NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Żyjesz jakoś?
Tak. A ty?
Też.
Chcesz tos…
- Więc? - Co?
Zapytaj mnie o randkę!
No tak. Udała się?
- Tak. Jest zabawny, prawda? - Zdecydowanie.
Trochę nieokrzesany i…
- niedbały? - Jakby mieszkał pod mostem.
- Wszystko gra? - Tak.
Jest tam Roxy?
- Tak, a co? - Wpadłem do niej.
A nie żeby dostarczyć moje listy?
Nic nie przyszło. Mogę wejść?
Jak w filmie o zombie. Zawsze próbujesz wejść do domu.
Nie bądź aspołeczny.
- Mogę zjeść ostatniego tosta? - Tak.
Dzięki, kotku.
- Chcesz coś do niego? - Nie trzeba.
- Masz masło orzechowe? - Nie.
Nie przejmuj się.
Na pewno? Wyskoczę…
- Serio, spoko. - Dobrze.
Nie mówiłem ci? Zwolnili Sue Fyers.
Za co?
Ekshibicjonizm!
- Przód czy tył? - Nie wiem, ale ja się nie wtrącam.
- Muszę iść. - Dobra. Do zobaczenia.
Wynocha!
- Co? - Co mamy?
Pozew po nieudanej operacji.
- Dobra. - Ktoś tu ma humorki.
Chętnie zjadłbym jajko, ale zapomnij.
Co się stało? Wcześnie wyszedłeś.
Tak, przepraszam.
O której wróciłeś?
- Koło 22.00. - Ja o 4.00.
Kompletnie napruty.
Pokryty kebabem i sokiem z pipki.
Nie pytaj jak.
Nie chciałem.
Przegiąłem z koką, odwalałem w łóżku drgawki…
zadzwonił budzik i jazda, prysznic! Kawa.
Garnitur prosto do pralni. Praca.
Wróciłem do domu i płakałem.
Pralnia przywykła. Dwa razy się osrałem.
Dobra…
Wybacz, wracając do mnie…
Myślę,
że płakałem, bo nie chcę z niej rezygnować,
rezygnować z nas.
Chcę tylko…
pomówić z nią i błagać,
żeby znowu było po staremu.
- Matt… - Nie chcę jej tłamsić…
- Kobiety tego nie chcą. - Tak.
Jasne? To żałosne.
Błaganie.
To ma być dobre dla rodziny?
Samice wybierają partnerów na podstawie ich siły.
Wiesz? Na podstawie władzy.
Ich zdolności utrzymywania…
i ochrony.
Jesteśmy potomkami jebanych jaskiniowców, Matt.
Zabijamy tygrysa szablastozębnego,
przynosimy, dzielimy
i robimy dobrze najlepszej lasce.
To nasze korzenie.
Tak, ale chyba taki nie jestem.
Nie jesteś.
Będąc sobą,
jej nie odzyskasz.
To proste.
Próbowałeś, ale nie wyszło.
Ma cię za przegrywa.
Rozwiązanie?
Bądź czymś, kurwa, lepszym!
Bądź, kurwa, silniejszy.
Tak? Kłam.
Oszukuj.
Bądź mężczyzną.
Ale nie sobą.
Kiedy zaczęłaś to robić?
Jakieś pięć lat temu.
Zaczęłam od botoksu
i wypełniacza zmarszczek.
Ile miałaś lat?
Nieco ponad 20.
Jakie to były zmarszczki?
Nie wiem. Mimiczne i inne takie.
- Jasne. - A potem się wkręciłam.
Ciągle było mi mało.
Potem zrobiłam usta
i miałam niepożądaną reakcję.
Ale to się uspokoiło.
Potem chciałam zrobić większe i stało się to.
Całą twarz miałam sparaliżowaną. Dopiero wróciła do normy.
- Wróciła? - Tak.
Cycki mi przeciekają.
Są sztuczne.
- Naprawdę? - Tak.
Twarde jak kamień.
Jasne.
Tak.
Przepraszam, to ten sam facet, który zrobił ci twarz?
Tak. Byłam wściekła.
- Wciąż jestem. - Naprawdę?
Trudno powiedzieć.
Twarz i piersi to nic. Szkoda, że nie widziałeś mojej cipy.
Jak kosz rzeźnika.
Przepraszam,
wróciłaś do niego, żeby zrobić…
- Cipę. - Wiem. Nie chciałem mówić.
Zrobił to za pół ceny.
- Bo zniszczył mi twarz. - Jasne.
Dlaczego chciałaś to zrobić?
Chyba mam problem.
Tak.
To może być…
uzależnienie.
Czyli nic nie mogę na to poradzić?
Chyba nie, ale…
jeśli to przyznasz, jest szansa, że…
poprosisz o pomoc.
Jestem psychiczna?
Tak jak inni.
Zawszę mówię, że wszyscy jesteśmy popaprani.
To normalne.
- Śmiejesz się? - Nie.
Płaczesz?
Nie, zjebali mi kanaliki łzowe.
- Zrób zdjęcie. - Tak.
- Masz? - Tak. Świetnie.
- Cześć. - Cześć.
Idziesz na kabaret teatru amatorskiego?
Nie wiem. A co?
Może pójdziesz ze mną?
- Co masz na myśli? Idziesz? - Tak.
Możemy pójść wcześniej na drinka i usiąść razem.
Nie wiem, czy idę.
Jasne. A chcesz pójść…
ze mną?
Ze wszystkimi. Wszyscy idą. Wszyscy tam będą.
Tak, ale chcesz ze mną usiąść?
- Nie wiem, czy idę i czy będą miejsca. - Czyli nie chcesz.
Nie, to nie tak.
Nie sprawdziłem w kalendarzu.
To sprawdź.
- Co? - Sprawdź. Jest tutaj.
O nie. Nie jest na dobrej stronie.
- Chwilowo wolne. - Tak.
Jasne. No cóż,
wstępnie zapiszę.
Sprawdzę w głównym kalendarzu.
- Masz główny kalendarz? - Tak.
Tu mam zawodowy, a w domu osobisty.
Czasami mi się miesza, więc… Tony?
Mogę? Przepraszam,
mam z Tonym…
spotkanie.
Zamknij drzwi.
- Kath chce siedzieć ze mną na kabarecie. - Świetnie.
- Muszę się wymigać. - Bo?
Pomóż mi się wymigać.
Jak?
Powiedz, że chcesz się zabić.
Mam zamiar zabić się w przyszły czwartek?
To ja jej powiem.
Powiesz, że nie możesz z nią iść, bo chcę się zabić?
Nie powiem, że chcę się zabić, bo boisz się odmówić randki.
To tylko przysługa.
Znasz bajkę o wołaniu o pomoc?
- Tak. - Tak. Jasne.
A kiedy naprawdę będę chciał się zabić,
a inni pomyślą, że chcę pomóc szwagrowi wymigać się od randki?
W tym przypadku jest inaczej, prawda?
Bo w bajce chłopiec się przyznał.
Wiedzieli, że kłamie.
I powtarzał kłamstwo.
Skłamiemy raz i się nie przyznamy.
Morał z bajki jest taki, żeby nie przyznawać się do kłamstwa?
- Nigdy? - Tak.
I zawsze używać innych kłamstw?
Tak.
Miłe przesłanie.
- Nie. - Proszę.
Nie.
- Kurwa. - Radź sobie sam.
Proszę, tato.
Dobrze.
W porządku.
- Cześć. - Cześć.
Nie będę siedzieć i czekać na twój pierwszy krok.
Muszę żyć dalej.
- Czemu zachowujesz się dziwnie? - Ja? Do kurwy nędzy, Tony!
Mam wszystkiego dość.
- Moja żona zmarła, a tata… - Wiem.
Wybacz, że przynudzam.
Serio? Kurwa mać.
To był tylko drink?
- Do kurwy nędzy. - Tylko pytam.
Tylko drink?
Tak, to był tylko drink!
To dobrze.
Ale kiedyś może być czymś więcej.
Tato, powiedz: „Simon to pizda”.
Co?
„Simon to pizda”.
Powiedz to.
- Tak. - „Simon to pizda”.
Zapamiętaj to.
Jasne.
- W porządku? Nie za gorące? - Nie.
Tak. Da pani radę kolejną?
Poczuje się pani lepiej.
Tak lepiej, prawda? Dobrze?
- Tak. - Tak?
Cześć.
- Cześć. - Przyniosłam kilka swetrów.
- Robi się chłodniej. - Świetnie. Dzięki.
Swetrów nigdy dość.
Miałem dzwonić.
- Słyszałaś o tym kabarecie? - Tak.
Chcesz pójść?
- Musiałabym znaleźć nianię. - Weź George’a. To dla wszystkich.
Nie wiem.
Wyświadczyłabyś mi przysługę.
- Kath chce ze mną pójść. - Czemu?
Chyba jej się podobam.
Powiedz, że nie możesz. Idziesz z żoną i dzieckiem.
Jasne. Tak.
To miłe z jej strony,
pewnie myślała, że jesteś samotny.
- Pewnie tak. - Tak.
Myślałam, żeby pójść, ale nie wiedziałam, czy wpuszczą George’a.
- Tak. - To dobrze.
No to…
- Muszę iść. - Dzięki za…
Ale do zobaczenia.
- Jak leci? Dobrze. - Jak leci?
Jak leci?
- Kath, co do kabaretu. - Tak?
Pójdę z Jill i George’em.
Dobrze. Świetnie.
Świetnie.
- Zabiję się w czwartek! - Nie…
Co?
Nic takiego…
Dziwne!
Napijesz się kawy?
Dlaczego?
Nie wiem, bo jest smaczna?
Chodźmy na kawę i porozmawiajmy
o ciekawych rzeczach, takich jak reklama.
- Tak? - Dobrze.
- Proszę. - Dzięki.
Zbłaźniłam się z Mattem?
Zdecydowanie nie.
Nie wstydź się szczerości
i miłych słów. Schlebiłaś mu.
Chyba się bał!
Nie jestem w jego typie.
Ktoś cię uprzedził.
Ale nie zrobiłaś niczego złego.
Okazałaś uczucia.
To dobrze.
Chciałbym robić to częściej.
Z Lisą.
Wstydziłem się trzymać za ręce publicznie.
Kiedy rozmawialiśmy przez telefon i nie byłem sam,
mówiła: „Pa. Kocham cię”.
A ja na to: „Ja też”.
I śmiała się, bo wiedziała.
Tak.
Czasem pracowałem do późna.
Dzwoniła i myślałem: „O Boże”. Pytałem: „Co się stało?”.
A ona na to: „Nic, kocham cię”.
Pewnego dnia poznasz kogoś i…
Życie będzie świetne.
Więc…
nie ma się czym smucić. Jeszcze nie.
Przejdę się.
Dobrze.
- Dzięki za kawę. - Spoko.
Dziękuję, że opowiedziałeś mi o telefonach od żony.
To było urocze.
Do zobaczenia.
Mam zły dzień.
Nie powinieneś pić sam.
Niezłe.
Tylko Lisa mi się udała.
Nigdy nie zrobiłem niczego innego. Niczego wartościowego.
Nie mam się czym chwalić.
Tylko tym.
Wygrałem życie.
Tak.
Jestem gorszy od niej i jestem z tego dumny.
Jesteś tylko inny.
Jestem wściekły. Małostkowy. Smutny.
Zazdroszczę tym, którzy wciąż kogoś mają.
Jak zdobyłeś Lisę, skoro jesteś taki zły?
Nie jestem pewien.
Byłem dla niej miły.
Spróbuj tego jeszcze raz.
Bardzo za nią tęsknię.
Cały czas jest mi smutno.
Zmieniłem się.
Przez śmierć Lisy…
straciłem część siebie, wszystko, co dobre, szczęście,
radość…
Czuję, że jestem nikim.
To nieprawda.
Ludzie myślą, że nic mi nie jest.
Radzę sobie, bywam wredny,
a teraz mam nawrót. Ale nie.
Jestem taki cały czas.
Wszystko inne jest maską.
Pamiętam, jak być normalnym,
więc to udaję.
Ale naprawdę jestem taki.
Chcę znów być normalny, ale jestem słaby.
Kiedy umierała, próbowałem być dzielny…
robić dobrą minę, być pozytywnym.
Nawet wtedy czasem się załamywałem
i musiała mnie pocieszać.
Nie mogłem jej tego dać. Umierała i wciąż miała robotę.
Opiekowanie się mną.
Podobało jej się.
Nie wiem.
Ja wiem.
Też jestem kobietą.
Lepiej być potrzebnym.
Bądź silny.
Wszystkim jest ciężko. To nie zawsze ich wina.
Jest tu salowy, który brzydko pachnie.
Cieszę się, że go nie spotkałeś. Śmierdzi.
Wiesz dlaczego?
Pracuje dwa razy ciężej niż inni.
Zawsze robi coś dla innych.
Nie ma pojęcia.
Chciałam mu coś powiedzieć, ale wiesz, co wyszło?
„Dziękuję za twoją ciężką pracę”.
Prawie się rozpłakał.
Mów czasem ludziom, że ich doceniasz.
- Przepraszam. - Dzień dobry.
- Mogę? - Tak.
-Tony? - Tak. Cześć.
Czy ktoś prosił cię
o niezamykanie gazety i zachowanie budynku?
Nie.
Jasne.
Proszę.
Wielu osobom na niej zależy.
Ile zarobisz na sprzedaży?
Pół miliona.
Jasne. Tak.
To dużo.
Co z tym zrobisz?
Może kupię samochód.
Nie wiem…
Rozpieszczę się.
Chodzi tylko o to,
że jeśli wkrótce nie skorzystam,
umrę i będzie za późno.
Nie chodzi o to, że czegoś potrzebuję…
Ale…
nie odmówiłbym towarzystwa miłej kobiety.
Tylko to się liczy.
Miałem najlepsze małżeństwo.
Magiczne.
Kiedy Lisa, moja żona,
umarła,
miałem myśli samobójcze i depresję.
Wszyscy byli tacy mili, próbowali mi pomóc…
i mnie uratowali. Chciałem odwdzięczyć się czymś miłym.
W każdym razie…
jesteś miły i chciałem opowiedzieć
całą historię…
Gdybyś nie sprzedał gazety,
moglibyśmy spróbować jeszcze raz.
Jak się nie uda, sprzedasz ją za rok.
To może się udać
i przyda nam się ktoś, komu zależy na sukcesie,
bo jesteśmy bandą nieudaczników.
Ale to dobrzy ludzie.
Miło byłoby mieć kolejne wyzwanie.
Dzięki.
Dobrze.
No pięknie
Ale z nas para
Złe słowa. Zacznij od nowa.
- Dawaj! - Dobrze.
Nie myśl o tym, zrób to.
Śpiewaj, jakby to coś znaczyło.
No pięknie
Zacznij od nowa, głośno!
- No pięknie - No… pięknie!
- Ale… - Ale z nas para
Nie, jeszcze raz.
Ken, nie dam rady.
Kto zostanie gwiazdą, jeśli posłucha reżysera?
- Nie mogę oddychać. - Możesz.
Tylko zatańczę.
- Co chcesz powiedzieć? - Tylko zatańczę.
- Wykonam sam taniec. - Nie radzi sobie pod presją.
Przestań krzyczeć!
- Przepraszam. - W porządku.
Zwykle jestem spokojny.
Chcę stworzyć najlepszy scenariusz.
Możesz to zrobić bez słów.
- Dzięki. - Sam taniec.
- Tego chcesz? - Tak.
Jeśli to cię uszczęśliwi, nawet jak wyjdzie gówno.
Chcę, żebyś był szczęśliwy.
- Dzięki. - Dlatego to robimy.
Mówiłem ci o odbycie mojej siostry?
- Nie sądzę. - Dobra, słuchaj.
Głupia krowa go wybiela.
Wybiela! Teraz to się robi, wybielanie odbytu.
Spytałem: „Boże, czemu?”. Mówi, że to ładnie wygląda.
A ja: „Ja pierdolę, kto go zobaczy?”.
Więcej osób zobaczy mój, a jest jak kupa gnoju.
Może pooglądajmy?
- O czym gadaliście? - O odbycie mojej siostry.
Odbyt mnie fascynuje. Zawsze tak było i będzie.
Człowiek znudzony odbytem jest znudzony życiem.
Możesz cytować.
Dzięki.
Jak twój materiał?
Będzie swobodny.
Jestem jakby performerem…
nie mogę się ograniczać.
Masz zdążyć w dziesięć minut.
Nie zmieszczę wszystkiego w dziesięć minut.
Jebać to! Sami to załatwcie. Idę vapować.
Będę w kiblu dla niepełnosprawnych.
W porządku?
- Tak. - Jak leci?
Mam świetne plotki o odbycie siostry Kena Otleya.
Jest wybielony.
Dobrze. Cóż…
będziesz musiała dłużej pisać o takich rzeczach,
bo Paul zgodził się nie zamykać gazety.
- Naprawdę? - Tak.
Dziękuję!
Nie płacz.
Tak ciężko pracujesz.
Jesteś super.
Dzięki.
Dobra.
Spójrz na nią!
- Brandy! Co to? - Wygląda…
- jak mysz z kreskówki. - Co to?
Nie…
Łap swoje dildo, Brand.
Grzeczna dziewczynka!
Brandy, powiedz: „kiełbaski”!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz