NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kiedy pierwszy raz pan to zauważył?
Rura zaczęła przeciekać,
tapeta namokła
i zaczął wyłaniać się ten obraz.
A kiedy pomyślał pan, że przypomina sir Kennetha Branagha?
Gdy zaczął się tworzyć cień w tym miejscu.
To jego usta, prawda?
- Tylko kreska. - Tak.
Niesamowite. Daje do myślenia.
Tak...
Zrób zdjęcie.
Tak, dobrze?
Tak.
To bardzo rozweseli żonę.
- Tak? - Ostatnio ma doła.
- Dostała młotkiem w głowę. - Młotkiem w głowę?
Dwaj faceci na skuterze uderzyli ją w głowę i wyrwali jej torebkę.
Policja ich nie ściga, bo dzieciaki zdejmują kaski,
robi się niebezpiecznie i policja może zostać pozwana...
- Obłędna poprawność polityczna. - Tak.
Gang motocyklowy obrabował mu żonę,
walnął ją w głowę młotkiem, a on idzie do domu,
widzi plamę odrobinę podobną do Kennetha Branagha
i to w tej sprawie dzwoni do gazety.
Każda plama wygląda jak Kenneth Branagh.
On nie ma cech charakterystycznych, nie nadaje się na karykaturę,
bo nie ma czego wyolbrzymiać.
Ma tylko mętną, beżową twarz.
Na jego miejscu nosiłbym okulary,
wielkie i czerwone.
Gdyby pytano, kto to Branagh, mówiłoby się, że to ten w okularach.
Jest przystojny, chciałbym tak wyglądać.
Oczywiście, bo wyglądasz jak jebany Shrek.
To byłby dla ciebie awans, stałbyś się człowiekiem.
Laski to uwielbiają.
Byłem na randce z mamą grubasa.
Do zobaczenia w biurze.
...jakieś 40 funciaków, a on zapytał...
- Gdzie moja kasa? - Uspokój się.
- Kto ty jesteś? - Mogę być, kim chcesz.
- Moje 60 funciaków poszło na prostytutkę? - To koleżanka.
Nie skasuję go.
Nie prostytutka, a seksworkerka.
A to przepraszam. Dawaj forsę!
- Uważaj. - Nie powinnaś teraz kogoś ruchać?
Następny klient o 15.00.
Co zrobiłeś z kasą? Przecież wiem.
- Kupiłem dragi. - Właśnie. Są moje.
- Możemy się podzielić. - Niby czemu? Są moje.
Co kupiłeś?
- Heroinę, haszysz. - Dobra.
Daj haszysz, zatrzymaj herę.
Nie mam go ze sobą.
- Mogę przynieść później. - Dobra.
Mieszkasz tu?
Tak.
Czemu?
Wykopali mnie z poprzedniego garażu.
Nie pytam o ten konkretny garaż, tylko czemu w garażu?
Życie, ale tego nie widać z twojej wieży z kości słoniowej.
Jasne, jestem księżniczką, bo nie mieszkam w norze.
Nie pozwól mu tam grzebać.
Tak jakbym potrzebował oszczanego materaca.
Pieprzona kanalia.
Daruj mu, dziewczyna mu umarła.
Miał dziewczynę?
Przedawkowała. Ona go w to wciągnęła.
Wszyscy robimy coś wbrew sobie.
Chcesz czegoś?
Na przykład?
Obojętnie.
Obojętnie?
Obojętnie...
za 50 funtów.
Masakra,
zaraz się porzygam.
Czemu od razu nie moczysz naczyń?
Miało być obojętnie co za 50.
Ile razy jadłeś paluszki rybne z fasolą?
Nieważne.
Udało ci się skończyć w samą porę.
Taniej wynająć sprzątaczkę.
Ile to kosztuje?
Dychę za godzinę?
- Sprzątałaby pięć godzin? - Tak.
W każdym razie...
- miło się gawędziło. - Może herbaty, nim sobie pójdziesz?
- Dobrze. - Nie, ja ci zrobię...
Nie, dzięki.
Jak masz na imię?
Roxy.
A naprawdę?
A ty co, ze skarbówki jesteś?
Daphne.
- Co to za mina? - Ładne imię.
Właśnie, nie pasuje do mnie.
- Bo nie jesteś ładna? - Nie wiem.
Pasuje ci.
Gdzieś w głębi duszy jesteś Daphne.
Nigdy nie wiadomo, co na nas czeka za rogiem...
Czujesz się szczęśliwy i bezpieczny,
a za chwilę nie masz już nic.
Potrzebny ci plan B.
Ja...
wiem o twojej żonie.
- Julian mi powiedział. - Julian?
Ten chudy jebaniec!
Zapraszam go, a on mnie okrada.
Wiesz, że nie może nic na to poradzić.
Oczywiście, że może.
Mało wiesz o nałogach.
Chyba coś kojarzę.
,,To nie moja wina, to nałóg”.
Teraz wszystko jest nałogiem.
,,Nie moja wina, że przejechałem człowieka po pijaku.
Jestem alkoholikiem. Puścicie mnie?”.
Nałóg jedzenia! Wszyscy jesteśmy uzależnieni od jedzenia.
Najgorszy jest seksoholizm.
Wynaleziony przez kogoś przyłapanego na zdradzie.
To moi najlepsi klienci.
Czemu się tym zajmujesz?
Dla pieniędzy.
Wiem, ale czemu akurat tym?
- Pytasz tylko ze względu na mój zawód. - Jak w ogóle zaczęłaś?
- Pamiętasz film Pretty Woman? - Tak.
Uznałam, że to prestiżowy zawód.
Serio?
Jasne, że nie.
No nie wiem.
Zdziwiłbyś się,
ilu spodziewa się, że będziemy wyglądać jak Julia Roberts.
I wtedy zjawiam się ja.
Ale...
mam to.
- Czyli? - Malutkie rączki.
- Co w tym dobrego? - Wszyscy klienci je kochają.
- Czemu? - Przy nich fiuty wyglądają na ogromne.
Wiele się nauczyłem.
- Jestem zaszczycona. - To dobrze...
Proszę.
Na pewno nic więcej nie chcesz?
Na pewno.
Na razie.
Uwielbiam twojego psa.
Ja też.
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
Chciałam dać do prania i nie wiem, gdzie jest.
Nic się nie stało, znajdziemy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Jak się masz, tato?
Co u Lisy?
Jezu, tato, ona nie żyje.
Zapamiętaj to, dobra?
Za każdym razem, gdy o nią pytasz, to boli jak chuj.
- Nie może się pan z nim zgodzić? - Czemu?
Może poczuje się lepiej.
Znowu nikogo nie obchodzą moje uczucia.
Prostytutka zrobiła mi wykład,
że mam zadbać o uczucia ćpuna, który mnie okradł.
To brzmi...
Pracuję z nim, a ona zmywała naczynia. To... skomplikowane.
To żaden mój interes.
Ciekawe.
Co takiego?
Sposób, w jaki pani to powiedziała.
- Jakby to był pani interes. - Nieprawda.
- Prawda. - O co panu chodzi?
Nie może się pan zachowywać normalnie? Wiem, że nie jest pan normalny.
Jest pan zgorzkniały, zły,
zdołowany
i wściekły na cały świat. Ale to, na litość boską, pański tato.
- Wiem. - Może pan przez te dziesięć minut
- udawać normalnego? - Przytyk, że jestem tu tylko 10 minut?
Nie chciałam pana urazić. Mówię tylko, że 10 minut...
Nie pani interes, a jednak sporo ma pani do powiedzenia.
Tata może się poczuć zraniony.
- Jak każdy. - Rozumiem.
Trochę to dziwne, że opiekunka mojego taty
zachowuje się wobec mnie tak nieprofesjonalnie, nie sądzi pani?
Jest pan jak troll na Twitterze.
Panu jest źle, więc wszystkim musi być źle.
Na początku patrzyłam przez palce,
bo założyłam, że codziennie ma pan zły dzień,
ale być może jest pan po prostu chujem.
Dobrze poszło.
Chuj.
Tak.
Nie do wiary.
Jest pielęgniarką i opiekuje się moim tatą z Alzheimerem,
a wyżywa się na mnie, że się wkurzam.
- Nie ma się co przejmować. - Wiem.
- Ale się przejmujesz? - Tak.
Bo wiesz, że ma rację.
Co wiem?
Nie wierzę. Stan, jak sądzisz? Czy te kobiety się na mnie zmówiły?
Zgadza się ze mną.
- A to niespodzianka. - Przeproś ją.
- Za co? - Nieważne.
To oznaka siły, nie słabości, wierz mi.
Nie mogę przepraszać za nic.
Ale to nie takie znowu nic, prawda?
Przeproś za kłótnię z sympatyczną osobą, którą lubisz.
Jest sympatyczna?
- Jest... - No widzisz.
No co?
Tak myślałam.
Spójrz na to jak na pierwszą kłótnię kochanków.
To absurdalne.
Dobra robota.
Do zobaczenia.
Na razie, Stan.
Dobry tydzień?
Oczywiście, że nie.
- Jak mógłby być dobry? - Tylko ty to wiesz.
A niby czemu ci płacę?
Dobre pytanie.
I?
Czemu mi płacisz?
To też mam wiedzieć?
Tony, jesteśmy tu, by pytać i szukać odpowiedzi
na trudne pytania dotyczące ciebie.
Ale może nie chcesz znać odpowiedzi.
Może łatwiej ci sądzić, że odpowiedź nie istnieje.
Istnieje, ale ty wydajesz się...
szczęśliwszy, akceptując to, że jesteś nieszczęśliwy.
Jasne, że akceptuję. Znam przyczynę
i wiem, że to, co by mnie uszczęśliwiło,
jest niemożliwe.
Nie wiem tylko, czemu płacę komuś, kto ma mnie gdzieś.
W twoim życiu są ludzie,
którzy nie mają cię gdzieś, ale czy robią to, co dla ciebie dobre?
Nikt nie wie, co dla mnie dobre.
Coś jednak jest.
Nie chcę już czuć się smutny.
To zrób to.
Przestań czuć się smutny.
Jeśli mi się chce i nie śpię,
robię notatki.
Spisuję istotę sprawy, imię, wiek, adres.
Ludzie to uwielbiają.
Potem z pieprzonego banału staram się zrobić coś
w miarę interesującego.
U tego faceta przeciekają rury i na ścianie pojawiła się plama,
która przypomina mu Kennetha Branagha.
- Wiesz, kto to? - Nie.
Stary aktor, reżyser...
- Emmę Thompson znasz? - Tak.
Wściekłby się. W każdym razie...
na ścianie była plama.
Masz zdjęcia z...
O tak, a skoro mowa o zdjęciach,
mam tu parę z mojej wczorajszej randki z matką grubasa.
Słuchajcie, szykuje się wyjście firmowe.
Nie.
Tak.
To dobre dla budowania zespołu.
W mieście jest nowy klub komediowy, kupują u nas reklamy,
więc sprawiłem nam bilety.
Mogłam załatwić za darmo.
Wiem, ale trzeba wspierać sztukę.
Klub jest dobry. Sami prawdziwi komicy.
Jest też kobieta.
I co?
Mówię tylko. Sprawdzam, czy u ciebie wszystko gra.
Dobra, przyjdźcie, będzie zabawa.
- Nie będzie. - Tony, daj temu szansę.
Skoro mowa o zabawie, super się bawiłem na randce...
Tony.
- Kto to? - Miejscowy wariat.
Marzy ci się gazeta, co, Bryan?
Ona jest nowa.
Tak.
- Śmierdzisz. - To nieważne.
Mam coś na okładkę, jeśli jesteś zainteresowany.
- Nie. - Ząb Freddiego Mercury’ego.
- Skąd go masz? - Był w parku, przy huśtawkach.
Skąd wiesz, że to jego?
Spójrz tylko na rozmiar.
Obrzydliwy.
Zatkaj sobie paszczę kutasem, paplo.
Czemu chcesz być w gazecie?
Chcę pokazać światu, co potrafię.
Jakie mam choroby.
- One nikogo nie interesują. - Nie?
- Nie. - Podboje seksualne?
- Nie. - Nie?
Jestem w klubie swingersów.
Znacie zastępcę menedżera Tambury FC?
Obciągnąłem mu. Dajcie to do sekcji sportowej.
Nie damy tego do sekcji sportowej.
To nie jest ząb Freddiego. Nie opiszemy twoich chorób.
To lokalna gazeta o staruszkach, ich grubych kotach
i kapeluszach znajdowanych na drzewach, a nie o Bryanie Gittensie,
durniu obciągającym fiuty na meczu.
Myśl.
Macie sekcję żartów?
- Nie. - To kiepsko, bo piszę własne. Powiedzieć?
Co powstanie ze skrzyżowania niepełnosprawnej ośmiornicy z moją byłą?
Pięcionożna zdzira.
- Nie każdy trafia do gazety. - Nie każdy robił palcówkę Jackie Collins.
- Ty robiłeś? - Nie.
Odkąd to obchodzi prasę?
Mam rację?
Genialne, miej się dobrze.
Na razie.
Jest dobry temat.
- Nie ma. - Cham.
- Nawet nie wiesz jaki. - Nie muszę.
- Kryształy. - Mówiłem.
- Ich uzdrawiające moce. - Pierdoły.
- Jesteś ograniczony. - Nie.
- W nic nie wierzysz. - Wierzę.
- Jesteś ateistą. - To nie znaczy, że w nic nie wierzę.
Nie wierzę w bogów.
- Jak możesz nie wierzyć w Boga? - Którego?
O co ci chodzi?
W... Zeusa?
- Kogo? - Boga greckiego.
W Ra? Ganesza?
Nie w tych, w prawdziwego z Biblii.
W Jehowę?
Po prostu w Boga!
Ty nie wierzysz w tych bogów, których wymieniłem.
A ja nie wierzę w twojego.
Jak możesz nie wierzyć, że ktoś to stworzył?
A dlaczego ty w to wierzysz?
Bo to jest cudowne.
To nie może być przypadek.
Niby wielki wybuch?
Wszystko powstało z niczego? Niemożliwe.
Masz rację, to dzieło Boga.
Właśnie.
To skąd wziął się Bóg?
Zawsze był.
Łatwizna, co?
Zawsze wszystko cię cieszyło, nawet drobne rzeczy.
Siedzenie na sofie z psem.
Twoja mina mówiła:
„Siedzę sobie z psem i jest mi cudownie”.
Ucałuj sunię ode mnie,
zabieraj ją na plażę. Uwielbia to.
Obydwoje to kochacie.
Chcesz iść na plażę? Tak?
No to chodź.
Boże, czemu to zrobiłeś?
Było ci gorąco!
Spałam. Jestem przemoczona.
Przestraszyłeś psa.
Ty cholerny ciulu.
Równie dobrze mogę teraz wejść do morza.
Chodź, idziemy do morza! Idziesz?
- Nie. - Tony, chodź.
- Nie. - Chodź.
No chodź.
Chodź, Tony.
...dlatego to skarpetki sportowe.
Dziękuję, świetne przyjęcie, naprawdę.
Cieszę się. Bo dowiedziałem się o czymś przykrym i jestem smutny.
No dalej, smutniejszy niż to.
No dobra...
Mój przyjaciel popełnił samobójstwo.
Połknął całą zawartość apteczki w łazience.
Zadławił się tamponem.
Tak!
Zadławił się tamponem.
Temu panu żart się cholernie nie spodobał.
Ma minę jak moja babcia.
Boże, nie.
Rozchmurz się, stary, trudna sprawa. No dalej.
„Nie zamierzam się śmiać”.
No proszę cię. Jak się nazywasz?
Jak się nazywasz?
- Tony. - Tony, to nie takie trudne.
Opowiedz o sobie, Tony.
- O sobie? - Tak.
Siedzisz w pierwszym rzędzie, opowiedz.
Na początku roku zmarła moja żona.
Na raka piersi.
To mnie złamało.
Codziennie chcę...
się zabić.
Nie widzę sensu w życiu.
Cóż...
Parasole są dziwne, co nie?
Z parasolem...
Zapytał.
Tak.
Zadał pytanie i powiedziałem prawdę.
- Prawda jest dla ciebie ważna. - Tak.
Powiem ci więc prawdę. Jestem zmęczony.
Zmęczony martwieniem się codziennie o ciebie i o to, co zrobisz.
Wymyślaniem argumentów, żebyś się nie zabił.
Zdobywaniem biletów, żeby cię rozweselić.
Jest środek tygodnia, powinienem być w domu z żoną, synem i swoimi problemami.
Czyli on może żartować o samobójstwie, a ja nie mogę...
Nie chodziło o ciebie. Żart nie był o tobie.
To było zmyślone.
Jego przyjaciel nie zadławił się żadnym tamponem.
- Rozumiem. - On nie zna twojej sytuacji.
Gdyby zapytał: „Czy jest tu jakiś wdowiec myślący o samobójstwie?”
i ty byś się zgłosił, a on: „Mam dla ciebie żart”...
Może nie byłem w nastroju.
Świetnie.
Chciał tylko rozśmieszyć widownię.
Właśnie o to się staram...
Robię, co mogę...
byś był szczęśliwy.
Dzięki.
- Na razie. - Do jutra.
Do jutra.
Patrz, Audrey Hepburn.
Czy nie wygląda pięknie?
Brandy, wyglądasz olśniewająco.
- Jest pośmiewiskiem. - To był jej pomysł.
- Ile to trwało? - Jakieś dziesięć minut.
Rewelacja.
Mam prezencik.
Z kasy, którą mi ukradłeś?
Co za przenikliwość.
Na pewno nie chcesz zmieszać z tym?
Dobra, daj.
Na pewno?
Co takiego może się stać?
To.
Przepraszam, że cię okradłem.
To do mnie niepodobne.
To choroba, co?
Wszyscy mamy wymówki.
Wciąż nie wierzę, że tyle nas łączy.
Obaj straciliśmy kobiety,
próbujemy uśmierzyć ból,
jesteśmy przegrani...
Bez obrazy, ale patrzę na ciebie
i myślę:
„Ja pierdolę,
taki jestem”.
Nie jesteś.
Nie okradnij mnie!