NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Miałam wspaniałe życie
i faceta marzeń.
Ale świat nadal będzie istniał beze mnie, ty także.
Baw się dobrze.
Chcę, żebyś kogoś poznał.
Kogoś prawie tak fajnego jak ja.
Prawie.
- Cześć. - Cześć.
Wszystko gra?
- Tak. - Co robisz?
To Twitter.
Mam dla ciebie temat.
W okolicy mieszka dziecko, które wygląda jak Hitler.
- Tak. - O tak.
To znamię?
Nie, kredka do oczu.
Używaliśmy markera, ale trudno się zmywa.
Teraz możemy malować w dowolnej chwili
i w razie potrzeby zetrzeć.
Chwileczkę, a więc on nie wygląda jak Hitler.
Wygląda.
Nie. Nie urodził się taki.
Nie miał zaczesanych włosów
ani wąsa, prawda?
- Hitler też nie. - Słusznie.
Tylko że to żadna sensacja,
żeby pisać o tym w gazecie.
Dziecko odrobinę przypomina Hitlera.
To średnio interesujące.
Gdyby chociaż wąsy były prawdziwe.
Każde dziecko z domalowanym wąsem będzie przypominać Hitlera.
Czarne nie.
Nie tak bardzo.
Nie.
Czarne upodobni się do Roberta Mugabe.
A chińskie do Kim Dzong Una.
Albo koreańskie.
Jeszcze jedno pytanie.
Czemu chcecie, żeby wasze dziecko wyglądało jak Hitler?
To nie jest wasz idol, prawda?
Nie jesteśmy nazistami.
- To taka zabawa. - Tak.
Kto może być zabawniejszy niż Hitler?
Zrób zdjęcie.
Dobrze.
Uśmiech.
Czy ludzie zrobią wszystko, żeby znaleźć się w lokalnej gazecie?
To było zabawne.
- To prawda. - Tak.
Widzisz?
Powinni mu teraz wyrobić paszport.
Przez 10 lat miałby to zdjęcie.
Przyszła.
- Tak. - Mów.
- Jesteś ateistą... - Tak.
- Nie wierzysz w życie po życiu. - Nie.
Jeśli nie wierzysz w niebo ani piekło,
czemu nie mordujesz i nie gwałcisz, ile dusza zapragnie?
Tak robię.
Co?
Morduję i gwałcę, ile dusza zapragnie, czyli wcale.
Bo ma sumienie.
Jeśli śmierć to koniec, jaki w tym sens?
- Sens w czym? - W życiu.
Równie dobrze możesz się zabić.
Jeśli oglądasz film, który bardzo ci się podoba,
z Kevinem Hartem...
Tak?
...a ktoś stwierdza, że film i tak się skończy,
to czy myślisz, że to bez sensu, i wyłączasz film?
Nie, bo mogę go obejrzeć jeszcze raz.
Życie jest cenne, bo nie możesz go obejrzeć jeszcze raz.
Możesz wierzyć w życie po życiu, jeśli tak ci lepiej.
Co nie znaczy, że ono istnieje. Gdy zrozumiesz, że nie żyjesz wiecznie,
dopiero wtedy życie nabierze magii.
Pewnego dnia zjesz ostatni posiłek,
po raz ostatni powąchasz kwiat i uściskasz przyjaciela.
Możesz nie wiedzieć, że to ostatni raz, dlatego wszystko, co kochasz, rób z pasją.
Doceniaj te parę lat, które masz, bo więcej nie będzie.
Obejrzałam Prawdziwą Jazdę 2 pięć razy.
- Nie zmarnowałaś życia. - Pewnie, że nie.
Nie.
- Uwielbiam Kevina Harta. - Tak.
Jego humor, typ komedii...
- filmy... - Głównie komediowe.
- Tak, głównie. - Tak.
Jeśli tylko dobrze ci robią... Dzięki, że wpadłaś.
Było miło.
Dobra.
Czy to kremacja Juliana Kane’a?
Już się skończyła.
Jest pan krewnym?
Nie, przyjacielem.
Było skromnie.
Mało ludzi.
Oby na mojej było inaczej.
Pewnie.
Lubię pogrzeby, a tu coś takiego.
To dołujące.
Może następny będzie przyjemniejszy.
Wątpię.
Śmierć łóżeczkowa.
Przyjaciel?
Tak, razem pracowaliśmy.
Przykro mi.
Proszę nie wdychać dymu, grozi poważnym hajem.
Wiem, co mówię.
- Cześć. - Nie zdążyłem.
Jak wszyscy.
Nieważne.
Jak się masz?
Dobrze.
Moim tatą opiekuje się pielęgniarka,
chcę ją zaprosić na randkę.
- Super. - Tak?
Tak.
Będziesz zajęty.
Jeszcze się nie zgodziła.
Zgodzi się.
Jeszcze nie oszalała.
Nie będziesz miał dla mnie czasu, gdy kogoś znajdziesz.
Nie bądź głupia.
Uwierz mi,
żadna nie chce, by jej facet zadawał się z kimś takim jak ja.
Jak ty?
Z taką miłą osobą jak ty?
- Na razie. - Na razie.
Wszystko dobrze, tato?
Znów byli tu dziś żołnierze.
Naprawdę?
Tak.
Szukali mnie.
Ukryłem się.
Brytyjscy czy niemieccy?
Niemieccy.
Naziści?
Tak.
Najlepiej ukrywać się do końca wojny.
Dobry z ciebie chłopak.
- Tak? - Tak.
Jak się nazywam?
Charlie.
Tak.
Skąd mnie znasz?
Czasem tu przychodzisz.
Tak, czasem przychodzę.
Jesteś moim synem.
Tak.
Porysowałeś tapetę.
Tak.
Gdy miałem siedem lat.
Pamiętasz?
Mama jest wściekła.
To prawda, była.
Nie martw się.
Mam w szopie zapasową rolkę.
Jutro położę.
Już położyłeś, tato.
- Następnego dnia. - Tak.
Jutro to zrobię.
Kocham cię, tato.
Gej.
...schodzi w dół, podciągnę, jeśli się pochylisz.
Dobrze.
Nie chcę już tego robić.
Nie widzę sensu.
Terapia ma ci pomóc poradzić sobie z uczuciami.
Jak?
Pytając, jesteś na drodze do rozwiązania.
- Czyżby? - To świetne pytanie.
Fantastyczne, Tony.
Jesteśmy tu, by pomóc ci zmienić
negatywne zachowanie będące przyczyną twoich problemów.
Jakie zachowanie?
Sam mówiłeś, że chcesz ukarać świat,
- bo doznałeś straty. - Tak.
Niektórzy zasługują na karę, ja też.
Myślałem, że mogę wymierzać karę,
ale myliłem się, sądząc, że każdy jest dupkiem.
To nieprawda.
Niektórzy są mili.
Chodzi o to, żeby wiedzieć, kto jest miły, a kto jest dupkiem,
ale dupki są sprytne. Udają miłych, udają, że im zależy...
Ty jesteś dupkiem.
Więc jestem sprytny.
Tak.
- Chcesz mnie ukarać? - W sumie to nie.
- Nie? - Nie.
Po prostu nie jesteś mi już potrzebny.
Nie...
Nie potrzebuję cię już.
Nie jesteś całkiem zły.
Nie jesteś Hitlerem.
Jesteś chujem.
Kutasem.
Lepiej się czujesz?
Tak. Może coś w tym jest.
Tak. Ty kutafonie.
Kutafonie, ciulu.
Twój szwagier Matt powiedział mi o tobie...
Sądziliśmy, że dobrze...
Godziłem się na to, nie wiem czemu. Wiedziałem, że jesteś fiutem, ale...
Jemu to chyba pomaga,
bo małżeństwo mu się rozjebuje.
Co?
Przepraszam. Nie powinienem.
Jak wam się układa z Jill?
Co?
Psychiatra mówi, że macie problemy.
- Nie powinien. - Wiem, to ciul.
To prawda?
Tak.
Próbujecie je pokonać?
Tak.
Chyba się nie rozejdziecie?
- Tylko... - Może.
Serio?
Daj spokój.
Naprawdę jesteś zdziwiony, że inni mają problemy?
Każdy ma problemy.
Większość ludzi o tym nie mówi.
Nie obnoszą się jak ty, ale każdy ma w życiu jakiś zgryz.
Więc nim odezwiesz się chamsko do kelnerki
albo sprawisz komuś przykrość głupim gadaniem,
pomyśl, że może ten ktoś oblał egzamin,
zwolnili go lub dowiedział się, że mama ma raka.
- A George? - Sądzisz, że o tym nie myślałem?
Nic nie wie. Bardziej martwi go wujek, który zachowuje się jak czubek,
grożąc zabiciem siebie i innych.
Powiedz mu, że tym nie musi się martwić. Do tego nie dojdzie.
Nie powiem mu czegoś, co może okazać się kłamstwem.
Nie zabiję się.
Przepraszam.
Nie wiedziałeś.
Nie o to chodzi.
Przepraszam za wszystko.
Jestem nie do zniesienia.
Lubię tę pracę.
Kiedyś szło mi lepiej, bardziej się starałem.
Ale...
dobrze się tu pracuje.
Nawet z tymi idiotami.
A małe rzeczy są ważne.
Ta gówniana, lokalna, darmowa gazetka...
pozwala zabić czas...
w pozytywnym sensie.
Radość, bo ktoś uratował kotka uwięzionego na drzewie.
Jej się nie czyta, w niej się jest.
Każdy powinien choć raz być w lokalnej gazecie.
Tu byłem.
To ładne.
Dzięki, Lenny.
Za co?
Byłeś ludzką piłeczką antystresową.
I mogłem ci ściskać kark.
Jesteś zajebistym kumplem.
Nie ma sprawy.
Jesteś świetna, Sandy.
Bystra, zaangażowana.
Nie utrać tego.
Będziesz robić, co zechcesz.
Kath.
Dzięki za wkurzanie mnie codziennie...
i skutecznie.
Twoje banalne pytania
odwracały moją uwagę.
Dzięki.
- Nie wiem, o czym on gada. - Chyba chce być miły.
To jeszcze dziwniejsze.
I wreszcie...
dzięki, Matt.
Bo nigdy się nie poddajesz.
Próbowałeś uwolnić zranionego
i wściekłego szczura z pułapki.
To dla jego dobra, ale on o tym nie wie,
bo już nikomu nie ufa...
więc atakuje.
Nie można zmienić świata,
ale można zmienić siebie.
O to też się postaram.
Zostaję.
A więc... wygrałem.
- Co wygrałeś? - Utrzymałem cię przy życiu,
aż zaniechałeś samobójstwa i znów będziesz szczęśliwy.
Niekoniecznie szczęśliwy.
Ale nie musisz już konfiskować mi sznurówek.
Wracaj do pracy.
- Chyba że masz coś lepszego do roboty. - Mam.
Znowu wizyta?
Cześć.
Chciałbym zaprosić panią...
na drinka...
albo coś do jedzenia.
Już nie świruję.
Może trochę.
Ale nie bardziej niż inni.
Nie wiem, czy powinnam.
Mogę to przemyśleć?
Tak.
Zgoda.
„Przemyśleć” brzmi dobrze.
Jest nadzieja.
Nadzieja jest wszystkim.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Zgódź się.
Zaprosiłem ją na randkę.
Pielęgniarkę?
Wybornie.
Musi to przemyśleć.
Jak ty się czujesz?
To znaczy...
czy jesteś...
- Szczęśliwa? - Tak.
Tak.
Miałam ze Stanem cudowne życie.
Pozostały wspomnienia.
Jesteśmy tylko wspomnieniami.
Stan też miał cudowne życie, a teraz nic już go nie boli.
Nawet nie wie, że się skończyło.
Ja wiem.
Ale wolę żyć,
tęskniąc za nim,
niż gdyby on miał tęsknić za mną.
Tak bardzo go kocham.
Nic bym nie zmieniła.
Gdybym zmieniła jedną rzecz, mogłabym stracić coś,
do czego ta zła rzecz mnie zaprowadziła.
Nie powinno się niczego żałować
ani myśleć, że coś zrobiłoby się inaczej.
Wróciłbym do roku 1998 i walnął Gavina Tilley’ego za gapienie się na Lisę.
- Za gapienie się? - Dziwnie mrugał.
Nie zwróciła uwagi.
Ja udawałem, że nie widzę.
Wiedziałem, że bicie go nie jest w porządku,
ale też wstydziłem się,
że jestem zazdrosny o coś takiego.
Teraz żałuję, że nie dałem mu w twarz.
Dziś w pracy...
wygłosiłem tyradę o tym, że warto żyć.
Pierwszy raz od śmierci Lisy.
To twoja wina.
Uznałem, że nadal będę...
mówił i robił, co zechcę,
i karał świat, ale tylko tych, którzy zasłużyli.
Będę supermocą czynił dobro.
Bo kiedy...
robiłem i mówiłem to, co chcę,
zawsze czułem się lepiej,
jeśli było to właściwe.
Rozumiesz? Jeśli jest się dobrym,
robienie tego, co się chce, oznacza czynienie dobra.
A ty jesteś dobrym człowiekiem i lepiej, żebyś się nie zabijał.
To byłaby duża strata.
Może nie przepadasz za życiem,
ale świat jest dzięki tobie lepszy.
Nie poddawaj się,
bo wtedy oni wygrają.
A jest ich coraz więcej.
Kogo?
Dupków, takich jak cholerny Gavin Tilley.
Cholerny Gavin Tilley.
DLA PATA, DZIĘKI
ROBBIE, NIE JESTEM MORDERCĄ, CHCIAŁEM, ŻEBYŚ BYŁ GRZECZNY.
ŻYWOT BRIANA
KEVIN HART NAJZABAWNIEJSZY CZŁOWIEK AMERYKI
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
Idziesz z nim na drinka?
Nie wiem.
Podoba ci się?
Wykonuję tę pracę od 25 lat
i widziałam ludzi samotnych, umierających, pogrążonych w bólu,
ludzi z pustką w oczach,
ale nigdy nie spotkałam kogoś tak smutnego jak on.
Sam to sobie robi...
Próbuje zmienić swoje serce w kamień, żeby nic nie czuć,
bo to wszystko...
dla niego zbyt bolesne.
A jednak...
jest w stanie mnie rozśmieszyć.
- Cześć. - Cześć.
Dobrze, chodźmy na tego drinka.
- Serio? - Tak.
- Do pubu czy do... - Dziękuję.
Przepraszam.
- Hej! - Co?
Jesteś człowiekiem.
Staram się.
Napisy: Małgorzata Ciborska