NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie trać humoru.
Opowiadaj żarty na pogrzebie albo stypie.
Tylko zróbcie stypę.
Na imprezach zawsze tryskasz humorem i się upijasz.
Biegasz z wypiekami na twarzy
jak wkurzający Mikołaj i wszystkich rozśmieszasz.
Następnego dnia masz moralnego kaca i martwisz się, kogo obraziłeś.
A nikogo nie obrażasz.
Tylko rozśmieszasz.
Rób tak dalej.
Jesteś cudownym człowiekiem.
Wszystko gra?
Co się stało?
Robbie mnie uderzył.
Czemu?
Codziennie mnie bije.
Który to Robbie?
- Przestań! - Ten z gałęzią?
Ty jesteś Robbie?
- Tak. - Chodź no tu.
Posłuchaj mnie.
Uciekłem z domu wariatów i morduję takich małych grubasków jak ty.
Jeśli uderzysz George’a lub inne dziecko, przyjdę do ciebie.
Wiem, gdzie mieszkasz. Rozwalę ci we śnie durny łeb tym młotkiem.
Rozumiesz?
Postraszyłem dziesięciolatka młotkiem.
Muszą się uczyć.
Prześladował George’a.
Powiedziałem mu, że go zabiję we śnie, jeśli znów to zrobi.
- O, dzień dobry. - Dzień dobry.
Zamorduje dziecko młotkiem, jeśli będzie się źle zachowywało.
- Był pan na randce? - Tak.
Udała się?
Nie, było okropnie...
niezręcznie, strasznie.
Tyle dobrze, że nie muszę już tego więcej powtarzać.
Doskonale rozumiem.
Mnie jest wspaniale samej.
Tylko ja i pies.
- Ja i kot. - Właśnie.
Kiedy odejdzie pies i on,
już nigdy nie będę za nic odpowiedzialny.
Będę robić, co chcę.
Nie będzie pan już musiał tu przychodzić...
Tak...
- Muszę... - Tak.
- Na razie. - Do zobaczenia.
Valerie,
zawołaj mnie, gdy przyjdzie moja dziewczyna.
Sam ją zobaczysz.
Tak...
ale zawołaj mnie, dobrze?
Przyniesie mi przekąskę.
Kobiety.
I tak je kocham.
Jak poszło na randce?
Okropnie.
- O nie. - O tak.
- Przecież dużo was łączy. - Jej się nie podobało,
piła i klęła jak szewc,
zachowywała się narcystycznie i chamsko.
No właśnie.
Dobre. Pierwszy powiedziałem, że ta randka to zły pomysł,
że tęsknię za żoną i...
że chcę się zabić.
Zaczęła kpić, że nie umiem tego zrobić tak dobrze
jak jej zmarły mąż.
Brzmi świetnie.
Potem chciałem zwalić ze skutera dwóch złodziei.
I ukradłem im młotek.
Znów cię napadli?
Nie.
Kobietę... gdy przejeżdżali obok mnie.
Zawsze chciałem zrzucić ciula z motoru.
Nienawidzę tego bezsensownego wycia.
Fakt, że to złodzieje dał mi dodatkowy powód.
I ukradłeś im młotek?
Skonfiskowałem. Upadł im, więc uznałem, że sobie wezmę.
To dobry młotek, więc wieczór nie był zupełnie stracony.
Dobrze.
Mogę cię na chwilkę prosić?
Tak.
Słyszałeś o Julianie?
- O tym, który rozwozi gazety. - Tak.
Dziś rano znaleziono go martwego.
Przedawkował heroinę.
Tak.
To takie smutne, ja nawet...
Nie miałem pojęcia.
Dałem mu pieniądze.
Na co?
Na narkotyki.
Nie mogłeś wiedzieć, że przedawkuje...
Cóż...
- Kurwa mać, Tony. - Co?
Nie mów tak, nawet na ten temat nie żartuj.
Co? Czemu? Co...
Jesteś ojcem chrzestnym mojego syna.
- Tak... - A nie jebanym psychopatą.
Czemu mi to w ogóle mówisz?
Nie wiedziałeś.
- Powiedz, że nie wiedziałeś. - Nie mogłem wiedzieć...
- Właśnie. - ...czy to...
mu się uda.
Uda? Jaja sobie robisz?
Był heroinistą. Ćpał.
Najwidoczniej tego chciał.
Powiedz, że nie wiedziałeś,
że chce się zabić, albo nigdy nie zobaczysz się z George’em.
Nie wiedziałem.
Jasne, że nie.
Dobra, nie wiedziałeś.
Przyszła.
- Kto? - Moja laska.
- Wejdź, usiądź.
- Dostawa Radical Doom. - Cudownie, dzięki.
To moja dziewczyna June.
- June, moi koledzy. - Cześć.
Cześć, June.
Jak to jest spotykać się z...
czymś takim?
Cudownie.
- Czyżby? - Tak.
To znaczy?
Lubią się z moim synem.
- Tak. - Moje dwa grubaski mają wiele wspólnego.
Uwielbiam, gdy biją się o słodycze.
- Ja się nie biję. - Bijesz.
Zdarza mu się być łapczywym.
On mówi, że najpierw spodobał ci się jego styl.
Tak.
Uwielbiam w nim wszystko.
Zwłaszcza ciało.
Serio?
Czemu?
- Czemu? Co... - Jest gorący.
Gorący?
Ma wysoką temperaturę ciała, jest gorący w dotyku.
- Aha. - Gdy jest nagi,
to jakby przytulać wielkie dziecko.
Ma gładką skórę, gdy wychodzi z kąpieli.
To fantastyczne.
Zauważyłaś fałdę...
tłuszczyku na karku?
- Na plecach. - Nie tam,
ale do pleców też wrócimy, dzięki.
Gdy następnym razem będzie leżał nagi,
chwyć go za kark. Albo na nim usiądź,
chwyć go za kark
i przejedź się wokół pokoju jak na wielkiej piłce z uchem.
Byłoby nieźle, co?
- Nie chcę zrobić mu krzywdy. - Wiem, chcesz się tylko przytulać.
Pokazać seksowne zdjęcie po kąpieli?
- Pewnie, że nie. - Tak, proszę.
Nie. Nie powinnaś już iść, kochanie?
- Tak. - Wpadaj, kiedy chcesz,
bo jesteśmy lokalną gazetą...
i potrzebujemy takich lokalnych historii.
- Zapomniałam kremu. - To nic.
Dobra, następnym razem.
- Nieważne. - Pa, kochanie.
- Dzięki za to. - Na razie.
Miło było poznać.
- Ciebie też. - Było miło.
- Ciao. - Dzięki za deser!
Nie ma sprawy!
Jesteście uroczą parą.
Dzięki.
Każdy znajdzie amatora.
Dzięki.
Jest wspaniała.
Dzięki.
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
- Cześć. - Cześć. Dwa razy w ciągu dnia?
- Ktoś tu jest popularny. - Spokojny dzień w pracy...
- Też bym taki chciała. - Zajęta?
Tak, troszkę.
Proszę usiąść na chwilę.
Nie wiem, co dalej.
Boże.
Dobra, do pracy.
- Pa! - Pa.
Nie karmiłam piersią tym razem,
nie pasowało mi to.
Miałam jednak pokarm, więc uznałam, że nie powinien się marnować,
odciągnęłam go i zaczęłam robić puddingi ryżowe.
- Z własnego mleka? - Dobry pomysł.
To dla ludzi bardziej naturalne,
by jeść puddingi z ludzkiego mleka. Jesteśmy do niego przyzwyczajeni.
Może jako niemowlęta.
Odciągałam...
I robiła pani puddingi ryżowe.
Ludzie je jedzą?
Tak, pochłaniają.
Wiedzą, że to z pani mleka?
Tak.
Kto to je?
Pan Crosby spod piątki.
Nie może się najeść.
Nie mam dość mleka na ogromne puddingi. Czasem muszę dodać krowiego.
No tak.
Spróbują panowie?
Nie, dziękujemy.
- Boże. - Dobrze się pan czuje?
To przez ten widok.
Siorbie jak gruby...
jebany labrador.
Boże.
To...
Boże.
Zmieńmy temat.
Chleb wyrabiam z drożdży z własnej waginy.
Dziękujemy.
Nie ma żadnej potrzeby używania drożdży pochwowych do chleba.
Gdy robisz chleb i skończyły ci się drożdże,
zapominasz o pochwie i idziesz do sklepu po bochenek.
Wciąż masz to cholerne mleko na twarzy.
Ty świnio.
Muszę wyprowadzić psa. Na razie.
Wszystko gra?
- Tak. - Czekam na pana.
Po co?
Kartka.
- Od kogo? - Od pana.
Jaka treść?
- Wie pan. - Proszę przeczytać.
,,Do Pata. Przestań czytać moje kartki, ty wścibski ciulu''.
Niezbyt miłe.
- Nie pan jest adresatem, tylko ja. - Wiedział pan, że przeczytam.
O to mi właśnie chodzi.
Dobra sunia. Chodź.
Jestem wiecznie zły.
Tak.
To okropne, że ludziom się zdaje,
że bycie dupkiem ujdzie im na sucho.
Ostatnio wkurzyła mnie kobieta, która szła obok mnie
i szurała stopami.
Podnieś, kurwa, te stopy! Nie uczyli cię chodzić? Dorosła jesteś.
Wczoraj w kawiarni chciałem dać w ryj gościowi, bo głośno ziewał.
Robił tak...
Zamknij, kurwa, ten ryj. Kogo to obchodzi.
Jakbyś celebrował to, że jesteś zmęczony.
Wszystkich nas coś irytuje.
Ja nie znoszę, gdy ktoś wyjada lód z drinka.
Ja też.
Ale założę się, że nie życzysz mu, żeby udławił się lodem,
i nie marzysz, by pochylić się nad leżącym bez tchu i powiedzieć:
„Tak się kończy jedzenie lodu, jebany idioto”.
O tym nie marzę.
A mnie właśnie to chodzi po głowie.
Przepraszam.
- Pomoc bezdomnym dzieciom? - Nie.
Nie dba pan o biedne dzieci?
W tej chwili mam większe problemy.
Większe od rozpaczliwej biedy dziecka?
Chyba nie muszę się tłumaczyć.
Mam poczuć się winny? Nie pieprz mi tu o altruizmie.
Nie jesteś wolontariuszem, przecież ci za to płacą.
Masz gdzieś dobroczynność i biedne dzieci, liczy się kasa.
Miałbym się składać na twoją pensję, żylasty ciulku?
Okularnik!
Mogę być w gazecie?
Jako kto?
Ja.
- Moja historia. - Jaka historia?
Różne historie.
Piszecie tu o wszystkim.
Tydzień temu o kapeluszu na drzewie.
Odwiedźcie mnie w domu.
- Po co? - To góra informacji. Będziecie w szoku.
Wierzę ci.
To skar... bnica.
- Łatwo ci mówić. - Nazbierało się przez lata.
Pamiątki, trofea i moje osiągnięcia.
Obiecuję, że już nigdy więcej nie zepsuję wam nastroju.
Jeśli pójdziemy do ciebie, nie będziesz nas nachodził?
Nigdy.
Będę przeszczęśliwy.
Chcesz zajrzeć?
Tak.
Weźcie tę nową.
Chcesz popatrzeć, jak pracujemy?
- Tak. - Tak?
Proszę.
Jesteśmy.
- Kurwa mać. - Wejdźcie.
Tu jest jadalnia.
Tędy proszę.
O tym właśnie mówiłem...
Jakieś pytania?
Co to za zapach?
- Który? - Ten drapiący w gardło.
W gardło? To martwa mysz.
Tam z tyłu, w rogu. Parę lat temu ustawiłem pułapki,
ale nie mogę się do nich dostać.
Jeszcze jakieś pytania?
- Co to? - Karaluchy.
Zbieram je.
- Te maluchy są... - Nie otwieraj.
Mam taką zasadę, że w moim domu jesteście moi.
Jasne?
Trzecie pytanie?
Od kiedy to trwa?
Od odejścia żony.
Od siedmiu lat.
Siedem lat. Uznałem, że zrobię tu wielki bajzel.
I zrobiłem.
Co prowokuje następne pytanie i nie zrozum mnie źle...
- Czemu nie rozważałeś samobójstwa? - Rozważałem.
Czemu tego nie zrobiłeś?
Bo to dla mnie za dobre.
Taka sytuacja.
- Herbaty? - Zdecydowanie nie.
Brianie, to nie nadaje się do lokalnej gazety.
Nie ma tu czym pisać.
Mogę zostać? Może coś znajdę.
- Serio? - Tak.
Dobrze.
Na razie.
Dzięki, Brianie.
- Dzięki. - Cześć.
- Dokąd idziesz? - Z tobą.
Ależ skąd.
Nie zostawiaj jej z nim.
- Śmierdzi. - Tak.
Co chcesz wiedzieć? Co ci pokazać?
To, co tutaj masz.
Co mam?
Czego ja tu nie mam?
Tak, dziękuję.
Dziękuję za informację.
Cześć wszystkim!
Przywitajcie się.
- Cześć. - Cześć.
Witaj, panie Punch.
Witaj, pani Punch. Co słychać?
Nic wielkiego.
Jak to? Bzykasz Mickeya Cygana.
Nieprawda.
Prawda.
Uspokój się, Brianie.
Mam się uspokoić?
Zrobił ze mnie pośmiewisko we wsi, a ona mi się każe uspokoić
i bzyka wszystko, co się rusza.
Od półtora roku bzyka Mickeya Cygana z Green Lane.
Moja żona jest dziwką. Macie nagłówek.
Moja żona jest dziwką.
Ta kobieta mnie zniszczyła.
Tak, zrób zdjęcie. Dziękuję.
PRZETERMINOWANE JAJKO SPRZEDANE NASTOLATKOWI
Tony, mogę cię prosić?
- Teraz? - Tak, teraz.
Zamknij drzwi.
Usiądź.
Dzwonili ze szkoły.
Nie do gazety, ale do mnie jako do rodzica.
Gość w średnim wieku groził dziś młotkiem dziesięciolatkowi.
Groziłeś dziecku cholernym młotkiem.
- Kto powiedział, że ja? - Nie wiedzą, że to ty.
Ale ja wiem, bo widziałem jebany młotek.
- Znęcał się nad George’em. - Co z tobą, kurwa?
Mogę znieść obelgi, spóźnienia,
dawaj tego, ile wlezie, ale nie mogę...
Jeśli nie przestaniesz, komuś stanie się krzywda.
I to nie George’owi.
Wiem, próbowałem go chronić.
Jill ciągle suszy mi głowę,
że pozwalam ci go widywać, ale wiem, że cię to uszczęśliwia.
Ale już nie mogę więcej ryzykować, rozumiesz?
- Jestem rozjebany. - Nie jesteś...
To nie wystarczy, Tony.
Znów wymigujesz się od odpowiedzialności.
Gdy ktoś jest rozjebany, to nie mają wyboru.
Ty robisz to specjalnie. A to najgorsze, co zrobiłeś.
Już nawet nie wiem, z czym walczysz.
Nie rozumiem tego. Tu nie ma wroga.
Sam sobie to robisz.
Cały czas czuję cholerny ból.
Gdy tak się zachowuję, na ułamek sekundy czuję się lepiej.
Inni też czują ból i też cierpią.
- Też mają problemy. - Ja tylko chcę przerwać ten ból.
Żyć bez bólu albo umrzeć bez bólu. Cokolwiek przyjdzie pierwsze.
- To mój wybór. - Posłuchaj.
Jeśli mówisz, że nie mogę ci ufać i nie odpowiadasz za swoje czyny,
to w porządku, ale to oznacza, że nie możesz widywać George’a.
Jeśli mam wybierać między bezpieczeństwem syna a tobą,
to zawsze wybiorę syna. Rozumiesz?
Bez wahania.
- Nigdy nie skrzywdziłbym George’a. - A to?
No tak.
To się więcej nie powtórzy.
Pożyjemy, zobaczymy.
Jak było?
- Dom wariata. - Czemu?
Pieprzy od rzeczy.
Nic więcej.
Zrobił teatrzyk lalek.
- Teatrzyk? - Z prawdziwymi lalkami.
- Co zamierzasz z tego zrobić? - To smutne.
Cieszę się, że o tym napiszę.
Dlaczego jest pusta?
O co ci chodzi?
Zwykle w środku jest jakaś romantyczna scena, zamek czy coś takiego.
Racja, ale tu powinno się włożyć
zdjęcie ukochanej osoby, ale jej jeszcze nie spotkałam.
Ja pierdolę.
Włóż tam coś.
Zdjęcie kota,
czegoś, co kochasz.
Co kochasz?
Wiele rzeczy.
Powiedz.
Co?
Jak to co?
Co?
Powiedziałem: „Powiedz”,
a ty spytałaś: „Co?”.
Nie wiesz, co znaczy „powiedz”?
Inaczej „wyjaśnij”
albo „podaj przykłady”.
- Nie. - Nie?
Podaj przykłady tego, co kochasz.
Śmiech.
- Serio? - Tak.
Widziałeś kartki urodzinowe ode mnie.
Śmieszne memy na Twitterze.
Kevin Hart.
Co za niespodzianka.
- Wszystko dobrze? - Tak.
To dobrze.
Potrzebuję rady.
Chciałem się zabić,
ale nie mogłem i tego nie zrobiłem,
więc pomyślałem,
że skoro mam dalej żyć,
to na własnych warunkach, robiąc, co chcę,
a do samobójstwa zawsze mogę wrócić.
Trzeba mieć plan B.
Właśnie.
Ale nie wyszło.
Najpierw myślałem, że to jak supermoc.
Mogę robić wszystko. Kogo to obchodzi?
Co takiego może się stać?
Nic mnie nie zrani, bo zawsze mogę się zabić.
Ale potem...
zdałem sobie sprawę,
że nie da się nie dbać o to, na czym nam zależy.
Nie można się oszukiwać.
To ty powiedziałaś, że nie zawsze chodzi o mnie
i mimo tego, że boli,
to może warto zostać i...
sprawić,
by mój kawałek świata stał się trochę lepszy.
Tylko o to chodzi.
Szczęście jest niesamowite.
Tak bardzo, że nieważne, czy jest twoje, czy nie.
Jest takie piękne powiedzenie,
że społeczeństwo rośnie w siłę, gdy starzy sadzą drzewa,
wiedząc, że w ich cieniu nigdy nie usiądą.
Dobrzy ludzie robią coś dla innych.
To tyle.
A ty jesteś dobry, Tony.
Możesz wiele dać.
Jesteś bystry, zabawny,
cudowny.
No i seksowny.
No cóż.
Po co mówić rzeczy oczywiste.
- Gdybyś miała 20 lat mniej... - Właśnie.
Gdybym miała 20 lat mniej, mierzyłabym wyżej.
Nie wątpię.
Wychodzę.
Pa.
- Do jutra. - Na razie.
- Cześć.
- Tony? - Co?
Proszę, bądź szczęśliwy.
Co?
Zasługujesz na to.
Bądź szczęśliwy.
Twoja miłość do żony jest cudowna, chcę, żeby mnie też ktoś tak pokochał.
Ale nadal możesz być szczęśliwy.
Jesteś dowcipny.
Cały czas mnie rozśmieszasz.
Tony, łamiesz mi serce.
- Jak ci idzie historia Briana? - Jest gotowa.
- Chcesz przeczytać? - Tak.
Damy to na pierwszą stronę.
- Serio? - Tak.
- Zaraz się rozpłaczę. - Nie płacz.
Nie ciesz się tak. Wiesz, co tam dajemy.
Tak, ale jednak...
Bardzo dobry tekst.
- Naprawdę. - Dziękuję.
Niemożliwe!
Tony!
Boże!
Hej!
Cześć!
Hej.
To twój nowy dom.
Boże, Tony.
Spójrz na pyszczek.
Jest cudowna.
- Cześć. - Wszystko gra?
Wiedziałem, że będziesz w biurze.
Prostytutka.
Seksworkerka.
Napisy: Małgorzata Ciborska