NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Co robisz? - Nie chciałem ci przeszkadzać.
Jak to?
Chciałem zjeść przy stole, ale mogłeś być zajęty.
Ale to nie są jedyne dwie opcje:
jedzenie w moim domu albo pod nim?
- Jest reszta świata. - Dobra, nie wkurzaj się!
Rozmawiałeś o mnie z tą laską?
Tak.
Pójdzie z tobą na kolację.
- Naprawdę? - Tak.
- Powiedziałeś o mnie prawdę? - Mniej więcej.
Nadal chce się ze mną spotkać? Jaki jest haczyk?
Chciała, żebym powiedział prawdę o niej.
To pracownica seksualna.
- Prostytutka? - Tak.
Bosko!
- Nie przeszkadza ci to? - Nie ma AIDS, prawda?
Wtedy odpada?
Nie.
Nie, nie ma AIDS.
- Jest urocza, mądra i zabawna. - I nieźle zarabia.
Podziel się rachunkiem.
- Superowo. - Dobra.
Idziemy.
Dlaczego?
To dziwne, że robisz sobie tu piknik.
Co w tym dziwnego?
Wynocha.
Co w ciebie wstąpiło?
Wynocha! Kurwa mać.
W porządku, George?
- Tak. - Tak?
Rodzice się rozwodzą?
Nie wiem.
- Chcę, żeby nadal byli moimi rodzicami. - Nawet jeśli nie będą razem,
będą nimi i będą cię kochać…
będą nawet lepsi,
możesz ich podpuszczać i dostać, co chcesz.
- Co chcesz dostać? - Nie wiem.
Myśl z rozmachem. Myślę, że możesz dostać quada.
Może nawet kuszę, jeśli dobrze to rozegrasz.
Spełnienie marzeń.
„Mamo, tato, idę do pubu. Nie czekajcie”.
Będzie dobrze.
- Cześć, George. - Cześć.
- Dzień dobry. - Sto lat!
- Skąd wiedziałaś? - Jest w aktach.
- No tak. - Masz jakieś plany?
Tylko posiłek w domu z rodziną.
- Kto będzie gotował, mama czy tata? - Ja.
Sto lat.
Dziękuję.
Sto lat!
Dziękuję.
- Może herbatę? - Poproszę.
- Nie, ty zrób. - Dlaczego?
Jesteś na stażu. Musisz zacząć od dołu.
- To urodziny Sandy, zrób herbatę. - Masz urodziny?
Tak.
- Sto lat. - Dziękuję.
Będzie tort?
Zaparz herbatę!
Boże!
A będzie tort?
Czyli jesteś Panną?
- Tak. - Tak.
Ułożyć ci horoskop?
Nie, bo to bez sensu.
- Nieprawda. - Jak ludzie z całego świata,
urodzeni w podobnym czasie, mogą mieć podobne cechy?
- Bzdury. - To prawda!
Panny są mądre, skromne,
zdolne i oddane. Widzisz?
Pasuje, co nie?
Wszyscy chcą myśleć, że tacy są!
Dlatego są pochlebne, żeby w to wierzyć. Gdyby napisali,
że jesteś nudna, brzydka, głupia i do dupy, już byś ich nie czytała.
Są też ogólnikowe, więc można je dopasować.
Jeśli w gazecie napiszą: „Sto lat, Rito Wainthrope
z 7 Acacia Drive w Wigan.
Wyrzucą cię z pracy, bo cię nienawidzą, a szef myśli, że jesteś dziwką”,
to uwierzę.
Zawsze się wygłupiasz.
W porządku?
Tak.
Czuję się trochę…
Nie wiem… trzydziestoletnia.
Nienawidziłem mieć 30 lat.
Lubiłem 40.
50 było spoko.
Nie chodzi o wiek. Tylko o to, co dzieje się…
w życiu.
Niewiele.
Może skoczymy na kawę?
- Tak. - To chodź.
Wiesz, co dostałam od rodziców?
Komplet rondli i supermopa.
- Co w nim takiego super? - Ma bardzo chłonną główkę.
- Czyści, suszy i wchłania. - Jasne.
Wiesz jak?
Technologia Wring Max.
Maksymalnie wykręca.
Dobrze.
Wstyd mi, że narzekam.
Moje problemy wydają się błahe.
Wcale nie.
I chciałam…
przeprosić za coś, o co kiedyś prosiłam.
O co?
Żebyś był szczęśliwy.
Zrozumiałam, że to głupie.
Nie, chciałaś…
żebym był szczęśliwy.
Rozumiem.
Ludzie myślą,
że mogę robić to, co lubiłem robić z Lisą,
i to poprawi mi humor.
Ale nie rozumieją.
Nie tęsknię za robieniem z nią rzeczy, tylko za nierobieniem z nią niczego.
Wiesz, o czym mówię? Za siedzeniem w domu.
Nawet nie musieliśmy wychodzić ani rozmawiać.
Wystarczyło siedzieć i wiedzieć, że tam jest.
Czasem tylko na nią spoglądałem.
Znów się udało.
A myje linoleum, płytki i drewno?
Myje wszystko.
- Genialnie! - Tak.
DOM OPIEKI JESIENNE LIŚCIE
Czym jeździsz?
To mały mini, ale nie jeżdżę, bo próbuję zminimalizować…
Cześć.
Simon, prawda?
- Tak. - Tak. Tony.
Często tu bywasz.
- Mam tu mamę. - Jasne.
Serce mi pęka. Przez nich wszystkich, kocham ich.
Chciałbym zabrać ich do siebie.
Urocze.
Zacznij od mamy, zabierz ją do domu.
Nie mogę, nie w tej chwili.
Robię, co mogę.
Nikt nie ma lekko.
- Jasne. - Tak.
Miło cię poznać.
- Tak. - Dobra.
Do zobaczenia, kotku.
Kurwa mać!
Co?
On.
Co z nim?
Udaje wrażliwego faceta.
Próbuje być dla ciebie miły i uroczy, żeby ci zaimponować.
Może jestem staroświecka,
ale bycie miłym działa.
On udaje!
Pewnie pracuje w banku i odbiera ludziom domy.
Udaje…
„Jestem taki troskliwy na tym okrutnym świecie, no nie?
Czyż głód nie jest okropny?
Zabrałbym ich do McDonald’s”.
Przestań!
Nie czuję do niego tego samego, co do ciebie.
Dobrze.
Ale nie jesteś dostępny, prawda?
Uważam, że jesteś super…
On chociaż nie mówi ciągle o innej kobiecie.
Rozumiem, dlaczego tak mówisz…
To naprawdę urocze.
Ale nie chcę być tą drugą.
Schrzaniłem to? Przepraszam…
Nic się nie stało. Nie musisz przepraszać.
Ale lubię to. Uwielbiam.
Cokolwiek to jest.
Bycie z tobą cały czas,
tak samo…
zawsze...
jak w Dniu świstaka.
No cóż,
rozumiem to,
ale nie wszyscy są tacy sami.
Jasne.
Nie wiem, czy cię analizować, czy zabrać do weterynarza i uśpić.
Musisz wrócić do gry.
- Tak? - Tak.
Zamoczyć kapucyna.
Puknąć bobra. Spuścić spiff.
Co to?
To „sperma” w jidysz.
Jasne.
Oferta aktualna na wyjście ze mną i chłopakami.
Dzisiaj planujemy się spizgać.
Lokalna knajpa i polowanie na cipy.
To bardzo miła oferta,
ale dziś nie mogę.
Ciota!
Pyta, kim jesteście.
Są z lokalnej gazety.
No to…
kiedy odkryłaś, że umiesz rozmawiać z kotami?
Niedługo po śmierci mojej córki.
Był jej kotem.
Zaczęłam z nim rozmawiać o tym, że tęsknię za Jenny,
i nawiązaliśmy więź.
Miło mieć kogoś, kto rozumie.
Tak. Miło.
Jak się nazywa?
- Frank. - Frank.
Nazwała go po ojcu.
To mój mąż.
Zmarł kilka lat przed Jenny.
Jeszcze herbaty?
Nie, dzięki.
Możemy zrobić zdjęcie?
Tak.
- Świetnie. - To wszystko?
Tak.
Jesteście głodni? Mogę zrobić coś do jedzenia.
Nie, dzięki.
W porządku.
- Dzięki. - Dziękuję.
- Dobra, pa, pa. - Dziękuję.
- To smutne. - Jest dość szczęśliwa.
Nie jest.
Chce opowiedzieć swoją historię.
Chce zobaczyć imiona męża i córki w gazecie.
Kot to tylko pretekst.
Jest samotna.
Zapomniałeś czegoś?
Przykro mi z powodu męża i córki.
Dziękuję.
Frank i Jenny?
Tak.
Pa.
Do widzenia. Dziękuję.
Byłabym szczęśliwa, gdyby dożył do 50. roku życia.
Nie sądzę, żeby pożył dłużej. Męczyłby się.
Już się męczy.
Roger Realms.
Mówiłem ci o nim? Rozochocony Roger?
- Kim jest Roger Realms? - Agentem. Pracowałem z nim.
Zatrudnialiśmy tylko czarnych.
Zwykle gdy wpadałem do garderoby Rogera,
wystawał z niego chłopak. Jak korek analny.
Młodo zszedł na AIDS, ale życzę mu dobrze.
Z Bogiem, Rogerze.
Prowadzę kilka lokalnych gazet w całym kraju.
To nie czyni ze mnie Ruperta Murdocha.
Ale tylko ta traci pieniądze.
- Tak? - W sumie tak.
Jestem właścicielem budynku, więc to mały problem.
Chodzi o to, że jestem praktycznie na emeryturze.
Zastanawiam się,
czy warto.
Myślałem o tym, żeby się poddać.
Sprzedać budynek i zgarnąć ładną sumkę.
Da nam pan więcej czasu?
Może zdołamy
- więcej zarobić. Znajdziemy sposób. - Dobrze.
Sprzedanie budynku i załatwienie dokumentów
trochę potrwa.
Jeśli zdołasz…
złożyć mi propozycję nie do odrzucenia, to ją rozważę.
Ale szczerze…
przykro mi, ale tego nie widzę.
- Przepraszam. - Ja przepraszam,
że mało zarabiamy.
- Do usłyszenia. - Dziękuję.
Uwaga.
Posłuchajcie. To był pan Middleton, Paul.
Niektórzy wiedzą, że jest właścicielem budynku i gazety.
Chce przestać ją wydawać.
Sprzeda ją?
Chce…
zamknąć gazetę
i sprzedać budynek.
Sprzeda go deweloperowi. To będą luksusowe mieszkania.
Ja sobie poradzę.
Browar Tambury mnie zatrudni.
Szef na mnie leci.
Jasne.
To koniec The Tambury Gazette.
Spokojnie, znajdziemy inną gównianą pracę, która ledwo się opłaca.
To jedyna praca, jaką lubiłam.
Muszę mieć pracę.
Mama jest niepełnosprawna.
Tata nie może pracować.
Brat i siostra chodzą do szkoły, nie zarabiają.
- Dobrze. - Znajdę inną pracę,
- którą znienawidzę. Znowu. - Dobrze.
- Uratujemy gazetę. - Jak?
Będziemy mieć większe dochody. Kath to załatwi.
- Jak? - Bo jesteś…
dobra w swojej pracy. Policzysz więcej za reklamy.
Browar Tambury zapłaci więcej, prawda?
Albo weźmiemy pożyczkę.
To się ciągle zdarza. Weźmiemy pożyczkę,
kupimy budynek, spłacimy pożyczkę z zysków z gazety,
zapłacimy sobie pensje
i to będzie nasz…
interes, o który zadbamy.
Nie martw się.
Obiecujesz?
Uratujesz gazetę?
Tak.
- Dobrze. - Zrobimy to.
Jak się masz?
No wiesz.
To brzmi pozytywnie jak na ciebie.
Chciałem zachować się po brytyjsku i nie obarczać cię swoimi problemami.
Cóż, Brytyjczycy kochają plotki.
Puść farbę.
Jest tak samo. Dalej mi odbija.
Próbuję się nie angażować.
A dzisiaj
dowiedzieliśmy się, że właściciel gazety
sprzedaje ją
i wszyscy stracimy pracę.
O nie.
To mi nie przeszkadza.
Ale Sandy zaczęła płakać, bo tylko ta praca jej się podobała,
więc muszę uratować gazetę dla niej i dla mojego szwagra,
który sypiał na podłodze w biurze,
a teraz śpi w domu komunalnym Lenny’ego,
bo Lenny zamieszkał z June,
która namówiła go, żeby dał pracę jej grubemu synowi.
Gdybym się zabił, to by mnie to ominęło.
Burza mózgów.
Jak pomóc gazecie? Jak podnieść zyski?
Bądźmy jak tabloid.
Plotki, gwiazdy, moda. Kto gówniano wygląda?
„Kto gówniano wygląda”?
Tak.
Zdjęcia z cellulitem i inne takie.
Niesamowite historie.
Paranormalne, dziwne rzeczy.
Uwielbiam to.
- Jasne. - Jasne.
To pogadajcie z moim agentem, Kenem.
Gadaliśmy. To wariat.
Możemy opowiedzieć o Liberacem.
Wykluczone.
- Co takiego? - Ken myśli,
że wydupczył go duch Liberacego.
- To może być prawda. - Jak, kurwa?
Mało wiemy o tych zjawiskach.
- Dzieją się dziwne rzeczy. - Chodzi o wiarę.
Ludzie wierzą, w co chcą.
Gazety zawsze opisują cuda religijne.
Tak. I zawsze pierdolą.
Nie nam to oceniać.
My to opisujemy.
Piszemy tylko, co zostało powiedziane.
- Jasne. - Duchy istnieją.
Ludzie je widzieli. Nie ma na to wytłumaczenia.
Jest jedno. Nie widzieli, bo nie istnieją.
Co ty na to?
Nikt nigdy nie stał się duchem.
Gdy umierasz, palą cię lub grzebią, już nie istniejesz, koniec.
Sto lat
Niech żyje, żyje nam…
Lisa
Sto lat
Dziękuję bardzo!
- Dobra, tort! - Tak!
- Zdecydowanie. - Cudownie!
Chcę trochę.
- Wpychasz się! - Ja go kupiłem!
- To moje urodziny. - Wiem, ale poszedłem…
- Do kurwy nędzy. - Co?
- Zepsuty. Przez śmietanę. - Nie.
- Tak. - O nie.
Powąchaj. Patrz.
Ty głupia pizdo!
- Wracaj tu! - Nie rób tego. Nie bij mnie!
Bierz go!
- Za co? - Wyglądałaś smutno.
- Dobra! - Marnujecie to.
To nam nie pomaga.
- Jesteś cały wymazany. - Nie. Kath, proszę. Przestań.
Ciężko pracujemy.
- Masz trochę na twarzy. - Już dobrze.
Koniec zabawy.
Pogadamy u mnie?
Boże.
Kath, przestań.
To dla wszystkich?
- Tak. - Dobrze!
- Obrzucaliście się tortem? - Tak.
Fajnie.
- Mogę? - Śmiało.
Dziękuję. Do dzieła.
Raz, dwa, trzy. Jazda.
- Dobry? - Bardzo.
- Co? - Bardzo dobry.
Pyszny.
Nic nie rozumiem, ale uwielbiam patrzeć, jak jesz.
Jesteś jak ropucha zjadająca robaka.
Tłustego.
Pójdziesz ze mną na drinka?
- Wolę pić sam. - Wiem.
W ramach przysługi. Proszę?
Chcę gadać z ludźmi.
Słucha mnie tylko terapeuta, a jemu płacę.
- I to Idiota. - Tak.
Chcę gadać z tobą.
I Jill, ale to teraz niemożliwe.
Moje życie jest w rozsypce.
Spałem w biurze, teraz mieszkam u Lenny’ego,
za co dałem jego pasierbowi staż w gazecie, którą stracę.
Miarka się przebrała.
Właściwie…
bycie potrzebnym
jest dobre.
Pomogłeś kumplowi
w jego związku, dałeś jego grubemu dzieciakowi pracę,
bądź z siebie dumny.
Już poprawiłeś mi humor.
Chodź, proszę. Jeden kufel.
Dobra. Kurwa mać.
Dziękuję.
Lepiej się przebierz.
Tak.
Cześć.
Jestem Pat.
Roxy. Jak leci?
Dobrze. Chcesz usiąść?
Dobrze.
Nie wzdrygnęłaś się, gdy mnie zobaczyłaś. To rzadkość.
Rozśmieszyłem cię!
- To nerwowy śmiech. - Wybacz.
Nie wiem, czemu to powiedziałem. Stresuję się. Nie jestem gwałcicielem.
- Niepotrzebnie mówię. Napijemy się? - Tak.
Co byś chciała?
Piję czerwone domowe.
Niezłe. Tylko cztery funty za kieliszek.
Tak.
Dobrze. Jedna IPA.
- I… - Duża whiskey.
Matt!
Jak leci?
- Spoko? - Tak.
To moi chłopcy. Szczur i Zwyrol.
Cześć.
Słyszałem o was.
Ma dużo pseudonimów, nie tylko Zwyrol. Gadaj.
Cipastyczny. Minetowski i wspólnicy.
Łowca łechtaczek.
- Osrane jaja. Kuba Rozkurwiacz. - Burdel maminsynek.
Pogromca bobrów. Billy Pizda.
Karol Sraszburger.
To ten samobójca z martwą żoną, o którym wam mówiłem.
Jak leci?
Nie zachowasz poufności?
- Nie podałem nazwiska. - Jasne.
Słuszna uwaga.
Posłuchałeś mojej rady i wpadłeś zapolować na cipki?
Polujesz na cipki?
- Dołącz do nas. Darmo, jestem po pracy. - Nie. Przyszliśmy się napić.
Tak? Fajna kurtka.
Dzięki.
Chodź! Co z tobą?
Sprawdzę, co u Tony’ego.
Puknij dla nas bobra.
Baw się dobrze.
Ale grzyb!
A to tylko ćwiartka.
Dobra cena.
Dałem za to 13 funtów.
Poważnie. 13 funtów.
- Czemu jesteś singlem? - Bo byłem dwa razy większy.
Mówię poważnie.
W szczycie
ważyłem jakieś 150 kg.
Zrzuciłem, kiedy zostałem listonoszem.
Duzi faceci są seksowni.
Byłem w rozsypce.
Czułem się jak kraksa.
Została mi wisząca skóra,
oszczędzam na jej wycięcie.
Mówię poważnie. To wygląda okropnie.
Bardzo źle.
Podoba mi się to.
Risotto? Dobre!
Nie, to.
Randka.
Mnie też.
Wiem, że nie jesteś z mojej ligi, ale…
W porządku. Było fajnie.
- Kurwa mać. - Może ma rację.
Powinienem puknąć bobra.
- Co? - Puknąć bobra. Jego słowa.
Dokładnie. Jego słowa,
nikt więcej nie powinien tak mówić.
Kurwa mać.
- To nie zaszkodzi, prawda? - Co?
Bajerowanie dziewczyn.
„Bajerowanie dziewczyn”?
A te dwie? Nie patrz.
Nie.
Przyszły tylko na drinka i porozmawiać.
- Nie chcą być bajerowane. - Czemu nie? Chodź ze mną.
Nie!
- Proszę. - Nie.
Usiądź tam ze mną.
Bez podrywu, tylko posiedzimy.
Pogadamy, wypijemy? Nie będziemy zaczepiać…
Nie.
Dobra.
Ktoś tu siedzi?
- Nie. - Świetnie.
- Niezły bit, prawda? - Siadaj!
Proszę.
Dobrze.
Jasne.
- Czy… - Nie.
Babski wieczór?
Tak.
Możecie się odprężyć.
Nie jesteśmy żonaci.
Tak całkiem. Jestem żonaty.
Ale w separacji. Pewnie się rozwiodę.
Żona Tony’ego nie żyje.
Rak.
To legalne.
Co?
Rozmawianie z nami.
Przepraszam.
Jak twoja mama?
Wyszedłem z wprawy.
Myślisz?
- To było… - Cześć.
- Chyba znasz Tony’ego. - Tak.
Tak.
- Miłej nocy. - Tak.
- W porządku? - Tak.
Zrób to.
Dalej, wal sobie konia!
Wydaliśmy mniej więcej tyle samo, więc się udało.
Mieliśmy zapłacić po połowie.
Ja zapłacę.
- Nie. - Pozwól mi.
Chętnie zapłacę.
Zapłaćmy po pół.
Może następnym razem zapłacisz za całość?
Chcesz to powtórzyć?
Tak. To znaczy…
- Bosko! - Tak.
- Nie wiem, co tu się dzieje. - Wybornie.
- Wszystko mówisz na głos? - Wybacz. Tak.
Nie przepraszaj, to miłe.
Zwijamy się?
Tak.
Tak jakby.
Odprowadzić cię do domu?
Nie. Idę do pracy.
Godziny szczytu.
Jasne.
- To tylko praca. - Tak.
O której kończysz?
Wcześnie rano.
Może na ciebie wpadnę.
Może.
Trzymaj się.
- Ty też. - Tak.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Co robisz?
Nagrywam tego twojego czuba.
- Podoba mi się! - Uroczy…
Czy mogę prosić wszystkich o uwagę?
Czas na pierwszy taniec,
oto państwo młodzi!
- Moja sukienka. - Przepraszam.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz