NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zatańczmy.
- Chodź. - Za gorąco mi.
Zanim się najebiesz.
- Do kurwy nędzy. - Proszę!
Zatańczmy tango.
- Boże! - Chodź!
Tak!
Nie upuścił mnie!
Zdrowie!
Chodźmy.
Tak.
Proszę.
Tak.
Czyje to?
To śniadanie Brandy.
Chodź.
Chodź tu.
Dobry pies.
Kolejny dzień.
Muszę się trzymać.
Stawić czoła światu.
Dostałem to mieszkanie.
Dobrze.
- Kąpiel pomogła. - Kto by pomyślał?
Może to powtórzysz.
Idzie ku lepszemu.
Nabrałem więcej pewności siebie.
Niewiele, ale to pomaga.
Kim jest ta laska, którą tu widziałem?
Wychodziła stąd. Urocza.
- Jaka laska? - Blond. Smakowita.
Nie twoja, prawda?
Nie. Roxy.
Mogę do niej uderzać?
Rzadziej coś zarywam, niż myślisz.
- Szepnę jej słówko. - Nie przesadzaj,
bo i tak będzie rozczarowana. Przedstaw mnie z gorszej strony.
- Z gorszej? - Tak.
Niby jak?
Nie wiem. Co myślisz?
Powiedziałbym, że wyglądasz jak coś, co policja wyciągnęła z rzeki.
Ale nie z eleganckiej części.
Z okolicy oczyszczalni ścieków.
Jakieś listy?
Raczej nie.
Dobrze. Cześć.
Pa. Na razie.
Przepraszam za tę medytację.
- Wie, że to nie twoja wina. - Tak.
Tylko jego. Bo był irytującym dupkiem.
Słuchaj, Tony, piłeś przed zajęciami?
Nie. Potem musiałem wypić na uspokojenie.
- To też była jego wina? - Nie.
Nie tylko. Jest dużo powodów do picia.
Kiedyś się upijałem, gdy byłem szczęśliwy.
To było w porządku.
Teraz piję, gdy mi smutno, a to złe, bo…
piję częściej i wcześniej.
To przestań.
- Genialne! - Serio.
Jeśli masz problem, idź na spotkanie AA albo odwyk…
Po co?
Żeby wyzdrowieć.
Nie choruję na picie.
- To niezdrowe. - Jak wszystko.
Wszyscy umieramy.
Bycie zdrowym to wolniejsza śmierć.
Więc będziesz dłużej żyć.
Tak, ale po co?
Jak to? Żebyś mógł robić więcej tego, co lubisz.
Lubię pić.
Wszyscy pijacy się krzywdzą.
Ważne, żeby pijak nie krzywdził innych.
Nazywasz się pijakiem…
Tylko czasem. Jeśli chcesz to zaszufladkować,
to piję w trudnych chwilach.
Nie moja wina, że świat jest zły. To okropne miejsce.
Wszyscy są jakoś popaprani. Ja w ten sposób.
Wszyscy się przejmują…
pieniędzmi, zdrowiem, głodem, wojną.
Jesteśmy szympansami z mózgami wielkości planet.
Nic dziwnego, że się upijamy i próbujemy pozabijać. To walnięte.
Miło się gadało.
- Cześć. - Cześć.
- Jak tam? - Gadacie sobie?
- Tak. - Tak.
Tłumaczyłem, że mój nowy plan to zapicie się na śmierć,
aż zapadnę się we własną ewolucję.
Wierzysz w to?
W co? W udowodniony fakt ewolucji? Tak.
Na tym polega problem. Twoja nauka zajmuje się tylko faktami.
- Jestem bardziej otwarta. - Dobrze.
- Kocham paranormalne zjawiska. - Tak?
Wcielenia, telepatię.
Sama trochę tego mam.
Tak?
Wiem, kiedy anioł wszedł do pokoju.
Przepraszam,
zamierzasz dalej do mnie mówić?
Czuć zapach cynamonu.
Dziecinada.
Chwila.
Czy właśnie wszedł tu anioł?
A nie, jesz bułkę.
Więc…
bycie zen
nie całkiem mi wyszło.
- Nie? - Nie.
Poszedłem na medytację,
ale koleś był wkurzający!
Nakrzyczałem na niego i wyszedłem.
- Czemu był wkurzający? - Ogólnie.
Tylko siorbał i pociągał nosem.
- I robił takie coś. - Co?
Właśnie!
Co krzyknąłeś?
Chyba „pierdolona glutożercza pizda”.
Tak.
O rety.
Poszedłem do domu, upiłem się i obejrzałem nagrania z Lisą.
Znasz bajkę o żabie i skorpionie?
Nie.
Skorpion chce przejść przez rzekę.
Więc prosi żabę, żeby go przeniosła,
a żaba mówi: „Nie. Ukąsisz mnie”.
Skorpion na to: „Wtedy oboje byśmy utonęli”.
Żaba mówi: „To prawda. Dobrze”.
W połowie drogi przez rzekę skorpion ukąsił żabę.
A żaba na to:
„Oboje umrzemy. Czemu mnie ukąsiłeś?”.
A skorpion mówi:
„Bo jestem skorpionem”.
Tak…
Nie mogę zmienić swojej natury.
Nie, ty jesteś żabą.
- Żabą? - Tak.
Dlaczego?
Wiedziałeś, że medytacja ci się nie spodoba.
Poszedłeś, by kogoś zadowolić.
A potem się zezłościłeś
i nawet czujesz się z tym źle.
Jesteś żabą.
Dobra.
Wrażliwą.
I ufną.
Nie chodzi o kształt?
Albo gardło?
Żabą?
- Chciałem być skorpionem. - Jasne.
- Wiesz? - Tak.
To brzmi fajniej. Uwielbiam żaby.
Ale nikt nie mówi: „Chciałabym faceta,
który jest pulchny i lepki”.
Jasne. „Chciałabym, żeby umiał trzymać się liścia.
Żeby umiał wsadzić sobie robaka do buzi przednimi stopami”.
Posłuchajcie, to syn June, James.
- Teraz to twój syn, prawda? - Nie.
Zaczyna dzisiaj staż.
- Cześć wszystkim. - Cześć.
Bądź grzeczny. Rób, co każą. Chodź. Nie bądź wkurzający.
Spójrz na to.
- Daj buziaka. - Cholera, mamo!
- Do zobaczenia. - Pa.
- Chodź. - Dobrze.
Pa.
Będzie denerwujący. Ale ma dobre serce.
- Tak. - W przenośni.
Jest otyły, więc ma kiepskie wnętrzności.
Prosi się o tragedię. Okropnie się odżywia.
Od tygodnia nie robił kupy.
To typowe.
Gdy w końcu robi, słychać go w całym domu,
krzyczy w agonii.
Mówię: „To twoja wina, jedz owoce!”, ale nie chce.
Myślę, że tak umrze.
Na toalecie. Z wysiłku, na zawał,
udar czy coś.
Tak jak Elvis.
Ale bez robienia wcześniej ekscytujących rzeczy.
Do zobaczenia.
Dobra. Powinieneś zacząć czytać gazetę.
- Dlaczego? - Bo tu pracujesz.
- W sumie. - James?
- Matt Braden, redaktor. - Cześć.
- Cześć, Matt. Miło mi. - Mnie też.
Pokażą ci co i jak. Masz jakieś pytania?
- Opisujecie teatr amatorski? - Co?
- Co to? - Należę do towarzystwa teatralnego.
Ćwiczymy w domu kultury.
To genialne. Uczymy się aktorstwa, tańczymy.
Tańczysz?
I to jak.
Tańczę, śpiewam,
gram, żongluję. Jestem wszechstronny.
Zrobisz herbatę dla wszystkich?
- To dobry początek. - Dobrze.
- Ktoś chce herbatę? - Nie.
- Nie, dzięki. - Nikt nie chce.
- Ja chcę. - Dobrze.
- Tam. - Jasne.
- Wyglądasz na szczęśliwego z rodziną. - Tak.
Czas się ustatkować.
Z jedną kobietą!
Byłeś kobieciarzem?
I to jak. O tak.
- Jasne. - Tak.
Późno zacząłem, musiałem nadrobić.
Zacząłem obracać laski po 20 roku życia.
Jasne.
Byłem dość nieśmiałym nastolatkiem.
Nie byłem taki fajny.
- Nie? - Nie.
- Kiedyś wyglądałem dziwnie. - Ja pierdolę!
- Jak wyglądałeś? - Nie wiem.
Brzydkie Kaczątko było inspirujące.
To książka o dziwnym kaczątku,
z którego śmiały się inne kaczki,
ale kiedy dorosło, nie było kaczką,
tylko 90-kilogramowym ludzkim ślimakiem
z lokalnej gazety?
- Dokładnie. - Tak.
Obracać laski… Kurwa mać!
Chciałbym zająć się teatrem. Dobrze?
Wszyscy powinniśmy tam pójść.
- Herbatniki! - Zdecydowanie.
Cholera, padam z nóg.
- W porządku? - Tak.
A to kto?
Cześć, James.
- Pomóż Brianowi z gazetami. - To nie moja bajka.
Masz robić wszystko.
- Cholera, tato! - Nie „tato”.
Przydałaby mi się pomoc. Plecy mi pękają.
Muszę być na próbie przed piątą.
- Jakiej? - Trupy teatralnej.
Mogę dołączyć?
Tak. Każdy może dołączyć, jeśli ma talent.
Bingo!
- Co robisz? - A czego nie robię?
Jestem lalkarzem.
Piszę żarty.
Słuchaj.
W porządku, Valerie?
Tak.
Co jest szare i strzela litrami?
- Nie wiem. - Słoń.
Jesteś mokra!
- Jesteś obrzydliwy! - Czyżby?
To nie ja mam twarz w spermie!
Dzień dobry, Trupo Teatralna.
- Dzień dobry, Ken. - Razem!
- Dzień dobry, Ken. - Cześć. Jak się macie?
- Dobrze? - Nieźle.
Dobrze, Brian, witamy w Trupie Teatralnej.
Cześć, Brian.
Gramy w taką grę,
gdy mamy nowego aktora.
Podaj imię, wiek i coś, czego nie lubisz,
co cię wkurza, co cię nakręca.
Nazywam się Brian i mam 45 lat.
I nie lubię mojej byłej żony.
- Rety. - Wcale.
Jasne. Dlaczego?
- Dziwka. - Dobrze.
No dalej, pokażcie się.
- Jesteście z gazety? - Tak.
Kieruję Trupą Teatralną. Ken Otley, słyszeliście o mnie?
- Nie. - Nie?
Nie? Pracuję w show-businessie.
- Jasne. - Robię to dla zabawy.
Występujemy parę razy do roku. Również za tydzień.
To rewia.
Noc Tysiąca Gwiazd.
- Z tymi tutaj? - Tak.
Każdy robi swoje, więc nie ma kłótni.
- Wolna ekspresja! - Brian jest nowy.
- Znacie go? - Tak.
Zrobię stand-up.
- Tak. - A ja poezję feministyczną.
A ja taniec interpretacyjny.
Dość gadania. Pokażmy im, co robimy.
- Wstańcie. Zabierzcie krzesła. - Tak, to ja!
Przepraszam za tamten wieczór. Nie byłem sobą.
Szkoda. Podobało mi się. Miło spotkać kogoś tak potwornego jak ja.
Po co piszecie o tym pierdolniku?
Przychodziłam tu, żeby unikać mojego martwego męża.
To cipy, ale lepsze od niego.
Jasne.
Jak Lot nad kukułczym gniazdem. Czuję się jak siostra Ratched.
Widzisz tego grubasa?
Poraziłabym go prądem.
- Cześć, Brian! - Teraz mocno.
- Ken. - Naprawdę mocno.
Chodź, Rebecco. Poskaczemy trochę.
Nie zróbcie sobie krzywdy.
Naprawdę za nią tęsknię.
Bzyka się z kimś innym?
- Nie. - A ty?
Oczywiście, że nie.
Ktoś w pracy powiedział, że mnie lubi, ale…
Nie jestem zainteresowany i mam wszystkiego dość.
Do kurwy nędzy, wszyscy miewamy chandrę.
Przepraszam…
- Co robisz, kiedy jesteś przybity? - Idę się najebać ze Szczurem i Zwyrolem.
- Jasne. - Idę na mecz. Wszczynam bójkę.
Nienawidzę tych ckliwych bzdur.
Krwawiące serca. „Toksyczna męskość,
płakanie jest okej!”
Dobrze też wypić pięć kufli, wziąć ecstasy i wyruchać zdzirę pod śmietnikiem.
Co ci w duszy gra.
Chyba złamałem kciuk w dupie jakiejś laski.
Mam co opowiadać.
Mówię wam, ja to miałem życie.
To zaciekawi czytelników.
Byłem w szkole aktorskiej i gram zawodowo,
ale białemu ciężko teraz zdobyć rolę, bez urazy.
Jakiś czas uczyłem w akademii.
Znacie ją? Pełna kłamców.
Serio, nie idźcie tam. To siedlisko żmij.
Od 25 lat pracuję jako agent talentów.
Reprezentowałem ich
w drodze na szczyt, na dół i pomiędzy.
Mam takie historie ze świata gwiazd,
że włosy stanęłyby wam dęba.
Na przykład?
Od czego tu zacząć?
Wiesz co? Powinnaś pisać za mnie kolumnę plotkarską.
- Jasne. - To się uda. Tak!
Dawaj. Do dzieła.
- Siadaj. - Tak.
Zróbmy to, na litość boską!
Jasne.
Musisz wykorzystywać okazje,
kiedy się nadarzają.
Jak laska z pracy.
- Tak. - Bierz, póki jesteś młody.
W zeszłym tygodniu
byliśmy najebani w Tamburgers.
Kelnerka przyszła z jedzeniem. Niezła.
I pyta:
„Życzą sobie panowie coś jeszcze?”.
Pomyślałem: „Tak”.
Wyruchaliśmy ją na dwa baty w kiblu dla niepełnosprawnych.
Ruchałem ją od tyłu.
Wyjęła z gęby kutasa Szczura,
obróciła się i pyta:
„Frytki do tego?”.
Co za gwiazda!
Wychodzimy, a tam siedzi
ułomny pierdziel na wózku,
wściekły, bo tak długo czekał.
Tak. Pluje się do mnie.
Pochylam się i mówię:
„Obyś bawił się tam tak dobrze jak my, ty mała pizdo”.
Tak.
- To była pomocna rozmowa. - Zdrowie.
Opowiem wam historię. Posłuchajcie tego.
Kiedyś uprawiałem seks z duchem.
I to niedobrowolnie.
Robi się ciekawie!
PNS.
Paranormalna napaść seksualna. Zdarza się.
Lubię spać na golasa na brzuchu.
To mój wybór.
Niektórzy powiedzą, że dlatego to moja wina,
ale to obwinianie ofiary. Nikt się tego nie spodziewa.
I wiem, kto to zrobił.
Wydupczył mnie…
duch Liberacego.
Mamy nagłówek.
Ułatwiłem draniowi zadanie.
Dlaczego wybrał ciebie?
Może nie jestem jedyny!
Kiedy to wyjdzie, zgłoszą się inni.
Tak to zwykle bywa.
Dobrze. Cóż…
Zostawimy cię w dobrych rękach…
- Sandy. Opowiedz jej wszystko. - Świetnie. Opowiem.
W porządku? Dobrze.
- Dzięki. - Pa.
- Dobrze.
Słuchaj, Sandy. Liz Taylor, pamiętasz ją?
Przyjaciel mojego przyjaciela robił jej sekcję zwłok.
Okazało się, że była wypchana wibrującymi jajkami.
- Powiedz. - Takie miękkie.
Bardzo.
Używamy płynu do płukania, nie oszczędzamy.
- Ty to robisz? - Nie. Wkładam do pralki.
Nie szoruję ręczników ręcznie.
Cześć, tato.
To należało do mamy.
Czytywała mi to.
Wiersze.
Nie podobały ci się. Mnie też nie. Ale lubiłem, jak mi czytała.
„Chyba wiem, czyj jest ten las.
Choć jego dom jest w wiosce.
Nie dojrzy, gdy stanę na troszkę.
- By patrzeć…” - „By patrzeć na leśne…
zaspy po pas”.
Cześć.
Gadałaś z Simonem. Nie chciałem przeszkadzać.
Tak, rozmawiałam z Simonem, ale…
Nie jesteśmy razem.
- Szybko poszło. - Nie.
Nie było szybko.
Wybacz, że taki jestem.
W porządku.
Miałaś rację, nie jestem gotowy…
Ale powoli mi się poprawia.
To dobrze.
Tak, dobrze. Staram się być lepszym człowiekiem.
Od punktu, w którym byłem,
kiedy prawie się zabiłem.
Gdyby nie pies, byłbym martwy. Mała poprawa.
Świetnie. Dzięki.
Pies to jedyna dobra rzecz w twoim życiu.
Kurwa mać.
Nie powiedziałem tego.
Widziałaś, jaki byłem, byłem dla wszystkich dupkiem.
Nienawidziłem wszystkich. Wiesz dlaczego?
Bo nie umarli na raka jak Lisa.
Siebie też nienawidziłem, bo nie umarłem.
Zamieniłbym się z nią.
Przepraszam.
Lisa ma raka?
Nie. Już nie.
Dobrze.
Bo ją uwielbiam.
Moje oczko w głowie.
Nie zniósłbym tego.
Tak.
Smacznego.
O rany!
Umieram z głodu.
Rany!
Gorące?
To kurewsko paskudne!
Tak?
Lisa udawała, że jej smakuje.
Tak, ale Lisa cię kochała!
Tak.
- Nie chciałam… - Nie, masz rację.
Kłamała, by zachęcać do dobrego zachowania. Próbowałem.
Kobiety są lepsze od nas.
Podciągają nas do swoich standardów.
Jesteś jedynym facetem, który ugotował mi posiłek.
Czyli to najlepszy posiłek, jaki ugotował dla ciebie facet.
Więc…
Jak zły jest?
Powiem tak,
to najgorsze, co miałam dziś w ustach.
- A było dużo pracy. - Dobrze.
Tak.
Bez niej jestem bezużyteczny.
Nie mów tak. Nie jesteś bezużyteczny.
To nie tak, że nic nie mogłem bez niej robić. Nie chciałem.
Nuda.
Wracałem do domu,
siedziała w kuchni i gotowała, siekała,
karmiła psa, pytała, co u mnie,
dawała mi rady. Potem mówiła: „Podaj sól”,
a ja: „Wszystko muszę tu robić”.
Bardzo za nią tęsknię.
Myślałaś kiedyś o prawdziwym związku?
Chcę tego, co ty miałeś.
Małżeństwa…
To prowadzi mnie do kolejnej sprawy.
Znam faceta, któremu się podobasz…
i chciałby się spotkać.
Lubisz facetów w mundurach?
- Jest gliną? - Nie.
Żołnierzem?
Listonoszem.
- Co z nim nie tak? - Nie wiem, od czego zacząć.
- Kurwa mać! - Nie.
Kazał przedstawić się ze złej strony.
- Skromny. - Niezbyt.
- Nie… - Dobra.
Jak wygląda?
Ma jakby brodę.
Jak hipster?
Raczej ktoś, na kim wzorują się hipsterzy.
- Hipis? - Bezdomny.
- Bezdomni są w porządku. - Postępowa jesteś.
Więc?
To jak?
Dobrze. Tak.
Ale powiedz mu o mnie,
- żeby nie było dziwnie. - Dobrze.
- Świetnie. - Świetnie.
Będzie wniebowzięty.
Genialnie.
Idę, bo muszę coś zjeść,
zanim pójdę do pracy.
Niech będzie. W porządku.
- Przepraszam! - Dobrze. Nie.
Możesz iść, bo muszę zjeść to, co ugotowałem.
- Wybacz. Dzięki. - W porządku.
- Pa. - Pa, słonko.
Powiem listonoszowi.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Gdzie są piłki do żonglowania?
Tam, gdzie je zostawiłeś.
Myślałem, że gdzieś je położyłaś.
Widziałam je w kuchni.
Dobra. Ćwiczyłem tam.
Dobra robota. Dobranoc, kochanie.
Dobranoc, mamusiu.
Dobranoc, Lenny.
- Mówić ci tato? - Nie teraz.
Dobrze. Dobranoc.
Dobranoc.
Ty głupia pizdo.
Mój mały Kojak.
Kto cię kocha?
Ty.
Palant.
I kto to mówi.
I nigdy…
nie wyglądałaś tak pięknie.
Kochanie!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz