NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
O Boże! Nawet nie weszłam.
Jestem cholernie przemoczona.
Nawet nie weszłam. Jak długo się czaiłeś?
Jakieś 40 minut. Czekałem jak pies przy oknie.
Ty ciulu.
Nie wierzę, że jestem przemoczona.
- Ciężki dzień w pracy? - Nie.
Łatwiutki dzień w pracy. Ciężki dzień od momentu
przekroczenia progu domu. Jaki zadowolony!
Dobra sunia.
- Wchodzi pan? - Tak.
- Może mu pan to dać? - Pewnie.
- Jest pan jego przyjacielem? - Tak.
Korespondencja.
- Skąd to masz? - Listonosz mi dał.
Co? O kurwa.
Trzeba go było zmusić, żeby wrzucił.
Szłam drogą, bo nie było chodnika.
Poślizgnęłam się na stromiźnie
i upadłam na śmieci.
Prosto na duży kawał drewna
z wystającym szpikulcem.
Przebił mnie na wylot, wszedł bokiem
i wyszedł plecami.
Wszędzie była krew.
To cud, że jeszcze żyję,
a lekarze mówią, że dzięki temu, że jestem taka gruba,
najważniejsze organy pozostały nienaruszone.
- Prosto przez... - Cudnie.
Otyłość ocaliła mi życie.
Niekoniecznie. Gdyby była pani chuda,
szpikulec wcale by pani nie dosięgnął.
Leżałaby pani obok szpikulca. Żaden problem.
Dzięki.
Dobre zdjęcia.
Sala Lisy.
Głodny?
Głupie pytanie.
- Już myślałem, że złapiesz mnie za kark. - Później.
Jeśli chcesz wykorzystać to zdjęcie,
weź plik P100124.JPG
i przenieś do folderu, załaduje się.
Gotowe, teraz sprawdź następne zdjęcie.
Czyli P100125.JPG.
Klikasz i wrzucasz do folderu.
Ja pierdolę. Czemu chcesz tu pracować?
- To ekscytujące. - Co?
Dziennikarstwo.
- To żadne dziennikarstwo. - Gdzieś trzeba zacząć.
Ale jeśli tu zaczniesz, to tu skończysz. Patrz na tego...
Nieprawda, to miejsce jest świetnym początkiem kariery.
Jeden gość od nas wylądował w The Guardian.
Jak się nazywa?
- Nie pamiętam. - I zrobił karierę?
- Chodzi o to... - Bill Koons.
Krótko tu pracował.
Lubił macać.
Często mi się to zdarza.
Jeździ teraz na TIR-ach.
Od rozprawy.
Nie wiedziałem. Chodzi o to,
że zaczynasz tu i masz świetlaną dziennikarską przyszłość.
Dziennikarska przyszłość nie istnieje.
Nim zaczniesz pisać artykuły główne, nie będzie gazet,
zostanie tylko internetowa gównoburza.
Ludzie publikujący okropne, nienawistne opinie
będące przynętą dla jebanych reklamodawców,
bo świat jest pełen pierdolonych idiotów.
To okropna przyszłość.
Może to cię rozweseli, smętny durniu.
Rozmawiałem z Jill i chyba mamy kogoś dla ciebie.
- Do czego? - No cóż...
- znamy uroczą panią... - Randka?
- Tak. - Zapomnij!
- Czekaj, też jest wdową. - Więc mamy wiele wspólnego?
- Mówiłem jej o tobie. - Tak?
Mówiłeś, że mam żonę?
- Nie... - Twoją siostrę.
- Nie. - Może zapomniałeś?
Bo ja nie. Dotrzymuję umowy.
Robię, co trzeba, żebyś się ode mnie odczepił, póki nie przyjdzie czas,
bo gdy widzisz, że przez ułamek sekundy się cieszę,
wiedz, że wciąż mnie boli i ta chwila jest zepsuta,
bo nie mogę jej z nią dzielić i tylko czekam, aż z nią będę.
Tony, to nie ma sensu. Taki rozsądny facet nie wierzy w życie po życiu.
Wiem, nie ma jej nigdzie, ale zrozum.
Wolę być nigdzie z nią niż gdzieś bez niej.
Do jasnej cholery, zostaw mnie już w spokoju.
Boże.
Są delikatne naciski,
żebym zaczął chodzić na randki.
Nigdy nie chodziłem na randki.
Nie widzę w tym sensu.
Spotkałem kogoś przypadkiem,
okazała się idealna
i nie wierzę, by się to powtórzyło.
A może po prostu...
- się zabawisz? - To mnie nie bawi.
I znowu to gówniane nastawienie.
Jęczenie o bratniej duszy.
Czy jeden partner na życie to aby na pewno naturalne?
U większości gatunków to rzadkość.
Weźmy taką mysz australijską.
Samiec...
żyje rok,
bo gdy tylko dojrzewa, pragnie spółkować.
Spółkuje więc...
z około stoma samicami.
Dosłownie, kiedy się napali,
chce bzykać wszystko, co się rusza.
I tak też robi.
Żadnych zalotów, sprawdzania zgodności,
pytań o bratnią duszę. Nic podobnego.
Skacze na nią,
czy jej się to podoba, czy nie. To w sumie gwałt.
Ale nie ma żadnych głupich protestów.
Potem...
wycieńczony...
umiera.
Płaci pan 68 funtów.
Plany na weekend?
Zagwałcę się na śmierć.
- Dzień dobry. - Witam.
- Gdzie tamta opiekunka? - Która?
Pyskata Szkotka.
Emma. Chce pan z nią porozmawiać?
Tak, proszę. Dziękuję.
Co tam, tato?
- Chciał pan mnie widzieć? - Tak.
Przepraszam.
Za co?
- Nieważne. - Co nieważne?
Czemu przepraszam.
Przepraszam za to...
że jestem dupkiem.
No tak.
Przeprasza pan za dotychczasowe bycie dupkiem
czy z wyprzedzeniem?
Świetnie sobie pani radzi z tatą,
a ja nie spędzam z nim dość czasu.
No dobrze.
Tata sobie radzi.
Dzięki.
Tak...
co do pańskiego taty...
Zdenerwowałeś dziś kilka osób, Ray.
Czym?
Powiedział Ireney Tindul, że chciałby ją wziąć od tyłu.
Czemu od tyłu?
- Nie w tym rzecz. - No tak...
- Brzydkie. - Tak.
Oskarżył Charliego Willisa o obciąganie Eltonowi Johnowi.
- Ile lat ma Charlie Willis? - 89.
Obleśny staruch.
- Co jeszcze? Liczę, że tak. - Powiedział Winstonowi Freemanowi,
że ma fiuta jak skośnooki.
Skąd wiesz, jak wygląda...? Tato, nie mówi się ,,skośnooki".
- To poprawiło mi humor. - Ciężki dzień w pracy?
Chłopaki próbują wysłać mnie na randkę.
W takim razie powinien pan iść.
Wrócę do pracy.
- Do widzenia. - Na razie.
W porządku, Ireney?
Idzie. Chodź no tu, sprośna krowo.
Mój szwagier chce, żebym zaczął chodzić na randki.
Wybornie.
Potrzebujesz porady.
Dlaczego?
Pewnie nie radzisz sobie z kobietami.
Czyżby? Stan, ona mnie krytykuje.
Żaden facet sobie nie radzi, ale najbardziej zrzędliwe samoluby.
Złota wiedza, pozwól, że zapiszę.
Co jej powiesz? Ja nią będę.
Odegramy scenkę?
Jeśli chcesz.
Cześć, jestem Tony.
Nie czepiam się wieku, ale czy to twoje zęby?
Bicie to raczej niedobry początek.
Dobrze, że mnie rozśmieszyłeś, ale zakładam, że ona będzie młodsza.
Kurwa, oby nie.
Przeklinasz. Bądź poważny!
Nie umiem...
Będę szczery.
Powiem jej, przez co przechodzę...
szczerze...
Skupisz się więc na sobie.
Co? I tak nie wygram.
Nie chcę chodzić na randki.
Nie chcę żyć bez Lisy.
Ale chyba nie chodzi tylko o ciebie.
W tym rzecz.
Może przyjemna randka poprawi jej humor?
To może być miłe uczucie.
Nie żyjemy tylko dla siebie.
Nie biorą mnie śpiewki o Bogu.
Mnie też nie, to bzdury.
Mamy tylko siebie nawzajem.
Musimy sobie pomagać w zmaganiach, aż dobrniemy do śmierci.
Nie ma sensu użalać się nad sobą i unieszczęśliwiać innych.
Lepiej od razu się zabić.
Na pewno chcesz pracować dla Samarytan?
Mówię tylko, że gdzieś w głębi duszy
wciąż czujesz, że warto żyć.
Masz jeszcze daleko do końca.
Czujesz ból...
ale to, co straciłeś,
może też uśmierzyć ten ból.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Nie...
Nie powinienem był...
Pójdę na tę randkę.
Serio? Świetnie, zadzwonię do niej, zarezerwuję stolik w restauracji.
Może być hinduska?
Pewnie, nieważne, skąd jest.
Mam na myśli restaurację.
Nie, włoska jest najlepsza. Wchłania alkohol.
Dobra, zarezerwuję.
Super.
W co się ubierzesz?
- A co? - Pierwsze wrażenie jest ważne.
Spójrz na mnie i June.
Doceniła mój styl, nim poznała osobowość.
Mam gdzieś pierwsze wrażenie i każde inne.
Mogę dać ci kilka rad.
Spotyka się z kimś od minuty i ma się za Bryana Ferry’ego.
Czemu wszyscy sądzą, że potrzebuję rad?
- W kwestii stylu. - Stylu?
- Od ciebie? - Tak.
- Mów. - Lunch czy kolacja?
Co to za różnica?
Na kolację ona może włożyć suknię balową,
a wtedy ty musisz założyć frak.
Na lunch wystarczy marynarka i portki.
- Portki? - Żyjesz w latach 40.?
- Bez garnituru. - Wiem.
- Porządne dżinsy i koszula. - Właśnie.
Masz porządne dżinsy i koszulę?
Możemy iść na zakupy, jeśli chcesz.
Pamiętaj, czarny wyszczupla.
Cudów jednak nie zdziała.
Dzięki.
Nie potrzebuję zakupów.
- Chodź. - Serio?
Tak.
To mnie zawstydza.
Niepotrzebnie.
Dorosłemu mężczyźnie trzeba mówić, w co się ubrać.
Tutaj wejdźmy.
Ja pierniczę.
- Można zamówić kawałek? - Co?
Macie coś Bee Gees?
- Nie rozumiem. - Myślałem, że to dyskoteka.
Jest bardzo stary.
Jesteście razem?
- Nie. - Widać...
Macie te w rozmiarze L?
- Bądź miły. - Dobrze.
Praca u nas nie jest stratą czasu.
To dobry start i możesz potem robić...
co zechcesz. Ja spasowałem,
bo nie miałem ochoty. Nie brałem nadgodzin,
nie zabiegałem o awans...
ani o lepszą pracę w innym mieście.
Zależało mi tylko, by co wieczór wracać do domu...
i spędzać każdą możliwą minutę z Lisą.
Nie żałuję tej decyzji.
To cudowne.
Nie płacz w towarzystwie nowego chłopaka. Idzie.
Hej. Ten rozmiar nie prezentuje się zbyt dobrze.
Popatrzył z rozczarowaniem, gdy tylko wszedłem.
- Cześć. - Jak leci?
Dobrze.
To Sandy, pracujemy razem.
- Cześć. - Cześć.
- To... - Miło poznać.
...Daphne,
moja... sprzątaczka.
Tak,
jestem jego sprzątaczką.
Nie koleżanką ani kimś z zawstydzającym zawodem.
W każdym razie...
właśnie idę do ciebie posprzątać,
ale zapomniałam kluczy. Jak dobrze na siebie wpaść.
Da mi swoje klucze, bo jestem sprzątaczką.
- To nie problem? - Nie.
Zaufaj sprzątaczce, daj jej klucze.
Nie dajesz ich przecież prostytutce.
- Do zobaczenia! - Mam nadzieję.
Wszystko dobrze?
- Zostawiłaś klucze w drzwiach. - Tak?
Tak.
Niesamowite.
Naprawdę to zrobiłaś.
Naprawdę dałeś mi klucze.
- Nie chciałem się wycofać. - Wiem.
Ile ci jestem winien?
Nic.
Chciałam sprawdzić, czy mi ufasz.
Przepraszam za...
tę sprzątaczkę. Myślałem, że wolisz to od prostytutki.
Seksworkerki.
Ludzie często osądzają po pozorach
i nie chciałem jej przestraszyć tą prostytutką.
- Seksworkerką. - Właśnie.
Nie martw się.
- Kawy? - Nie, właśnie wypiłam.
Muszę się zbierać.
Na pewno nic za to nie chcesz?
Nie, to przyjemność.
Nie wszyscy na ciebie czyhają.
Większość ludzi jest w porządku, tylko mają zły dzień.
Czasem się zaplątali, próbują sobie jakoś radzić.
Dobrym ludziom zdarzają się złe rzeczy, złym dobre,
a czasami...
to niczyja wina.
Dzięki.
Dobra, lecę. Na razie.
Na razie.
Dobra sunia.
Dobrze.
Powinienem zacząć od tego,
że nie chciałem tej randki, ale Matt mówił, że też jesteś wdową...
ale z tego absolutnie nic, poza kolacją...
nie będzie, bo wciąż jestem przywiązany do żony.
Jestem z tobą szczery.
To sugestia, żeby podzielić się rachunkiem?
Szampana.
Oczywiście, że się podzielimy. Whiskey proszę.
- Jaką? - Dużą.
Znawca.
To łyk zabijający ból.
Dobra sztuczka, ponura i dołująca,
ale gadka o skłonnościach samobójczych to ściema.
I tu się mylisz.
Znam tę śpiewkę, ale tak na serio, jak trudno się zabić?
Mój mąż to zrobił.
Rzucił się z klifów, uderzył w skały,
eksplodowała mu czaszka. Co za skuteczność.
We wszystkim był do dupy,
ale muszę przyznać, że samobójstwa wyszło mu świetnie.
O tak.
Nie jestem w żałobie, był chujem.
Nie wątpię, że pokazałaś się z najlepszej strony.
- O tak. - Wierzę.
Skąd ten wieczny sarkazm?
Dzięki niemu nikogo nie zabijam, w tym siebie.
- Każdy robi, co może. - No właśnie. I...
byłem bliski zażycia tabletek.
Byłeś bliski? Jezu Chryste.
- Co z tobą? - Raczej co z tobą?
Czemu nie zażyłeś?
Bo musiałem zająć się psem.
- To wymówka. - Nie wymówka, powód.
Zdałem sobie sprawę, że moja żona
to jedyna lubiana przeze mnie istota na świecie, a pies jest na drugim miejscu.
- Może będę trzecia? - Powodzenia.
Serio, rozumiem to.
Niektórzy czują się lepiej wśród zwierząt niż wśród ludzi.
Czuję się dobrze z ludźmi, ale zwierzęta są lepsze.
Bo jesteś zraniony,
straciłeś kogoś i nikt jej nie dorówna.
Bo nikt jej nie dorównuje.
Bez obrazy.
Nie ma sprawy.
Zwierzęta są lepsze od ludzi,
bo godzą się z losem,
nie jęczą cały czas...
- Jak ty? - Co to znaczy?
Odkąd tu przyszliśmy, cały czas jęczysz. Bez obrazy.
Jak miło.
- Na zdrowie, dzięki. - Na zdrowie.
- Chcą państwo poznać dania dnia? - Nie.
Nie ma, kurwa, mowy.
Dobrze.
Puść, kurwa!
Sukinsynu!
- To było głupie. - Czemu?
Mogli oblać cię kwasem albo dźgnąć.
Mówiłem ci, mam to gdzieś.
A gdyby dźgnęli mnie?
- Dzięki! - Z przyjemnością.
To znów ja.
Pewnie dlatego to nawyk.
- Tak. - Tak.
Wiesz, że wiem, jak się czujesz.
Spróbuj sobie wyobrazić,
że wszyscy, słysząc o śmierci twojej żony,
uważają, że to jej wina.
Co masz na myśli?
Mel była narkomanką.
Dawała w żyłę, więc...
ludzie uważają, że to jej wina.
I współczują mnie tak samo jak jej.
Codziennie w chwili przebłysku świadomości
myślę tylko o tym,
żeby zdobyć prochy, zanim za bardzo nie wytrzeźwieję.
Gdy byłem z Lisą,
przychodziliśmy do domu, otwieraliśmy wino
i cieszyliśmy się z imprezy tylko we dwoje.
Impreza...
to było...
siedzenie tutaj z psem,
oglądanie TV, słuchanie muzyki i zwykła rozmowa.
Im więcej gadaliśmy,
tym więcej piliśmy.
Chcieliśmy, by noc trwała wiecznie.
Teraz piję,
bo chcę, żeby się skończyła.
Jestem martwy w środku, a jednak...
nadal czuję koszmarny ból.
Byleby się dobrze bawić.
Wciąż nie wierzę, że tyle nas łączy.
Nic nas nie łączy.
Czemu tak mówisz?
Zasadnicza różnica jest taka,
że ty się jeszcze nie poddałeś.
Ja z radością umarłbym już teraz.
Gdybym miał kasę,
zażyłbym tyle dragów, ile się tylko da.
Nie zmarnuj na jedzenie.