NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Bądź silny.
Bądź miły dla przyjaciół.
Lubisz robić miłe rzeczy.
Co prawda zwykle na przeprosiny za powiedzenie czegoś okropnego, ale…
Nie okropnego, ale zbyt szczerego.
Czasem do bólu.
Chcesz śniadanie?
Tak?
Chodźmy.
SPOCZYWAJ W POKOJU
- W porządku? - Tak.
To z wczoraj.
To ostatnia w domu, więc…
Muszę się pozbierać. Wydobrzeć.
Co dziś mamy?
- Najstarszą kobietę. - Ile ma lat?
Sto. Dostała telegram od królowej.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Jestem trochę przybity.
- Daj spokój. Świetnie ci szło. - Żal mi siebie.
Czuję się przez to winny.
Codziennie spotykam ludzi, którzy mają gorzej
i sobie radzą.
Spróbuję być bardziej zen.
Nie dam się wkurzać pizdom.
To cytat z Buddy?
Dokładnie.
Jak idzie z pielęgniarką?
Jesteśmy przyjaciółmi.
W porządku.
Mówi, że wciąż myślę o Lisie.
Ma rację.
Nie przegap okazji. Nie będzie czekać wiecznie.
Wciąż tęsknię za Lisą.
Cały czas.
Ona by tego nie chciała.
Nie z takim bólem.
Codziennie…
coraz mi lepiej.
Chodź.
Co czułaś, gdy dostałaś telegram?
Co?
Jak się czułaś, gdy dostałaś telegram od królowej?
Tak samo jak każdego dnia.
Strasznie. Obolała. Żałowałam, że nie umarłam we śnie.
Ale to królowa.
Jakiś lokaj to przysłał.
Jaką radę dałbyś komuś, by żył tak długo jak ty?
Nie rób tego. To kurewsko okropne.
Już samo życie boli.
Oto mój typowy miesiąc:
pierwszy tydzień – biegunka.
Kolejne trzy tygodnie?
W ogóle nie mogę srać!
Pewnie dużo widziałaś? Sto lat.
Urodziłam się w Tambury. Umrę w Tambury. Mam nadzieję, że niedługo.
Gówno widziałam!
Mogłam być drzewem.
Co na to twoja rodzina?
Nie mam rodziny, wszyscy umarli.
Jasne… A twoi przyjaciele?
Nie są przyjaciółmi.
To pizdy.
Wszyscy.
Wszystkich ich nienawidzę.
A gdy umiera jeden z nich,
przyprowadzają nową pizdę na jego miejsce.
Pizdy!
- Dobrze. Zrób zdjęcie. - Tak.
Uśmiech.
Pierdolenie.
Świetnie.
- W porządku? - Cześć.
Mogę…?
Śpieszyłem się, wychodząc z domu.
Wiem, że tu sypiasz.
Jasne.
Słuchaj, mieszkam z June,
więc moje mieszkanie stoi puste.
Komunalne, nie chcę go stracić.
Możesz w nim mieszkać, ile chcesz.
Doceniam. Dziękuję.
Co się stało?
Nie wydarzyło się nic szczególnego.
Potrzebowała chwili, żeby odetchnąć…
i się zastanowić.
Daję jej czas.
Przysługa za przysługę?
June naciska, żebym załatwił jej dzieciakowi staż.
Nie stać nas.
- Przepraszam. - Sam staż, bez pieniędzy.
Chce, żeby wyszedł z domu.
Dobra.
Oczywiście.
Świetnie.
Powiem June.
Dzięki, Matt.
Dziękuję, Lenny.
Cześć.
Jesteś zajęty?
Nie, wejdź.
Przykro mi z powodu twojego małżeństwa.
Dzięki.
Jesteś cudownym facetem.
- Słucham? - Miłym. Inteligentnym.
Bystrym.
Przystojnym.
Idealnym.
Dzięki.
Do tej pory mieliśmy profesjonalną relację.
Doceniam to,
ale jeśli kiedykolwiek zrobisz pierwszy krok, to…
Krok?
Tak.
Zawsze cię lubiłam.
Więc jeśli chcesz...
spotkać się…
poza pracą...
Wiesz, zabawić się.
Byłabym zainteresowana.
Naprawdę?
Do zobaczenia.
Nie podsiadaj mnie.
W porządku?
Kath powiedziała, że mnie lubi.
Dobrze.
Nie, że jej się podobam.
Masz 13 lat?
To niezręczne.
Nie przejmuj się.
Dobra.
A co z tobą?
Staram się być bardziej zen.
Rany… Dobrze.
Wpadnij na zajęcia z medytacji, na które chodzę po pracy.
W każdy wtorek.
Trochę jogi.
Nie kręć głową, jeszcze nie opowiedziałem.
Joga, trochę filozofii.
- Lubisz filozofię? - Tak.
Dobra. Co ty na to?
Nie.
Chodź, proszę.
Ja też mam gówniany okres.
Jestem sam. Śpię na podłodze.
To zen.
Jak pan Miyagi. Oni kochają podłogę.
„Oni”? Ty…
Dobrze.
- Proszę. - Do kurwy nędzy.
Dobra.
- Dzięki. - To tyle?
Tak. W porządku.
Dobrze.
Nikomu nie mów o Kath.
Już o tym zapomniałem.
- Idealnie. - Tak?
- Tak, dobrze. - Dobrze.
Mam nie mówić?
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
Wyglądasz przyzwoicie.
- Miałeś poczochrane włosy. - Cześć.
- Cześć, tato.
Rozmawiałem ze stuletnią kobietą.
- Tak? - Zabawne.
A potem…
Lenny zapytał, jak mi idzie z pielęgniarką.
Powiedziałem, że jesteśmy przyjaciółmi…
bo mówiłaś, że wciąż myślę o Lisie.
Powiedziałeś, że przyznałeś mi rację?
Oczywiście.
Co powiedział?
Że nie powinienem czekać, bo stracę okazję.
Tak że ten…
Nie mówiłeś mu, jak się nazywam?
Jak to?
Zapytał: „Jak idzie z pielęgniarką?”.
Na pewno mówiłem. Nie o to chodziło.
- Joe? - Co?
Jesteś Joe.
Joe, twój brat?
Cześć, stary.
Wyglądam trochę jak on. Nie żyje od dziesięciu lat.
Joe nie żyje?
Zgadza się. Joe nie żyje. Tak. Świetny gość.
Jesteś synem Joego?
Jestem twoim synem.
Ja jestem Joe?
Ja pierdolę.
A tak na marginesie, nie mówiłam, że będziemy tylko przyjaciółmi.
Mówiłam, że myślisz o żonie,
bo myślałam, że to cię zachęci, żebyś się z tym uporał.
Nie mówiłam: „W porządku. Zostańmy przyjaciółmi”.
Tylko zgodziłem się z twoją obserwacją,
że myślę o Lisie.
Wiesz co? Dobrze. Nie przejmuj się.
- Dobra. - Wiesz.
W porządku, ślicznotko?
Cześć.
Gdzie ona jest?
Jest u siebie.
Dobra. Do zobaczenia, kotku.
Kto to?
Simon. To syn jednej z nowych podopiecznych.
Jasne.
Jest miły.
Mrugnął.
Powiedział „Do zobaczenia, kotku” i mrugnął.
No i?
No i…
Dobra.
Wracam do pracy.
Do zobaczenia, kotku.
Czuję się spanikowany.
Cały czas.
Że zrobię coś nie tak.
Więc nic nie robię.
Dlatego myślę, że zawalę to z pielęgniarką, ale…
Skup się na wydobrzeniu. Poczeka.
Jeśli chcesz.
Nie wiem, czy warto na mnie czekać.
Wstydzę się…
że tak się zachowywałem.
Bylebyś czuł się lepiej.
Tak. Nie czuję się lepiej, ale…
Nie włożę głowy do piekarnika.
Pewnie nie wiesz, gdzie jest.
Dobre!
Cierpiałeś.
I tego się wstydzę.
Śmierć na raka,
to jest ból.
Prawdziwy ból.
Było mi siebie szkoda.
Nadal jest.
Ale…
zrozumiałem,
że śmierć niedługo nadejdzie.
Nie ma się czego bać,
bo już nie będzie uczuć.
Przynajmniej moich.
Tylko cisza i spokój.
Szukam sposobu na wkurzanie ludzi po mojej śmierci,
ale jeszcze go nie znalazłem.
Muszę się tym nacieszyć, póki żyję.
- To hobby. - Tak.
Dokładnie.
Ale tylko dupków.
Staram się być miły dla ludzi,
którzy są dla mnie mili.
Wszyscy mają problemy
i powinienem pomagać tym,
którzy mi pomogli.
Idę dziś na medytację z jogą.
To przysługa
dla mojego szwagra,
który jest z żoną w separacji.
Potrzebuje towarzystwa, więc…
No wiesz.
Wspaniale.
Kawa. Nie wyrobię.
- Wejdź. - Co?
Nic.
- Że sama weszłam? - No cóż.
Niektórzy by zapukali. Mogłem być nagi.
Zobaczyłabym przez drzwi.
To nie ma sensu.
Gdybym był nagi, to zobaczyłabyś mnie przez drzwi.
I bym nie weszła.
Ale widziałabyś mnie nago.
Nie szkodzi.
No to w porządku. Co byś zrobiła?
- Jak to? - Podchodzisz do drzwi,
widzisz mnie nagiego, nie wchodzisz.
Co wtedy?
Zapukałabym.
Więc jestem tu nago,
słyszę pukanie, podnoszę głowę i widzę, że na mnie patrzysz.
I co, kurwa? Machasz?
Nie wiem!
Może bym nie zapukała, może bym sobie poszła.
Tak czy inaczej,
czemu siedzisz nago jak w jakimś dziwnym skeczu Monty Pythona?
Nie twoja sprawa.
Mój dom, moje zasady.
- Siadasz nago do stołu? - Nie.
Mam psa. Nie chcę, żeby to widziała.
Za czym tęsknisz?
Za wszystkim. Wiesz…
Tęsknię za tym, że mnie lubiła.
Nie chcę myśleć, że ją zdenerwowałem.
Albo że już mnie nie kocha.
Nie przejmuj się.
Co masz na myśli?
To rada?
Tak.
Nie przejmuj się, stary.
Tak. Ale to nie takie proste.
Jakbyś mówił: „Nie przejmuj się, że krwawisz”.
To nie minie od samych słów.
W zeszłym roku przez miesiąc krwawiłem z odbytu
i nie byłem u lekarza.
Jasne.
Po prostu przeszło.
Ale jesteś lekarzem, prawda? Niepotrzebnie przyszedłem?
Oczywiście, że nie. Przestań się martwić
i zacznij coś robić.
Tak.
Wyjdź ze mną, Szczurem i Zwyrolem.
- Zwyrolem? - Nazywa się Ian Trouton,
ale nazywamy go „Zwyrolem” albo „Pedo Ianem”.
Nie maca dzieci. To taki nasz prywatny żart.
Raz zerżnął karła, kiedy był najebany.
Mówił, że to jak jebanie dziecka.
Tylko legalne. Ale czy powinno być?
Idź do lekarza w sprawie odbytu.
Cześć. Mogę skorzystać z łazienki?
- Tak. Na górze. - Dzięki.
Dobra. Chodź, chcę ci coś pokazać.
Tony, chcesz wyjaśnić, co to jest?
Typujemy, ile potrwa małżeństwo.
Postaw na swój typ.
Do wyboru: „poniżej miesiąca”, „do pół roku”,
„do roku”,
„do dwóch lat”, „do czterech lat”, „do dziesięciu lat”.
- Dałam „dziesięć”. - Dzięki.
Nie ma za co.
Wybieram „do czterech”.
- Daj piątaka. - Dałam „niecały miesiąc”.
Dobra…
Co on robi?
Dobry pies.
Stary, muszę wyjść.
Do zobaczenia. Zamknę drzwi.
Nie. Wynocha.
Co jest, kurwa?
Ja pierdolę!
Myślałem, że szczysz.
Nie, wychodzę i postanowiłem się umyć.
Niewiarygodne!
Wynocha.
Won!
To się odwróć!
Kurwa mać!
Cały czysty!
To pojebane, żeby listonosz mył się na trasie.
- Dlaczego? - Po prostu.
Pomaganie kumplowi nie jest dziwne.
Będę oglądać potencjalne mieszkanie. Byłem bezdomny.
Spałem w magazynie.
Nie chciałem przyjść zaniedbany i śmierdzący.
To typowe. Staram się być bardziej wyluzowany.
Spieszy mi się, bo mam dziś lekcję medytacji,
żeby być bardziej zen,
i nagle takie gówno znowu mnie wkurwia.
- Dalajlama by tak nie mówił. - Sprawdźmy. Idź jutro do niego
i zacznij myć jebaną dupę w zlewie, zobacz, co zrobi.
- To moja woda po goleniu? Kurwa mać. - Niezła, co? Droga.
Won.
Na razie.
Bałwan.
Poruszaj.
Proszę na pozycje.
Cześć.
Cześć, Matt.
- Simon, to jest Tony. - Witam.
Nie robił tego wcześniej, bądź łagodny.
Nie bój się. Jesteśmy przyjaznym plemieniem.
Dobrze.
Gdzie masz umysł?
- Gdzie…? - Gdzie masz umysł?
Nie myśl, tylko odpowiedz.
W mózgu.
- Nie. - Nie?
W brzuchu.
- Nie. - Nie wiem. Gdzie jest?
Jest w każdej komórce twojego ciała.
Dobra.
Przemyśl to.
Na czworakach.
- Proszę. - Dobrze.
- Zdejmij buty. - Nie.
- Nie? - Nie.
Zacznijmy od głębokiego oddechu.
Wdech.
Unieście kość ogonową.
Serce do przodu, odepchnijcie podłogę.
I wydech, wypchnijcie ból.
Świećcie sercem do przodu.
Wejrzyjcie w swoją miednicę.
Spójrzcie trzecim okiem.
- Słyszysz to? - Zróbmy to dziesięć razy.
Żartujesz?
Zielona herbata. Pyszna.
- Słychać! - Tony…
Kurwa mać.
- W porządku, Tony? - Tak.
To dobrze.
Kurwa!
- Nie słuchaj. - Nie przestawajcie.
Przeziębiłeś się?
Nigdy. Nie.
Choroba to stan umysłu.
Nie chcę czuć się chory, nie chcę czuć bólu.
Źle to robisz.
- Proszę, nie. - Jeśli spotkało cię coś złego,
to na to pozwoliłeś.
Nie. Nie ma mowy.
Mamy wybór.
Jebać to!
- Błagam. - To śmieszne.
Dzwonki? Siorbanie? Pociąganie nosem? To ma być relaksujące?
To obrzydliwe.
Idę się najebać każdą komórką mojego ciała.
Do zobaczenia.
Do zobaczenia nigdy, pierdolona glutożercza pizdo.
Dobrze…
- Pozycja deski. - Świetnie.
Dziękuję. Ile to było, dwie minuty?
Nie mogłem.
Myślałem, że ci lepiej.
Teraz tak.
Kurwa mać, patrzcie! Znowu najebana!
- A ty jesteś trzeźwy? Nie. - Ja umiem pić.
Tak, ale jesteś mężczyzną, masz większą wątrobę!
„Won-drobę…”
Kiedy pijemy dwie butelki wina,
to zabija mnie szybciej niż ciebie!
Ktoś musi umrzeć pierwszy.
Więc to mogę być ja?
Wypiję za to!
Jasne. Dobrze. Na zdrowie. Żebym umarła pierwsza.
Zdrowie!