NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Jeśli to oglądasz, mnie już nie ma.
Nie mogłam powiedzieć ci tego w twarz. To zawstydzające.
Oczywiście dla ciebie, nie dla mnie.
Nie lubisz słuchać, jaki jesteś cudowny.
A jesteś.
Jesteś cudowny.
Jesteś też w chuj nieżyciowy.
Dlatego zostawiam ci przewodnik, jak żyć beze mnie.
Rano musisz wyłączyć alarm, bo uruchomi się po otwarciu drzwi
i firma ochroniarska uzna to za włamanie.
Gdyby jednak się włączył, zadzwoń do nich.
Są wpisani jako „alarm”. Kod alarmu to osiem, sześć, cztery, pięć.
To twój PIN.
To wiesz.
Ustaw zasięg alarmu, inaczej pies go uruchomi.
Nie zapominaj o karmieniu psa.
Z samego rana i jak wrócisz z pracy.
Co jeszcze?
We wtorki wieczorem wystawiaj śmieci.
Czarny kubeł na mieszane, zielony na recykling...
ANTYKI U JORDANA
OTWARTE SKUPUJEMY CIEKAWE RZECZY
Gdzie masz miskę?
Tu jest.
Niech to szlag!
Nie ma karmy.
Pieczona fasolka czy curry warzywne?
Tak myślałem.
Wybacz.
Później kupię ci prawdziwe jedzenie.
Ja pierdolę.
A dla mnie curry warzywne.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dziś mój pierwszy dzień.
Zaczynam dziś pracę.
Ma pani dane?
Tak, Sandy.
Dane osoby, z którą jest pani umówiona.
Kto panią zatrudnił?
Pan Braden.
Chodź, dobra sunia.
Pies powinien być na smyczy.
- Co? - Powinien być na smyczy.
Nie umie pan czytać? To wspólny park.
Bardzo przepraszam. Dziękuję.
Chodź, suniu.
Co? Wcale nie jest grubym, włochatym, wścibskim skurwysynem.
Niedobra z ciebie sunia, Brandy. Przepraszam za nią.
- Obrzydliwe. - Na razie.
Dobra sunia.
4 MARCA 1972 ROKU – 26 LUTEGO 2018 ROKU
Dobra.
Muszę iść do pracy.
Na razie.
Przyniosę ci jedzenie.
Dobra sunia.
Proszę.
Co?
Pańskie listy.
Proszę wrzucić.
Jest pan tu, szkoda fatygi.
- Nie chcę ich. - Czemu nie?
Jest pan nowy?
- Przeniesiono mnie... - Nie obchodzi mnie to.
Przypuszczalnie w starym rejonie wrzucał pan listy?
- Nie ma się co emocjonować. - Po co ten ton?
- Zgłosi pan to? - Tak.
Jak się pan nazywa?
- Będzie się pan śmiał. - Nie będę.
Pat.
- Listonosz Pat? - Tak.
Proszę wrzucić.
Nic trudnego, prawda?
- Pan mógł wrzucić. - Nie.
- Czemu? - To nie moja praca.
Proszę.
Cześć, George.
Cześć.
Kto to?
Mój wujek.
Pedofil!
- Co? - Pedofil!
Nie jestem pedofilem.
A nawet gdyby, to ciebie bym nie ruszył, ruda pizdo.
Witamy.
Miło cię widzieć.
Pamiętam mój pierwszy dzień. Duże przeżycie, co?
- Tak. - Świetnie się tu pracuje.
Jest bardzo dynamicznie, ludzie wchodzą, wychodzą.
Znakomita ekipa.
Są pracowici.
Praca jest satysfakcjonująca. Częste kontakty z ludźmi.
Mam na myśli wszystko, od lokalnych tematów,
po rozrywkę, finanse.
Tak że tak.
Kath zajmuje się reklamą.
Bądź dla niej miła,
może zabierze cię na otwarcie nowej knajpy za darmo.
Lenny robi zdjęcia, więc jeśli cię to interesuje...
Wszyscy się we wszystkim udzielają.
Co ciebie najbardziej interesuje?
- Pisanie artykułów. - Wspaniale.
Jesteś w dobrym miejscu.
Możliwości są nieograniczone.
Tony jest szefem publicystyki. Nie ma go.
Tony świetnie pisze. Inteligentny, doświadczony, spoko gość.
Szczerze mówiąc, nie jest teraz sobą.
Przydarzyło mu się coś złego.
Tony jest moim szwagrem.
Był mężem mojej siostry Lisy,
która zmarła.
Rak.
- Tak. - Przykro mi.
Oczywiście był zdruzgotany.
Myślał o samobójstwie.
No tak.
Powinnaś wiedzieć,
że może czasem mówić rzeczy...
brutalne,
więc nie bierz tego do siebie.
Będziecie blisko współpracować.
W każdym razie...
baw się dobrze.
Dzięki.
Jak się masz?
Bez zmian.
Czyli źle?
Już nie wiem, do czego to porównać.
Dobry dzień oznacza brak chęci
strzelania do przypadkowych ludzi i na końcu posłania kulki sobie.
Jeden z moich klientów
ma fantazje o zabiciu byłej żony,
kiedy się masturbuje.
Czemu mi to mówisz?
- Nie zdradziłem nazwiska. - Wiem, ale jak to ma mi pomóc?
Nie wiem.
Ma ci uświadomić, że nie jesteś sam.
Sam w czym?
Nie tylko tobie siada psychika.
Rozumiesz...
nie tylko ty masz problemy psychiczne.
- Ja też mam. - Opowiedz.
Boże, od czego zacząć?
Może ode mnie, skoro płacę...
NAPADNIĘTA
Dzień dobry.
Straszne, prawda?
Trauma do końca życia.
Nie na długo.
Ma 93 lata.
Jeśli dożyje setki, to tylko siedem procent życia.
Jesteś spóźniony.
Jesteś nudna.
- Żartujesz, prawda? - Nie, ale o co ci chodzi?
Dziś wychodzi numer.
Pytam, czemu sądzisz, że żartuję, że jesteś nudna?
Podasz jakiś kontrargument czy...
- Czemu mu na to pozwalasz? - Nie pozwalam.
Daj spokój. Co się dzieje?
Wydajemy darmową gazetę lokalną, którą każdy ma gdzieś.
To nieprawda.
I nie to... Mogę cię prosić?
Pewnie.
Wiele osób na nas liczy.
Nie wszyscy mają Twittera.
Wracajcie do pracy.
Co mam powiedzieć? Że mi przykro i się pozbieram?
Nie zrobię tego, nie ma po co.
Tony, wiem, że masz problemy, odkąd straciłeś Lisę.
Sądzisz, że śmierć żony na mnie wpłynęła?
Jasne i to zrozumiałe. Mówiłem to nawet Sandy.
- Kim jest Sandy? - Nowa dziewczyna.
Pomyślałaby, że to wariatkowo. Musiałem coś powiedzieć.
Potrzebuję tu tylko trochę profesjonalizmu.
- Proszę. - Nie.
Czemu muszę ci to tłumaczyć? Nie możesz być chamski wobec ludzi.
Ależ mogę. Na tym polega całe piękno.
Nie ma sensu być miłym, troskliwym,
opiekuńczym i uczciwym.
To nic dobrego.
Jeśli się nie zmienisz, będę musiał cię zwolnić.
Nie zwolnisz mnie.
O to mi właśnie chodzi. Jesteś miłym gościem,
więc wykorzystam cię, jak wszyscy tutaj. Ostrzeżesz mnie, ja to zignoruję.
Ostrzeżesz mnie ponownie, to samo. Będę robił, co zechcę.
W końcu się poddasz, a ja wygram.
Dziewczyny odkryły, że przy problemach kobiecych zwalniasz w ciemno.
Kath miała w tym miesiącu trzy okresy. Lubi wolne piątki. Nie robisz nic.
Uchodzi jej to płazem, bo jest wredna.
Pomyślałem, że dołączę.
Czemu nie chcesz poczuć się lepiej i być szczęśliwym?
Tylko jedno może mnie uszczęśliwić. Obecność Lisy, a to nierealne.
Dlatego po jej śmierci prawie się zabiłem.
Ale jednak się nie zabiłeś, prawda?
Coś cię powstrzymało.
Mina psa.
Brandy była głodna, chciałem ją nakarmić.
Wtedy pomyślałem, że powinienem już nie żyć.
Nie obeszło mnie to. Teraz żyję na bonusie.
Postanowiłem stać się dupkiem, robić i mówić, co tylko, kurwa, zechcę,
tak długo, jak zechcę,
a jak już będę miał dość, zawsze mogę się zabić.
To jak supermoc.
Nie słyszałem o gorszym superbohaterze.
Tak się sprawy mają.
To co...
mam cię uszczęśliwiać, dopóki się nie zabijesz?
Stawiasz mnie pod presją czasu.
Skoro chcesz.
Nie chcę.
No cóż, tak się sprawy mają.
Cieszę się, że pogadaliśmy.
Bardzo konstruktywna rozmowa.
No dobra...
To jest Sandy.
Dziś zaczęła, to jej pierwszy dzień.
Tony, będziesz jej szefem.
Więc pokaż jej co i jak, zaznajom z pracą.
Już cię zaznajamiam.
Ludzkość to zaraza.
Jesteśmy obrzydliwymi, narcystycznymi, samolubnymi pasożytami.
Świat byłby bez nas lepszy.
Samobójstwo winno być naszym moralnym obowiązkiem.
Z radością zrobiłbym to teraz, wystarczy wyjść na dach i skoczyć,
celując w jakąś pizdę z księgowości.
O takie zaznajomienie ci chodziło?
Nie.
Zignoruj to.
Lenny, pokażesz Sandy co i jak?
Pewnie.
Muszę wyjąć gazety, dzięki.
- Pokażesz jej co i jak? - Jasne.
Niech zgadnę główne punkty.
Udać się do biura, jeść przed komputerem.
Potem do pubu, jeść przed automatem do gry.
Wrócić do domu, jeść przed telewizorem.
Iść do łóżka. Jesz w łóżku?
Są tam przekąski na czarną godzinę.
Muszę lecieć.
- Przynieść ci więcej pączków, grubasie? - Poproszę.
Nie przeszkadza ci, że tak mówi?
Nie, to kumpel.
To odwraca jego myśli.
Nie pozwól się tak traktować.
Ja nie pozwalam, bo nie jestem taka słaba jak on.
- Julianie? - Tak.
Kilka osób dzwoniło poskarżyć się, że nie dotarły do nich gazety.
Dziwne, bo z pewnością wszystkie dostarczyłem.
Wiesz, że do budynku wchodzi się, dzwoniąc domofonem?
Nie zostawiaj gazet na ulicy, bo starszym osobom trudno zejść po schodach.
Wiem, szefie.
Na te zwrócę szczególną uwagę.
Zapłaci mi szef teraz?
- Załatwisz to, jak należy? - Może mi szef zaufać.
- Trzydzieści pięć funtów? - Tak.
- Dobrze. - Na razie.
Gorąca randka?
Słucham?
Widziałem, jak myjesz się w kałuży,
i zastanawiam się, co to za okazja.
Żadna okazja.
Kasa pójdzie na dragi, a gazety wywalisz?
Lepiej najpierw je wywalę, a potem kupię dragi.
Bo inaczej pewnie zapomnę.
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
Gdzie Lisa?
Nie żyje, tato.
Pamiętasz?
Zmarła na początku roku.
Była tu dziś rano.
Nie było jej.
Dzień dobry.
No dobrze.
Zrobimy z tobą porządek, Rayu.
Gdyby był psem, uśpiłoby się go.
Psem?
Chciałem być miły...
szkoda mi go.
Pani nigdy ich nie szkoda?
Martwi mnie, gdy płaczą.
Mówimy, że w środku jest pustka, by poczuć się lepiej, ale coś się tam tli.
Mężatka?
Nie mam na to czasu.
Ja ci zrobię dobrze.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Nigdy nie słyszałem skarg.
Żona była zadowolona.
Muszę już iść.
Do widzenia.
Do zobaczenia, tato.
Przyprowadź Lisę.
Ja pierdolę.
Dobra.
Jezu Chryste.
Dobra sunia.
Ja pierdolę.
Nie ma misek.
Ja cię pierdolę.
Jebanego mleka też nie ma!
Nie nurzaj się w żalu.
Bądź aktywny,
sprzątaj dom.
Nasz piękny dom.
I nie upijaj się cały czas. Na dłuższą metę to tylko pogorszy sprawę.
Nie jestem lekarką,
ale przez ostatnie miesiące rozmawiałam z wieloma
i wszyscy odradzają bycie grubym, użalającym się nad sobą leniem.
Naczynia wkładane prosto do zmywarki
nie będą się zbierać.
Wymieniaj też co jakiś czas sól.
Jest w garażu.
Garaż to ta wielka bryła przy domu.
Do jasnej cholery.
Wszystko w porządku?
Martwiłem się o ciebie.
- Czemu? - Jak to czemu?
Ciągle mówisz o samobójstwie.
Powinieneś być w pracy, ale to zignoruję.
- Chodź ze mną i Lenem na lunch. - Nie, już jadłem.
No chodź.
- Jak za dawnych czasów. - Nie!
Ktoś mnie wkurzy i dzień stracony.
Zaryzykuję, Brusie Bannerze.
Dobrze ci to zrobi. Chodź. Dziennikarze chodzą do pubu na lunch.
- Nie jesteśmy dziennikarzami. - Owszem. Pracujemy w gazecie.
W gazecie, którą staruszki raz w tygodniu
wykładają kocie kuwety.
Ale dopiero po przeczytaniu.
- Nie jesteśmy dziennikarzami. - Ależ tak.
- Tak. - Nie.
- Owszem, tak. - Nie.
Ja pierdolę.
Słyszycie?
Jebana gruba pizda.
Żre jak jebany pomrów.
Wkurwia mnie.
Może rzuć się w wir pracy?
Przepraszam, nie mogę się skupić.
- O szlag. - Chrupki chrupią.
Ale czemu musi robić tak...
Ale miło.
- Mówiłem. - Mówiłeś? Super.
Zawsze ktoś popsuje zabawę.
Sądzisz, że tym razem to ty?
Nie.
Nie zwracaj na niego uwagi.
Jak mówiłem, może rzuć się w wir pracy?
Tak robią ludzie w depresji. Czasami.
Ciężko rzucić się w wir pracy,
gdy polega ona często na rozmowie z hydraulikiem z osiedla,
który wyhodował ziemniaka o wyglądzie Lionela Richie.
- To trafiło na okładkę. - Był podobny.
To dobra pora,
mamy dużo ciekawych tropów.
- Tropów? - Tak.
Jak Woodward i Bernstein?
- Tropy. - Jakie tropy?
- Jakie to tropy? - Dobra.
Kobieta zgłosiła, że jej kosz na śmieci wydaje dźwięki jak Chewbacca.
- Nie. - No dobra.
Inna kobieta obudziła się jako Chinka.
Wcześniej nie była Chinką.
Rozumiem.
Mężczyzna pięć razy dostał tę samą kartkę urodzinową.
- Serio? - Serio?
- Tak. - Musimy to rozgryźć jak najszybciej.
Może byś się tym zajął?
To twoja praca.
- Wiem. - No właśnie.
Zadzwoń.
- Ty obleśny... - Nie chciałem w środku.
Idź się zbadać, to rak jelit.
- Witam. - Do środka, chuj się posrał.
- Panowie z gazety? - Tak. On zostaje.
Jebana świnia.
Kiedy dostałem pierwszą, pomyślałem, że to ładna kartka.
Przy drugiej wydało mi się zabawne, że są takie same.
Ale kiedy przyszła trzecia,
- zastanowiło mnie, jak to możliwe. - Szanse są astronomiczne.
Potem czwarta...
Potem piąta...
Założę się, że to pierwszy taki przypadek.
Nie ma na ten temat danych.
- Notuje pan? - Tak, w głowie.
Opublikujecie to w przyszłym tygodniu?
Tak, damy temu priorytet.
Sensacyjny materiał.
Denise byłaby ubawiona.
Moja żona.
Umarła w zeszłym roku.
Światło mojego życia.
Opowiadam jej o wszystkim, co się wydarza.
To mi przypomina...
że tylko to dobre, co z kimś dzielisz.
Wciąż miewam gorsze momenty,
ale życie zsyła takie ciekawostki.
Nie można się nad sobą użalać.
Trzeba żyć.
Najlepszego na urodziny.
Dziękuję.
Ja pierdolę.
Przepraszam, gdzie jest karma dla psów?
Przy karmie dla kotów.
Jasne...
Mam jeszcze jedno pytanie. Gdzie karma dla kotów?
Puszki, alejka druga.
Dzięki, proszę nie wstawać.
- To wszystko? - Tak.
Hej, stary, masz kasę?
- Tak. - Co?
Tak, mam kasę.
No to dawaj.
- Czemu? - Bo cię zajebię, jak nie dasz.
To zwykle działa, co?
Dla większości ludzi
groźba śmierci
jest gorsza niż oddanie wam pieniędzy,
ale...
Boją się, że skrzywdzicie ich rodzinę. Ja nie mam rodziny.
Nie będę się wdawać w szczegóły, ale mnie nie zależy.
Nie dam wam kasy.
Jesteś psychiczny?
Nie, mam dość robienia rzeczy, których nie chcę robić.
Zawsze mamy wybór
i jeśli się nie mylę,
ja mam do wyboru przemoc
lub oddanie pieniędzy bez walki
dwóm nieużytym pizdom.
Odbiło ci?
Odpierdol się!
Jasne?
Po prostu się odpierdolcie.
To, co się stało, nie jest niczyją winą. Nie wiń świata.
Robisz się marudny, jeśli nie idzie po twojemu.
Masz takie dobre serce.
Taki się urodziłeś, nie możesz tego zmienić.
Od początku to widziałam.
Walnęło mnie jak piorunem.
Od tamtej pory cię kocham.
Ty gruba cipo!
Jest niedziela, pizdo!
Nie jesteś prawdziwym pastorem!
Tony!
Boże.
- Co? - Czemu to zrobiłeś?
Dla twojego dobra, serce szybciej bije,
- podkręca się metabolizm. - Nie, ty...