NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Nie pozostań w żałobie na zawsze.
Trochę tak.
Niech na pogrzebie wszyscy leją łzy,
ale nie wpadaj w otchłań ani w obsesję, żyj,
wstawaj rano, nie leż w łóżku całymi dniami,
wychodź z domu, odsuwaj zasłony,
ciesz się słońcem...
dopóki możesz.
Głodna?
Gdybyś umiała otworzyć puszkę, już bym nie żył.
Ale nie umiesz. Bo jesteś beznadziejna.
Kto jest beznadziejny?
Ty!
Ty.
Beznadziejna.
Dobra sunia.
Mam wrzucić przez drzwi?
Nie, mogę wziąć.
Kartka od Mike’a i Beth, kimkolwiek są.
To przyjaciele.
Co napisali?
Że świetnie się bawią, a Mike ma rozwolnienie.
To dobrze.
Obyś nadal był tu listonoszem, gdy oślepnę.
Idź.
Byliśmy w naszej ulubionej greckiej knajpce.
Tej w górze ulicy.
Sheila znów była nie w humorze.
Tracę rozum.
Tylko jeśli słyszy pani odpowiedź.
On odpowiada.
Co mówi?
Zależy, o co pytam.
Oczywiście.
Mama?
Żona.
Przykro mi.
Stan był moim mężem.
Jestem Anne.
A ja Tony.
Miło poznać.
Wydaje się miły.
- Zgadza się? - Oczywiście.
Przez 48 lat zawsze się ze mną zgadzał.
Ja nie miałem tyle czasu.
Poznałem miłą kobietę na cmentarzu.
Nie mów Lisie.
Ja pierdolę.
Jest w twoim wieku.
Trochę viagry i jesteś szef.
Jestem szef?
Zawsze miło pogadać.
Nareszcie jestem.
- Dzień dobry. - Wybacz. Dzień dobry.
Zrobiłam herbatę.
Dwie łyżeczki cukru.
Doprowadzimy cię do ładu, uczeszemy.
Nie najgorzej, co?
Ładny dziś dzień, wyjdziemy potem do ogrodu.
Jak pani to robi?
- Co? - Nie wariuje.
On nie wie, o czym pani mówi.
Na pewno pani nie pamięta.
Nie wie, że żyje.
- Po co to wszystko? - Jak to po co?
Oni kiedyś pomagali nam,
teraz nie mogą pomóc sobie, więc ja to robię.
To wiem. Ale czy to wyjdzie na dobre?
Nie wiemy przecież, co czują.
Sami nie wiedzą.
Na wszelki wypadek bądź dla nich miły.
Taty już w ogóle nie ma.
Czuję się źle...
odwiedzając go codziennie,
ale byłoby to samo, gdybym tego nie robił.
A kiedy go odwiedzam,
czuję się źle, gdy wychodzę, bo to dołujące.
Wiem, że nie myślę logicznie, ale myślenie logiczne
doprowadza mnie do jeszcze większej depresji,
bo chcę tylko spać,
ja nie...
Przepraszam, nudzę cię?
Pokłóciłem się na Twitterze z jakimś kretynem z medycyny
i mnie zablokował, bo nie dawał rady.
Żałosne.
O tak.
Chciałbym go spotkać.
Tak?
Dać mu zjeby.
Idziesz po heroinę?
Tak.
Na ile ci to wystarczy?
Na małą torebkę.
Może kiedyś dołączę.
Kiedy tylko chcesz.
Dziś wieczorem?
- Słucham? - Chcę dziś spróbować heroiny.
Serio?
Tak. Czemu nie? Chuj z tym.
Ile za strzał?
Strzał, mach, co dokładnie chcesz?
Nie dożylnie.
Nie cierpię igieł i nie chcę umrzeć na AIDS.
AIDS grozi ci tylko, gdy masz wspólną igłę.
Już się na to nie umiera...
Wszystko idzie do przodu, co?
Nawet AIDS.
Najlepiej dodaj sobie trochę do jointa,
to nic takiego.
Zbakam się.
Tak.
Kup mi...
za 20 funtów. Chcę spróbować.
Przyjdziesz koło 19.00?
- Wiesz, gdzie mieszkam? - Tak.
I nic nie mów...
- Dobra? - Spoko.
- Gotów, katarynko? - Chwilę.
Można mu pięknie zebrać skórę na szyi.
Jak buldożkowi.
Dobra?
Jak leci?
Wciąż jestem sam, zły i w bólu. Nie mogę się doczekać końca. A u ciebie?
Dobrze, dzięki.
Jeśli dożyjesz do wieczora, popilnujesz George’a?
Tak. Na którą się umawialiśmy?
Około 17.00.
Musimy coś załatwić z Jill, wrócimy przed 19.00.
Przed 19.00?
Jestem umówiony na 19.00.
Tak.
Co robiłeś z jego szyją?
Pokazywałem Sandy co i jak w kwestii konsystencji.
Bo ta szyja bardziej niż szyję przypomina biust albo krocze.
Tego nie dotkniesz.
- Nie przeszkadza ci to? - Nie.
Potwierdza.
- A tobie? - Skąd.
Miałoby jej przeszkadzać, że łapię go za szyję?
W tych czasach to pole minowe.
- Napiszesz ten tekst? - Właśnie wychodzimy, chodź.
Tak cię noszono, gdy byłeś mały?
- Na razie. - Do zobaczenia.
Na razie.
Brak mi słów...
Jak długo uczyłeś się gry na flecie obydwoma nozdrzami?
Kilka tygodni parę godzin dziennie.
Tak. Kurczę, mało nie oszalałam.
Tak...
Jednak było warto.
- Tak. - Super.
Nie mam pracy.
- Nie? - Nie, dlatego mam mnóstwo czasu.
Korzystaj z niego mądrze.
To zabawne, bo dziś rano myślałem,
że moje życie jest bezwartościowe
i powinienem się zabić, a teraz...
Daje do myślenia, co?
Tak.
Zdjęcie?
Flety do nosa.
Wetknij, o tak.
Ja pierdolę.
- Na razie. - Dzięki.
Dziękujemy.
O kurwa.
Zabawne.
Na pewno?
Grubas mieszka z mamą, nie ma pracy,
gra nosem na fletach i chce, by świat się dowiedział.
Czemu gówniana sława jest lepsza od żadnej? Odkąd tak jest?
Historyjka do śmiechu.
Piszemy te artykuły, żeby ludzi zaciekawić.
Coś jak wypadek drogowy.
Gdy zwalnia się na autostradzie, żałując, że się go nie widziało.
Czy ja umiałbym grać na dwóch naraz?
- O czym gadałeś z matką? - Pytałem, czy mogę zadzwonić.
- Po co? - Jak to „po co"?
- Po co chcesz dzwonić? - Zaprosić na randkę.
- Z mamą grubasa na randkę? - Tak.
- Nie do wiary. - Czemu?
- To nieprofesjonalne i żenujące. - Dla kogo?
Dla mnie, dla niej pewnie też.
Zgodziła się.
Dziwne przystawiać się do babki, która pcha swoje grube dziecko do gazety.
Mam bardzo silny popęd.
Nigdy więcej nie wypowiadaj tych słów.
Idzie tu.
Nie ruszaj się, może nas nie zauważy.
Nie mamy szans. Zatrzymuje się.
- Wszystko gra? - Cześć.
Miewasz dziwne sny?
Czasami.
Tak...
A ty?
Nie mam snów, bo nie śpię.
Nawet gdybym miał, nie mówiłbym o tym nikomu,
bo nie ma nic nudniejszego niż słuchanie o czyichś snach.
A co sądzicie o tym?
- I tak nam opowie. - Patrzyłam w lustro,
wyglądałam bardzo dziwnie i mogłam wyrywać sobie włosy...
Wiem, co czujesz.
...sprawdziłam zęby i okazało się, że się ruszają.
Ale potem to nie byłam ja, tylko dziecko.
Co to, u diabła, znaczy?
Śniło ci się dziecko, zęby i włosy?
Albo Freud, albo Jung twierdził,
że śnić i opowiadać taki sen znaczy, że jest się w chuj nudnym.
Cham.
Sny to dobry temat na felieton.
Nie. Wiesz, co byłoby dobre? Nie mogę spać,
więc co wieczór mów do mnie przez pięć minut
i wymykaj się, gdy zacznę zapadać w śpiączkę.
To byłoby świetne.
Przyszedł mi do głowy dobry temat.
Goście na kolacji marzeń.
Genialne, co? Wybierz pięć ulubionych osób i uzasadnij.
Uzasadnij...
Kogo wybierasz? Z żywych lub martwych.
- Z martwych. - Ale kogo?
- Nieważne, byle byli martwi. - Ja wiem.
- Na pewno. - Pierwszy James Corden.
- Ja pierdolę. - Można wykorzystać Carpool Karaoke.
Może Carpool Kamikadze?
On potrafi wszystko.
- I robi. - Wiem, że dzieciaki go nie lubią,
ale on cały czas pracuje.
- Głównie jako szofer. - Haruje jak ja.
Księżna Diana.
Gdyby było wiadomo, czemu umarła,
mielibyśmy to raz na zawsze wyjaśnione.
Ożywiłaś biedną kobietę,
żeby ją przepytać, jak umarła?
Umarli zawsze chcą opowiadać, żeby zaznać spokoju.
Nie zazna spokoju z tobą i jebanym Cordenem.
- Jaś Fasola. - Postać fikcyjna.
Raczej przezabawna.
Zapraszasz multimilionera Rowana Atkinsona
na kolację z tobą, martwą kobietą i Jamesem Cordenem
i oczekujesz, że przez trzy jebane godziny będzie odgrywał Jasia Fasolę?
Ja wybieram gości.
Kevin Hart, najzabawniejszy człowiek świata.
- To cztery, prawda? - Tak.
Michael Jackson.
James Corden spuściłby się na wszystkich, gdyby Jacko przyszedł.
Dorośnij.
Najgorsza kolacja wszech czasów.
No dobrze.
- Zajęty? - Staram się.
Z biura ma się inne wrażenie.
Widziałeś, jak nam przeszkadza w pracy?
Możesz robić to, o co cię prosiłem? Miałeś uczyć Sandy...
Wiele się uczy.
Proszę.
Nagrywa się.
- Nie, daj spokój. - Tak.
- To głupie. Zrobisz sobie krzywdę? - Czemu?
- Bo jesteś stary. - Nie jestem.
- Ja jestem stara i pijana. - No już.
- To dobrze, że jesteś pijana. - Głupio.
Pijani się odbijają. Chodź.
Jeśli na ciebie upadnę, nie zawożę cię na pogotowie.
Dobra. Dalej.
Głupek. Latam!
Tak!
Puść, kochanie, puść.
Jakie dziennikarstwo cię interesuje?
Nie musisz mnie niańczyć.
Mogę sobie tak posiedzieć.
Lubię ciszę i spokój.
Mieszkam z mamą, tatą, bratem i siostrą...
W domu bywa bardzo gwarno.
- Co? - Przepraszam.
Co się stało?
Jesteś smutny.
W porządku, naprawdę.
Byliśmy małżeństwem 25 lat i było cudownie.
Skończyło się, to nie twój problem.
- Nie chcieliście dzieci? - Nie.
Irytujące skurwielki.
Jeszcze możesz być szczęśliwy.
Spróbuję, ale nie płacz, bo pomyślą, że powiedziałem coś strasznego.
Dlatego nie chcę dzieci, że są zasmarkane i żałosne.
Będzie jadł. Patrz na to.
- Kazał ci na mnie patrzeć? - Tak.
- Jakieś uwagi? - Wszystko gra.
Niezupełnie. Wkładam jedzenie do gęby,
przeżuwam, połykam, jak wszyscy.
Z tego miejsca wygląda to jak zdjęcie w skali makro,
tysiąckrotnie powiększony ślimak jedzący kapustę.
Nic z tego. Nigdy nie zobaczysz mnie z kapustą.
Mój dziadek nigdy nie jadł kapusty.
Zmarł na cukrzycę, jak on w przyszłości?
Nie, rak jelita.
- Jadasz w ogóle błonnik? - Mnóstwo.
- Owoce, warzywa? - Ja pięć razy dziennie.
- Ile porcji zjadasz? - Dziesięć.
- Prócz ziemniaków. - Zero.
Boże, Tony!
Ale z ciebie kutas.
- Jest świetny. - Dzięki.
Myślę, że pomogłem...
Tak, przy tym, możesz podpisać.
Tam, gdzie podskoczyłam.
- Wszystko dobrze? - Tak. Cześć, George.
- Wracam około 19.00. - Byle na pewno. Mam sprawę.
- Bez obaw. Na razie. - Na razie.
Bądź grzeczny, George!
Może nie wspominaj, że chcesz się zabić.
Przecież wiem.
Dobra, przepraszam.
A jeśli on zacznie?
Czemu miałby zacząć?
No właśnie. Taki żart.
- Na razie. - Pa.
Napijesz się?
Tak, proszę.
Whiskey?
Mam gdzieś... colę.
Tatuś mówi, od śmierci cioci że jesteś smutny.
Tak.
Też jestem smutny.
Śni mi się czasami.
Mnie też.
Czemu lekarze jej nie wyleczyli?
Próbowali.
Czemu Jezus jej nie ocalił?
Bo jest dupkiem.
- Nie mów tego rodzicom. - Nie powiem.
- Chcesz herbaty? - Nie.
- Głodny? - Tak.
Idziemy do knajpy?
- Tak. - To chodź.
- Masz pieniądze? - Nie.
Frajer.
Na co masz ochotę?
Paluszki rybne z fasolką.
Dobry wybór, ja też wezmę.
- Co podać? - Paluszki rybne z fasolka razy dwa.
To menu dla dzieci.
Nie jestem zbyt głodny.
Nie może pan tego zamówić.
- Jak to? - To dla dzieci.
- Mogę chyba jeść to, co dzieci? - Tak, ale kosztuje tylko 4,99 £.
Wiadomo, bo porcja jest mniejsza.
Płacę za małą porcję i taką dostaję.
Obniżyliśmy ceny specjalnie dla dzieci.
Wiem, bo porcje są mniejsze, bo dzieci są mniejsze. To żadna zniżka
ani zasiłek dla bezrobotnych. Dorosły płaci, więc...
Takie są zasady.
Czyżby?
Dobrze.
Proszę paluszki rybne z fasolką dla niego
dwa razy.
- Pan zje jedną porcję, prawda? - Skąd.
Co dla pana?
Nie jestem głodny, tylko kawę.
Zje obie porcje?
Dobre?
Kurwa mać.
Gdzie twój jebany tatuś?
Oby tylko nie Julian.
Tak.
- George. - Przepraszam...
- Utknąłem... - To nic, na razie.
Oto i on. Pa.
- Do jutra. - Pa.
- Fajnie było? - Tak, idź...
Kurwa.
- Hej, co tu robisz? - On...
przyszedł pogadać o pracy w gazecie.
Ach tak, no to super.
Właśnie, no dobra...
- Jedzenie na wynos? - Dragi.
- Nie odpowiadaj. - Co...
Jest 19.00, idź już.
Wejdź.
Fajnie było?
Czemu powiedziałeś, że dragi?