NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Sonsuza dek yas tutmanı istemiyorum.
Biraz tut tabii.
Cenazede gözyaşları şelale olsun.
Ama yoldan çıkma, takıntı yapma,
devam et,
ayağa kalk, bütün gün yatakta mızmızlanma,
dışarı çık, perdeleri aç,
güneşin tadını çıkar...
Fırsatın varken.
Acıktın mı?
Konserve açabilseydin çoktan ölmüştüm.
Ama açamıyorsun işte. Bir halta yaramıyorsun çünkü.
Kimmiş bir halta yaramayan?
Sen!
Sen.
Bir halta yaramıyorsun. Aferin kızıma.
Kapıdan atmama gerek var mı?
Yok, bana verebilirsin.
Mike ve Beth'ten bir kartpostal, artık onlar kimse.
Arkadaşlarım.
Ne yazıyor?
"Çok eğleniyoruz, Mike ishal oldu." yazıyor.
Güzel.
Umarım kör olduğumda da postacım sen olursun.
Yürü.
Sık gittiğimiz şu güzel Yunan restoranına gittik,
hani şu tepedeki.
Sheila'nın morali yine çok bozuktu. Eh...
Deliriyorum.
Cevap verirse delirmiş oluyorsun.
Veriyor ama.
Ne diyor?
Ne sorduğuma bağlı.
Tabii.
Annen mi?
Eşim.
Hadi ya.
Başın sağ olsun.
Stan de benim eşimdi.
Adım Anne.
Ben de Tony.
Memnun oldum.
İyi birine benziyor.
-Hemfikir mi? -Elbette.
Bana bir kez olsun karşı çıkmamıştır. 48 yıl boyunca.
Benim o kadar vaktim olmadı.
Mezarlıkta iyi bir kadınla tanıştım baba.
Lisa'ya söyleme.
Hay sikeyim.
Senin yaşına daha yakın.
Biraz Viagra'yla düz duvara bile tırmanırsın.
Tırmanır mıyım?
Seninle konuşmak hep güzel.
Pekâlâ, nihayet gelebildim.
-Selam. -Kusura bakma... Merhaba.
Sana çay yaptım.
İki şekerli.
Hadi seni toparlayalım, biraz saçını tarayalım.
Fena olmadı, değil mi?
Bugün hava güzel, bir ara bahçeye çık, tamam mı?
Nasıl başarıyorsun, bilmiyorum.
-Neyi? -Delirmemeyi.
Ne dediğini bilmiyor, değil mi? Seni tanımıyordur bile.
Yaşadığının bile farkında değil.
-Manası ne bunun? -Nasıl yani?
Yapabilirken bize yardım ettiler,
şimdi kendilerine bile yardım edemiyorlar, ben ediyorum.
Biliyorum da, bu iyi bir şey mi?
Ne hissettiklerini bilmiyoruz ki. Onlar da bilmiyor.
Belki biliyorlardır, o yüzden iyi davranalım.
Babam tamamen gidik.
Kötü hissediyorum...
Onu her gün görüyorum, görmesem kötü hissederdim, biliyorum.
Ama her gün gelince de
giderken kötü hissediyorum çünkü çok üzücü.
Düzgün düşünmediğimi biliyorum ama düşünmek de istemiyorum
çünkü düşündüğümde daha da depresyona giriyorum
çünkü... tek istediğim uyumak oluyor.
Yani işte...
Pardon, canını mı sıktım?
Twitter'da geri zekâlı bir tıp öğrencisiyle tartışıyordum
ama kaldıramayınca beni engelledi.
Ezikliğe bak.
Cidden eziklik.
Onunla tanışmak isterdim.
Öyle mi?
Ağzını yüzünü kırmak için.
Eroin mi alacaksın?
Aynen.
-O parayla ne kadar alınıyor? -İşte...
Küçük bir poşet.
Bir gün sana katılabilirim.
-Tabii, istediğin zaman. -Bu akşam olur mu?
-Nasıl yani? -Bu akşam eroin denemek istiyorum.
Sen mi? Cidden mi?
Evet. Neden olmasın? Sikerler.
Tek seferliği ne kadar?
Tek seferlik, tek vuruşluk... Tam ne kadar olsun?
İğneyle olmaz.
İğnelere katlanamıyorum, hem AIDS'ten ölmek istemiyorum.
İğneni paylaşmazsan AIDS olmazsın. Hem bugünlerde ondan pek ölünmüyor.
Her şey hayatına devam ediyor, desene.
AIDS bile.
Sigaraya katıp öyle içsen daha iyi olur,
fazla koymaz.
Ejderha kovalayacağız.
Evet.
Tamam.
Bana...
...20 dolarlık al. Tadımlık.
Tamam.
Yedi gibi buluşalım, tamam mı?
Tamam.
-Evimi biliyor musun? -Evet.
Kimseye de...
-Tamam mı? -Tamam.
-Hazır mısın? -Bir dakika.
Ensesinden güzel bir kat tutabiliyorsun.
Pug gibi.
N'aber?
Nasıl gidiyor?
Hâlâ yalnız, öfkeli ve kederliyim. Bitmesi için sabırsızlanıyorum. Sen?
İyiyim, sağ ol.
Bugün kendini öldürmeyeceksen George'a bakacak mısın?
Evet. Saat kaç demiştik?
Beş gibi.
Jill'le bir işimiz var, iki saate biter. Yedide dönmüş oluruz.
Yedi mi? Tam yedi?
Şey... Yedide bir işim var da.
-Evet. -Tamam.
Ensesine ne yapıyordun?
Sandy'ye gösteriyordum.
Kıvamı hiç enseye benzemiyor. Daha çok meme ya da testis gibi.
Onlara dokunamazsın.
-Sorun var mı? -Yok, iyiyim.
Kafa sallıyor.
-Sorun var mı? -Yok.
Boynunu tutmamı Sandy niye sorun etsin ki?
Bugünlerde her şey sorun olabiliyor.
-Haberi yapacak mısın bu arada? -Evet, şimdi gidiyoruz.
Küçükken seni böyle mi taşıyorlardı?
-Görüşürüz. -Hoşça kal.
Güle güle.
Vay canına.
Söyleyecek söz bulamadım...
Burnunla çift flüt çalmakta ustalaşman ne kadar vaktini aldı?
Günde birkaç saatten birkaç hafta.
Evet. Kafam delindi resmen.
Evet.
Ama değmiş.
-Evet. -Evet. Süper.
İşim falan yok.
-Öyle mi? -Evet, vaktim bol yani.
İyi değerlendiriyorsun.
Tuhaf, daha bu sabah
hayatımın değersiz olduğunu, intihar etmem gerektiğini düşünürken...
İnsanı düşündürüyor, değil mi?
Evet.
Bir fotoğraf alayım.
Flütleri sok.
İyice sok, aynen.
Ebesinin amı.
-Görüşürüz. -Teşekkürler.
Sağ olun.
Amına koyayım.
Komikti.
Öyle miydi?
Hâlâ annesiyle yaşayan işsiz bir şişko
burnuna flüt sokuyor ve tüm dünya bunu bilsin istiyor.
Niye boktan bir üne sahip olmaktansa hiç sahip olmamayı seçmiyorlar?
Ne zaman başladı bu?
Güldürüyor işte. Böyle haberler yapıyoruz, millet de okuyup "İlginçmiş." diyor.
Kazalar gibi.
Yolda kaza görünce bakıyorsun,
önce "İlginçmiş." deyip sonra "Of, keşke bakmasaydım." diyorsun.
"Aynı anda ikisini de çalabilir miyim?"
-Annesiyle ne konuştun? -Onu arayabilir miyim diye sordum.
-Neden? -Ne neden?
-Niye araman gereksin? -Çıkmak için.
-Şişkonun annesine çıkma mı teklif ettin? -Evet.
-İnanılmazsın ya. -Niye?
-Profesyonelliğe sığmaz, utanç verici. -Kimin için?
Benim için, muhtemelen kadın için de.
Kabul etti ama.
Bir şişkoyu gazeteye çıkarmak isteyen bir kadınla tanışıyorsun
ve hemen kadına yazıyorsun.
Libidom çok yüksek.
Bir daha asla bunu söyleme.
Bize doğru geliyor.
Hiç kıpırdamayın, belki bizi görmez.
Of, işimiz bitti. Duruyor.
-N'abersiniz? -Selam.
Garip rüyalar görüyor musun?
Bazen.
Evet.
Ya sen?
Şu anda hiç rüya görmüyorum çünkü uyumuyorum
ama uyusaydım bile rüyalarımı kimseye anlatmazdım
çünkü birinin rüyasını dinlemekten daha sıkıcı bir şey olamaz.
Bir de benimkini dinle.
-Yine de anlatacak. -Aynaya bakıyordum...
...ve tipim çok tuhaftı... ve saçlarım elime geliyordu...
Bana da olur.
Sonra... dişlerimi çektim, onlar da gevşekti.
Ama sonra birden bir bebeğe dönüştüm.
Bunun anlamı ne ki?
Sen de mi bebekli, dişli ve saçlı şu rüyayı gördün?
Vay be. Freud muydu, Jung muydu...
Diyor ki, bu rüyayı görüp de başkasına anlatanlar
acayip sıkıcı insanlarmış.
Kabasın.
Bundan iyi yazı çıkar ama, değil mi?
Hayır. Ama aklıma bir fikir geldi. Dediğim gibi, hiç uyumuyorum,
her gece gelip beş dakika benimle konuşursan
ve ben komaya girerken sessizce evden çıkarsan
cidden çok iyi olur.
Gazete için güzel bir yazı fikrim daha var.
Yemek partisi misafiri seçmece oyunu.
Süper, değil mi? İlk beş misafirini seç, nedenini anlat.
Neden cidden...
Kimi seçerdin? Beş kişi, ölü ya da diri.
-Ölü. -Ama kim?
-Fark etmez, ölü olsun yeter. -Benim listem hazır.
-Tabii ki hazır. -Bir numara, James Corden.
-Amına koyayım. -Carpool Karaoke'de yeriz.
Carpool Kamikaze'de yeseniz?
O adam her işi yapabilir.
-Yapıyor da. -Havalı çocuklar onu sevmiyor
ama hiç pes etmiyor.
-Şoför olarak, evet. -Benim gibi bir emekçi.
Prenses Diana.
Niye öldüğünü, neler olduğunu bilirdi, meseleyi çözmüş olurduk.
Nasıl öldüğünü öğrenmek için
zavallı kadını hayata mı döndüreceksin?
Ölüler hep hikâyelerini anlatmak ister, huzura erebilmek için.
Ne huzuru? Sen ve James Corden'la bir odada mahsur kalmış.
-Mr. Bean. -Hayalî biri.
Matrak diyelim.
Multimilyoner Rowan Atkinson'ı
sen, ölü bir kadın ve James Corden'la yemeğe çağıracaksın
ve üç saat boyunca Mr. Bean rolü mü oynayacak ulan?
Davetlileri ben seçiyorum.
Kevin Hart, dünyanın en komik adamı.
-Dört etti, değil mi? -Evet.
Michael Jackson.
James Corden o gelince boşalır. Herkes onun menisinde yüzer.
Büyü biraz.
Dünyanın en korkunç yemek partisi.
Ah, şahane.
-Meşgul müsün? -Olmaya çalışıyorum.
-Odamdan izlediğim kadarıyla pek değilsin. -Biz çalışırken izleyip rahatsız mı ettin?
İstediğimi yapar mısın lütfen? Sandy'ye işi öğretmen...
Öğreniyor zaten.
Lütfen.
Tamam, çekiyor. Hadi.
-Yapma. -Yapacağım.
-Aptallık bu, bir şey olacak. -Niye ki?
-Çünkü yaşlısın. -Değilim, yapacağız.
-Ben yaşlıyım, hem de sarhoşum. -Hadi.
-Biliyorum ama sarhoşken daha iyi. -Hayır, aptalca.
Sarhoşlar zaten sıçrar. Tamam, hadi.
Üzerine düşersem seni hastaneye götürmem.
-Tamam, hadi. Kaldır. -Tamam.
Aptal herif.
Uçuyorum!
Oley!
Bırak tatlım, bırak.
Ne tür bir gazeteci olmak istiyorsun?
Bana bakıcılık yapmana gerek yok.
Böyle memnunum.
Huzur ve sessizliği severim.
Annem, babam, abim ve ablamla yaşadığım için...
...ev epey canlı olabiliyor.
-Ne? -Özür dilerim.
Ne oldu? Sorun ne?
Mutsuzsun.
Sorun değil, cidden.
25 yıl evliydim, muhteşemdi.
Artık bitti. Senin sorunun değil.
-Çocuk istemiyor muydunuz? -Hayır.
Kafa sikiyorlar.
Hâlâ mutlu olabilirsin.
Denerim ama ağlama yoksa kötü bir şey söyledim sanacaklar.
-Tamam. -Tamam mı?
İşte bu yüzden çocuk istemiyorum, sümüklü ve mızmızlar.
Yemek yiyecek galiba. İzle.
-İzlemeni söyledi, değil mi? -Evet.
-Ne diyorsun? -İyi bence.
Aynen. Yemeği ağzıma koyuyorum, çiğneyip yutuyorum, diğer herkes gibi.
Ama buradan süper bir fotoğraf çalışması gibi.
Salyangozu bin kez büyütüyorlar, lahana yiyor falan.
Alakası bile yok. Beni lahana yerken göremezsin.
Dedem de hiç yemezdi.
Bunun öleceği gibi şekerden mi öldü o da?
Hayır, kolon kanseri.
-Diyetinde hiç lif var mı? -Evet, bir sürü.
-Hangi meyve ve sebzeler? -Ben günde beş yiyorum.
-Sen kaç porsiyon yiyorsun? -On.
-Patates sayılmaz. -Sıfır o zaman.
Tanrı aşkına Tony!
Sik kafalı.
-Çok güzelmiş. -Sağ ol.
Bence yardımım dokundu.
Evet, şu kısmına. Orayı sen imzala.
Evet, zıplarken çizdiğim yer.
-Selam, n'aber? -İyidir. N'aber George?
-Yedi gibi döneriz. -Yediyi geçmesin. İşim var ya hani?
-Tamam, merak etme. Görüşürüz. -Evet.
Tony enişteni kızdırma George!
İntihar fikirlerinden bahsetme bence.
Bahsetmem tabii ki.
Pardon, biliyorum, tamam.
Ya o bahsederse?
Niye bahsetsin?
Etmez, espri yaptım.
Öyle mi?
-Tamam, görüşürüz. -Hoşça kal.
-Bir şey içer misin? -Olur.
Viski?
Ne vardı... Kola var.
Babam diyor ki Lisa teyzem öldüğünden beri mutsuzmuşsun.
Evet.
Ben de mutsuzum.
Bazen rüyamda görüyorum.
Ben de.
Niye doktorlar onu iyileştirmedi?
Denediler.
İsa niye onu kurtarmadı?
Çünkü götün teki.
-Annenle baban duymasın. -Tamam.
-Çay içer misin? -Yok.
-Aç mısın? -Evet.
Kafeye gidelim mi?
-Olur. -Tamam, hadi o zaman.
-Paran var mı? -Yok.
Ezik.
Ne yersin?
Balık kroket ve fasulye.
İyi seçim. Ben de ondan alayım.
-Ne alırsınız? -İki balık kroket ve fasulye alalım.
O sadece çocuk menüsünde var.
Evet, çok aç değilim de.
Siz söyleyemezsiniz.
-Nasıl yani? -Çocuklar için.
Ama çocuklarla aynı şeyi yiyebilirim, değil mi?
Evet, ama sadece 4,99.
Evet, çünkü porsiyonu daha ufak.
Evet, çocuk fiyatı ödüyorum ama sonuçta çocuk porsiyonu alıyorum.
Evet, ama çocuklar için olduğundan daha ucuz yaptık.
Evet, daha ufaklar çünkü.
O yüzden porsiyon da ufak. İmtiyaz değil yani.
İşsiz oldukları için değil mesela. Ayrıca parayı yetişkin ödüyor...
Kurallar böyle.
Öyle mi?
Peki.
O zaman yeğenim balık kroket ve fasulye alacak.
İki tane.
Ama birini siz yiyeceksiniz, değil mi?
Siz ne söylüyorsunuz?
Dediğim gibi, çok aç değilim, kahve alacağım.
İkisini de çocuk mu yiyor?
Güzel mi?
Sikeyim.
Baban nerede lan?
Lütfen Julian gelmiş olmasın.
Oley be.
-George! -Kusura bakma.
-Trafik... -Sorun değil, görüşürüz, güle güle.
Selam. Sıkıntı var mı?
-Yarın görüşürüz. -Tamamdır, güzel.
-Eğlendiniz mi? -Evet, güle güle...
Sikeyim.
-Hayırdır, sen niye geldin? -Çünkü...
...gazetede çalışmasıyla ilgili konuşacağız, ondan geldi.
-Yani... -Tamam, süper.
Evet, aynen...
-Yemek mi getirdin? -Uyuşturucu.
-Cevap vermene gerek yoktu. -Ne?
Saat yedi, hadi git.
-Tamam. -Buyur.
Nasıldı oğlum?
Niye uyuşturucu dedin ki?