NETLFIX ORİJİNAL DİZİSİ
İlk ne zaman fark ettin?
Borudan su sızmaya başladı,
duvar kâğıdı ıslandı ve bu görüntü ortaya çıktı.
Peki bunun Sör Kenneth Branagh'a benzediğini ne zaman fark ettin?
Gölgeler oluşup şu kısmı şekillendirince. Ağzı tam onunki gibi, değil mi?
-Sadece bir çizgi. -Evet.
Muhteşem, değil mi? Düşündürücü.
Evet...
Fotoğrafını çek.
Oldu mu?
Evet.
Karım çok sevinecek.
-Öyle mi? -Bir süredir moralsiz.
-Kafasına çekiçle vurdular da. -Çekiçle mi?
Motorlu iki tip çantasını tutup kafasına vurunca çantayı bırakmış.
Polis de kovalamak istemedi çünkü çocuklar kasklarını çıkarıyormuş
ve tehlikeli oluyormuş, dava açılmaması için...
-Politik doğruculuğun da suyu çıktı. -Evet.
Karısını motor çetesi gasbediyor,
kafasına çekiçle vuruyor, adam da eve gidip
biraz Sör Kenneth Branagh'a benzeyen bir iz görüyor
ve gazeteyi anca o zaman arıyor.
Her leke Kenneth Branagh'a benzer zaten.
Suratında ayırt edici bir şey yok, karikatürünü bile çizemezsin
çünkü abartılacak bir yeri yok.
Sadece belirsiz, bej bir suratı var.
Onun yerinde olsam gözlük takardım. Kocaman, kırmızı bir gözlük.
Millet "Kenneth Branagh kim?" deyince "Kırmızı gözlüklü olan." derdik,
"Doğru!" derlerdi.
Bence epey yakışıklı, ona benzemek isterdim.
Tabii ki isterdin. Shrek'e benziyorsun çünkü.
Senin için iyi olurdu. En azından insan olurdun.
Hatunlar bayılıyor.
Hatun demişken, geçen akşam şişko çocuğun annesiyle yemeğe çıktık.
Gazetede görüşürüz.
40 papel falandı, ben de dedim ki...
-Param nerede? -Tamam, sakin ol.
-Sen kimsin lan? -Kim olmamı istersen oyum.
60 kâğıdımı bir fahişeye mi verdin?
Hayır, arkadaşız.
Ondan o kadar fazla istemem.
Hem fahişe değil, seks işçisiyim ben.
Çok affedersin.
-Paramı ver! -Hırpalama çocuğu.
-Sen gidip birilerine muamele yapsana. -Sonraki randevum saat üçte.
Parayı ne yaptın? Bilmiyorum sanki.
-Uyuşturucu aldım. -Tabii. Benim onlar.
Paylaşabiliriz. Niye paylaşalım ki? Benim onlar.
Ne aldın?
-Eroin, biraz da ot. -Tamam.
Otu alayım, eroin kalsın.
-Canım ya. -Üzerimde değil ki.
-Sonra getiririm ama. -Tamam.
Burada mı yaşıyorsun?
Evet.
Neden?
Önceki garajdan kovuldum da.
Özellikle bu garajı değil, niye garajlarda yaşadığını sordum.
Oluyor böyle şeyler, sadece siz sosyeteler görmüyorsunuz.
Aynen, bir delikte yaşamadığım için prenses oluyorum.
Eşyalarımı karıştırmasın, tamam mı?
Bana da yeni bir çiş lekeli yatak lazımdı zaten.
Siktiğimin böceği.
-Üzerine gitme, sevgilisi öldü. -Sevgilisi mi vardı?
Aşırı dozdan. Onu da uyuşturucuya o kız başlatmıştı sanırım.
Hepimiz istemediğimiz şeyler yaparız.
Gelmişken bir ihtiyacın var mı?
Ne gibi?
Ne olursa.
Ne olursa mı?
Ne olursa...
...50 kâğıda.
Rezalete bak ya.
Kusacağım galiba.
Niye kullanınca durulamazsın ki?
"50 kâğıda, ne olursa." demiştin.
Kaç kere balık kroket ve fasulye yedin?
Fark etmez.
Bitirdin zaten. Tam zamanında.
-Temizlikçi çok daha ucuza gelirdi. -Kaça çalışıyorlar?
Saati on falan.
-Beş saat çalışırlardı yani, öyle mi? -Evet.
Neyse.
-Sohbet güzeldi. -Gitmeden bir çaya ne dersin?
-Olur. -Hayır, ben sana demleyeceğim ama...
Yok, kalsın.
Adın ne?
Roxy.
Gerçek adın.
Vergi dairesi misin, sana ne?
Daphne.
-Ne bu surat şimdi? -İyi bir isim.
Aynen. Bana yakışmıyor.
-İyi olmadığın için mi? -Bilmem.
Yakışıyor bence.
İçten içe tam bir Daphne'sin.
İnsan ne olacağını hiç kestiremiyor, değil mi?
Bir an mutlusun, güvendesin, havalısın,
sonra bir bakmışsın, her şeyin elinden alınmış.
B planı yapmak lazım.
Ben...
...karını duydum.
-Julian söyledi. -Julian mı?
Siktiğimin sırığı!
Onu evime aldım, beni soydu.
Ama başka çaresi yoktu, değil mi?
Tabii ki vardı.
Bağımlılığı pek bilmiyorsun anlaşılan.
Genel bir fikrim var, "Benim suçum değil, bağımlıyım." diyorsun.
Bugünlerde her şey bağımlılık.
"Kızdığımda arabamla birilerini ezmeden edemiyorum,
alkoliğim ben. Paçayı sıyırsam olmaz mı?"
Bir de yemek bağımlılığı var. Hepimiz yemeğe bağımlıyız zaten.
En kötüsü de seks bağımlılığı.
Kesinlikle karısını aldatan biri icat etmiş.
Deme öyle, onlar benim en iyi müşterilerim.
Niye bu işi yapıyorsun?
Para için.
Biliyorum da, neden illa bu iş?
-Bu işi yapmasam bunu sormazdın. -Nasıl başladın ki?
-Özel Bir Kadın'ı izledin mi? -Evet.
Gözüme çok şaşaalı görünmüştü.
Gerçekten mi?
Tabii ki hayır.
Ne bileyim, sordum işte.
O kadar çok insan
seks işçilerinin Julia Robert'a benzemesini bekliyor ki şaşırırsın.
Sonra ben geliyorum...
Ama yine de
bunlar var sonuçta.
-Neymiş onlar? -Minik eller.
-Bu niye iyi ki? -Bütün müşteriler bayılıyor.
Neden?
Siklerini kocaman gösteriyor.
Bir yaşıma daha girdim.
-Onur duydum. -Güzel. Neyse.
Buyur.
Cidden başka bir şey istemiyor musun?
İstemiyorum.
Tamam.
Görüşürüz.
Köpeğini çok sevdim.
Ben de seviyorum.
İKİNCİ BAHAR HUZUREVİ
Makineye atacaktım, nereye koydum acaba?
Neyse, illaki buluruz, sorun değil.
-Selam. -Merhaba.
-N'aber? -İyidir.
N'aber baba?
Lisa nasıl?
Tanrı aşkına. Öldü baba.
Bunu unutma artık.
Çünkü her sorduğunda canımı yakıyorsun, tamam mı?
-Niye ölmemiş gibi yapmıyorsun? -Niye ki?
Belki babanı mutlu eder.
Pekâlâ. Yine kimse benim hislerimi önemsemiyor.
Az önce bir fahişe, beni soyan bir müptezelin
hislerini önemsememi söyledi.
Kötü anlattım.
Müptezel bana çalışıyor, fahişe de bulaşık yıkıyordu.
Tamam mı? Karışık bir durum.
Anladım. Neyse, beni ilgilendirmez nasıl olsa.
İlginç.
Ne ilginç?
"Beni ilgilendirmez nasıl olsa." derken
-ilgilendirdiğini düşünür gibiydin. -Hayır.
-Öyleydin. -Derdin ne senin?
-Ne... -Niye normal olamıyorsun?
Normal olmadığını biliyorum yani de...
Huysuz, öfkeli
ve mutsuzsun.
Bütün dünyaya kızgınsın ama Tanrı aşkına, bu senin baban.
-Biliyorum. -Bari onunla geçirdiğin
on dakika boyunca normal taklidi yapsan?
Laf mı soktun? Kısa süre kalıyorum diye?
Hayır, seni incitmek istemedim. Sadece onu gördüğün on...
Seni ilgilendirmeyen bir konuda ne kadar da çok fikrin var.
Hâlâ mutsuz olabiliyor.
-Herkes gibi. -Evet, farkındayım.
Babama işi gereği bakan birinin
bana tavır koyması biraz profesyonelliğe aykırı değil mi?
Twitter trolü gibisin.
Sen mutsuzsun diye herkes mutsuz olsun istiyorsun.
Başta "Belki de iyi adamdır." dedim çünkü kötü günler geçirdiğini düşündüm.
Ama belki de amcığın teki olduğun içindir.
Güzel gitti.
Amcık.
Evet.
İnanamadım.
Alzheimer'lı babama bakan bir hemşire
bana mutsuzum diye ayar veriyor...
-Takma kafana. -Haklısın.
-Ama takıyorsun. -Evet.
Çünkü haklı, biliyorsun.
Ne?
İnanılmazsın. Stan, sen ne diyorsun? Kadınlar bana karşı birlik mi oluyor?
Benimle hemfikir.
-Büyük bir sürpriz. -Kadından özür dile.
-Ne için? -Fark etmez.
Özür dilemek zayıflık değil, kuvvet göstergesidir.
Gidip hiçbir şey için özür dileyemem ki.
Hiçbir şey için dilemiş olmayacaksın.
Sevdiğin, iyi biriyle tartıştığın için özür dilemiş olacaksın.
İyi biri, değil mi?
-Yani... -Hah şöyle.
Ne?
Tahmin ettiğim gibi.
İlk sevgili kavganız gibi düşün.
Saçmalama.
Tamam, aferin, güzeldi.
Neyse, sonra görüşürüz.
Görüşürüz Stan.
İyi bir hafta mıydı?
Tabii ki hayır.
-Nasıl iyi bir hafta geçirebilirim ki? -Onu sadece sen biliyorsun.
Sana niye para veriyorum?
Güzel bir soru.
Cevabı?
Bana niye para veriyorsun?
Ne yani, şimdi onu da mı ben bileceğim?
Tony, kendin hakkında zor sorular sorup cevaplarını vermek için buradayız.
Belki de cevabı bilmek istemiyorsundur.
Belki de bir cevap olmadığını düşünmek senin için bir kaçıştır.
Aslında bir cevap var ama sen...
...mutsuzluğunu kabullenmeyi seçiyorsun.
Evet, kabulleniyorum. Ayrıca neden mutsuz olduğumu
ve mutsuzluğumu bitirebilecek tek şeyin imkânsız olduğunu da biliyorum.
Bilmediğim şey, neden beni takmayan birine para ödediğim.
Bak, hayatında seni "takan" insanlar var
ama senin iyiliğin için bir çabaları var mı?
İyiliğim için yapılması gerekeni kimse bilmiyor ki.
Bence içten içe biliyorsun.
Artık üzülmek istemiyorum sadece.
Üzülme o zaman.
Üzülmeyi öylece bırakıver.
TAMBURY GAZETESİ
Canım isterse ve uyanık kalabilirsem
birtakım notlar alıyorum.
İşin özünü, isimlerini, yaşlarını ve adreslerini öğreniyorum.
Buna bayılıyorlar.
Sonra bu aşırı banal hikâyeyi biraz ilginç göstermeye çalışıyorum.
Bu herifin borularından su sızmış ve duvar kâğıdında çıkan şeklin
Kenneth Branagh'a benzediğini söylüyor.
-O kim, biliyor musun? -Hayır.
Yaşlı bir aktör, yönetmen ve...
-Emma Thompson'ı biliyor musun? -Evet.
Bu hiç hoşuna gitmezdi. Neyse.
Duvarda bir leke vardı.
Fotoğraflar sende mi?
Evet, fotoğraf demişken,
şişkonun annesiyle randevumda birkaç fotoğraf çektim.
Pekâlâ arkadaşlar, dinleyin. Ekip gezisi.
Hayır.
Evet.
Takım ruhumuzu bulacağız.
Yeni bir komedi kulübü açılmış. Gazeteye reklam verdiler,
ben de iyi niyet göstereyim diye hepimize bilet aldım.
-Beleşe alabilirdim ben. -Evet, ama sanatı desteklemek gerek.
Güzel bir yer. Komedyenler iyi.
Bir de kadın var.
Öyle mi?
Söyleyeyim dedim. Belirttim sadece, ne var?
Güzel, neyse, gelin işte. Eğleniriz.
-Eğlenmeyiz. -Tony, eğleniriz, bir şans tanı.
Eğlenmek demişken, dün gece şişkonun annesiyle...
-Tony. -Of.
-Bu kim? -Köyümüzün delisi.
Tek derdin gazeteye çıkmak, değil mi Bryan?
Kız yeni.
Evet.
-Leş gibi kokuyorsun. -Boş ver sen onu.
Ön sayfanız için bir haberim var, ilgini çeker belki.
-Hayır. -Freddie Mercury'nin dişi.
-Onu nereden buldun? -Parkta, salıncakların orada.
Onun olduğu ne malum?
Boyutuna baksana.
İğrenç herif.
Öyle mi? Boğazına kapı tokmağı giresice, zevzek kadın.
Gazeteye çıkacaksın da ne olacak?
Dünyaya elimdekileri, yapabildiklerimi, hastalıklarımı göstermek istiyorum.
-Hastalıkların kimsenin ilgisini çekmiyor. -Öyle mi?
-Öyle. -Cinsel maceralarım?
-Hayır. -Hayır mı?
Bir swinger kulübüne üyeyim.
Tambury FC'nin yardımcı antrenörü var ya?
Ona sakso çekmiştim. Alın, spor sayfasına koyarsınız.
Onu spor sayfasına falan koyamayız.
O diş Freddie Mercury'nin değil, hastalıklarını da koymayız.
Biz yaşlı teyzeler, onların şişman kedileri
ya da ağaçta bulunan şapkalarla ilgileniyoruz.
Birdenbire çıkıp da "İşte Bryan Gittens, futbolla ilgili bir herife
sakso çekmekle gurur duyuyor." demeyiz. Düşün biraz.
Komedi sayfanız var mı?
Yok.
Kaçırıyorsunuz o zaman, kendi şakalarımı yazıyorum. Dinle.
Engelli bir ahtapotla karımı birleştirince ortaya ne çıkar?
Beş bacaklı bir kaşar.
-Bryan, herkes gazeteye çıkamaz. -Herkes Jackie Collins'i parmaklamamıştır.
-Sen yaptın mı? -Hayır.
Bu basını önceden hiç rahatsız etmiş mi?
Haksız mıyım?
Müthiş, tamam, sağ ol.
-Tamam. -Görüşürüz.
Güzel bir yazı fikrim var.
-Hayır, yok. -Kabasın.
-Daha söylemedim bile. -Gerek yok.
-Kristaller. -Demiştim.
-İyileştirici güçleri. -Palavra onlar.
-Amma dar kafalısın. -Hayır.
-Hiçbir şeye inanmıyorsun. -İnanıyorum.
-Ateist değil miydin? -Hiçbir şeye inanmadığım anlamına gelmez.
Tanrılara inanmadığım anlamına gelir.
-Tanrı'ya nasıl inanmazsın? -Hangisine?
Nasıl yani?
Mesela... Zeus?
-Kim? -Yunan tanrısı.
Ya da Ra veya Ganeşa?
Hayır, onlar değil. İncil'dekini diyorum, gerçek olan.
Yahveh.
Tanrı işte!
Sen nasıl az önce söylediğim tanrılara inanmıyorsan
ben de aynı şekilde seninkine inanmıyorum.
Tüm bunların bir yaratıcısı olmadığını nasıl düşünürsün?
Sen niye olduğunu düşünüyorsun?
Çünkü her şey çok iyi.
Tesadüf olamaz, değil mi?
Ne var, Büyük Patlama mı? Her şey hiçlikten mi geldi? İmkânsız.
Haklısın, Tanrı yaptı.
Evet.
Tanrı'yı kim yaptı peki?
Vardı zaten.
Al işte. Basit, değil mi?
Her ufacık şey senin için bir neşe kaynağı.
Köpekle kanepede oturmak.
"Köpekle kanepedeyim, muhteşem bir şey." dercesine bir suratla.
Köpeği benim için öp.
Arada plaja götür, orayı çok seviyor.
İkiniz de seviyorsunuz.
Plaja gidelim mi? Olur mu?
Hadi bakalım.
Tanrım, bunu niye yaptın?
-Sıcaklamış gibiydin! -Uyuyordum! Sırılsıklam oldum.
Bak, köpeği de korkuttun!
Amcık ağızlı ya.
Denize girmiş kadar oldum, bari gireyim.
Hadi birlikte girelim! Geliyor musun?
-Hayır. -Geliyorsun Tony, hadi.
-Hayır. -Yürü.
Hadi.
Gel Tony!
...işte o yüzden spor çorabı diyorlar.
Sağ olun, harika seyircilersiniz.
İyi ki de öylesiniz, bu hafta bazı kötü haberler aldım.
Hiç sormayın.
Hadi ama, biraz daha üzülün.
Evet, çok kötüydü.
Bir arkadaşım geçen hafta intihar etti.
Evet, üst kata çıkıp ecza dolabındaki her şeyi içmiş.
Evet, boğazına tampon kaçınca boğulmuş. Aynen!
Tampon kaçmış...
Şu arkadaş bu espriden resmen tiksindi.
Babaanneme benzedi.
"Olamaz."
Neşelen biraz dostum, toparlan biraz.Hadi. "Buna gülmeyeceğim." diye oturuyorsun.
Hadi ama. Adın ne dostum?
Adın ne?
-Tony. -Tony, evet, çok mu zordu?
Hikâyen nedir Tony?
-Hikâyem mi? -Evet.
Gelmiş en öne oturmuşsun, hikâyen ne?
Karım öldü. Bu sene.
Meme kanseri.
Beni mahvetti.
Her gün ama her gün...
...intiharı düşünüyorum.
Yaşamakta bir mana göremiyorum.
Pekâlâ...
Şemsiyeler tuhaf şeyler, değil mi? Hiç...
Hani şöyle...
Kendisi sordu.
Evet.
Sordu. O sordu, ben de gerçeği söyledim.
-Gerçekler çok önemli, değil mi? -Evet, aynen.
O zaman al sana bir gerçek Tony. Bıktım oğlum.
Mesaimi senin için endişelenerek, ne yapacaksın diye düşünerek,
intihar etmemen için
sebepler bulmaya çalışarak,
neşelen diye bilet kovalayarak geçirmekten bıktım.
Tamam mı? Haftanın ortasında karım ve oğlumla evde olup
kendi sorunlarımla ilgilenmeliyim.
Tabii ya. Onun intihar şakası yapması serbest ama benim...
Seninle ilgili değildi ama Tony. Esprinin konusu sen değildin.
Gerçek değildi. Uydurmuş işte.
Arkadaşının tamponla boğularak öldüğü falan yok yani.
-Onun farkındayım. -Senin durumunu bilmiyor yani.
-Peki... -Bilmiyor. Mesela,
"Karısı ölen ve intiharı düşünenler el kaldırsın." deseydi,
"Buradayım." deseydin, sonra "Al, sana bir espri." deseydi...
Peki. Belki de havamda değildim.
Harika.
İnsanları güldürmeye çalışıyordu.
Tek yaptığım bu, tamam mı?
Seni mutlu etmek için elimden geleni yapıyorum.
Tamam.
Sağ ol.
-Ben kaçtım. -Tamam, yarın görüşürüz.
Yarın görüşürüz.
Bak... Audrey Hepburn.
Çok güzel olmadı mı?
Brandy, çok havalı olmuşsun.
-Alay edilecek hâle düşmüş. -Kendi fikriydi.
-Ne kadar sürdü bunu yapmak? -Herhâlde
-on dakika falan. -Şahane.
Sana bir hediye aldım.
Benden çaldığın parayla mı?
-Evet. -Çok düşüncelisin.
İçine şundan katmayayım mı?
Kat bari.
Emin misin?
En kötü ne olabilir ki?
Böyle olabilirsin.
Bak, paranı çaldığım için...
...özür dilerim. Bana yakışmadı.
Hastalıktan, değil mi?
Hepimizin bahaneleri var.
Ortak noktalarımız olmasına hâlâ inanamıyorum.
İkimiz de partnerimizi kaybettik.
Acımızı dindirmeye çalışıyoruz.
İkimiz de eziğiz.
Alınma ama sana bakınca
diyorum ki...
"Ha siktir,
ben de böyleyim."
Hayır, değilsin.
Beni bir daha soyma!