายเพราะใจสลาย
‎แล้วนี่จะให้ฉันเอาไปคุยตอนเดทเหรอ
‎ยังไม่เข้าใจเหรอ
‎หลังจากเรื่องที่เกิดกับพ่อของเขา
‎เทดรอสไม่หลงรักใคร ‎เพราะเป็นคนสวยอย่างเดียวหรอก
‎เราต้องพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเธอน่ะดีงาม
‎ต่อหน้าทุกคน ในแบบที่ไม่มีใครปฏิเสธได้
‎ก็ได้
‎แล้วฉันต้องทำไง
‎หวัดดีจ้ะ
‎ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจทำเสียสมาธิ
‎ไม่มีอะไรทำฉันเสียสมาธิได้
‎งั้นฉันอาจเป็นตัวนำโชคก็ได้
‎อย่าหลงตัวเองเลย
‎นี่มันวิถีเจ้าชาย
‎ถ้าจิตใจของเราบริสุทธิ์ ลูกศรจะตรงเข้าเป้า
‎คิดจะทำอะไรของเธอ
‎แถวบ้านฉัน ผู้ชายทำอะไร ผู้หญิงก็ทำได้
‎นี่ไม่เกี่ยวกับการที่เธอเป็นผู้หญิง
‎พวกทรามยิงธนูไม่ได้
‎เพราะจิตไม่บริสุทธิ์อะไรแบบนั้น
‎บอกแล้วไง ฉันไม่ใช่คนทราม
‎เชิญเลย ไม่ใช่คนทราม
‎ข้อศอกแนบไว้ให้แน่น
‎ดึงให้โก่งแล้วปล่อยมือที่จับ
‎ถ้าตั้งใจมองเป้าก็อาจจะช่วยนะ
‎ยิงเลย
‎ไม่คิดจะกังขาเลยแม้แต่นิด
‎ไปคุยกันหน่อยไหม
‎ไม่รู้สิ คุยกับใคร
‎แค่เจ้าชายที่อยากทำความรู้จักเธอให้ดีขึ้น
‎ตาเธอแล้ว
‎คนทรยศ
‎เห็นแล้วจะอ้วก
‎ไม่รู้นางเห็นอะไรในตัวเขา
‎ถือว่าหยามหน้าเราทุกคน
‎มันไม่ได้ ก็ไม่ได้อยากพูดนะ
‎งานนี้แย่
‎ของฉันโว้ย
‎ของเราก็ได้
‎นางเป็นพวกทราม
‎เห็นแล้วชวนคลื่นไส้
‎กินมันเลยดีกว่า
‎เขาอยู่ด้วยกันมาทั้งวัน
‎ชวนเศร้ามาก
‎รู้ใช่ไหมว่าคนไม่คิดว่าเราจะคบกันได้
‎รู้สิ
‎การที่ฉันมาคบกับคนที่พวกเขาคิดว่าทราม
‎จะทำให้ทั้งโรงเรียนปั่นป่วน
‎ฉันไม่ตายหรอก
‎พวกนั้นต้องสติแตกแน่ ‎ตอนฉันควงเธอไปงานราตรีแสนงาม
‎อะไรนะ
‎- เท็ดดี้ สัญญาแล้วนะ ‎- ใช่สิ
‎อะไรเนี่ย
‎ไม่ได้
‎ห้ามชวนแม่จิ้งจอกโป๊นั่นไปงานแทนฉันนะ
‎พวกเธอ ทำอะไรหน่อยสิ
‎จะไปไหนเหรอจ๊ะ
‎โดนเองสิ!
‎หยุดนะ!
‎ทำไมเราถึงยังยอมให้เกิดเรื่องรับไม่ได้…
‎พอแล้ว!
‎การที่ดีงามทรามร้ายจะคบกันเอง ‎เป็นเรื่องผิดกฎอย่างแรง
‎- ขอบคุณ ‎- ใช่
‎คนร้ายกับคนดีครองคู่กันไม่ได้
‎มัน… น่ารังเกียจ
‎ท่านครับ ขออนุญาต
‎ผมต้องเลือกราชินีคนถัดไปของคาเมล็อต ‎ผมจริงจังกับหน้าที่มาก
‎ผมเลือกโซฟีเพราะเธอดีงาม ‎เธอแค่อยู่ผิดโรงเรียน
‎ถ้าเขายังเชื่อ ทำไมอาจารย์ไม่เชื่อ
‎อีกอย่าง ถ้ารักแท้ อะไรก็ขวางไม่ได้
‎นั่นกฎข้อแรกของเทพนิยายทุกเรื่องไม่ใช่เหรอ
‎ถ้านี่คือรักแท้จริงๆ
‎เรื่องแบบนั้นจะต้องสำคัญมากแน่นอน
‎ดูเหมือนมีทางเดียวที่จะแน่ใจได้
‎ต้องฝ่าด่านทดสอบนิทาน
‎- อะไรนะ ไม่! ‎- ท่าน!
‎ท่านครับ ผมยอมรับ
‎ขอโทษนะ อะไรคือการฝ่าด่านทดสอบนิทาน
‎เธอแต่ละคนจะต้องเข้าป่าน้ำเงินจากคนละด้าน
‎ต้องเอาชนะอันตรายใดๆ ที่โผล่มา
‎และหากันให้เจอก่อนตะวันขึ้น
‎ห้ามใครช่วยโดยเด็ดขาด
‎โซฟี เราทำได้
‎เราเข้มแข็งดีงามพอที่จะปกป้องกันและกัน
‎- เราทำได้ ‎- อะไรนะ
‎แบบนี้ได้ตายทั้งสองคน
‎ด่านนี้จะเริ่มขึ้น…
‎เมื่อตะวันลับขอบฟ้า
‎เทดรอสแห่งคาเมล็อต
‎โซฟีแห่งกาวัลดอน
‎การฝ่าด่านทดสอบนิทานหาใช่เรื่องเล่นๆ
‎มีอันตรายถึงชีวิตซุ่มรออยู่หลังรั้วโรงเรียนนี้
‎ยังอยากไปต่อหรือไม่
‎อยากครับ
‎ค่ะ
‎ทำแน่
‎ถ้าต้องการยอมแพ้
‎ทิ้งผ้าเช็ดหน้าแดงให้ตกพื้น ‎เราจะพาตัวเธอไปที่ปลอดภัยทันที
‎เริ่มการทดสอบได้
‎เทดรอส!
‎สวัสดี
‎ฉันอยู่ทางนี้!
‎พร้อมให้เธอมาช่วยแล้ว
‎ดอกไม้ สวยจัง
‎อยู่กับของสวยๆ ละกัน
‎สวัสดีจ้ะ เพื่อนตัวน้อย
‎เราสวยๆ กันเนอะ
‎ฉันเอง
‎ช่วยด้วย!
‎เทดรอส ช่วยด้วย!
‎เทดรอส!
‎เทดรอส อยู่ไหนน่ะ
‎โอเค
‎ฟักทองก็น่าสนุก
‎เทดรอส ช่วยด้วย!
‎เทดรอส!
‎โซฟี มาเร็ว หนี!
‎โซฟี!
‎- โซฟี! ‎- โอเค
‎ไปหาเขา พอเขาช่วยแล้วก็จูบซะ ‎เราจะได้ออกจากโรงเรียนเพี้ยนๆ นี่เสียที
‎โอเคนะ ไปเลย
‎- โซฟี! ‎- เทดรอส!
‎เทดรอส ขอบคุณฟ้า
‎โซฟี คว้าดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์
‎ไปช่วยเขา
‎โซฟี โยนดาบมาให้ฉันเร็ว!
‎โซฟี ทำอะไรหน่อยสิ!
‎เธอมาทำอะไรที่นี่
‎เธอโกง
‎- เธอพาอกาธามาด้วย ‎- เปล่า!
‎เปล่านะ ฉันมาเอง ฉันสาบานได้
‎- ใช่ ‎- เธอรู้ว่าเขาจะไม่ช่วยฉัน
‎- ไม่จริงนะ ‎- ไม่แฟร์เลย
‎ทุกคนรู้ว่าเจ้าชายจะต้องช่วยเจ้าหญิง
‎ถ้าฉันตายแล้วใครจะเปลี่ยนโลก
‎ฉันอุตส่าห์นึกว่าเธอดีงาม
‎ไม่นะ!
‎เธอ
‎นี่ฝีมือเธอ
‎ฉันแค่อยากจะช่วย
‎เธอทั้งคู่คงตายไปแล้ว ถ้าฉันไม่…
‎โกหก! เธอรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้
‎ตอนแรกเธอก็ขโมยโรงเรียนของฉัน ‎ตอนนี้จะมาแย่งเจ้าชายฉันไปอีก
‎พูดออกมาได้ยังไง ‎โซฟี ฉันเป็นเพื่อนรักของเธอนะ
‎เจ้าหญิงเป็นเพื่อนกับแม่มดไม่ได้หรอก
‎ไปอยู่ไหนมา
‎แค่อยากไปคุยกับโซฟี แต่เธอโดนขังในห้อง
‎ใช่ ขังเพราะทำผิดกฎ เธอทำผิดทั้งคู่
‎ทำไมถึงไปช่วยเพื่อนตอนทดสอบ
‎ไม่คิดว่าเขาจะผ่านได้ด้วยตัวเองเหรอ
‎ฉันนึกว่าเธอเชื่อว่าโซฟีดีงามจริงๆ เสียอีก
‎ฉันไม่เชื่อ
‎ฉันไม่เชื่อว่าจะมีใครดีหรือร้ายบริสุทธิ์
‎เพราะคนเราซับซ้อนจะตาย
‎ต่อให้ทุกคนที่นี่ทำเป็นเหมือนคนไม่ซับซ้อนก็เถอะ
‎สาวน้อย
‎- กฎของโรงเรียนนี้จะต้อง… ‎- ต้องเคารพ
‎คุณก็พูดแบบนี้ตลอด ‎แต่กฎมันจะมีประโยชน์อะไร
‎ถ้าคุณวางเฉยทั้งที่ ‎มีความชั่วร้ายอันตรายจริงๆ อยู่ที่นี่
‎ขอร้อง โซฟีทำตัวเยอะสิ่ง ‎แต่แค่นั้นไม่เรียกว่าอันตรายหรอก
‎ไม่ใช่โซฟี ราฟาล!
‎เมื่อกี้พูดอะไรนะ
‎ราฟาล ตอนอยู่ในป่าก็เห็นเขาอีกแล้ว
‎แต่พวกอาจารย์ไม่คิดจะทำอะไรกันเลย
‎อีกแล้วเหรอ หมายความว่าไง
‎เธอเคยเห็นราฟาลมาก่อนที่นี่เหรอ
‎ใช่ ในหอคอยเลือดไง ‎ฉันบอกท่านอธิการไปแล้ว
‎แล้วโซฟีก็เจอเขาในห้องเรียน
‎เลดี้เลซโซ่ก็เห็น เขาไม่ได้บอกคุณเหรอ
‎เลซโซ่
‎ฉันน่าจะรู้อยู่แล้ว
‎มากับฉัน เราต้องสืบให้รู้แน่
‎มาเร็ว มา
‎โซฟี
‎อกาธาบอกให้ฉันเอาจดหมายนี้ให้เธอ
‎ฉัน…
‎หวังว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้นเร็วๆ นะ
‎"โซฟีเพื่อนรัก ฉันขอโทษจริงๆ ‎กับเรื่องที่เกิดขึ้นในป่า
‎ฉันไม่เคยคิดอยากทำร้ายเธอ
‎แต่เรื่องที่กำลังเกิดขึ้น
‎มันไม่ใช่แค่การทำให้เจ้าชายจูบเธอแล้ว
‎ตอนอยู่ในป่า ฉันเห็นราฟาล
‎ฉันคิดว่าเหตุการณ์ ‎มันใหญ่โตกว่าที่ใครๆ เข้าใจนะ
‎นี่เป็นความชั่วร้ายของจริง ‎และเราต้องอยู่ข้างกันไว้
‎ไว้ใจกันและกันเท่านั้น
‎เราเป็นเพื่อนรักที่สุดของกันนะ
‎เธอต้องรู้ไว้ ‎ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันก็จะอยู่ข้างเธอ
‎รักหมดใจ แอ็กกี้"
‎อย่าบอกนะว่าเธอเชื่อเข้าไปได้
‎โกหกชัดๆ
‎อีกอย่าง เจ้าชายนั่นก็ไม่ดีพอสำหรับเธออยู่แล้ว
‎คุณกลับมาแล้วเหรอ
‎- แต่ฉันนึกว่า… ‎- ฉันจะทิ้งเธอไปเหรอ ไม่มีวัน
‎ต่อให้คนอื่นๆ ที่เหลือทั้งหมดหักหลังเธอ
‎- แอ็กกี้ไม่ได้หักหลัง ‎- ไม่เหรอ
‎ดูเองแล้วกัน
‎ฉันนึกว่าเธอเชื่อว่าโซฟีดีงามจริงๆ เสียอีก
‎ฉันไม่เชื่อ
‎นางโกหกเธอมาตลอด โซฟี
‎พยายามขัดขวางเธอมาตั้งแต่ต้น
‎อยากจะลากเธอ ‎กลับไปหมู่บ้านเล็กจ้อยน่าสมเพชนั่น
‎แต่ฉันจะปกป้องเธอเอง
‎ฉันจะช่วยเธอเอง
‎ไม่ต้องกลัว
‎คิดเสียว่าตัวเองเป็นดักแด้ ‎ซึ่งกำลังจะแปลงโฉมเป็นผีเสื้อ
‎ในอีกไม่ช้า
‎เธอจะออกจากดักแด้ ‎อย่างงดงามและทรงพลังกว่าที่เคยเป็น
‎เป็นราชินีแบบที่โรงเรียนนี้ไม่เคยพบเคยเจอ
‎ฉันจะมอบทักษะแบบที่พวกนี้ได้แต่ฝันถึงให้
‎เธอจะไม่เพียงแต่เป็นคนงามที่สุด
‎เธอจะแข็งแกร่งที่สุดด้วย
‎มนตร์โลหิต โซฟี
‎ที่รักของฉัน
‎เธอจะยอมรับ
‎ของขวัญชิ้นนี้ไหม
‎รับค่ะ
‎เธอรู้ว่าราฟาลอยู่ในโรงเรียนนี้ ‎แต่เธอไม่ได้บอกใครเลยงั้นเหรอ
‎ก็คงเผลอลืมไป
‎อย่ามา! จิตวิญญาณชั่วร้ายมาเอง ‎ยังเผลอลืมได้งั้นเหรอ เลซโซ่
‎ฉันเป็นครูใหญ่โรงเรียนชั่วร้าย ‎ชื่อนั้นทำให้พวกเธอคิดอะไรได้บ้างไหม
‎คิดได้แค่คนคุมที่นี่ไม่มีใครรู้เลยว่า ‎เกิดอะไรขึ้นในโรงเรียนงี่เง่านี่
‎- เงียบเลย นักอ่าน ‎- ไม่งั้นทำไม ปรับตกเพราะขมวดคิ้วงี้
‎ว่าแต่ราฟาลต้องการอะไรจากโซฟี
‎ให้ฝ่ายร้ายชนะเสียทีไง!
‎เขาต้องการอย่างนั้น
‎คิดว่าจะเป็นงั้นเหรอ ‎ราฟาลไม่ช่วยให้ฝ่ายร้ายชนะหรอก
‎ตอนที่เขาพยายามฆ่าท่านอธิการ ‎พี่ชายตัวเองแท้ๆ
‎เป้าหมายเขาคือจะทำลายโรงเรียนทั้งสองฝั่ง
‎เขาจะได้เก็บเวทมนตร์ทั้งโลก ‎เป็นของตัวเองคนเดียว
‎ขอบคุณที่สอน คุณครูเสริมสวย
‎นี่ ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายประวัติศาสตร์เวทมนตร์
‎ก่อนที่เธอจะมาถึงตรงนี้อีก นังแดง
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่สิ!
‎ก่อนที่นี่จะหัวกลวงจนแทบทนไม่ได้
‎แล้วฉันก็ถูกลดขั้นให้มาสอนวิชาทำสวย
‎หน้าฉันเหมือนคนสนสี่สนแปดกับรอยยิ้มมากมั้ง
‎โอเค งั้นเราต้องปกป้องโซฟี
‎และเราจะปกป้องเขา ทันทีที่หาตัวเจอ
‎โซฟีหายตัวไป
‎และอเนโมนีพูดถูก
‎ราฟาลจะทำลายโรงเรียนทั้งหมด ‎หากรวมพลังกับโซฟีได้
‎โกหก โกหกทั้งเพ
‎นี่ก็แค่อีกเล่ห์กลหนึ่งเพื่อให้ฝ่ายดีชนะอีกรอบ
‎เชื่อเถอะ ไม่ใช่เล่ห์กล
‎ถ้าน้องชายฉันกลับมาจากความตาย
‎มีโอกาสสูงมาก ‎ที่เราจะไม่รอดแม้แต่คนเดียว เลดี้เลซโซ่
‎ไม่รอดสักคน
‎ไปหาตัวโซฟีให้เจอ หาทั้งสองโรงเรียน
‎ได้เลย
‎อกาธา
‎ไปงานราตรีแสนงาม
‎โซฟียังอาจจะไปที่นั่น ‎ถ้ามาจริง พาตัวมาหาฉัน
‎ไปเร็วๆ
‎(การแก้แค้น)
‎"สาปมนตร์เชิดหุ่น"
‎โซฟี
‎เธอไม่… ตายแล้ว
‎ราฟาลทำอะไรเธอ
‎สอนให้ฉันยอมรับตัวตนที่แท้จริงไงล่ะ
‎นั่นก็เป็นสิ่งที่คุณต้องการไม่ใช่เหรอ
‎ฉันสวยมากเลย ไม่ใช่เหรอ
‎แอปเปิ้ลอาบยาพิษสุดที่รักของราฟาล
‎คนที่เก่งกาจเหนือใคร
‎อย่าบอกนะว่าคุณอิจฉา
‎ลีโอโนร่าแห่งกาวัลดอน
‎ราฟาลบอกฉันแล้ว
‎ลีโอโนร่า นักอ่านคนเหงา ‎ที่ต้องการเป็นอะไรมากกว่านั้น
‎เขามองเห็นแววในตัวคุณ ‎ความชั่วร้ายแบบที่ใจคุณไม่รู้ว่ามี
‎เขาจึงพาคุณมาฟูมฟักมันที่นี่
‎คุณพยายามหนักมาก ‎แต่ก็ยังร้ายไม่พอสำหรับเขา
‎เขาจึงหันหลังให้คุณ ทั้งที่คุณรักเขาหมดใจ
‎และคุณพยายามพิสูจน์ตัวเองกับเขามาตลอด
‎หวังว่าจะเอาชนะใจเขาได้
‎แต่แล้วก็กลับมีโซฟี
‎เขาสัญญาว่าจะให้อะไรเธอ
‎และเธอสัญญาว่าจะให้อะไรเขา
‎ทั้งสองคนน่ารักจังที่ถาม
‎โซฟี…
‎ตายแล้ว
‎นึกว่าถ้าไม่มีคนเชิญเธอจะไม่มาแล้ว
‎แต่อีกที ฉันก็คิดว่า ‎"อกาธาทำอะไรตามใจตัวเอง"
‎เทดรอส เห็นโซฟีรึเปล่า
‎ช่วยคุยเรื่องอื่น ‎เช่นเรื่องที่เกิดขึ้นในป่าได้ไหม
‎- นั่นมัน… ‎- ได้ เอาไว้ค่อยคุย หลังจากเจอเพื่อนก่อน
‎โซฟีตะโกนด่าเธอนะ
‎ดูหมิ่นเธอ โทษเธอทุกเรื่องที่ผิดพลาดในชีวิต
‎แต่เธอยังเอาแต่ช่วยเพื่อน
‎ไม่เอาน่ะ ทำไมถึงคิดว่าควรจะช่วยคนแบบนั้นล่ะ
‎สมัยอยู่กาวัลดอน ตลอดชีวิต ‎คนเรียกฉันเป็นแม่มด
‎ใครๆ ก็พูดใส่หน้าว่าฉันขี้เหร่
‎และสักวันพวกเขาจะมาจับฉันกับแม่ไปเผา
‎คนทั้งหมู่บ้านเอาแต่หัวเราะ
‎เว้นแต่โซฟีคนเดียว
‎โซฟีเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดปกป้องฉัน ‎ตั้งแต่เรายังเป็นเด็ก
‎โซฟีเหมือนพี่น้องแท้ๆ
‎และฉันไม่ใช่คนที่จะยอมทอดทิ้งครอบครัว
‎ไม่มีวัน
‎ใช่ เธอพูดถูก
‎ไม่ควรมีใครต้องยอมทอดทิ้งครอบครัว
‎อกาธา เธอช่วยฉันไว้จากรีปเปอร์
‎ทำให้ฉันมองโลกมากกว่าแค่ดำกับขาว
‎ไม่เคยมีใครทำแบบนั้นเพื่อฉันมาก่อน
‎นั่นทำให้ฉันเพิ่งรู้ตัว
‎เธอคือรักแท้ของฉัน
‎- ให้ตาย นายมันไม่รู้จักกาลเทศะเลย ‎- ไม่ เอาจริง
‎ฉันคิดมาดีแล้ว ฉันรักเธอนะ อกาธา
‎เทดรอส หยุดที
‎ราฟาลกำลังจะใช้โซฟีทำลายโรงเรียนนี้
‎เดี๋ยว ราฟาลนี่ใคร
‎โซฟี เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
‎- โอ้โห ‎- ไม่ต้องห่วง เท็ดดี้
‎พรุ่งนี้ก็หาย
‎พยายามมองข้ามไปก่อน ‎อย่าทำงานล่มจะดีกว่า
‎งานราตรีแสนงาม!
‎ฉันมาแล้ว
‎เธอเชิญฉันมา ลืมแล้วเหรอ
‎- เธอสัญญาแล้ว ‎- โซฟี ขอละ
‎เงียบซะ แอ็กกี้ พระเอกนางเอกจะคุยกัน
‎ฉันยังเป็นคู่ควงเธออยู่ใช่มั้ย
‎หรือว่าจะทำผิดคำสัญญา
‎เพราะ… จะเกิดเรื่องไม่ดี
‎เมื่อฝ่ายดีผิดคำสัญญา
‎ไม่มีสัญญาอะไรทั้งนั้น ‎เธอหักหลังฉัน ฉันมางานกับอกาธา
‎- ไม่ใช่นะ ‎- โกหก
‎ฉันว่าฉันเริ่มคล่องแล้วจริงๆ แหละ
‎โซฟี หยุดเถอะ!
‎ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันช่วยเธอได้
‎ฉันเป็นเพื่อนเธอนะ
‎ไม่ อกาธา
‎เธอคืออริของฉัน
‎นั่นแปลว่าเรื่องของเราไม่มีวันจบ ‎จนกว่าเราคนใดคนหนึ่งจะถูกกำจัด
‎โซฟี
‎บาย
‎เทดรอส
‎มาเร็วๆ เข้า
‎นี่แปลว่ายกเลิกงานราตรีแล้วใช่มั้ย
‎เราต้องหยุดเขาให้ได้
‎อย่า ใครก็ห้ามทำร้ายโซฟี
‎ดูสิว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง
‎ความหวังของเราคือต้องชิงฆ่าโซฟีให้ได้ก่อน
‎ทุกคน จับอาวุธ
‎- ได้เวลาไปฆ่าแม่มดแล้ว ‎- หยุดนะ!
‎ฝ่ายร้ายโจมตี ‎ฝ่ายดีป้องกัน ลืมแล้วเหรอ
‎โจมตีก่อนไม่ได้นะ!
‎(งานราตรีแสนทรามครั้งแรก)
‎คนทรามจ๋า!
‎มีแขกมา
‎จะรับรองพวกมันยังไงดี
‎ฆ่ามันเลย!
‎อย่าทำอะไรพวกเขา!
‎โซฟี ขอร้องละ ‎พวกนั้นแค่กลัวจะโดนเธอโจมตี
‎อ้าว แล้วพวกเราจะทำแบบนั้นทำไม
‎ทำอย่างนั้นก็ร้ายกาจแย่เลยนะ
‎ทำให้พวกเขาเห็นดีกว่าว่าเราดีงามจะตายไป
‎มาเต้นกัน
‎ทุกคนทักทายแขกของเราหน่อย
‎ได้เวลาโชว์ในงานกันแล้วจ้ะ
‎ขึ้นธนู!
‎เทดรอส นี่เขาหลอก!
‎ฆ่านางแม่มดเสีย!
‎ยิงเลย!
‎อ้อ แหม
‎ถ้าฝ่ายร้ายโจมตีและฝ่ายดีป้องกัน
‎งั้นก็ดูเหมือนว่า
‎ดีงามกลายเป็นทรามร้ายไปแล้วสิ
‎และทรามร้ายก็กลายเป็นดีงาม
‎โอ้โห ช่างดีงาม
‎หมอบลง เทดรอส!
‎เท็ดดี้ เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ
‎เธอกับกองทัพเล็กๆ ‎พยายามฆ่าคนบริสุทธิ์ทั้งห้อง
‎เรื่องนั้นมันร้ายมากนะ
‎ท่าทางมีคนมาลงเรียนวิชาเสริมเหียก
‎อย่า!
‎ขอละ โซฟี
‎เธอต้องหยุด!
‎สายไปแล้ว
‎พวกนั้นโจมตี เราต้องป้องกัน
‎หยุดสิ!
‎ใครอยากกินช็อกโกแล็ตร้อนบ้างจ๊ะ
‎เรียกตัวเองเป็นเจ้าชายเหรอ เท็ดดี้
‎อย่า ฟังก่อน เดี๋ยวสิ!
‎ฟังฉันก่อน!
‎มาแล้ว ราชินีของข้า!
‎ไม่นะ เทดรอส!
‎รู้สึกดีเป็นบ้า ‎อยากทำมาตลอดเทอมเลย
‎เทดรอส ไม่นะ!
‎ถอยไป แอ็กกี้
‎นี่คือตอนจบแสนสุขของฉัน
‎นี่น่ะเหรอ วิธีเปลี่ยนโลกของเธอ
‎นี่ใช่ไหม สิ่งที่เธอต้องการมาตลอด
‎แค่ให้ทุกอย่างมากองอยู่แทบเท้า
‎ใช่ ฉันพลาดแค่จุดเดียว ‎ตอนที่คิดว่าจะต้องเปลี่ยนโรงเรียน
‎โรงเรียนต่างหากที่ต้องเปลี่ยน
‎เธอพลาดที่คิดว่าเธอจำเป็นต้องมีเรื่องพวกนี้
‎ดูสิว่ามันทำให้เธอกลายเป็นยังไง
‎ดูสิว่ามันทำให้เรากลายเป็นยังไง
‎โซฟี ราฟาลคือศัตรูของเรา
‎เราต้องช่วยกันเอาชนะเขา
‎ฉันอยากเอาชนะอริของฉันมากกว่า
‎โซฟี อย่า!
‎ไม่นะ!
‎โซฟี!
‎ทีนี้ เหลือแค่แค้นเดียวต้องชำระ
‎ท่านอธิการ อยู่ไหนน่ะ ตาแก่
‎ได้เวลาชดใช้ความผิดแล้ว
‎เมื่อต้องการแก้แค้น
‎โซฟีจึงมาค้นทั่วหอคอย
‎เพื่อจะหาตัวคนคนเดียว ‎ซึ่งทำผิดต่อเธอมาตั้งแต่แรก
‎หรือนั่นก็เป็นสิ่งที่เธอคิด
‎หมายความว่าไง
‎หมายความว่าเรื่องของเธอเพิ่งเริ่มต้น ‎โซฟีแห่งกาวัลดอน
‎ราฟาล
‎ทั้งหมดนี้คือการทดสอบ โซฟี
‎ทั้งหมดเลย
‎การทดสอบเพื่อหารักแท้ของฉัน
‎ฉันไม่เข้าใจ
‎ฉันคือคนที่ตอบคำอธิษฐานของเธอ
‎และพาเธอมาที่นี่
‎เทพพยากรณ์เห็นศักยภาพของเธอ ‎ฉันก็อยากช่วยเธอทำให้เป็นจริง
‎มีใครที่ไหนเชื่อมั่นในตัวเธอ
‎ดูแลเธอ
‎ปกป้องเธอ
‎และมอบทุกอย่างให้เธอแบบนี้
‎ยามที่ใช้พลังนั้น
‎มองศัตรูพ่ายไป
‎เธอรู้สึกยังไงล่ะ
‎ฉันชอบมาก
‎เธอไม่ได้เกิดมาเพื่อดีงาม
‎และแน่นอน ฉันก็เหมือนกัน
‎คุณมาปลอมตัวเป็นท่านอธิการทำไม
‎เขาเป็นพี่ชายฉัน
‎เมื่อหลายร้อยปีก่อน
‎เราได้รับมอบหมายให้ดูแลนิพนธ์ไปตราบนิรันดร์
‎เพราะสายสัมพันธ์ของเรา ‎เอาชนะจิตวิญญาณที่ขัดแย้งกันได้
‎ตราบใดที่เรายังปกป้องกัน ‎เราจะเป็นอมตะและเยาว์วัยตลอดไป
‎สมดุลแห่งความดีงามทรามร้ายอันไร้ที่ติ
‎แต่กาลเวลา…
‎กาลเวลาทำให้เราคนหนึ่งไม่พอใจ
‎เกิดอะไรขึ้นกับเขา
‎เราสู้กัน…
‎และฉันฆ่าเขา
‎คุณฆ่าพี่ชายตัวเองเลยเหรอ
‎ทำได้ยังไง
‎ก็แบบเดียวกับที่เธอพยายามฆ่าเจ้าชายที่รัก
‎เพราะนั่นคือตัวตนของเรา
‎หลังจากพี่ชายตายไป
‎ฉันสวมรอยเป็นเขา ‎เพื่อซ่อนความตั้งใจที่แท้จริง
‎เริ่มทำลายสมดุลจากภายใน
‎ไม่มีความผิดพลาด ‎ในโรงเรียนแห่งความดีงามและความชั่วร้าย
‎แต่ฝ่ายดีชนะมาตลอด 200 ปี
‎ชนะจริงเหรอ
‎ฉันกร่อนเซาะความดีงาม ด้วยนิทานทีละเรื่อง
‎ให้รางวัลเมื่อเด็กเผายายแก่ ‎ตายทั้งเป็นในเตาอบ
‎ทำให้นางเงือกตัดลิ้นตัวเองทิ้ง
‎บังคับผู้หญิงใส่รองเท้าเหล็กแดงร้อนฉ่าเต้นรำ
‎ความดีงามกลายเป็นกลวงเปล่า
‎โง่เง่า
‎อ่อนด้อย
‎แต่เธอน่ะ โซฟี
‎เธอทำเสียจนฉันยังอาย
‎เธอโค่นทั้งโรงเรียนได้ในเวลาไม่กี่สัปดาห์
‎เหนือกว่าความดีงามทรามร้าย
‎เธอคือความโกลาหลแท้ๆ
‎เมื่อร่วมมือกัน ใครก็หยุดเราไม่ได้
‎อกาธา!
‎เทดรอส
‎ไง
‎เป็นอะไรรึเปล่า
‎โอ๊ย ฉันนึกว่านายตายไปแล้ว
‎ฉันไม่เป็นไร ฟังฉันนะ
‎ฉันต้องล้างบางพวกทรามให้สิ้นซาก
‎ไม่ใช่ เทดรอส
‎ไอ้สงครามระหว่างโรงเรียนทั้งสอง
‎มันผิดไปหมด ถ้าฉันได้คุยกับโซฟี…
‎ทั้งที่ทำขนาดนั้นน่ะนะ ‎ไม่มีประโยชน์ ไม่มีทาง ไม่ได้หรอก
‎ไม่ โซฟีถูกน้องชายอธิการหลอกใช้
‎เขามอบมนตร์โลหิตให้โซฟี ‎มันมากเกินจะรับไหว
‎- ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ ‎- นางรู้ตัวดีเลยล่ะ
‎ฉันพูดให้เพื่อนเข้าใจได้
‎- ฉันรู้ดี ‎- ฟังฉันนะ
‎- อะไร ‎- โซฟีหายไปแล้ว
‎แปลงร่างเป็นนกเรเวนบินขึ้นไปที่หอคอยอธิการ
‎- อะไรนะ ‎- เราสู้กันอยู่ข้างล่างนี่ อกาธา
‎ปล่อยเพื่อนเธอไปเถอะ
‎เทดรอส นายบอกว่าพร้อมจะมองโลก
‎มากกว่าแค่สีดำและขาว
‎นี่เป็นโอกาสแล้ว
‎ขอร้อง นายต้องไว้ใจฉัน
‎มาช่วยโซฟีด้วยกันกับฉัน ‎นี่คือวิธีที่เราจะกู้โรงเรียนไว้ได้
‎ทั้งดีงามทรามร้าย
‎- ขอร้องล่ะ ‎- เทดรอส ช่วยที เรายันไว้ไม่ไหว
‎โอเค ไปหาเขา
‎ปลีกตัวได้เมื่อไหร่ฉันจะตามไป ฉันสัญญา
‎เธอจะมาอยู่กับฉันไหม โซฟี
‎เราแค่ต้องจุมพิตรักแท้
‎จุมพิตชั่วร้าย
‎เพื่อปลดล็อกรักของเรา
‎และเปิดประตูสู่ยุคแห่งความทรามทุกข์ชั่วนิรันดร์
‎ให้เธอกับฉันปกครองร่วมกัน
‎ฉันนี่ละเจ้าชายของเธอ
‎ฉันนี่ละรักแท้ของเธอ
‎เป็นฉันมาโดยตลอด
‎เธอจะไปอยู่กับฉันไหม
‎ไปค่ะ
‎จังหวะนั้นเอง ความชั่วร้าย ‎จึงได้จุมพิตแห่งรักแท้มาในที่สุด
‎และสาปโรงเรียนทั้งสองฝั่งกับทุกคนในนั้น
‎ทั้งดีงามทรามร้าย
‎ให้ต้องตายอย่างทรมาน
‎และเปิดช่องให้ความชั่วร้ายของราฟาล ‎ความชั่วร้ายบริสุทธิ์เข้ามาครองโลก
‎ฉันทำอะไรลงไป
‎ทำไมทุกคนต้องตายด้วย ‎ฉันนึกว่าคุณอยากให้ฝ่ายร้ายชนะ
‎คนพวกนั้นเป็นเพื่อนฉัน
‎พวกนั้นแค่ตัวร้ายในเทพนิยาย
‎เราต้องล้างกระดานทั้งหมด ‎เพื่อจะเปิดทางให้ความชั่วร้ายที่แท้จริง
‎ขอต้อนรับสู่แดนทรามทุกข์ชั่วนิรันดร์ ที่รัก
‎ไม่! ฉันไม่อยากทำร้ายพวกเขา ‎ไหนคุณบอกว่าเราจะปกครองพวกเขาไง
‎และเราก็จะปกครองทรามทุกข์ชั่วนิรันดร์
‎ที่ซึ่งนักเรียนทุกคน
‎อาจารย์ทุกคน
‎ใครก็ตามที่คิดจะท้าทายเราได้ตายกันหมดแล้ว
‎รวมทั้งอริของเธอด้วย
‎(ณ ที่นี้คือร่างของอกาธา)
‎ไม่นะ แอ็กกี้!
‎ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้
‎สายไปแล้ว โซฟี
‎เธอผลักไสทุกคน
‎โกหกทุกคน หักหลังทุกคน
‎ตอนนี้เธอไม่เหลือใครแล้ว
‎นั่นคือสาเหตุที่เธอเป็นของฉัน…
‎ถอยออกมานะ!
‎แอ็กกี้!
‎เธอยังไม่ตายเหรอ
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎ไม่เป็นไร ฉันมาแล้ว
‎อุตส่าห์เป็นนักอ่าน ฉันก็นึกว่าจะฉลาดกว่านี้
‎เธอต้องรู้สิว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎กับคนที่มาขวางความรักคนอื่น
‎รักเหรอ นี่ไม่ใช่ความรัก
‎รู้ไหมว่าทำไมความดีงามถึงชนะเสมอ
‎เพราะเราสู้เพื่อกันและกัน ‎เราห่วงใยกันและกัน
‎นั่นแหละความรักที่ดีงาม
‎ความชั่วร้ายมีแต่สู้เพื่อตัวเอง
‎นั่นห่างไกลจากคำว่ารักที่สุดในโลก
‎ช่างเป็นคำที่สวยหรู
‎แต่ไม่มีพลังหรือความหมายอะไรอีกแล้ว
‎ทีนี้ขออนุญาต ถอยห่างจากเจ้าสาวฉันเสีย
‎แกไม่มีวันได้เขาไป ไอ้ปีศาจ
‎ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิต
‎งั้นก็ ตามใจ
‎อย่า! อย่าทำแอ็กกี้!
‎โซฟี!
‎โซฟี
‎ไม่นะ!
‎เป็นไปไม่ได้
‎ทั้งที่ทำขนาดนี้
‎ไม่
‎คิดจริงๆ เหรอว่าจะง่ายขนาดนั้น
‎ในโรงเรียนของฉันเอง
‎ถ้าอยู่ในมือพ่อ ดาบเล่มนั้นอาจโค่นฉันได้
‎แต่ในมือของไอ้ลูกชายไม่เอาไหนอย่างแก
‎มันก็เป็นแค่มีดปาดเนยเล่มใหญ่ๆ แค่นั้น
‎แกคิดว่านิทานเรื่องนี้…
‎เป็นเรื่องราวรักแท้ของแกเหรอ
‎ไม่ใช่ นี่เป็นเรื่องรักแท้ของฉัน
‎และพลังที่จุมพิตแห่งความชั่วร้ายมอบให้
‎เพื่อฆ่าว่าที่กษัตริย์แห่งคุณความดี
‎หรือเรื่องของเด็กสาวสองคนที่หยุดแกไว้ได้
‎จบนะ
‎ตายแล้ว
‎นี่ ไม่นะ
‎โอ๊ย ไม่เป็นไรนะ
‎ไง ว่าไง
‎ฉัน…
‎ขอโทษกับทุกเรื่องเลยนะ
‎เธอไม่เป็นไร เธอยังโอเค
‎เธอปลอดภัยแล้ว
‎ฉันไม่อยากชั่วร้าย
‎ไม่ เธอไม่ได้ร้าย
‎เธอแค่เป็นมนุษย์
‎ตราบใดที่ฉันยังมีเธอ
‎เราจะมีกันและกันเสมอไป
‎สัญญานะ
‎ฉันสัญญา
‎ฉันรักเธอ แอ็กกี้
‎เธอจะเป็น… เพื่อนรักของฉันตลอดไป
‎นี่
‎อย่านะ
‎อย่า กลับมาสิ
‎ฉันก็รักเธอ
‎พระเจ้าช่วย
‎หวัดดีจ้ะ
‎ไง
‎ขอโทษ กอดแรงเจ็บรึเปล่า
‎โอ๊ยตาย
‎อย่าทำแบบนั้นอีกนะ
‎กลับบ้านกันเถอะ
‎จ้ะ
‎กลับบ้านกัน
‎และนั่นคือเรื่องราวที่ตัวเอกของเรา ‎เอาชนะภยันตรายร้ายแรงที่สุด
‎เท่าที่โรงเรียนแห่งความดีงามและความชั่วร้าย ‎เคยประสบมา
‎โลกของเทพนิยายไม่ได้ล่มสลาย
‎แต่เปลี่ยนไปตลอดกาล
‎ดีงามทรามร้ายอยู่ร่วมกัน
‎โรงเรียนเดียวเหรอ
‎แล้วยังไงต่อ
‎รวมใจกันละมั้ง
‎หรืออาจจะมี… มิตรภาพ
‎เอ่อ…
‎- ไม่ต้องรีบ ‎- ใช่ ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม
‎หวัดดีจ้ะ
‎ใจฉันเป็นของคนอื่นแล้ว
‎ส่วนตัวเอกทั้งสองของเรา ‎ในที่สุดก็มีทางกลับไปกาวัลดอน
‎เมื่อจุมพิตของอกาธา ‎ปลดปล่อยทั้งสองเป็นอิสระ
‎เพราะจะมีอะไรที่จริงแท้ยิ่งกว่า ‎ความรักระหว่างเพื่อนพ้อง
‎จะดีกว่าถ้าฉันกลับไป
‎แอ็กกี้ ถ้าเธออยากอยู่ที่นี่กับเทดรอส ‎ฉันก็เข้าใจนะ
‎ฉันจะดูแลคุณแม่เธอให้
‎ฉันจะถือเป็นเกียรติเลย
‎ขอบใจจ้ะ โซฟี
‎แต่ฉันทิ้งเพื่อนไม่ได้หรอก
‎ขอบคุณนะ เทดรอส ที่คิดอยากจะเปลี่ยน
‎หวังว่าสักวันเราจะได้เจอกันอีก
‎เดี๋ยวสิ!
‎สองสาวได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น…
‎และเปิดใจ
‎พวกเธอรู้สึกเป็นคนพิเศษสุด ‎อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
‎ถึงแม้บางเรื่องจะไม่เคยเปลี่ยน
‎- นางแม่มด! ‎- เผาแม่มด!
‎เว้นแต่ถ้าจะใช้พลัง ‎และเริ่มเปลี่ยนพวกเขาเสียเอง
‎และนั่นก็อาจเรียกได้ว่าเป็นตอนจบของเรื่องนี้
‎แต่ทว่า เมื่อศรของเทดรอส ‎เจาะผ่านช่องมิติระหว่างสองโลก…
‎ฉันต้องการเธอ อกาธา
‎กลับชัดเจนว่านี่เป็นเพียง…
‎จุดเริ่มต้น
‎(สร้างจากหนังสือโดย ‎โซมาน ไชนานี)
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม